menu

C'era una Volta il West (1968)

Alternatieve titels: Once upon a Time in the West | Er Was Eens in het Verre Westen | Het Gebeurde in het Westen

mijn stem
4,25 (5045)
5045 stemmen

Italië / Verenigde Staten / Spanje
Western
165 minuten / 175 minuten (Italiaanse gerestaureerde versie) / 145 minuten (bioscoopversie, VS)

geregisseerd door Sergio Leone
met Henry Fonda, Charles Bronson en Claudia Cardinale

Brett McBain is een welkomstfeest aan het organiseren voor Jill, de vrouw waarmee hij de vorige maand getrouwd is in New Orleans. Wanneer hij en zijn drie kinderen neergeschoten worden door 'desperados', erft Jill de grond van haar man. Er is echter een spoorwegbouwer die een spoorbaan aan het aanleggen is dwars door het land dat Jill geërfd heeft. Maar dan komt er uit een onverwachte hoek een redder in nood.

Trailer

https://www.youtube.com/watch?v=Yw-Av9BpC-w

Wanneer je deze, als ook andere ingevoegde media op de site wilt zien, dan moet je hier even toestemming voor geven.

Met het tonen hiervan wordt er mogelijk door een andere partij cookies geplaatst en/of wordt je ip-adres geregistreerd, zonder dat MovieMeter hier invloed op heeft. Lees ons privacybeleid voor meer informatie over hoe MovieMeter met je privacy omgaat.

zoeken in:
avatar van puti
5,0
geplaatst:
Deze film vanavond weer eens opgezet, n.a.v de dood van Ennio Morricone. Ik heb geen inhoudelijke reactie maar wilde toch even kwijt dat qua filmmuziek er geen betere bestaat. RIP Ennio.

avatar van aspro
4,5
geplaatst:
puti schreef:
Deze film vanavond weer eens opgezet, n.a.v de dood van Ennio Morricone. Ik heb geen inhoudelijke reactie maar wilde toch even kwijt dat qua filmmuziek er geen betere bestaat. RIP Ennio.

hier sluit ik mij geheel bij aan.
was toch even schrikken toen ik het nieuws hoorde van Ennio morricone.
de Italiaanse tv zenders hebben er uitgebreid aandacht aan besteed.
RIP,Ennio

avatar van Don Homer
5,0
geplaatst:
The reward for this man is 5000 dollars, yes? Judas was content with 4970 dollar less. There were no dollars in them days. Hmpf, but Sons of bitches, yeah.

Once upon a time in the West (1968), de beste Western ooit gemaakt. Naar aanleiding van het overlijden van Maestro, Ennio Morricone heb ik deze magnum opus van Sergio Leone herzien. Een film waar ik nooit genoeg van krijg.

De traagheid van het wilde westen wordt in deze epos geweldig gesymboliseerd. De film opent met een van de beste openingsscenes uit de filmgeschiedenis. De boeven worden geïntroduceerd, dan volgen tergend langzame (maar o zo Mooi en suspensevolle beelden) van drie wachtende boeven gevolgd door de aankomst van de trein: die de verandering van het wilde westen symboliseert. De scène wordt grandioos afgesloten met een mooie shootout na een beroemde filmquote over de paarden.

Voor die shootout had Leone eerst andere plannen. Het was initieel de bedoeling van Leone om the good (Eastwood), the bad (Von Cleefe) en the Ugly (Wallach) als de drie boeven in het begin in te zetten. Helaas bedankte Clint, waardoor het gehele plan niet door ging. Een leuke anekdote.

Ennio Morricone, mag hij vredig rusten, maakt de film legendarisch door de prachtige muziek. Hij componeerde verschillende muzikale stukken passend bij de verschillende karakters. De mysterieuze, dreigende, snerpende toon van Harmonica die zijn geheimzinnige trauma symboliseert
De melancholische muziek voor Claudia Cardinale, de bloedmooie prostituee die een nieuw leven wil beginnen na aankomst met de trein. De vrolijke toon die Chayenne karakteriseert geeft wat luchtigheid aan de film. Afhankelijk van de situatie, past Morricone nuanceverschillen toe aan deze muzikale thema's, waardoor deze steeds iets anders terugkomen.

Ruim over het midden van de film blijkt er ook nog een kort melancholisch muziekje gereserveerd voor mr. Tsjoek Tsjoek. Hij kijkt met betraande ogen naar het schilderij van de Atlantische oceaan die troebel wordt. Hij ziet zijn droom, de spoorlijn door heel Amerika aan te leggen, uit zijn handen glippen.

Net als in a few dollars more (because of the damn trains!) werd de trein niet door iedereen toegejuicht. Niet iedereen houdt van verandering. En deze intrede van het ijzeren paard gaat ook duidelijk gepaard met corruptie (omkoping), machtswellust en misbruik. Allemaal komt dit naar voren in de gedaante van Mr. Tsoek Tsjoek, Mortimer, de treinbaron, die ook nog eens aan bot-tuberculose lijdt.

De acteurs spelen op de toppen van hun kunnen en dat is niet mis. Charles Bronson heeft de rol van zijn leven als de stille, vastberaden, onverstoorbare in zichzelf gekeerde en bovenal mysterieuze Harmonica. Henry Fonda is, tot destijds veler verrassing, de perfecte badguy met zijn prachtige expressieve koude blik. De dreigende muziek als Frank voor het eerst in beeld komt is schokkend en fenomenaal. Chayenne doet wat aan the Ugly denken, al is hij wat wijzer en vredelievender.

De atmosfeer van de film is ongekend goed. De muziek (vooral het thema van Cardinale) in combinatie met de prachtige vergezichten geven een nostalgische sfeer. De luxe privétrein van mr tjoek tjoek heeft een mooie interieur. Het schilderij wordt weer symbolisch gebruikt en later komt hier weer een associatie naar als de treinbaron in een plas water zijn laatste adem mag uitblazen.

Voor mijn gevoel zijn er meer close ups dan ooit in een Leone film. En ook zeer dichtbij, noem het ultra close-ups. Daarbij zijn de zweetdruppels op de gezichten te tellen. Samen met de epische opzwepende muziek is dit zo goed bedacht!

De film heeft me van jongs af geraakt. Terwijl ik toen lang niet alles snapte, keek ik mijn ogen uit. Na de zoveelste herziening en vele jaren wijzer is hij nog even intrigerend als destijds. De film is ongelooflijk veelzijdig en vol met details. Elke keer vallen me weer andere elementen op. Deze review kan dan ook niet lang genoeg zijn, toch brei ik er nu een eind aan .

avatar van Noodless
5,0
De zoveelste herziening van deze legendarische spaghetti-western die tot de betere films aller tijden behoort. De film heeft dit te danken aan de schitterende muziek van Ennio Morricone, de prachtige cinematografie, de geweldige settings en de mooie schilderachtige close-ups. En nu een unieke kans om deze prachtige film in de bioscoop te zien. Een geweldige beleving waarbij bepaalde fragmenten nu nog steeds kippenvel geven van verschillende emoties. Voorbeelden zijn de steeds terugkomende flashbacks (trauma) van Charles Bronson, de geweldige shootout in het begin van de film, de keiharde scène bij de Ierse boer McBain, de mooie melancholische muziek die gebruikt wordt bij bepaalde scènes van Claudia Cardinale en natuurlijk de ultieme legendarische confrontatie tussen Bronson en Fonda. Afhankelijk van de situatie, past Morricone nuanceverschillen toe aan deze muzikale thema's, waardoor deze steeds iets anders terugkomen. Fantastische scène is ook wanneer Cardinale met de trein aankomt en een nieuw leven wil opbouwen met McBain. De muziek, het camerawerk, de cinematografie ....in één woord kolossaal. Even later wordt dat muziekfragment ( titelsong ) nog eens gebruikt bij haar aankomst op de boerderij. Magistraal. Maar ook het korte melancholisch muziekje gereserveerd voor mr. Tsjoek Tsjoek die zijn dromen ziet vervagen in het schilderij van de Atlantische oceaan is misschien wel een detailmoment , maar wondermooi weergegeven. Het acteerwerk is uitstekend. Bronson als de stille mysterieuze Harmonica, Fonda als de perfecte badguy, de luchtige Chayenne en natuurlijk de bloedmooie Claudia Cardinale. Een meesterwerk !

Gast
geplaatst: vandaag om 16:40 uur

geplaatst: vandaag om 16:40 uur

Let op: In verband met copyright is het op MovieMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.