C'era una Volta il West (1968)

Schandalig dat ik dit nog niet gezien had natuurlijk.

Mooie film. Vooral door de briljante muziek (eindelijk eens in de juiste context gehoord) en prachtige cameravoering. En natuurlijk Bronson en Cardinale in de enige juiste rollen voor hen.

4.0*

Hou normaal niet van westerns. Ben een man van deze tijd, dus al die roestige pistolen, bezweette gezichten met geweldige groeven en wapperende stofjassen... Mwoah, niet zo aan mij besteed. Deze film wel gelukkig.

Vraag me af wat er van deze film was overgebleven als die harmonica(-muziek) er niet was geweest. Die loopt als een rooie draad door het verhaal heen, prachtig gedaan. Elke scène begeleid door die, eigenlijk best simpele, riedeltjes dendert gelijk naar 5 sterren. Helaas is de muziek toch een keer afgelopen, en dan blijf ik met een hol gevoel achter. Natuurlijk, je kunt het niet de hele film aan een stuk door laten spelen, maar zodra de muziek weg is daalt de film toch in kwaliteit, en dat zo 7 keer in de film.

Het is vooral raar dat ik de film kan navertellen, maar dat ik niet alle scènes terug kan halen. Het is allemaal alweer nogal weggezakt, en dat is geen goed teken. Scènes mét muziek als de showdown aan het begin, de showdown aan het einde (met misschien wel de mooiste flashback ooit) en die showdown... Euhm, eigenlijk alle showdowns bedenk ik me nu . Die zijn weergaloos prachtig en fabuleus, dus die onthoud je wel. Maar er is nog zoveel film over, waar ik me amper iets van herinner.

Maar goed, verder is er natuurlijk amper iets op deze film aan te merken, of het moet misschien de lengte zijn dan. Soms bekroop me toch dat ene gevoel... "Ja, we get it, ga verder!" Verder alles prima in orde, hoewel Bronson wel een masker leek op te hebben, die man keek echt al-tijd hetzelfde.

4*, met optie op meer, en als ik het zo lees wordt deze film beter met herziening.

Het onmogelijke is tóch gebeurd. Ik had niet verwacht dat het ooit zou gebeuren, maar The Godfather is bij mij van de troon gestoten. En wel door C'era una Volta il West.

Na herziening kan ik niet anders zeggen dan dat deze film gewoon van begin tot eind werkelijk perfect is. Voor mij was, en dat heb ik bij geen enkele andere film, het zo dat werkelijk elke scène memorabel is. Direct al de allereerstescène is echt geweldig. Al die lange close-ups van die zwetende ongelikte beren zonder enige muziek, maar alleen met het geluid van de omgeving. Dat stukje met die vlieg en met die druppel water stelt eigenlijk niet eens zo veel voor, maar door de manier waarop vind ik het werkelijk geweldig.

Ook de scène dat Claudia Cardinale (prachtige vrouw overigens) op het treinstation aankomt is geweldig mooi! Hoe zij daar rondloopt op zoek naar familie die er niet is en dan met die muziek. Ook leuk hoe die muziek net opzwelt met het moment dat de camera omhoog gaat, waar je dan het hele stadje ziet.

De hele film heb je dat. Dat de muziek en beelden echt perfect samengaan. Via de muziek wordt echt aldoor een bepaalde emotie opgewekt en de spanning wordt er perfect mee opgebouwd (in combinatie met het perfecte camerawerk en de sublieme montage). Het is zelfs zo, dat Morricone de muziek al gecomponeerd had vóór deze film en dat die muziek op de set werd afgespeeld. Die muziek is overigens prachtig. Voor mij met afstand de beste filmmuziek ooit!

Ook mijn favoriete scène aller tijden zit in deze film. Namelijk het stukje van Frank en Harmonica tegenover elkaar plus die flashback en dat dan weer gecombineerd met die geweldige muziek. Ik kan me ook niet herinneren dat ik ooit zo'n extreme close-up heb gezien als die van de ogen van Harmonica.

Alle rollen in deze film zijn ook precies goed gecast. Henry Fonda, wie normaal altijd de good-guy is, speelt hier in de rol van zijn leven een perfecte bad-guy. De rol van stoere, mysterieuze cowboy is opgelegd voor Charles Bronson. Ook Claudia Cardinale en Jason Robards hebben precies de goede kop voor hun rol en spelen verschrikkelijk sterk.

Kortom, in de bijna 3 uur die deze film duurt heb ik mij werkelijk geen seconde verveelt, maar was ik echt de hele tijd gekluisterd aan het scherm. Hij heeft gewoon alles! Van het meesterlijke camerawerk en muziek tot het acteerwerk en het niet-standaard westernverhaaltje. Hét meesterwerk van Leone, en dat is knap, want ik heb bij alle vijf films die ik van hem heb gezien de volle mep uitgedeeld. ( ) Alleen Giù la Testa moet ik nog zien. Bij het scrijven van dit stukje krijg ik alweer zin om deze film nog een keer te gaan kijken.

Het moge duidelijk zijn dat deze bij mij op de volle 5* staat en vanaf nu dus ook op plek nummer 1 in mijn top 10.

En ik sluit me hier gaarne bij aan. Zo bijzonder was deze film niet, met saaie stukken en lang niet zo meeslepend als bijvoorbeeld The Good...

3*.

ik vond ze trouwens ook wel geloofwaardig overkomen.

net zoals de rest van de cast die magistraal hun rol neerzetten: Henry Fonda die tegen alle verwachtingen in perfect een bad guy kan spelen ,Jason Robards eigenlijk nog nooit over hem gehoord, maar hier acteert hij heel goed alleszins! en dan nog een onvergetelijke Charles Bronson;knap hoe dat die man een hele film lang altijd dezelfde gelaatsuitdrukking op zijn gezicht heet staan.

de ene onvergetelijke scène na de andere:het begin,de moord op de mc bains,de overval op de trein...en zo gaat dat de hele film door!!

Maar het beste aan heel de film was de muziek...

muziek warvan ik de rillingen van kreeg en echt een hele diepe indruk gemaakt heeft...

hoe konnen ze z'on meesterwerk genn oscar geven snap ik nog altijd niet

hopla weer een film bij in mijn top 10!

Jaah, heb hem gisterenavond weer eens gekeken (3e keer pas) en het blijft gewoon een waar kunstwerk. De muziek, het landschap, de cowboys en natuurlijk de betoverende Claudia iedere keer kunnen ze mij de wereld om me heen weer een aantal uur helemaal doen vergeten.

Sergio Leone omschreef deze film als; Een dans van de dood, gemaakt om de sensatie van de laatste ademteug voor het sterven te laten ervaren. Een vrij donker thema dus voor zo een heerlijke wonderschone film. Aan de andere kant de mooiste legendes en mythes hebben een duistere kant en Once upon in the west is daar geen uitzondering op. Want zo zie ik deze film wel een beetje, als een moderne mythe, een legende een vertelling die veel mensen schijnbaar weet te raken. Misschien wel omdat hij juist zulke elementaire zaken behandelt als leven en dood, liefde en avontuur in een landschap met eindeloze horizonten. Omdat het gaat over echte mannen en echte vrouwen uit een vervlogen tijdperk. Mannen en vrouwen die inmiddels zijn verdrongen door de nieuwe tijd, door de beschaving. Eigenlijk pure romantiek ten top. En natuurlijk zijn er meer films die dit thema aanhalen maar geen een kan het verlangen naar avontuur zo mooi aanwakkeren als deze.

Vorige zomer was ik trouwens in Zuid-Spanje en ook in de streek rond Almeria, een half woestijn waar een gedeelte van Once Upon a Time in the West is opgenomen (het gedeelte van de McBain boerderij en Sweetwater). Het is een erg mooie streek en de McBain boerderij bestaat nog steeds. Als je over de autoweg vanuit Almeria richting het noorden rijdt zie je aan de rechterkant de oude filmlocaties liggen. De streek is nu gedeeltelijk ontsloten door die autoweg, beetje zoals de spoorrails uit de film dus en, hoe ironisch, vanuit de kust komen bussen met bierdrinkende toeristen die op “safari” in het binnenland gaan. Met z’n alle naar Mikey-Mouse cowboy shows kijken, souvenirs kopen en vervolgens weer terug het hotel in.

Ik heb de McBain boerderij dus maar links laten liggen, film is een illusie en die wil ik eigenlijk niet verstoren. In plaats daarvan zijn we van de gebaande wegen afgeweest en een onwaarschijnlijk mooi landschap ingetrokken, tientallen kilometers over smalle bergwegen zonder ook maar een levende ziel tegen te komen! De hitte, de droge stoffige wind, het uitzicht, de stilte. Dat deed mij het gevoel van wat ik heb bij Once upon a Time in the West iig eer aan, een gevoel van iets nieuws, iets onbekends, iets avontuurlijks…

Meesterwerk.

Heb al lang geen idee meer nav welke KO ik deze gezocht had, maar na lang stof vergaren eindelijk maar een keer gekeken.

Het is dat ik me verder niks meer van Good/Bad/Ugly herinner, maar deze film is wel anders. Zoveel weet ik dan nog net.

Wat verder weinig tot niks afdoet aan het feit dat ik dit een oertypische western vind. Alle elementen die mij irriteren zitten er rotsvast in. Zo wordt deze film geroemd om z'n soundtrack. Ik heb wel één of twee aardig mooie ambient stukjes gehoord, maar die maakten maar een erg klein onderdeel uit van het geheel. Veel dat boerengehuppel nummer, erg veel idiote sound effects waarbij de meeste knullige martial arts effecten verbleken maar bovenal enorm bombast bij momenten. De scene waar Bronson de harmonica krijgt, of de scene waar Cardinale van het station voor het eerst naar haar huis rijdt. Titanic allures, godsgruwelijk bombastisch en complete kitsch.

Visueel vind ik het ook helemaal niks. Zongebruinde mannetjes in hun beige kleren in hun bruine huisje in hun verdord beige landschap. Smerige kleuren op een saaie manier geobserveerd door de camera. Ook niet te spreken over de telkens weerkerende close-ups van de acteurs.

Die er ook maar bijstaan omdat er rollen ingevuld moeten worden. Het zal best dat ze stoer moeten overkomen en daarom weinig emotie mogen tonen, maar stoer vind ik het dus allemaal niet. Bij Bronson is het moelijk te zeggen of het komt door die harmonicamuziek of gewoon omdat hij de uitstraling heeft van een zak ajuinen, de rest heeft minder excuses.

Ach ja, 't is leuk voor mensen die van cowboys houden, da's duidelijk te zien. Maar wat Leone dan allemaal aan vernieuwing heeft aangebracht draagt daar voor mij niks aan bij. Het blijven een stelletje aanstellers die stoer pogen te doen, ondersteund door gruwelijk muziek en een compleet onzinverhaaltje.

0.5*, anders gan GBL maar in niks beter. Halve speelduur en het had misschien 1* kunnen zijn.

Geweldige western om te zien, met een meesterlijke rol van Bronson, goede verhaallijn en een eveneens goed script.

Ik weet niet of dit al eerder vermeldt is hierzo, maar Leone wou dat Eastwood de rol van Bronson zou spelen en Bronson was dus eigenlijk de tweede keus voor deze film en nadat wou hij Eastwood en de 2 andere acteurs uit The Good, The Bad and The Ugly een rolletje aanbieden, maar ze weigerden.

En ik moet zeggen dat het geen marteling is om naar Claudia Cardinale te kijken.

Ik geef 'm 5 sterren.

Gister weer herzien! Ik kan erg kort over deze film zijn: wat een prachtig meesterwerk zeg! Dit was ongeveer de 4de of 5de keer dat ik deze film zag en hij wordt elke keer beter! Een van de beste films ooit voor mij. De prachtige muziek, verbluffende cinematografie, goede acteerwerk, een aantal onvergetelijke scenes en Claudia Cardinale maken dit toch een onvergetelijke film! Ook Charles Bronson is geweldig als harmonica terwijl Fonda net zo goed is! Voor mij een terechte notering in de top 10!

* * * * *

Ik kijk eigenlijk helemaal nooit westerns, maar na al die positieve recensies hier én de hoge notering in de top 250 heb ik toch maar eens besloten om deze te gaan kijken.
Enfin ik dus gisteravond die film kijken en nadat hij afgelopen was bleef ik dus met 2 vragen zitten.
1: Wat was nou precies het verhaal.
2: Hoe komt deze film in godsnaam aan zo'n goeie waardering.

De openings scene is echt bijna nog saaier dan mijn stage, de film is traag, en er gebeurd naar mening gewoon hartstikke weinig. Het verhaal kon ik de eerste pak hem beet 1,5uur nog wel volgen maar opeens was ik dat gewoon helemaal kwijt Jill die opeens met Frank in bed ligt, die veiling etc. Erg jammer.

Enige pluspunten waren de lekkere Claudia Cardinale en de goede muziek. Ik kom uit op 2*.

Legendarische film dit. Ik heb eigenlijk nog nooit een western gezien. Het viel me absoluut niet tegen, integendeel zelfs. De muziek is geweldig en die harmonicamuziek is ook legendarisch. Prachtig hoe iedereen dan in de donkere hoek kijkt waar de muziek weg komt.

Die karakters in de film ook. Prachtige koppen van iedereen. Hoewel de film al 2,5 uur duurt mocht hij van mij nog wel iets langer duren. Alles wordt erg goed beschreven en iedereen speelt erg goed.

Toch is het anders dan ik had verwacht. Ik had verwacht dat het meer knokken en schieten zou zijn. Dit was niet zo. Toch blijft de film ruim 2,5 uur erg onderhoudend. Ik heb overigens wel al betere films gezien, maar dit is ook echt een superfilm.

Van mij een plek in m'n top 10 en 4,5*****

Een geweldige film, die op sommige momenten echter wel tegen het langdradige aanhangt. Dan doel ik niet op de openingsscène (die is juist meesterlijk, de traagheid werkt daar super goed), maar meer op nèt iets te lange shots van bijv. de puppy-ogen van Claudia Cardinale zonder dat ze iets zegt. Die dromerige blik van haar heb je op een gegeven moment wel gezien.

Sommige dingen hadden ook net even wat vlotter gemonteerd kunnen worden, en de paar minuten tijdswinst hadden mooi in het verhaal / karakterontwikkeling / diepgang gestoken kunnen worden, want zo heel hoogdravend was het allemaal ook weer niet. Of de Frank/Jill bedscène had beter uitgelegd/opgebouwd kunnen worden, want dat kwam nogal uit de lucht vallen. Verder geen kritiek: gewoon een geweldige film met de onvergetelijke Charles Bronson.

4.5 sterren

Vanacht maar weer eens opgezet, na enkele weken westernkriebels te hebben gehad. En intens genoten... Wat een pracht van een film. De sfeer, de granieten kop van Bronson, de kille blauwe ogen van Fonda, de prachtige bruine kijkers van Cardinale en het charisma van Robards, de setting, de muziek... zalig! De beste western die ik zag: een onmiskenbare verhoging van een ster.

Schitterende western van Sergio Leone. De film vertelt het verhaal in een behoorlijk traag tempo en door de prachtige muziek van Ennio Morricone, zit je af en toe werkelijk met kippenvel naar deze film te kijken. De scenes in het begin, in de bar en op het eind waar Charles Bronson zijn wraak neemt zijn de absolute hoogtepunten van de film.

Drie bandieten, een treinstation, een spoor, gloeinde hitte. Het wachten op de trein duurt voor de mannen tot vervelens toe. Dan horen ze daar echter het geluid waarop ze hebben gewacht. De spanning stijgt, waarna er een man uitstapt en de spanning nog een lat hoger komt te liggen. Er valt een schot, in een flits is de werkelijke actie alweer voorbij.

Sergio Leone is een man van uitersten, langzaam en razendsnel volgen elkaar op. Hier, in zijn grootste meesterwerk, is dat nier anders. De man weet, zoals al eerder in zijn werk duidelijk werd, wat introduceren is. Met de eerste twee hier heeft hij wat mij betrefd ook de mooiste start ooit in zijn hand. Leone weet een bepaalde ongeëvenaarde spanning en intensiteit in deze scènes te leggen die in feite de spil voor de rest van de film vormen.

Maar werkelijk elke scène van deze film is legendarisch. Elke scène voel je mee met de spanningen en emoties die de personages met zich mee dragen, want ja, veel of niet, Leone weet ze in zijn geval meer diepgang dan voorheen aan zijn cast te brengen. Hij geeft ze een geschiedenis die bepalend is voor wat er op het scherm gebeurd, blijkt later. Dat dit verder maar weinig tekst nodig heeft is bijzonder te noemen. Enkel de beelden, enkel de gezichtsuitdrukkingen zeggen genoeg, wat een indruk op me heeft die me dagen lang kan achtervolgen na deze film gezien te hebben. Overigens, als er dan een woord valt, wat een kracht straalt die dan vaak uit, een kracht die alleen Sergio Leone eruit kan halen.

En dan heb ik het nog niet gehad over de muziek die zo ijzersterk in dienst staat van wat we zien. Slechts een paar thema's maken de hele film. Te vaak terugkerend of niet, wat een emotie komt er vrij bij elke scène dat Morricone zijn componeerkunsten laat horen. In de shoot-out komt alles tot een samenvatting, dat waar deze film om draaide komt samen in een beste scènes ooit.

Leone, meester der spanning, meester der cinematografie, meester, dé meester der westerns, geeft hier les in film. Ik zou het niet anders kunnen zeggen. Het is nog heel wat dat deze slechts derde in mijn top10 staat.

Westerns: Wanneer ik jonger was er veel gezien op tv maar de cowboys konden me allemaal niet zozeer boeien. Nu heel wat jaren later nog niet. Cowboys zullen nooit men ding worden denk ik dus die handicap had C'era una Volta il West al. Maar toch vond ik veel aan de film ontbreken:

- De acteerprestaties vond ik niet echt om over naar huis te schrijven. Frank is wel een cool personage en super geacteerd door Fonda. Maar de rest vond ik maar ondermaats en deed me niet veel met Bronson op de kop.

- De cinematografie stelt ook niet veel voor: Rauw en lelijke kleuren, kille locaties zonder iets (zegt me niet veel) en flauw camarawerk. Vooral die steeds terugkeerende close-ups werden irritant.

- Het leuke deuntje uit de harmonica van Harmonica klinkt leuk maar na de 5de keer heb je het ook wel gehad, de soundtrack brengt wel wat sfeer in de film maar keert veel te veel terug.

- Het verhaal is ook simpel, enkel de finale kon het verhaal toch nog redden van een buis. Mede door het trage tempo is dit verhaaltje oninteressant om volgen.

En veel meer positiefs kan ik daar niet tegenover stellen. Sorry mensen, ik heb het geprobeerd ik kan het me goed voorstellen dat fans dit geweldig vinden maar het is allemaal niks voor mij.

1,5*

Net voor de tigste keer bekeken. Deze film grijpt je vast, schudt je, sleurt je mee, en zet je in de draaimolen uit. Hij overdonderd, leert, ontroerd, vermaakt, en overdonderd weer! één van de grootste meesterwerken allertijden, en zonder twijfel de beste (Spaghetti)western ooit gemaakt. Cinema zoals het hoort! Fantastisch.

Enkele weken geleden bewust m'n eerste western gezien: 3:10 to Yuma met Bale en Crowe. Die was me redelijk goed bevallen en ik had wel zin om het genre wat meer te verkennen. C'era una Volta il West had ik al een tijdje liggen - geleed van een vriend die verknocht is aan de grote klassiekers - en heb me er op deze rustige zaterdag eens voor neergezet. Er nog even aan toevoegen dat ik er eerder deze week al eens aan begonnen was, op een avond in de week, maar na de openingsscène had ik al snel door dat dit geen luchtig pif-poef-paf verhaaltje ging worden. Heb hem toen wijselijk aan de kant gelegd want ik had meer zin in wat hersenloos vermaak.

Maar vandaag was de film dan eindelijk aan de beurt en ik had besloten m'n verwachtingen even opzij te zetten en volledig neutraal de film op me af te laten komen. Het eerste uur was moeilijk. Ik zat niet meteen in de film, ik vond hem vrij traag en ook het verhaal was me niet meteen duidelijk. Ik had de synopsis op voorhand niet gelezen dus ik had ook geen idee welke richting het verhaal zou uitgaan. Wat me opviel waren lang aanhoudende shots en sterke afwisselingen tussen close-ups en wide shots. De schaarse dialogen die bovendien erg kunstmatig waren en het audiospoor dat een halve seconde op het beeldspoor achterliep hebben me ertoe aangezet na een uurtje even te pauzeren. (Ik moest spontaan terugdenken aan Italiaanse B-horror uit de jaren '70 en '80 en gezien de status van deze prent is dat niet bepaald een compliment) De film was tot dusver te zwaar en te traag naar mijn gevoel.

Na een tijdje de film weer opgezet en in een ruk uitgekeken tot de aftiteling. Het grote verschil met het eerste uur was dat ik de visuele stijl stilaan begon te appreciëren. Mooie close-ups van de prachtige grimassen van Bronson en Fonda, knappe wide shots waarin alle tinten van bruin netjes in elkaar overlopen en een herkenbare score geven dit werkje een geheel eigen identiteit. Sommige deuntjes worden naar mijn aanvoelen iets te vaak ingezet en met name het harmonicamuziekje had wel erg veel weg van dat van Tik-Tak, een populair kinderprogramma uit de jaren '80 en '90. Voor wie denkt dat dit slechts een provocerende oneliner is, check: http://nl.youtube.com/watch?v=2ppJxujFSQI en http://nl.youtube.com/watch?v=vHcnKxr0CwI (vanaf seconde "25).

Af en toe komen er ook enkele confrontaties tussen stoere cowboys voorbij, maar de actie en de stereotiepe shoot outs vind ik erg matig uitgewerkt. Het kan aan mijn verwachtingen liggen, maar ik zie het graag net wat meer spectaculair zonder dat het per definitie overdreven moet zijn. Ook het verhaaltje begint naar het einde toe wat meer te vervelen, niet toevallig omdat er enkele scènes tussen zitten die wat mij betreft er beter uitgeknipt waren. Ik vond het einde verder ook wat vaag allemaal, maar dat kan aan mij liggen aangezien ik me gaandeweg meer op de rustieke beeldvoering ging focussen dan op de storytelling. Maar al met al was ik toch blij toen de aftiteling kwam, want 2,5 uur film in een genre waar je weinig affiniteit mee hebt eist stilaan z'n tol.

Het was zonder meer een interessante kennismaking met Leone - wie weet dat ik ooit nog een filmpje van hem meepik - en ik kan best begrijpen dat mensen dit een goede film vinden, maar op het einde van de rit vind ik C'era una Volta il West toch fel overroepen.

Net weer bekeken (na de dvd maar liefst vier jaar niet meer gezien te hebben).

Dit blijft met voorsprong mijn favoriete film.

Dat was ie in mijn tienertijd (tig maal gehuurd, gekopieerd en afgedraaid destijds), dat was ie in mijn twintiger jaren toen ie regelmatig op TV kwam en dat is ie nog steeds.

De film ontroert me nog steeds op bepaalde momenten (noodlot van farmergezin, de finalflashback), mooie dialogen, rustig spel en dan plotseling -soms, zo lijkt het, uit het niets- oplaaiende geweldsuitspattingen, met gunmen, die sneller schieten dan hun schaduw en het blijft cool om Fonda, als inktzwarte schurk, op de maat van de muziek op zijn paard tegen het einde te zien naderen en Jason Robards in de rol van zijn leven

...maar het is uiteraard Bronson die de show steelt als de geheimzinnige wreker, een rol die hij de rest van zijn loopbaan nog tig maal zou herhalen, maar nooit zou evennaren.

De dollartrilogie is idd grappiger en luchtiger, maar deze film is voor mij met afstand de beste Leone. Pure klasse!

De vijf sterren en de nr 1 in mijn top tien blijven dan ook gehandhaafd.

Ik ben de top 250 aan het aflopen en gisteravond stond Once Upon a Time in the West op het programma. Zoals Adrenal hieronder al beschrijft is een film waar het verhaal geen rol speelt maar de sfeer belangrijk is. Hierin is Leone dan ook weer geslaagd. Echter je moet er van houden. Het genre western was toen ik klein was één van mijn favoriete genres maar dit is met de jaren wel veranderd.

Ik ben wel tevreden en heb van veel scènes dan ook genoten. Er waren er echter ook bij die ik wat minder vond en die soms wat te langdradig waren. De hele sfeer en spanning werd van minuut 1 goed opgebouwd en bleef constant aanwezig. Er zaten een paar hele mooie dialogen tussen en het gebruik van de camere en de muziek vond ik heel mooi gedaan. Vooral de muziek tegen het einde, toen kwam die even los en dat was wel een prachtig stukje. Op acteervlak zat het goed in elkaar, er werd weinig gezegd maar blikken zeiden genoeg in deze film.

Door deze bovenstaande pluspunten maar het feit dat het niet echt mijn genre is kom ik op 4*.

Klassieke meesterwerk van de Italiaan Sergio Leone die beroemd werd met zijn spaghettiwesterns waarin sterren zoals Clint Eastwood en Lee van Cleef schitterden. Once Upon a time in the West kan gezien worden als de ultieme western. De verschillende personages zoals Harmonica, Cheyenne, Frank, de prachtige landschappen van Utah en Arizona en de perfecte shots maken dit een film om nooit te vergeten. De scenes in het begin, in de bar en op het einde waar Charles Bronson zijn wraak neemt zijn de absolute hoogtepunten van de film en de briljante 'mondharmonica' soundtrack van Ennio Morricone is misschien wel de beste uit de geschiedenis van de film.

4*

C'era una volta il West of Once upon a time in the West is een film van Sergio Leone uit 1968. Dit meesterwerk is misschien wel de beste spaghetti western ooit gemaakt. De film begint met een meesterlijke scène waar 3 boeven eindeloos wachten op een trein. Dat aan elk detail is gedacht is, is duidelijk te zien aan de achtergrond geluiden die gebruikt worden als muziek. Enerzijds gebeurt er niets, anderzijds krijg je niet genoeg tijd om alles goed en wel te verwerken.

Zoals in de meeste spaghetti westerns is er geen duidelijk verschil tussen goed en kwaad. Ook zijn de dialogen veel belangrijker dan de vecht scènes, wat gedurende de film alsmaar meer opvalt. Henry Fonda speelt de rol van de slechterik (en hoe!) en Charles Bronson speelt een naamloze Harmonica-spelende man. Ennio Morricone schreef de ondertussen legendarische muziek voor de film en zo ook het typisch lied dat terugkomt telkens Charles Bronson opduikt. De film heet dan ook, zeer toepasselijk "Spiel mir das Lied vom Tod" in het Duits.

Het is een keiharde klassieker en een enorme aanrader voor iedereen. Verwacht je niet aan een doordeweekse actiefilm, eerder aan een doordringende, meeslepende epos.

Score: 9/10

Een meesterwerk van een rasechte spaghettiwestern: gemaakt door de meester werkt de film gedurende de bijna 3 uur speeltijd extreem goed. Het is een typerend kenmerk dat zo'n simpel verhaal verteld wordt over een lange periode zonder ècht te vervelen omdat de stijl zo geweldig is. Stijl boven inhoud, ik heb er geen probleem mee wanneer het zo goed werkt. Welgekend zijn de eerste 10 minuten: 3 gangsters wachten op een trein aan het station. Elk geluid in de omgeving wordt uitvergroot en er wordt niet gesproken, de mannen wachten alleen. En toch wordt er een spanning opgebouwd. Dan komt de trein aan, het wereldberoemde harmonicadeuntje van Ennio Morricone is te horen en daar staat de geweldig spelende Charles Bronson (naast hem geven ook Henry Fonda en Claudia Cardinale indrukwekkende prestaties). Een film waar alles aan klopt, tot in het laatste detail.

Once upon a Time in the West blijft voor mij de ultieme western. Leone weet prachtige beelden te creëren, met veel close-ups van de doorgroefde hoofden van de cowboys, maar ook hele weidse shots met veel diepte. Op audiogebied is de film misschien wel nog knapper. De soundtrack van Morricone, met het neerslachtige harmonicadeuntje, is al prachtig, maar vooral de geluidseffecten doen het hem. Het gekraak van een schommelstoel, het gedonder van de stoomlocomotief, of gewoon simpele voetstappen. Allemaal achtergrondgeluiden, maar door deze nadrukkelijk op de voorgrond te plaatsen, wordt prachtig de trage, onheilspellende toon van de film neergezet. Precies zoals Sergio Leone het bedoeld had: "The rhythm of the film was intended to create the sensation of the last gasps that a person takes just before dying." De openingsscène, die hier een goed voorbeeld van is, is naar mijn mening terecht een klassiek stukje cinema.

Uitstekende film, meer dan uitstekend zelfs. Ik vond hem eerlijk gezegd niet zo goed als The Good, The Bad and The Ugly, maar het is wel weer een heerlijke western. Ik denk ook wel dat ik nu de twee beste Spaghetti Westerns heb gezien. Het verhaal is wederom subliem, boeiend tot het laatste moment, ondanks de lengte van de film. Actie is top, personages zijn briljant. Maar waar ik het meest van genoten heb is de muziek, dat voegde in deze film denk ik meer toe, dan in welke andere film dan ook. Verder is het camera werk ook echt geweldig, montage is top. De film is alles behalve gedateerd.

De cast is ook briljant natuurlijk. Henry Fonda is één van de beste acteurs ooit, en dat bewijst hij hier weer. Charles Bronson is heerlijk geheimzinnig en Jason Robards zette ook een geweldige rol neer. Komt ook gewoon omdat de personages zelf top waren. En Claudia Cardinale was ook top, en wat zag zij er goed uit zeg. Ongelooflijk!

5*

Het vervelende van Once Upon A Time In The West is dat er, mijns inziens, in wezen maar weinig op aan te merken valt, hetgeen die eindeloze stroom aan lofprijzingen onder de recensies wellicht verklaart. De ongeduldige kijker zou hooguit kunnen beweren dat de film te traag verloopt, ware het niet dat dit trage tempo, in combinatie met de (al zo vaak genoemde) fantastische muziek van Ennio Morricone, de film juist een bijzonder mooie sfeer en spanning meegeeft. Zo goed als deze worden ze tegenwoordig nog maar zelden gemaakt - en ik ben niet eens zo'n liefhebber van westerns.

4,5*

Gisteravond even gekeken. De soundtrack is een van mijn beste die ik ooit heb gehoord. Deze film heeft een prima cast. Maar soms gingen de geluiden van deze film een beetje te ver. Maar alsnog 4,5 sterren.

Ik heb vrijwel niets met Westerns, en dat terwijl ik nog geen slechte film uit het genre heb gezien. Maar toch is het gevoelsmatig niet mijn genre.

Once Upon a Time.. heb ik dan ook veel te lang uitgesteld natuurlijk, had hem ooit al eens gezien, of toch zeker een stuk, maar kon me er zo bleek toch vrij weinig van herinneren. Al met al is het toch best een sterke film, maar ik vond The Good, The Bad en The Ugly toch wel een stukkie beter. De personages en het verhaal blijven in Once Upon toch duidelijk achter voor mij, maar de muziek pakt toch wel weer wat van die achterstand terug.

De muziek voedt de onderlaag van deze film, de sfeer, toch wel erg goed, hoewel het naar verloop van tijd wel een beetje in herhaling begint te vallen. Mooie dialogen, de genoemde sfeer, en een aardig verhaal maken Once Upon.. een prima film, maar zoals gezegd heb ik weinig met Westerns, en kom ik toch niet verder dan 3.5*. Had wat vlotter gemogen, daar hebben overigens vrijwel alle Westerns (voor zover ik ze zag) last van.

Do you know anything about a guy going around playing the harmonica? He's someone you'd remember. Instead of talking, he plays. And when he better play, he talks

Westerns... een genre dat ik altijd links heb laten liggen omdat het hele idee rond cowboys en indianen me totaal niet kon boeien. En toch heb ik vandaag voor het eerst een western uitgezeten en ik was eigenlijk aangenaam verrast.

Na het zien van de eerste scène die nogal overdreven langdradig was, had ik schrik voor de rest van de film. Het blijkt uiteindelijk toch een meevaller van formaat te zijn (wat ook bijna niet anders kan gezien zijn hoge top-250 notering), het verhaal bevat misschien wel een paar clichés links en rechts maar het laat zich toch minder makkelijk voorspellen dan ik dacht. Ik vond het verhaal zelfs behoorlijk origineel en spannend. De personages waren heerlijk memorabel, Henry Fonda speelde goed als altijd en Charles Bronson was gewoon schitterend als de man met de bijnaam Harmonica. Elke keer wanneer hij dat deuntje speelde op zijn harmonica (weet je meteen ook waar zijn nicknaam vandaan komt) voelde je de spanning rustig aan opbouwen. De soundtrack vond ik trouwens één van de beste die ik tot nu toe in een film gehoord heb, enorm sfeervol en gewoon adembenemend, paste perfect bij deze film.

Anyway, om toch ook iets negatiefs te melden: zoals ik al eerder aanhaalde vond ik de beginscène aan dat station nogal langdradig, er was ook totaal geen spanningsopbouw in die scène. Zo waren er nog wel wat scènes die serieus ingekort mochten worden, al waren die gelukkig minder aanwezig dan ik vooraf gedacht had na het zien van de eerste scène. En dat was eigenlijk al alles wat negatief te noemen was..

Ik heb totaal niets met het genre, maar na het zien van deze klassieker ben ik toch al nieuwsgieriger geworden naar The Good, The Bad & The Ugly.

4.5 sterren

2 x mogen bewonderen in de bioscoop in het afgelopen jaar. Vrij briljante film over een gezin dat wordt vermoord. De vader had plannen voor een treinstation en dat wordt dan ook na zijn dood aangelegd. Ik denk dat ik licht de voorkeur heb voor The Good, the Bad and the Ugly, maar kan niet precies uitleggen waarom. Het zijn overduidelijk de twee beste westerns die ooit gemaakt zijn, met wat uitschieters die erbij in de buurt komen.

Mijn favoriete scene is de scene in de trein, wanneer Henry Fonda, Charles Bronson, die dikke baas en die Cheyenne samen in de trein op slinkse wijze elkaar proberen te besluipen. Verder is het gewoon een hele degelijke film, met wel nog de prachtige Claudia Cardinale, bekend van haar werk met Luchino Visconti.