C'era una Volta il West (1968)

Enkele maanden geleden werd Once upon a Time in the West hier nog eens in de bioscoop gedraaid, en dit blijft één van mijn favoriete films. Claudia Cardinale speelt een onvergetelijke rol, waarin ze ondervindt dat het leven in het Westen hard en vooral weinig waard was. Vorige maand was ik in de Rocky Mountains van Canada, waar op allerlei plaatsen werd stil gestaan bij de aanleg van de eerste spoorlijn die daar oost en west verbond: machtige spoorbazen, speculatie op de grond rond het verwachte traject, het waren allemaal verhalen die bekend voorkwamen. Maar ze werden niet mooier verteld dan in dit epos. Een meesterwerk. 5*

Ja, ik was er stil van... zo verschrikkelijk mooi... tevens een geweldige wraakfilm.
Ook voor mij is het lang geleden dat ik deze gezien heb. Echt een film om van te houden en telkens weer door overrompeld te worden. De schoonheid is onbeschrijfelijk, elk shot is een schilderij met enorm veel details, als uit de tijd van de weelderige schilderijen van enkele eeuwen geleden.
De muziek is precies goed, op het juiste moment ingezet, de harmonica en daarna overvloeiend in orkest, telkens weer. Emoties worden opgeroepen door met name de muziek tezamen met het uitgebreid de tijd nemen voor het opbouwen en laten gebeuren van de emotie.
In dit geval is de uitkomst niet het doel, maar de weg ernaartoe. Want na 1x zien weet men hoe het afloopt, doch de schoonheid van de film nodigt uit tot steeds weer genieten.

Gewoon 5* waard, maar daar wil ik blijkbaar nog niet aan
Omdat ik achteraf zoiets heb van: 'wat gebeurt er nu eigenlijk helemaal in de film' hou ik het even op 4*
Eerst nog de vergelijkbare goldie-oldies bekijken

Natuurlijk heeft deze film een gigantische status als klassieker. Ik had er vaak genoeg van gehoord, een film waar zelfs m'n ouders (totaal geen filmkijkers) het over hebben. Een gedeelte van de soundtrack kende ik ook al. Maar, eerlijk gezegd, heeft het me nooit zo aangesproken. Het hele western-gebeuren trok me totaal niet aan. Een tijdje geleden begon ik ineens met een stuk meer films te kijken, waaronder een aantal klassiekers, waarbij deze film er ook aan moest geloven, en wat zat ik ernaast zeg! Geweldige film!

Het verhaal an sich vind ik niet heel bijzonder, maar goed genoeg om je geïnteresseerd te houden. Deze film is echter een aaneenschakeling van geniale scenes. Wat ik continu dacht bij het kijken was: "wow, dat was alweer een ontzettend gave scene!". Alles wordt op een zeer sfeervolle en indrukwekkende manier weergegeven, de muziek (die me hiervoor nooit echt veel gedaan heeft) ondersteunt de scenes perfect, en dan de acteurs...

Henry Fonda kende ik al van 12 Angry Men, waarna ik hem eigenlijk niet in een rol als de slechterik kon voorstellen. Eerlijk gezegd vind ik hem nog steeds de perfecte persoon daarvoor, hij wekt daarbij op een of andere manier te veel sympathie op. Maar wat is dat wel een fantastische acteur, zeer overtuigend. Nog toffer vond ik echter de rollen van Jason Robars en Charles Bronson. Beiden zeer leuke rollen die ook nog eens ijzersterk worden vertolkt. En dan heb je er ook nog een waanzinnig knappe vrouw in de vorm van Claudia Cardinale bij, wat wil je nog meer?

Alles bij elkaar zorgt natuurlijk al voor iets moois, maar ik vind het eigenlijk heel moeilijk om te zeggen wat deze film voor mij nou écht goed maakt, waardoor het een zeker x-factor heeft, waardoor ik het een 4,5* geef en niet een 4*. Wellicht de sfeer, ik weet het niet, maar ik heb in ieder geval de hele film lang genoten.

Deze film in één woord? Klassieker.

Zelfs ruim 40 jaar na dato weet Once upon a Time in the West is te imponeren. Wat de film zo bijzonder maakt zijn de langdurige close-ups van de personages, waarbij woorden schaars zijn. Dat dit de spanning alleen maar bevordert komt het beste tot uiting in de legendarische openingsscène. De meesterlijke muziek, sterk acteerwerk en prachtig camerawerk maken dit één van mijn favoriete (spaghetti)westerns. Verplichte kost voor mensen die nog niet bekend met het genre zijn.

4.5 *

P.S. Om even aan te haken bij gebruiker boven/onder mij. Claudia Cardinale...wauw!

Wow....

Ik heb dit altijd als een zeer goede film beschouwd, maar gisteren na de herziening kan ik niets anders concluderen dan dat dit de beste film ooit gemaakt is. Het is eigenlijk veel meer dan een film, als iets kunst is dan is dit het wel.
De film barst van de legendarische scènes en de beelden in combinatie met de vaak terugkerende Morricone stukken zijn haast teveel genialiteit om in één keer te kunnen bevatten. Het is overduidelijk waar filmmakers heden ten dage de mosterd vandaan halen. Leone is misschien wel de meest invloedrijke regisseur in de geschiedenis van de cinema.
Tjah veel inhoudelijker zal deze recensie niet worden, als je een goed beeld wil van de film dan moet je hem maar gaan kijken.

NB Roger Thornhill had het erover dat sommige versies van de film de barontmoeting missen tussen Cheyenne, Harmonica en Jill. Dit is misschien wel mijn favoriete scène uit de hele filmgeschiedenis, onbegrijpelijk dat mensen zo dom zijn om deze te knippen.

Er was eens een Europese regisseur die het aloude, typische Amerikaanse westerngenre wist te perfectioneren. Sergio Leone heette de man die dit flikte. Met Once Upon a Time in the West bereikte hij het hoogtepunt van zowel zijn eigen loopbaan als die van het hele genre. Uiteraard is niet iedereen het daarmee eens en zullen velen zeggen dat ik daarin ongelijk heb, maar momenteel geldt deze buitengewoon geweldige film voor mij als onovertrefbaar. Nu is er de afgelopen 45 jaar natuurlijk een hoop over de film gezegd en geschreven, maar dat weerhoudt mij er niet van ook even mijn bescheiden mening over deze film te uiten. Want het feit dat ik deze film geweldig vind, wilde ik niet onvermeld laten.

Gisteren had ik de hele dag al een van de nummers van Ennio Morricones geniale soundtrack in mijn hoofd. Het was de typerende muziek die bij Cheyenne hoorde die me al de hele dag bezig hield en omdat het alweer meer dan een jaar(!) geleden was dat ik de film voor het laatst gezien had, heb ik hem gisteravond maar meteen weer eens opgezet.

Daar waar in het verleden de film is besproken, is doorgaans ook het kenmerkende, trage maar o zo sterke begin aan bod gekomen. We mogen, wat dat betreft, wel blij zijn dat de drie mannen geen half uur voor aankomst op het station waren aangekomen want veel langer had het niet moeten duren of de verveling zou hebben toegeslagen. Nu zijn de eerste pakweg 10 minuten echter geniaal en geven ze prachtig weer wat er in het vervolg van de film te wachten staat. Want ook in de rest van de film wordt rustig de tijd genomen en is er eigenlijk maar weinig wat langs de kijker heen zou kunnen gaan.

Ieder karakter dat in de film voorkomt is op zijn eigen manier uniek en origineel, zonder dat het overdreven wordt of dat ze te veel of te opvallend aanwezig zijn. Of het nu gaat om de merkwaardige Harmonica, die met zijn eigenaardige geluiden de meeste aandacht naar zich toe trekt of om Cheyenne, die eveneens zijn eigen herkenbare muziekje met zich meebrengt, allemaal zorgen ze er met hun mysterieuze achtergronden voor dat het vanaf het begin tot aan het einde een genot is om naar te kijken. Ook zet Leone de personages, net als in zijn voorgaande films, erg menselijk neer. Ze hebben zowel hun goede als hun slechte kanten en geen van die beide kanten wordt verborgen gehouden, laat staan dat er persoonlijkheden worden geïdealiseerd.

Toch voelt de film een beetje onrealistisch aan in die zin dat het zich in een heel ander universum lijkt af te spelen. Vooral de traagheid waarin alles gebeurt, geeft je het gevoel dat je naar een hele andere wereld zit te kijken. Met name de tijd die er af en toe wordt genomen om iets te zeggen, geeft een onecht gevoel, terwijl het tegelijkertijd ook wel weer iets magisch heeft. Het is Ennio Morricone die de hierdoor ontstane mysterieuze sfeer vervolmaakt.

Maar goed, wat is een film zonder acteurs? Acteurs die in dit geval stuk voor stuk een topprestatie afleveren. Jason Robards heeft misschien wel de mooiste rol in de film. De rol van Cheyenne past precies bij hem en het is prachtig om te zien hoe hij gedurende de film lijkt te veranderen. Charles Bronson speelt hier volgens mij ook de rol van zijn leven en is samen met Henry Fonda erg sterk in de geweldige, geheimzinnige tweestrijd waarin ze zijn verwikkeld. Claudia Cardinale kan mijns inziens sowieso maar weinig verkeerd doen en brengt dan ook met verve de nodige vrouwelijkheid in de film. Verder verdienen onder anderen Jack Elam, Woody Strode en Gabriele Ferzetti nog een vermelding voor de al dan niet zo grote rollen die ook zij erg goed vertolkten.

Na het sterke begin en het net zo geweldige vervolg daarop weet de film ook nog eens geniaal te eindigen. Een shootout was op zich niet zo vernieuwend en ook van een flashback zoals Leone die hier gebruikt was al een voorproefje te zien in het eerder gemaakte For a Few Dollars More, maar de manier waarop dit wordt gecombineerd en de kwaliteit die er tegelijkertijd vanaf spat zorgen ervoor dat het einde wel even net wat genialer is dan bij de gemiddelde film. Na meerdere malen een wazige, raadselachtige flashback gezien te hebben wordt er met de flashback aan het einde ineens letterlijk en figuurlijk voor opheldering gezorgd. Alles valt daarbij op zijn plaats en een aantal van de hoofdpersonen leken nadien nog een lang en gelukkig leven tegemoet te gaan.

Niet dat ik echt van de westerns ben, maar deze klassieker ‘moet’ je toch wel gezien hebben. Hij is ook behoorlijk mooi geschoten, figuurlijk. Op de juiste momenten geschakeld naar close ups bijvoorbeeld. Waardoor alle gebruinde, bijna lederen huiden goed te zien zijn. Maar ook alle heldere ogen. Alsof iedereen constant klaarstaat om in een duel terecht te komen.

Het verhaal bevat nog redelijk wat inhoud. In sommige gevallen meer dan een moderne film of blockbuster. Ze nemen er alle tijd voor om deze uit te spinnen over de ruime speelduur. Als ik over speelduur begin is dat meestal een reden tot zeuren. En in dit geval ook weer. Ik heb geen problemen met mooie plaatjes tussendoor, maar het verhaal had wel wat meer vaart mogen hebben. Het is niet zo’n ingewikkeld verhaal dat die speelduur hiervoor nodig was. Ik ben niet zo bekend met films uit deze tijd, maar ook in die van ons zijn er films die iets episch proberen te maken van een gemiddeld verhaal en dat gebeurde hier ook weer. Wat jaren geleden waren de films al korter, dus ik denk dat het voor die tijd ook aan de ruime kant is? Ik ga me hierin eens verdiepen.

De aankleding en kostuums van de film voelen niet gedateerd aan. Beiden zijn mooi en passen goed bij de karakters en hun omgeving.

De acteurs doen hun werk prima. Daar valt niets op aan te merken.

Omdat de film na zoveel jaren nog steeds zijn werk doet geef ik hem een

3,5*

Veranderende tijden, ook Leone's benadering is anders dan bij de Dollars. De overeenkomst is dat het mij inmiddels lang niet altijd meer weet te boeien. Once Upon a Time in the West heet als bijkomend nadeel dat dat na verloop van tijd begint op te spelen, zonder dat het nog ergens echt opleeft.

De inleidende beschietingen zijn in ieder geval sterk genoeg om er eens heel goed voor te gaan zitten, daar werkt het (gebrek aan) tempo van de film ook verreweg het beste. Stelletje ongure koppen in de woestenij met repeterend gepiep en gekraak van van alles en nog wat. Ja, dat zet de toon wel.

En dan heeft het een voelbaar effect wanneer de cicaden ineens stil zijn. Idem voor de enscenering. Er gaat toch een bepaalde dreiging uit van hoe Leone zijn gave jassen in het beeld en landschap positioneert. Het fundament wordt nog wat massiever met de genadeloze entree van Henry Fonda.

En de harmonica. Al wordt dat riedeltje wat te vaak ingezet. Morricone's inbreng pakt sowieso weer eens wisselvallig uit. Met name rond Cardinale wordt het bij tijd en wijle te pompeus. Niet erg bevorderlijk voor haar rol in het geheel en uitgerekend daar gaat het steeds een beetje moeizamer.

Leone sleutelt met dezelfde lome houding aan zijn verhaal en zo interessant is dat daar niet. Hoeft ook niet per sé, maar zijn personages en de zwangere sfeer krijgen het ook niet voor elkaar. Bepaalde nuances missen zo hun toegevoegde waarde en het slot kon me eerlijk gezegd gestolen worden.

Prachtige western. De muziek van Ennio Morricone maakt het compleet. Hoedje af, Leone, deze film behoort tot mijn favorieten !

Een ode aan het genre zowel als het meesterwerk van het genre. Een klassieker. Bombastisch, theatraal op het karikaturale af. Met ontzettend veel lef gemaakt - vooral daardoor zo sterk.

Het enorm lage tempo is daar een van de voorbeelden van, net als het gebruik van de extreme closeups - niet alleen dichtbij genoeg om de poriën van Charles Bronson te tellen, het shot is ook zo lang dat je daar ruim de tijd voor nemen kan.

Nog zo'n voorbeeld is de muziek, de geluidseffecten - opzettelijk low-tech als in de scene waarin Morton aan z'n eindje ligt te komen, en overdreven theatraal van Morricone.

Vooral door dat soort eigengereidheid is de film zo'n monument. Dan is het wel te vergeven dat er af en toe een foutje in de continuïteit zit. Of dat het allemaal af en toe wel wat erg bombastisch is.

C'era una Volta il West is een mooie film.

De twee punten waar ik het meest te spreken over ben is het camera werk en de muziek van Ennio Morricone. Want deze twee dingen zijn bij deze film fantastisch. Camera werk is prachtig met onder andere hele mooie beelden van Monument Valley. En Morricone maakt vooral indruk met zijn harmonica thema, echt een thema waar je kippenvel van krijgt.

Wat betreft het acteerwerk zit het ook goed in deze film. Claudia Cardinale als Jill McBain acteert erg goed. Jason Robards als Cheyenne maakte ook indruk. Charles Bronson als Harmonica acteerde ook goed. Harmonica heeft veel weg van het personage dat Clint Eastwood in de Dollarstrilogie speelde. Beide personages zijn van weinig woorden, maar daden. Ik moet wel zeggen dat Charles Bronson de chemie van Eastwood mist. Eastwood straalde een soort coolheid uit, Bronson mist dat een beetje. Maar dat neemt niet weg dat Charles Bronson goed acteert, maar het niveau van Eastwood word niet gehaald.

Het verhaal van deze film is interessant. Maar ik moet zeggen dat ik deze film wel wat te lang vond duren. Ik vond deze film soms wat langdradig. Er had wel wat meer vaart in het midden van de film gemogen. De beste stuken van de film zitten in het begin en aan het eind. De opening scene is briljant. Vooral die vlieg en het geluid van die windmolen is fantastisch verzonnen. De finale flashback van Harmonica is ook een briljante scene. Echt een kippenvel moment die scene dat de broer van Harmonica op zijn schouders staat terwijl die broer aan de galg hangt .

Al met al vond ik C'era una Volta il West een mooie film. Deze film is wel iets te langdradig. Ik vond Il Buono, il Brutto, il Cattivo beter. Want die film was minder langdradig, had een wat interessanter verhaal en had betere personages. Toch is ook C'era una Volta il West zeker wel een goede film.

4 sterren voor deze film.

Als nummer 7 in de top 250, en als erkende westernklassieker stond deze film al lang op mijn verlanglijstje. Nu kan ik eindelijk zeggen deze ook gezien te hebben.

En ik moet zeggen, daar ben ik blij mee, al was dit voor mij net niet de ultieme film.

De openingsscene is wat mij betreft al een van de beste, zoniet de beste scene van de film, en zet zodoende meteen al de toon. De wijze waarop in Once Upon a Time in the West sfeer wordt neergezet is meer dan noemenswaardig. Als eerste is daar natuurlijk een waanzinnige score van Morricone. Deze muziek is niet alleen waanzinnig mooi, maar past ook perfect bij de sfeer van de film en bij Bronson, de man met de Harmonica.

Verder zijn daar de ´geluiden´: getik, geruis of gefluit, wat zorgt voor een ( bijna ) constante latente spanning.

Doel van de film, maar ook een daadwerkelijk merkbaar gegeven is dat de karakters in de film de dood boven het hoofd hangt: er wordt een sfeer neergezet die je het gevoel geeft dat iedereen er ieder moment aan kan gaan.

Fenomenaal acteerwerk van Bronson, Fonda en ook Cardinale ( die gek genoeg niet uit de toon valt ) en goed camerawerk ( close-ups bij de eindscene ) versterken deze film nog extra.

Desondanks was ik net niet helemaal omver: opzich had ik geen moeite met de speelduur van de film, maar sommige scenes waren onnodig of net te lang doorgetrokken, waardoor het af en toe minder interessant werd.

De sfeer zorgde er echter voor dat ik nooit echt mijn aandacht verloor en toch bovenal ontzettend heb genoten.

Voor mij geen top-10, maar een hoge score en waardering voor dit werk is gerechtvaardigd.

4,5*

Klassieker binnen het genre, alsmede één van de beste films ooit gemaakt.

Alles klopt aan de film. Het scenario van Sergio Leone en Sergio Donati, is gebaseerd op een verhaal geschreven door Sergio Leone zelf, samen met Bernardo Bertolucci en Dario Argento. Het verteld een episch verhaal boordevol interessante personages. De casting met de beeldschone Claudia Cardinale in de hoofdrol en All-American hero Henry Fonda in de rol van een meedogenloze schurk is perfect. Het camerawerk van Tonino Delli Colli is fabelachtig. Naast de uitstekende visuele kwaliteiten van Once Upon A Time In The West is ook de filmmuziek van Ennio Morricone opvallend. Deze muziek kan gezien worden als één van de beroemdste en beste filmscores aller tijden. Van de filmmuziek gingen miljoenen exemplaren over de toonbank, wat opvallend veel is voor een uitsluitend muzikale filmscore. De muziek speelt dan ook een belangrijke rol in de film.

Een mijlpaal in de filmgeschiedenis!

Wie de film ziet kan niet geloven dat dit een prent is van 1968, bijna 50 jaar terug, geacteerd door de besten van toen. Fonda, Charles Bronson, Jason Robards en Claudia Cardinale. Een prent die filmgeschiedenis maakt(e). Niet alleen de acteurs, ook het ganse team en zeker Marricone zorgen voor de blijvende muziek in je hoofd nazinderen... Vooral de stiltes in de film zorgen voor een onstoorbare lange momenten die misschien wel bijna de helft van de bijna 3 uren durende film vullen. Het eigenlijk nietszeggend verhaal is gewoon niet na te vertellen en stoort zelfs niet. Zelfs dat verhaal is van geenenkele betekenis. Enkel genieten van het gebeuren dat zichzelf opvolgt. De stadshoer Claudia Cardinale, op haar best, trekt van de stad naar de buiten en leert bij of af. Hoe je het ook bekijkt.

De close-ups en gedetailleerde sfeerzichten van regisseur Sergio Leone maken deze film een onnavolgbare evergreen, als de mooiste western van de vorige eeuw en ever.

Een blijver die geenenkele filmliefhebber mag missen en zal meenemen in zijn dromen en komende dagen.

Deze heerlijke aanrader staat niet voor niets nummer 7 in de top.

Voor mij een max of 5,0 punten waard.

Opgegroeid met de Westerns van o.a John Wayne en regisseur John Ford. Ze zijn zeker niet slecht maar toch had ik een gevoel dat er iets niet klopte. Cowboys die dagen en weken door de prairie trekken om vervolgens clean shaved en smetteloos uitziend in een of andere obscure stadje arriveren of dat hun wapens onuitputtelijk voorzien waren van munitie want van herladen hadden ze nog nooit gehoord plus het feit dat veel films werden over geromantiseerd, dat alles zorgde voor een werkelijkheid die er niet was. En toen zag ik op een avond ( gelukkig was het vrijdag en mocht ik de film afkijken) Once upon a time in the West.... man-o-man-o-man... Heb nog maanden lang cowboytje gespeeld met een mondharmonica in de holster.

Nu ben ik achter in de 20 en heb de film al meerdere malen herzien. Het heeft nog steeds niets van zijn glans verloren. Jammer genoeg zit er een houdbaarheidsdatum op mensen want sommige cast en crew leden zijn al oud of inmiddels overleden. De hoofdrolspeler daarentegen kan nog 100 jaar mee, ik heb het natuurlijk over de muziek. Ik kan zo 1 2 3 niet bedenken in welk ander film dan ook waar muziek zo'n cruciale rol speelt als hier. Een musical zou je zeggen maar met alle respect, die neem ik niet serieus. Ik moet wel geloofwaardig blijven.

Vaak zet ik het beeld uit en gaat de volume de hoogte in. Niets mooiers dan op een koude avond, knisperend vuurtje hier naar te luisteren en je terug te voeren naar je kinderjaren waar cowboytje spelen nog cool was....

De eerste man op de maan, Beethovens negende, de appel die op het hoofd van Newton viel, zomaar wat belangrijke momenten uit de geschiedenis van de mens. De release van deze film kan daar bij.

Een zeldzaam meesterwerk dat alleen haar gelijke vindt in dat andere epos van Sergio Leone. Het summum van de filmgeschiedenis, gevangen in de laatste tien epische minuten; het duel tussen Henry Fonda en Charles Bronson. Tien minuten waarin je vergeet hoe je moet ademen, waarin het zweet uit je oksels gutst en waarbij je achteraf je handen rood geknepen blijkt te hebben. Tien minuten als ultiem slot van de ultieme film.

De ultieme film..

.. waarbij je tranen met tuiten huilt bij de aankomst van misschien wel de mooiste vrouw aller tijden, Claudia Cardinale. Geen melodrama, maar oprechte emotie, ondersteund door de beklijvende klanken van Mr. Score himself, Ennio Morricone.

.. waarbij iemand als Charles Bronson met één gezichtsuitdrukking zoveel kan vertellen. Hij hoeft geen woord te zeggen en toch vertelt hij genoeg om jou je neus helemaal tegen het beeldscherm aan te laten drukken.

.. waarbij Sergio Leone film tot ultieme kunstvorm verheft door beeld en geluid naadloos met elkaar te combineren. De kunst van het weglaten in optima forma.

De emotionele rollercoaster die Once Upon a Time in the West heet biedt de ervaring van je leven. Een kleine drie uur lang wordt je aan de hand genomen in de wondere wereld die film heet, in haar puurste schoonheid. Een unieke ervaring die je je hele leven bij zal blijven en bovenal een ervaring waarin je tot op het bot geroerd gaat worden.

Een ongekend, onevenaarbaar, buitenaards goede speelfilm. Als dat ene muziekstuk waarbij je staat te janken vanwege de goddelijke pracht. Onverklaarbaar ook, want hoe kan een andere sterveling, een medemens, zo een ontroering teweegbrengen? Erg zweverig allemaal, maar een oncontroleerbare blijdschap komt er tot je.

Als ik Once Upon a Time in the West kijk, weet ik weer waarom filmkijken zo’n passie is. Ik weet dat ik hoogstwaarschijnlijk nooit een film ga vinden die net zo goed is als de twee epossen van Leone. De emoties die loskomen bij het bekijken van die films zijn absurd, exceptioneel en hartverwarmend tegelijk. Ik voel me een bevoorrecht mens dat ik dit mag en kan ervaren. Ik ga door met films kijken, omdat ik ooit dit gevoel nogmaals hoop te ervaren. En dan zijn al die kutfilms het allemaal volledig waard; zolang ik dit zielsgelukkige gevoel ooit nog één keer mag vinden.

Ik had in het begin ook moeite met het veel tragere OUATITW. Ik vond hem zelfs ronduit saai. Gelukkig heb ik het niet bij 1 kijkbeurt gehouden, en ging ik deze film steeds meer waarderen hoe vaker ik hem zag. Het is zelfs zover gekomen dat ik totaal van voorkeur ben veranderd, en deze western nu beter vind dan TGTBATU.

Ik denk dat deze western wat meer tijd nodig heeft, dus ik hoop dat je hem ook nog een kans geeft. Ik weet bijna zeker dat je niet teleurgesteld gaat worden.

Na The Good etc. Leone's beste western. Heeft in wezen meer weg van film op muziek gezet, zo dominant is de score van Ennio Morricone . Blue-eyed Henry Fonda kon vóór deze rol alleen maar good guys spelen. In deze film laat ie goed zien dat ie een klassieke schoft kan neerzetten, compleet met pruimtabak en een Colt Navy (?). Overigens lieten latere documentaires (o.a. over John Wesley Hardin) ook zien dat Amerika inderdaad aan het veranderen was, waardoor geen plaats was voor mensen als die Fonda in de film speelt. Erg genietbare rol van Jason Robards ook. Voor de opmerkzamen, Leone wist duidelijk niet hoe hij dit krachtige karakter een mooi plekje in de finale moest geven. Gaat ie eerst een bakkie doen bij Claudia Cardinale, om vervolgens alsnog... (laat ik dat maar weglaten vóór het als spoiler wordt aangemerkt). Enige minpuntje.

Vroeger vond ik The Good, the Bad, and the Ugly beter, maar nu weet ik dat niet meer zo. Ik miste in deze film denk ik Eastwood, het ergerde me dat de harmonicamuziek duidelijk in een studio opgenomen zijn, en dat de toon serieuzer is, stond me ook minder aan.

Die sfeer bevalt me eigenlijk dit keer wel. De film appelleert behoorlijk aan nostalgische gevoelens van het Wilde Westen dat ten einde komt omdat de civilisatie oprukt, en dat moet men vroeger nog een stuk sterker gevoeld hebben. Vergelijk: toen deze film uitkwam, was de periode van het Wilde Westen ongeveer net zo lang geleden ten einde gekomen als de Tweede Wereldoorlog nu. Mijn grootouders hebben die oorlog nog meegemaakt; er leven nog steeds mensen die die oorlog hebben overleefd, en zo zal men in Amerika ook naar de dagen van het Westen gekeken hebben ten tijden van het uitkomen van deze film.

De soundtrack mag wat betreft het appelleren van die nostalgische gevoelens ook genoemd worden. Het neigt erg naar bombast, maar het weet me hier weinig te storen, wat ook voor de harmonica geldt deze keer. Uiteindelijk is wat mij betreft de soundtrack zelfs de grootste kracht van de film.

Visueel is de film wel duidelijk verouderd. Alles ziet er dor uit, de omgeving, de gelooide huiden van de mannen, en dan helpt het ook niet dat de kleuren sowieso flets overkomen, het enige wat eruit springt zijn de blauwe ogen van Fonda. Met close-ups en langdurige shots worden er pogingen gedaan om een sfeer neer te zetten, maar het mist een bepaalde strakheid in de cameravoering om het echt goed te laten werken. Verder een aantal knulligheden zoals lijken die duidelijk nog ademen, en matige nasynchronisatie.

Kortom, ik begrijp dat men dit als klassieker beschouwt, en er zit zeker een bepaalde charme aan, maar uiteindelijk overheerst bij mij het gevoel dat de tijd deze film heeft ingehaald, met name op het visuele vlak. 2*.

"Now that you've called me by name"

Leone's meesterwerk binnen het (spaghetti) western genre. Een aantal mannen wacht, en wacht en wacht. Het geluid van een kapotte windmolen, de vlieg die constant rond zoemt, de stof die opwaait, het water wat op een hoed druppelt. Alleen Leone komt weg met een scene die zo lang door gaat. En wat een grandioze opening is het toch. Dan arriveert de trein en begint het pas echt. Leone laat ons niet los, want kort daarna worden we getrakteerd op de schitterende scene op de McBain boerderij. De hele film blijft dat hoge niveau vasthouden. Scene na scene.

Alles in deze film is perfect. De cinematografie, acteerwerk, setting, locaties, de mysterie, de stand-offs en de tijd die Leone neemt naar elke shoot-out toe. Alles gechoreografeerd rond de wonderschone, meeslepende score van "Il Maestro" Ennio Morricone, wat misschien wel het beste werk is wat hij in zijn geweldige carrière heeft geleverd.

En dan te bedenken dat deze film bijna niet gemaakt zou worden. Leone wilde niet nog een western doen en wilde liever zijn droom werkelijkheid maken door het epische Once Upon a time in America te maken. Die film werd uitgesteld voor dit meesterwerk. Je kunt je nu bijna niet voorstellen dat dit niet een deel van de grootse geschiedenis van de cinema zou uitmaken.

Erg blij dat Leone besloten heeft nog een western te maken.

Een van de beste films allertijden. De volgende quote is me altijd bijgebleven.

Frank: Morton once told me I could never be like him. Now I understand why. Wouldn't have bothered him, knowing you were around somewhere alive.

Harmonica: So, you found out you're not a businessman after all.

Frank: Just a man.

Spaghettiwestern met verbluffend camerawerk, close-ups, mooie panorama's en fenomenaal mooie muziek.

Geweld is nooit uit de lucht en spanning evenmin.

Huurmoordenaar Henry Fonda op zijn best in het genre.

Na bijna 50 jaar nog steeds een curiosum.

Een ware klassieker. Door de prachtige fotografie, de fantastische soundtrack van Ennio Morricone en niet in de laatste plaats door het sterke acteerwerk. De inktzwarte schurk Frank goed neergezet door Henry Fonda die meestal de good guy speelde, de zwijgzame Harmonica treffend gespeeld door Charles Bronson en de heldhaftige en aantrekkelijke Claudia Cardinale als Jill. Ik ben op zich niet echt een westernfan maar deze moet je minstens een keer gezien hebben.

Na een herziening (zo'n 6 jaar later) score verlaagd. Ja, het wordt allemaal mooi in beeld gebracht, en ja de film wordt met geweldige muziek ondersteund en de personages zijn op zich goed uitgewerkt en differentiërend. Ok, de film is zo'n 50 jaar oud (wat je er in elk geval niet van zou zeggen), maar toch blijf ik niet overtuigd. Het verhaal gaat wat mij betreft te traag, en kan me niet blijven boeien. Ligt het aan de film? Ligt het aan het genre? Aan de regisseur? Ik weet het niet. De film zal me sowieso altijd bijblijven, dat verdient ie zeker en vast. Maar helaas niet als de klassieker die iedereen moét gezien hebben (ook al stoot ik nu waarschijnlijk veel mensen tegen de borst)

Erg gaaf om de film op het grote doek gezien te hebben. Had hem al eerder gezien natuurlijk, al moet ik zeggen dat ik het verhaal een beetje vergeten was.

Een keer geen Eastwood en Van Cleef. Bronson zet een sterk personage neer als Harmonica, die voor de nodige oneliners zorgt. Henry Fonda is een prima badguy en Claudia Cardinale is natuurlijk prachtig als Jill. Toch heb ik zelf een zwak voor outlaw Cheyenne (Jason Robards) en Mr. Norton (Gabriele Ferzetti) die zo graag de zee wil zien. De achtergronden van de personages zijn allemaal heel goed uitgewerkt en de film heeft wat drama betreft meer te bieden dan de gemiddelde Western.

Zoals altijd bij Leone is het fenomenaal geschoten met lekker veel close-ups en een lekker langzaam tempo. De film gaat prima met zijn tijd mee en is voor die tijd ook erg modern geschoten, vergelijk het maar eens met een Hollywood Western van de zelfde periode. Sommige shots waren echt onmogelijk goed uitgevoerd, die met de treinen bijvoorbeeld.

Ook de magistrale muziek van Ennio Morricone was weer van de partij en bezorgde me regelmatig kippenvel in de bioscoopzaal. Een beetje herhalende thema’s maar ik geloof niet dat iemand zich echt daar aan stoort.

De film is veel minder avontuurlijk als de andere Westerns van Leone en bevat ook minder actie, maar daar staan goed acteerwerk en ijzersterk drama tegenover. Ik moet wel zeggen dat ik het ondergewaardeerde A Fistful of Dynamite helemaal niets slechter vond dan deze film.

Sergio Leone maakt hier eigenlijk wat Quentin Tarantino zijn hele leven probeert te maken, maar waar hij nooit in slaagt; de perfecte Wraak-film. Een erg dubbel wraak-thema aangekleed met zowel actie, drama als cinematografische perfectie. Wat wil je nog meer.

Een klassieker.

Mijn eerste film van het nieuwe jaar, zoals altijd een film die ik normaal niet snel zou kijken, is dit jaar met recht een out-of-comfortzone film te noemen. Het is de eerste (oude) western die ik ooit heb gekeken.

Altijd tegenaan gehikt door de lengte en door (de verwachting van) langdradigheid. En dat bleek inderdaad goed ingeschat. Een film die er echt prachtig uitziet, enorm ambitieus en groots is van opzet en qua beeld en geluid echt heel sterk is, maar die qua verhaal toch wel enig doorbijten vereist. Zeker als je, zoals ik, nogal moeite hebt met het herkennen van gezichten en personages en houdt van een beetje tempo en vlotte dialogen. Ik was toch wel redelijk vaak het spoor bijster wat er nou eigenlijk aan de hand was, en vond het soms erg lang aanslepen, hoewel het tegen het einde gelukkig wel mooi op zijn plek valt allemaal.

Ook wel leuk om te zien, als fan, waar Tarantino zijn inspiratie vandaan heeft gehaald, nu ik eens een originele oude western zie. Los van uiteraard de algehele sfeer vind ik de ontknoping rondom de mondharmonica ook typisch zoiets dat hij in zijn films kan stoppen.

Tja, kan je een film een echt hoog cijfer geven als je toch wel soort van opgelucht bent dat hij afgelopen is? De kwaliteit zie ik zeker wel, en dat hij hoog in de top 250 regionen staat snap ik ook best, maar om nou te zeggen dat ik de volle speelduur genoten heb, mnee. Misschien als ik vaker tripjes buiten mijn comfortzone ga maken dat ik dit soort dingen wat meer ga leren waarderen, wie zal het zeggen.

3,75*

“He not only plays, he can shoot, too.”

Ik heb van deze klassieker eigenlijk altijd alleen maar bepaalde fragmenten gezien. Nu ben ik er echt eens voor gaan zitten en wat een film! De film duurt ruim tweeënhalfuur, maar als je me had vertelt dat het anderhalf uur was had ik je ook geloofd. Vanaf de allereerste langgerekte scene zit je in een bepaalde flow waar je pas na de allerlaatste prachtige scene met Claudia Cardinale, die de werklui water brengt, uitkomt. Ik heb nog nooit een film gezien waar beeld en geluid zo goed samenkomen.

Ik heb ergens gelezen dat Morricone eerst de muziek heeft gecomponeerd, waarna de acteurs moesten leren bewegen op het ritme van de muziek. Dat zie je ook wel in de film. Vooral bij de Claudia Cardinale/Jill theme kreeg ik spontaan kippenvel, terwijl de Cheyenne theme me vaak aan het lachen bracht. Knap als muziek dat kan doen. Leone staat bekend om zijn langgerekte scènes en gezichtsshots en ook hier zitten er een paar pareltjes tussen. Het script zit ijzersterk in elkaar en er word niet veel gepraat, maar wat uit de monden van de acteurs komt is allemaal raak. Fonda speelt een legendarische schurk en Bronson speelt een man vol ambiguïteit en tegenstrijdigheden. Nors, onvriendelijk, heldhaftig, wraakzuchtig… Je krijgt geen vat op hem. Maar Robards is toch wel mijn favoriet als sarcastische en kleurrijke Cheyenne. En over Claudia Cardinale hoeven we het denk ik niet te hebben… Wauw. Once Upon a Time in the West is niet alleen een westernklassieker, maar ook één van de beste films ooit gemaakt.

Hier is al 88 bladzijden over deze klassieker geschreven dus ik ga gewoon snel mijn mening wat neerpennen.

De eerlijkheid gebied mij te zeggen dat ik het eerste anderhalfuur een beetje tegen mijn zin aan het kijken was. Het verhaal kon me amper interesseren en het was enorm langgerekt. Ik besloot dus om hem een andere dag af te kijken. Het werden geen dagen maar het heeft misschien 2 weken geduurd voor ik verder keek.

De stijl en sfeer van Leone waren al wat meer bezonken en ik merkte dat ik er ondertussen meer appreciatie voor had. Het is overigens mijn eerste film van Leone (de film is namelijk meer dan dubbel zo oud als ikzelf). Dat deuntje op de mondharmonica viel in de eerste helft van de film ook een beetje teveel in herhaling. Nu ik terugkeek wist ik het wel, dit is eigen aan deze film en iets wat je niet snel vergeet. Toch blijf ik erbij dat het iets te langgerekt is allemaal, maar als je eenmaal in de flow zit, ga je niet meer op een klok zitten kijken natuurlijk.

Wist je dat Sergio Leone deze film eigenlijk helemaal niet wilde maken? Hij had begin jaren ’60 de Italiaanse filmindustrie gered met drie zeer succesvolle westerns die zowel voor hem als voor hoofdrolspeler Clint Eastwoord zorgden voor de internationale doorbraak. Nadat hij “A Fistful Of Dollars” [1964], “For A Few Dollars More” [1965] en “The Good, The Bad and The Ugly” [1966] had afgerond, was hij naar eigen zeggen klaar met de western en klaar voor Hollywood. Daar hoopte hij het epos “Once Upon a Time in America” te maken, maar de filmbazen eisten feitelijk dat hij eerst ng een western zou maken, want dat betekende zeker geld in het laatje. Leone maakte toen een dubbel besluit. Ten eerste zou deze western onderdeel uitmaken van een trilogie over de geschiedenis van de VS, een trilogie die een vervolg zou krijgen in 1971 met “Once Upon A Time... the revolution” – beter bekend als A Fistful Of Dynamite – en die in 1984 alsnog zou eindigen met “Once Upon a Time in America”. Ten tweede moest deze western totaal anders zijn dan de drie voorgaande westerns die hij had gemaakt, een breuk in stijl, vorm en inhoud.

De openingsscène zet meteen de toon. Drie duistere figuren – hier gespeeld door Woody Strode, Jack Elam en Al Mulock – arriveren op een afgelegen treinstationnetje. De stationsbeheerder probeert ze een kaartje te verkopen, maar tevergeefs: deze mannen zijn er niet om met de trein te reizen, ze wachten op iemand. Strode laat waterdruppels op zijn hoed vallen en drinkt het een paar minuten later op, Elam wordt lastig gevallen door een rondzoemende vlieg die steeds op zijn gezicht gaat zittenen Mulock kraakt z’n knokkels. Het enige andere geluid dat we horen is het ritmische gepiep van een windmolen op het dak... totdat we de trein in de verte horen. De mannen begeven zich naar strategische posities, de trein stopt... maar niemand stapt uit op het perron. De drie mannen zijn verbaasd, maar op hun hoede. De trein rijdt door en we zien het silhouette van een man die de trein aan de andere kant is uitgestapt. Dan horen we voor het eerst de melancholieke klanken uit de harmonica van de man [Charles Bronson] en komt deze opening, die zo langzaam en zo zorgvuldig is opgebouwd tot een abrupt, schokkend einde dat ik niet zal verraden. Vervolgens maken we kennis met de andere hoofdpersonen: Frank Morgan [Henry Fonda], een immer in het zwart geklede, meedogenloze huurling die er niet voor schroomt om een weduwnaar en zijn kinderen in koelen bloede te doden, want “people scare better when they’re dying”, Claudia Cardinale als de vrouw met wie de weduwnaar in het geheim was getrouwd, en Jason Robards als “Cheyenne”, de man die verdacht wordt van de moord op de familie.

Componist Ennio Morricone componeerde voor de opnamen voor elk van deze vier karakters een muzikaal thema. Deze thema’s werden vaak op de set gespeeld, enerzijds om de acteurs te helpen in karakter te komen, anderzijds om zo het ritme van hun bewegingen te sturen. Elk van deze thema’s zijn wereldberoemd: Beats International samplede het harmonica-thema in hun wereldhit “Dub Be Good To Me” . De muziek speelt dan feitelijk ook de hoofdrol en blijft dan ook nog dagen nadat je de film hebt gezien in je hoofd zitten... en wat een prachtige muziek is het! Maar de film is ook een feest voor het oog, met voortreffelijke make-up, de wonderschone Claudia Cardinale en prachtige longshots van de woestijn en van Monument Valley. En dan is er natuurlijk nog de beroemde extreme close-up van de ogen van Charles Bronson! Maar het emotionele hoogtepunt komt in de sublieme finale, waarin Leone – net als in de openingsscène – de spanning en de emotie enorm opbouwt en op onvergetelijke wijze laat zien wat de ware identiteit is van de mysterieuze “Harmonica Man” en waarom hij de confrontatie zoekt met Frank Morgan.

'Mannen, het spijt me jullie te moeten teleurstellen, maar ik heb echt het langste pistool.'

'Nietes, ikke!'

'Pff, mijn mondharmonica verslaat allebei jullie pistolen.'

'Hé, jongens, mijn trein is anders ook niet mis, hoor!'

'Mmm... laten we elkaar heel lang intens gaan aanstaren, dan komen we er vast wel uit.'

'Goed idee! Maar moeten we ook niet een vrouwelijk karakter hebben?'

'Vooruit dan maar. Maar dan moet ze wel een heel laag decolleté hebben, en halverwege het verhaal moet duidelijk worden dat ze een verleden heeft in de prostitutie.'

'Oké, kunnen we het nu weer over mijn pistool hebben?'

Zoek een kamer, jongens.

2,5*