C'era una Volta il West (1968)

Damn, door het tilt slagen van mijn pc 3/4e van mijn tekst verloren. Nieuwe poging dan maar. Ik vind deze Once upon a time in the west net iets minder indrukwekkend dan The Good, the Bad and the Ugly, hoewel een vergelijking met die film oneerlijk is. Het begint alvzst uitstekend met een fenomenale sfeerschepping in een klein stationnetje. Ook hier weer zie je de meester Leone op zijn best: vele stille beelden, angstaanjagend bijna, wachtend op die explosie, de katalysator die de boel in de fik steekt. Vervolgens de muziek die de spanning opdrijft met speciale aandacht voor de bromvlieg die het geheel extra aanscherpt.

Eenzelfde moment zie je eveneens bij het uitmoorden van het gezin van Jill (en is treffend in bijvoorbeeld de introscene van The Bad in The Good, the Bad and the Ugly). Audiovisueel is deze film een meesterwerkje.

Verder zie je dat ook in dit wilde oord de industriële vooruitgang zijn intrede doet. Een nieuw tijdperk treedt in met de bouw van spoorlijnen. Veel aandacht hiervoor en ook de scenes in de treincoupés waren zeer vermakelijk.

Toch vond ik het verhaal magertjes. Veelal kwam dit ook door de tegenstrijdige personages, personages die een dubbelrol leken te spelen. De grote bad guy Frank (Henry Fonda) had naast zijn meedogenloosheid ook eergevoel. Van Cheyenne daarentegen kreeg ik helemaal geen beeld. Was hij nu een goede bad guy of eerder slechte good guy? Jill had ook zo'n dubieuze rol: enerzijds een dame met waardigheid en principes, maar aan de andere kant ook zeer opportunistisch. "Harmonica" viel tenslotte ook af en toe uit zijn rol, hoewel zijn wraakmotieven best knap ingewerkt werden in de film, een verhaal in het verhaal.

Het middenstuk is lang uitgesponnen en ik wist niet altijd waarheen het ging. It's not all about Jill, zo bleek. Het einde maakte veel goed en deed mijn waardering in de film stijgen. 4,0* is zeker verdiend!

'C'era Una Volta Il West' of 'Once Upon A Time In The West' is de "Mona Lisa' of 'Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band' van de filmwereld: de maat waaraan alles afgemeten wordt. Wat moet je nog zeggen over een meesterwerk waarin cameravoering, decors, landschappen, spanning, emotie, plot en muziek zo'n overweldigend geheel vormen? Misschien dat het acteren niet het beste onderdeel is (veel geschmier van Fonda, een Roger Moore-imitatie van Bronson en te amechtig zuchten van Cardinale), maar eigenlijk zijn je ogen te druk om dat het plezier te laten vergallen. Regisseur Sergio Leone gaf in 1968 een hogeschool-les over de belangrijkste regie-wet: timing is everything.

Nogal opgeklopte lucht maar wel ongeevenaard mooi opgeklopt.

Vond het niet meer dan vermakelijk.

Western is dan ook niet mijn genre, maar vanwege de top 10 notering meegepakt en deze Leone klassieker weer eens gekeken. Uiteindelijk denk ik dat het best sterke scenes heeft, maar dat je hier ook echt een liefhebber van moet zijn.

Wat gelijk opvalt zijn natuurlijk de prachtige filmlocaties. De sets zijn helemaal in orde, en brengt ook een warme, roestige en mooie sfeer met zich mee. Ook de stadjes zijn mooi versierd, de saaie kleuren stoorde me absoluut niet.

Wat me wel stoorde is het vrij matige acteerwerk. Cardinale vond ik al helemaal stroef. Natuurlijk zijn de meeste weg van haar mooie kop en lichaam, maar daaronder vond ik het vrij matig. Ook Bronson kwam meer grappig over dan stoer.

Uiteindelijk is het wel een leuk filmpje, kijk mooi weg ondanks de redelijke speelduur, krijgt wel een voldoende. The Good, The Bad and the Ugly krijgt absoluut mijn voorkeur.

Helemaal mee eens.

Deze destijds met veel moeite en in meerdere keren uitgegeken. Door het slome tempo lijkt de film maar niet vooruit te komen. Met die verwachting begon ik aan The Good, the Bad and the Ugly (1966) maar die kijkt dus veel fijner weg. Once upon a Time in the West was voor mij niet door te komen en schepte dus verkeerde verwachtingen voor andere westerns uit dezelfde periode. 1,5*.

Na recent The good, the bad and the ugly opnieuw te hebben gekeken (iets met in de westernsfeer zitten na het spelen van de game Red Dead Redemption 2) werd het ook tijd om die andere gigantische westernklassieker nog eens op te zetten. Qua timing een goede keuze, want bij mij was de vorige en tevens eerste kijkbeurt 10 jaar geleden, terwijl de film dit jaar ook nog eens voorbij de halve eeuw oud is. Tien jaar geleden kwam ik niet verder dan 3,5 ster en uitspraken als dat ik niet van westerns hou, dat ook nooit zal doen en ik mannen op paarden en stoffige dorpjes nooit echt zal pruimen. Ik vond de film regelmatig saai. Ik zal het maar op onwetendheid of een veranderende smaak gooien, want nu 10 jaar later schaam ik me een beetje voor zulke uitspraken.

Ik vind westerns vandaag de dag namelijk wel boeiend. Natuurlijk zit er veel verschil in kwaliteit en beleving in, maar dat heeft ieder genre wel. Wat me nu wel echt duidelijk is geworden is hoe ongelofelijk mooi deze Once upon a time in the west wel niet is. Het verhaal is degelijk, vrij simpel zelfs te noemen, maar dat vind ik hier niet erg. Sterker, ik zie het als een pluspunt, want hierdoor kan de focus nog veel meer op de sfeer en de personages worden gelegd. Henry Fonda en Claudia Cardinale spelen de grootste rollen en doen dat echt op schitterende wijze. Zeker voor Cardinale kreeg ik echt een enorme zwak. Een prachtige vrouw in een uitstekende powerrol waar ze bijzonder overtuigend is. Ook bijrollen zoals die van Charles Bronson zijn gewoon goed.

Maar het mooiste aan de film blijft wel de sfeer. Ik geniet bij deze tweede kijkbeurt juist van de vele trage momenten waar er niks aan de hand is, waar je paarden door de stoffige stadjes ziet rennen en waar de tijd stil lijkt te staan. Dat alles is ook op hele fraaie wijze gefilmd. Je hebt ook een halve eeuw na dato nooit het gevoel dat je naar een antieke of gedateerde film zit te kijken. Sergio Leone zijn stijl mag je echt wel uniek noemen. Niemand die er bij westerns in de buurt bij komt in mijn ogen. Ik luister daarbij ook met veel plezier naar de waanzinnige soundtrack van Ennio Morricone die gewoon ongelofelijk werk af heeft geleverd. De soundtrack staat ook al jaren in mijn afspeellijsten, die klasse had ik gelukkig destijds ook door. Die muziek maakt me als kijker rustig en langzaam droom je een beetje weg tijdens het luisteren. Af en toe komt er een actiescène tussendoor, waarbij ik zeker die helemaal aan het begin heel sterk vond. En we sluiten af met een slot dat bijzonder iconisch is met de menselijke galg. Ik zou niet meer weten wat er saai of teleurstellend aan de film is. Het is ook nu mijn favoriete western geworden, zelfs nog een heel klein beetje beter dan The good, the bad and the ugly, al krijgen beide films hetzelfde eindcijfer. Het komt niet heel vaak voor dat ik bij een herziening een vol punt erbij geef, maar het is dik verdiend.

4,5* (was 3,5*)

Wat een fantastische film! Ik heb echt genoten van het meesterwerk van Ennio Morricone (Ja, ik weet dat hij niet de regisseur is). "Harmonica" is gewoon een van de coolste personages uit de film historie en wat een fantastische harmonica theme.

Een film die ik vroeger als tiener al eens zag, en toen, als liefhebber van bijvoorbeeld The Magnificent Seven, erg teleurgesteld was. Er gebeurde per slot van rekening geen donder, en dat is natuurlijk nog steeds zo...toch zie ik nu wel veel meer de schoonheid van wat er wel te zien is.

Een film met een uiterst simpel verhaal over een aantal passanten en een te vereffenen rekening. De film moet het in die zin hebben van zijn trage gang, lange met spanning geladen stiltes en gegroefde, gebruinde en bebaarde koppen. Iets dat Leone meer dan prima uitspeelt met een bij tijd en wijlen bijzonder treffende soundtrack. De acteurs zijn allen bijzonder op dreef, het oog heeft ook wat met de prachtige Cardinale en ronduit prachtige locaties en natuurschoon.

Een aantal scènes zijn het noemen nog wel waard zoals de uiterste koddige en humoristische redding door Robards in de trein, vind sowieso de meeste scènes met Robards een bepaalde humor hebben zoals bv ook het scheermes moment tijdens het duel. Daarnaast zijn er een aantal kunstige opnames zoals de lange take aan de zijkant van de trein wanneer Fonda de trein uitkamt met op de voorgrond de uitgeschakelde bende, maar ook de opname wanneer Cardinale Bronson in de schuur vind slechts zijn silhouet zichtbaar met een merkwaardige glinstering waar zijn ogen zitten zichtbaar is erg apart te noemen. Wat ook opvalt hoe langzaam de spanning opgebouwd wordt zoals de drie in afwachting van Bronson, Cheyenne in de kroeg, en de executie van McBain is ronduit geweldig met het verstommen van de krekels. De opbouw met broerlief aan het klokje is ook prachtig vooral met de locatie. Verder springen de grootse takes met de aanleg van het spoor er goed uit en uiteraard de opnames in Monument Valley.

Once upon a time in the west is een beleving op zich, qua sfeer en spanning met de zeer bekende muziek. Een film waar je de tijd voor moet nemen en je door op moet laten slokken. Ik denk zelf dat er geen grijs gebied is, je vind deze film of geweldig of helemaal niets. Ik persoonlijk zie er zeker de schoonheid van in ook al is het niet helemaal mijn genre.

Wat een epos van een film. Ten eerste moet ik zeggen dat deze film er absoluut niet verouderd uitziet. Als dat wel zo was geweest zou me dat niet hebben uitgemaakt, maar het is dus zeker niet zo. Het is tijdloos op een manier dat weinig andere films dat zijn. Komt uiteraard door het specifieke genre 'western', maar ook ongetwijfeld door het schitterende vakmanschap van Leone en zijn regiestijl. Dat heerlijk trage, voortkabbelende tempo met prachtige shots van de doorleefde maar ook desolate, en ruwe maar ook mooie wereld waarin het zich allemaal afspeelt. De close-ups van de verrimpelde, bezwete hoofden van de personages. Het is simpel, maar oh zo doeltreffend, en niemand heeft het Leone daarna beter nagedaan.

De personages zijn erg leuk in deze film, en worden elk prima vertolkt door de respectieve acteurs. Henry Fonda als de afschuwelijk slechte villain, Bronson als de zwijgzame en mysterieuze held, Claudia Cardinale als de bloedmooie vrouwelijke powerhouse en nog een resem aan leuke bijpersonages. Ze worden allemaal goed gebruikt in de film en hebben elk hun momentjes. Er zitten ook van die geweldige iconische dialogen in. Het plot is uiteraard redelijk simpel en dienst voornamelijk als kapstok om daarrond al die sfeervolle scènes en lang uitgerekte momenten te hangen. Het is inherent aan het genre, en dus ook geen punt om over te vallen. Buiten de heerlijke regiestijl, sfeer en personages moet dan nog de muziek van Morricone vermeld worden. Zonder zijn muziek zou deze film wellicht niet de iconische status bereikt hebben die het nu heeft, en terecht, want de muziek is cruciaal voor de sfeerschepping en werkelijk legendarisch. Net zoals alles in de film 100% effectief in z'n simpliciteit. Het is muziek om bij weg te dromen, muziek die je meeneemt naar het wilde westen van weleer. Combineer dit met de prachtige beelden, en je snapt wel dat deze film anno 2020 nog niets van z'n kracht verloren heeft, en dat over vijftig jaar nog steeds niet verloren zal hebben.

De onvermijdelijke vergelijking met The Good, the Bad and the Ugly kon natuurlijk wel niet uitblijven, en dan moet deze Once upon a time in the West wel net het onderspit delven naar mijn mening. De cast is hier wellicht beter, maar The Good.. brengt me nog net dat tikkeltje meer in een volledige western-trance, heeft een iets iconischere soundtrack, een avontuurlijker verhaal en een beter eindduel. De vergelijking is echter futiel, dat besef ik, en het belangrijkste is dat ze beide énorm goed zijn. Films zoals deze worden niet meer gemaakt, maar gelukkig heeft Sergio Leone zulk tijdloos werk afgeleverd, dat je deze gewoon opnieuw en opnieuw kunt kijken.

4.5*

The reward for this man is 5000 dollars, yes? Judas was content with 4970 dollar less. There were no dollars in them days. Hmpf, but Sons of bitches, yeah.

Once upon a time in the West (1968), de beste Western ooit gemaakt. Naar aanleiding van het overlijden van Maestro, Ennio Morricone heb ik deze magnum opus van Sergio Leone herzien. Een film waar ik nooit genoeg van krijg.

De traagheid van het wilde westen wordt in deze epos geweldig gesymboliseerd. De film opent met een van de beste openingsscenes uit de filmgeschiedenis. De boeven worden geïntroduceerd, dan volgen tergend langzame (maar o zo Mooi en suspensevolle beelden) van drie wachtende boeven gevolgd door de aankomst van de trein: die de verandering van het wilde westen symboliseert. De scène wordt grandioos afgesloten met een mooie shootout na een beroemde filmquote over de paarden.

Voor die shootout had Leone eerst andere plannen. Het was initieel de bedoeling van Leone om the good (Eastwood), the bad (Von Cleefe) en the Ugly (Wallach) als de drie boeven in het begin in te zetten. Helaas bedankte Clint, waardoor het gehele plan niet door ging. Een leuke anekdote.

Ennio Morricone, mag hij vredig rusten, maakt de film legendarisch door de prachtige muziek. Hij componeerde verschillende muzikale stukken passend bij de verschillende karakters. De mysterieuze, dreigende, snerpende toon van Harmonica die zijn geheimzinnige trauma symboliseert
De melancholische muziek voor Claudia Cardinale, de bloedmooie prostituee die een nieuw leven wil beginnen na aankomst met de trein. De vrolijke toon die Chayenne karakteriseert geeft wat luchtigheid aan de film. Afhankelijk van de situatie, past Morricone nuanceverschillen toe aan deze muzikale thema's, waardoor deze steeds iets anders terugkomen.

Ruim over het midden van de film blijkt er ook nog een kort melancholisch muziekje gereserveerd voor mr. Tsjoek Tsjoek. Hij kijkt met betraande ogen naar het schilderij van de Atlantische oceaan die troebel wordt. Hij ziet zijn droom, de spoorlijn door heel Amerika aan te leggen, uit zijn handen glippen.

Net als in a few dollars more (because of the damn trains!) werd de trein niet door iedereen toegejuicht. Niet iedereen houdt van verandering. En deze intrede van het ijzeren paard gaat ook duidelijk gepaard met corruptie (omkoping), machtswellust en misbruik. Allemaal komt dit naar voren in de gedaante van Mr. Tsoek Tsjoek, Mortimer, de treinbaron, die ook nog eens aan bot-tuberculose lijdt.

De acteurs spelen op de toppen van hun kunnen en dat is niet mis. Charles Bronson heeft de rol van zijn leven als de stille, vastberaden, onverstoorbare in zichzelf gekeerde en bovenal mysterieuze Harmonica. Henry Fonda is, tot destijds veler verrassing, de perfecte badguy met zijn prachtige expressieve koude blik. De dreigende muziek als Frank voor het eerst in beeld komt is schokkend en fenomenaal. Chayenne doet wat aan the Ugly denken, al is hij wat wijzer en vredelievender.

De atmosfeer van de film is ongekend goed. De muziek (vooral het thema van Cardinale) in combinatie met de prachtige vergezichten geven een nostalgische sfeer. De luxe privétrein van mr tjoek tjoek heeft een mooie interieur. Het schilderij wordt weer symbolisch gebruikt en later komt hier weer een associatie naar als de treinbaron in een plas water zijn laatste adem mag uitblazen.

Voor mijn gevoel zijn er meer close ups dan ooit in een Leone film. En ook zeer dichtbij, noem het ultra close-ups. Daarbij zijn de zweetdruppels op de gezichten te tellen. Samen met de epische opzwepende muziek is dit zo goed bedacht!

De film heeft me van jongs af geraakt. Terwijl ik toen lang niet alles snapte, keek ik mijn ogen uit. Na de zoveelste herziening en vele jaren wijzer is hij nog even intrigerend als destijds. De film is ongelooflijk veelzijdig en vol met details. Elke keer vallen me weer andere elementen op. Deze review kan dan ook niet lang genoeg zijn, toch brei ik er nu een eind aan .

De zoveelste herziening van deze legendarische spaghetti-western die tot de betere films aller tijden behoort. De film heeft dit te danken aan de schitterende muziek van Ennio Morricone, de prachtige cinematografie, de geweldige settings en de mooie schilderachtige close-ups. En nu een unieke kans om deze prachtige film in de bioscoop te zien. Een geweldige beleving waarbij bepaalde fragmenten nu nog steeds kippenvel geven van verschillende emoties. Voorbeelden zijn de steeds terugkomende flashbacks (trauma) van Charles Bronson, de geweldige shootout in het begin van de film, de keiharde scène bij de Ierse boer McBain, de mooie melancholische muziek die gebruikt wordt bij bepaalde scènes van Claudia Cardinale en natuurlijk de ultieme legendarische confrontatie tussen Bronson en Fonda. Afhankelijk van de situatie, past Morricone nuanceverschillen toe aan deze muzikale thema's, waardoor deze steeds iets anders terugkomen. Fantastische scène is ook wanneer Cardinale met de trein aankomt en een nieuw leven wil opbouwen met McBain. De muziek, het camerawerk, de cinematografie ....in één woord kolossaal. Even later wordt dat muziekfragment ( titelsong ) nog eens gebruikt bij haar aankomst op de boerderij. Magistraal. Maar ook het korte melancholisch muziekje gereserveerd voor mr. Tsjoek Tsjoek die zijn dromen ziet vervagen in het schilderij van de Atlantische oceaan is misschien wel een detailmoment , maar wondermooi weergegeven. Het acteerwerk is uitstekend. Bronson als de stille mysterieuze Harmonica, Fonda als de perfecte badguy, de luchtige Chayenne en natuurlijk de bloedmooie Claudia Cardinale. Een meesterwerk !

15 jaar geleden zag ik de film voor het eerst. Onderweg nog eens een keer herzien, maar zo'n klassieker verdient het om na een tijd nog eens opgezet te worden. Sergio Leone bouwt deels verder op de dollartrilogie, maar gaat nog een stuk verder. De spaghettiwestern is een grootse opera geworden, wat ook in de muziek doorstraalt. Want je kan de film niet zien zonder aan Morricone te denken. We krijgen scènes die schitteren in de stilte, en als de muziek weerklinkt heeft hij een herkenbaar deuntje voor de 4 hoofdpersonages.

De film opent al ijzersterk. De spanning zit er al in vanaf de eerste moment. Indrukwekkend, want we kennen nog niemand, weten nog niet wat er gaat gebeuren en toch heeft Leone de kijker al vast vanaf de eerste beelden. Die spanning weet hij regelmatig terug aan te zwengelen. Denk maar aan het gezin dat de tafel aan het dekken is en plots de cicaden stoppen met tsjirpen. Leone neemt soms zijn tijd en dat loont.

De personages zijn boeiend en voor een western (meestal met good guys en bad guys) best wel gelaagd. Echte good guys zijn er trouwens niet. De spanning tussen de vier personages is interessant. Telkens verschillend met andere motieven. En het lijkt ook niet te zijn wat je van hun looks zou verwachten.

Once upon a time in the west is één van de beste films ooit. Groots gemaakt met aandacht voor de beelden, personages, verhaal, muziek en sfeer. Het hoogtepunt van Leones jaren '60 komt hier allemaal samen, hierna wordt het nooit meer zo episch.

Wat mij betreft - het is hier vaker geschreven - de beste spaghetti western die gemaakt is. Ik heb de gerestaureerde versie bekeken van 165 minuten. Knap hoe ze de beeldkwaliteit hebben opgekrikt zonder het gevoel van deze film weg te halen. Natuurlijk kun je kritiek hebben op de film. Sommige scenes lijken qua logistiek simpelweg niet te kloppen en bijvoorbeeld sommige landschap wisselingen zijn niet geloofwaardig (van de woestijn van Tabernas in Spanje rijd je 5 minuten later tussen de steile, verticale bergen in Utah...) maar al met al is dit een magistrale film. De filmmuziek is perfect en zet een benchmark neer. Acteerwerk is bijzonder goed (vooral non-verbaal), spanning wordt goed opgebouwd, karakters blijven allemaal geloofwaardig en worden geen karikatuur. De openingsscene is misschien wel de beroemdste openingsscene in de filmgeschiedenis: drie wachtende 'bad guys' tot de trein komt. Het periodieke gekraak van de windmolen, de vlieg die blijf vervelen en de man met mondbewegingen probeert weg te laten gaan, water dat op het hoofd van iemand druppelt en dan maar een hoed opzet (om later het water op te drinken). Klassiek! Eigenlijk zou Clint Eastwood in de film spelen, maar die had bedankt voor de eer (hij was bang om te veel met dit genre en de typische rollen die hij daarin speelt geassocieerd te blijven worden). Een speciaal compliment voor Henri Fonda: hij speelt magistraal als de 'bad guy' en doet dat zo gelaagd, dat zie je niet vaak. 165 minuten is géén lange zit voor deze film: 165 minuten vol spanning in deze ultiem trage spaghetti western. Wil je de boerderij van McBain in het echt zien? Dat kan. Ga naar Tabernas in Spanje en naar het thema park 'Westerk Leone'. Hier vind je de oorspronkelijke filmset waar de scenes rond de boerderij zijn opgenomen. Het dorp is later uitgebouwd voor andere films.

Weer eens herkeken. Blijft toch wel 1 van de beste westerns allertijden. Plaatjes die geschoten zijn echt zoals je ze wilt in westerns. Acteerwerk is goed. Lekker overdreven. Je ziet waar Quentin Tarantino het iig vandaan heeft, zeg maar. En dan natuurlijk de onvergetelijke filmmuziek. Ongeëvenaard!

5*

Deze klassieker van de Italiaanse regisseur Sergio Leone was gisterenavond te zien op de Duitse televisiezender NDR en ondanks dat het dan op zijn Duits is, de film al ruim 50 jaar oud is en ik de film al diverse keren heb gezien, bleef ik toch weer geboeid kijken. Want deze Western film blijft gewoon een genot om naar te kijken van de eerste tot de laatste minuut.

De mysterieuze vreemdeling Harmonica (Charles Bronson) werkt samen met beruchte schurk Cheyenne (Jason Robards) om een mooie weduwe, te weten Jill McBain (Claudia Cardinale), te beschermen tegen moordenaar Frank (Henry Fonda), die in opdracht van de spoorwegen haar land wil afpakken. De drie schurken hebben bovendien nog een oude rekening te vereffenen...

"Once upon a Time in the West" is een schitterend epos over de problemen van een vrouw, te weten Jill McBain (Claudia Cardinale), met een groep bandieten in het Amerika van de cowboys. Een echte western dus, maar dan wel één van de beste ooit gemaakt (samen met "The Good, the Bad and the Ugly (1966)" en "The Wild Bunch (1969)"). Het verhaal, hoewel boeiend en vermakelijk, waarin niet eens zo heel veel in gebeurt is niet de grootste trekpleister.

Wat me vooral aanspreekt zijn de prachtige decors en locaties die je enorm in de sfeer brengen. De openingsscène is gefilmd in Zuid-Spanje (in het Spaanse plaatsje Guadix) en de rest van de film is gefilmd in Monument Valley in Utah (Verenigde Staten). Na aanleiding van het bericht hieronder van westernkenner "Brix", heb ik de voorgaande regel aangepast. Buiten deze mooie beelden vind ik de muziek ook heel erg sfeervol. Elke keer als je een mondharmonica hoort weet je dat Charles Bronson weer ergens in de buurt is, maar niet wat hij nu weer van plan is. Het acteerwerk is ook erg goed, wat er voor zorgt dat er een goede karakterontwikkeling in deze film zit.

Wat extra bijdraagt aan deze ontwikkeling zijn de soms erg trage scenes waarin we mensen gewoon hun ding zien doen. Vooral de legendarische openingsscène is hier geniaal in. We zien minuten lang drie cowboys een beetje lamballen (o.a. met een vlieg). Je krijgt het idee dat ze de hoofdpersonen van de film zijn, ze zijn immers wel erg lang in beeld. Maar als je opeens de mondharmonica hoort worden ze alle drie neergeschoten. Deze legendarische openingsscène luidt het begin in van een tergend spannend relaas over de komst van een spoorbaan en de strijd om de grond langs het traject.

Het ingehouden tempo, de prachtige muziek van Morricone en de zeer doeltreffende acteerprestaties van de cast, vooral natuurlijk Charles Bronson (speelt zijn beste rol ooit als de stille, harmonica spelende held zonder naam), Henry Fonda (als de schurk), de prachtige Claudia Cardinale (de perfecte belichaming van de seksbom c.q. dame) en Jason Robards (als de sympathieke schurk), maken deze film tot een must-see voor iedere filmliefhebber.

Deze film is een geweldige ervaring van beeld (inclusief de prachtige close-ups, zoals de ogen van Charles Bronson) en geluid. De traagheid, de spanning, de emotie en de dramatiek van het verhaal brengen je direct vanaf openingsscène in vervoering. Deze film toont in alle opzichten aan dat een perfectionist en een meesterlijk regisseur aan het werk is geweest.

P.S. leuk weetje, de rol van "Harmonica" zou oorspronkelijk gespeeld worden door Clint Eastwood, in een poging om de sterren van "The Good, The Bad and The Ugly" weer bij elkaar te brengen.

"By the way, you know anything about a man going around playing the harmonica? He's somebody you'd remember. Instead of talking, he plays. And when he better play, he talks.”

De nieuwe nummer één in de huidige ‘Top 1000’ die gisteren is afgerond, en die heb ik nog nooit gezien. Dat zorgde eigenlijk voor een makkelijke keuze gisteravond, waar ik eigenlijk gelijk deze film maar heb aan geknald en ik heb echt een heel vermakelijke filmavond gehad. Ik kijk zelf niet zo snel western films, ik vind het altijd wel leuk om te zien en veel films scoren ook heel hoog bij mij, ik hou van de setting en de coole natuurbeelden die je erbij krijgt, al hou ik die genre wel op een lager level, zodat ik me er niet aan ga irriteren en het leuk blijft. Het zorgde er misschien wel voor dat ik daardoor met een wat verfrissende blik terugkijk naar deze film en er ook naar heb gekeken.

Ik was eigenlijk wel in de veronderstelling dat Clint Eastwood in deze film speelde, toen ik zag dat zijn naam er niet bij staat was ik misschien een beetje teleurgesteld maar, je miste hem eigenlijk nergens. De cast van deze film weet op eigen houtje een fantastische prestatie neer te zetten, met Henry Fonda als Frank had je een heerlijke schurk in deze film, overigens ook geknipt voor deze rol en hij speelde echt heerlijk. Ook zijn tegenspeler Charles Bronson had een heerlijke rol. Als Harmonica (typerende naam voor zijn rol) speelde hij toch wel een leuke rol, Claudia Cardinale was destijds een prachtige verschijning om te zien, en als Jill speelde ook zij leuk. Zo zie je maar dat deze film iemand als Eastwood eigenlijk totaal niet nodig had.

Wat mij opviel, en wat ik prachtig vond is het feit dat de film vijftien minuten met een openingsscène bezig is waar, eigenlijk niet heel veel gebeurde maar, je wel vijftien minuten lang met aandacht zit te kijken, door middel van prachtige spanningsopbouw, prachtige shots van o.a. de omgeving, setting en de trein en de vraag in jezelf wat er nou precies gaat gebeuren, wat je eigenlijk ook nergens echt verwacht. Daarna is er nog zo'n scene die best lang duurt maar door de setting eigenlijk nergens verveelt, en dat zorgt er immers ook voor dat de tijdsduur perfect is. De film voelde bijna nergens te lang (er is op een gegeven moment wel een moment dat er maar weinig gebeurde en de vaart er wat uit is), en het verhaal is best leuk om te volgen, ook al is het niet echt héél spannend.

Ik las het overigens ook al ergens anders, ik denk bij Theunissen, dat de muziek ook niet onbesproken mag worden. Wat ik hoorde, zijn voor mij de soundtracks als ik denk aan het wilde westen. Nooit geweten dat deze bij deze film hoorden, ik hoorde het voornamelijk voorbij komen bij verschillende onlinefilmpjes en ook op tv. Het is erg sfeervol, en laat dat maar aan Ennio Morricone over!

Dus ja, ik ben echt wel erg te spreken over de film. Tuurlijk zie je dat de film tijdsgebonden is, vooral qua acteerwerk merk je dat erg op, het theatrale vaak. Toch blijft deze film zo'n 55 jaar later nog steeds grandioos, verfrissend en leuk, en Sergio Leone laat maar weer eens zien waarom hij de western kunstenaar is. Prachtige film!

Na zoveel jaar weer eens herzien (volgens mij een derde of vierde keer dat ik deze zie, maar de laatste keer is echt wel 15 jaar terug geweest). En ik had ook nog geen review hier staan.

Bij een herziening is het altijd verrassend wat is blijven hangen en vooral wat ik na zoveel jaar weer van de film vind. Nou, een en ander blijft fier overeind staan. En op sommige puntjes vind ik de film net niet sterk genoeg waardoor die oude topscore wel iets verlaagd is.

The Good, The Bad and The Ugly hoort tot die zogenaamde Dollars-trilogie, maar evenzeer is die film ook een broertje van deze West. Groots opgezet, lang van duur, nog trager en nog meer close-ups en enorm episch qua vorm. En anders dan die twee andere Dollars-films (die in een soort niemandsland speelden eigenlijk) speelt ook deze film zich echt af in de V.S. in een bepaalde periode. Die thematiek over de vooruitgang en het einde van de revolverheld is ook boeiend (de game Red Dead Redemption had dat ook als thematiek). Ik moet wel zeggen dat de epische vorm en lengte zeker een meerwaarde hebben maar anderzijds niet helemaal bij dit verhaal passen, dat an sich vrij klein is en hoogstens op thematiek wat groter is.

Maar anders dan zijn voorganger vind ik deze film soms net iets te traag maar vooral mist hier de emotionele impact. De film is goed en groots gemaakt, maar na pakweg drie kwartier wordt de film ook wat gewoontjes. Merk ik nu. Die beginscène is geweldig waar ook het brede formaat fantastisch wordt gebruikt, zowel voor de weidse omgevingen als dat brede stationsperron dat superieur in beeld wordt gezet op die manier. Het tempo is geweldig, personages boeien enorm en de sfeer is uitstekend. Alle vier de hoofdrollen brengen iets anders mee (Cheyenne is mijn favoriet) en vullen elkaar zo geweldig aan.

Maar hoewel de omgevingen prachtig zijn vind ik veel binnenshots vaak wat kitscherig lelijk, een beetje gedateerd kleurengebruik van Technicolor. Ook de finale is aardig maar eigenlijk een goedkope variant op de superieure finale uit The Good, The Bad and The Ugly. Daarmee is dit geen slechte film, verre van zelfs: dit ding boeit en vermaakt de volle speelduur maar een aantal puntjes maakt deze film net iets minder sterk of groots. 4,0*.

'Once upon a time in the West' staat al jaren in m'n persoonlijke top tien. Aangezien ik deze film een heel aantal jaren geleden voor het laatst had gezien werd het hoog tijd om m'n favoriete western weer eens op te zetten.

De film volgt de verhaallijnen van vier verschillende personages. Het begint met een mysterieuze vreemdeling genaamd Harmonica, gespeeld door topacteur Charles Bronson, die op zoek is naar wraak. Hij komt in conflict met een beruchte schurk genaamd Frank, uitstekend vertolkt door Henry Fonda. Ondertussen probeert een voormalige prostituee genaamd Jill, een glansrol van Claudia Cardinale, een nieuw leven op te bouwen in het stadje Sweetwater.

Cheyenne, gespeeld door Jason Robards, sluit de gelederen en duikt overal op en is een beruchte bandiet met een complexe persoonlijkheid. Hij heeft echt z'n eigen motieven en belangen in het verhaal. Zijn interacties met de andere personages voegen een extra laag spanning en intrige toe aan de film. Voor mij blijft het dan ook steeds het meest interessant hoe zijn verhaallijn zich ontvouwt.

De film zit vol met intrige, verraad en epische shoot-outs. Het verkent thema's van hebzucht en macht, maar ook de veranderende tijden in het Wilde Westen. Dat een vrouw zo'n voorname plaats in een western innam was grensverleggend.

De cinematografie is adembenemend en van ongekende schoonheid. Ook de muziek van Ennio Morricone is natuurlijk legendarisch. Elk personage heeft zijn of haar eigen herkenbare muzikale motief dat te horen is wanneer hij of zij op het scherm verschijnt. Het blijft interessant om te zien hoe de muziek de verschillende personages versterkt en hun verhaallijnen begeleidt.

Leone maakt gebruik van uitgestrekte landschappen en close-ups om de emoties van de personages te versterken. Ook neemt hij uitgebreid de tijd om scènes te ontwikkelen en emoties op te bouwen. Het tempo van de film ligt laag, maar daarin ligt meteen de kracht van de film.

Het is een ongekend sfeervolle film, die ondanks het lage tempo, van begin tot eind boeit. Ook bevat deze film een van de beste openingsscènes ooit.

Na herziening weer tot de conclusie gekomen dat deze film terecht in m'n top tien staat. Er valt geen enkel minpunt te ontdekken, pure perfectie.

5* stonden en blijven uiteraard staan.

Na zeker 10 jaar weer eens herzien, voor het eerst op Bluray, en waardeer hem steeds meer.

Geweldig geacteerd, prachtige muziek van Morricone en cinematografisch geeft Leone een college filmmaken voor gevorderden. In de dagen dat je om de oren geslagen wordt door blockbusters vol met CGI en 250 cuts per minuut is het zo'n verademing om dit terug te kijken.

Half puntje eraf maar uiteraard nog steeds een dijk van een film. Herzien omdat de transfer op een prachtige 4k is gezet. Moet zeggen een absolute meerwaarde ten aanzien van de normale blu ray. Vooral de huidtinten zweetdruppels zijn nog meer in beeld gebracht. En Claudia Kardinale ga je niet nog mooier zien. Geluid en muziek blijven een fijne ervaring en zijn misschien wel mooier dan de film zelf. Het tempo is ultra laag maar met al het moois dat voorbij komt geen straf. Qua spanning legt ie het misschien af tegen The Good the Bad and the Ugly maar overall blijft dit een pareltje. Een maar. De 4K wordt niet Nederlands ondertiteld echt een schande maar met de weinige tekst absoluut te doen!

Film 4,0

Beeld (4K) 4,5

Geluid 4,5