C'era una Volta il West (1968)

De vervolmaking van het spaghetti-genre / de western . Sergio Leone zou zich na Once Upon a Time in the West nog een keer wagen aan een western, maar dat had hij niet hoeven te doen denk ik. Beter kan haast namelijk niet. Wat een geweldige unieke film is dit .

Probeer niet teveel op het verhaal te laten, maar laat je overdonderen door schitterende dromerige, meesleperige beelden, waarbij je opgeschrikt wordt door explosieve gebeurtenissen. Tot slot nog een eervolle vermelding voor de waanzinnig mooie soundtrack van Morricone.

Paar dagen geleden weer herzien. Na ''The Good, The Bad and The Ugly'' werd ik ook weer door deze film positief verrast. Daarbij moet ik wel zeggen dat ik westerns altijd wel leuk vind om te kijken.

Het verhaal begint natuurlijk met de intro. Een 15-minuten durende intro die naar mijn mening de beste is in de filmgeschiedenis.

De daaropvolgende scenes zijn allen memorabel en prachtig begeleid door Morricones filmmuziek. Na de eerdere films van Leone met eveneens prachtige filmscores wist de muziek me weer te betoveren. Het landschap en de bezwete gezichten doen het ook nog is goed bij mij. De traagheid van de film is alleen maar positief: het hoort gewoon bij dit soort films.

En dan het eindduel: net als bij ''The Good, The Bad and The Ugly'' vergezeld met de mooiste muziek die men maar kan bedenken. De close-ups en de flashback: prachtig.

Dan wil ik ook nog wat zeggen over het acteerspel van de hoofdrolspelers. Bronson die de gehele film uitdrukkingsloos is en Fonda die de ultieme bad-guy speelt.

Ik geef de film 5 sterren en een plaats in mijn top-10.

Sterke film die ondanks de spanning en het sterke verhaal toch wel wat langdradig is.

De bloedmooie Claudia Cardinale zet haar rol overtuigend neer en de prachtig uitgeleefde cowboykoppen van Fonda en Bronson en vooral de doorlopend herhaalde soundtrack van Enrico Morricone zijn de dragers van de perfecte western sfeer die de film uitstraalt.

Zoals gezegd is de film behoorlijk langdradig en had hij van mij zeker een minuut of 20 korter gemogen. Het maakte het uitkijken de film aan één stuk voor mij onmogelijk. Daarom:

3,5*

Welke superlatieven kun je nog op dit visueel overdonderende meesterwerk loslaten? Nog nooit biggelde de traan van het zigeunermeisje zo schitterend langs haar wang als in deze film. De brutale bombast, de dramatiek die volkomen 'over the top' is, de tot in het belachelijke overdreven stilering, kortom de de hele film door stijlvast volgehouden, aan hysterie grenzende melodramatische, operette-achtige grondtoon in verhaal, beeld en muziek: je kunt schelden wat je wilt, maar dit is inderdaad een triomf van de filmkunst. Het briljante is dat Leone al deze negatieve kwalificaties weet om te toveren in even zovele pluspunten. Het is natuurlijk ook de glorie van het medium film dat het een verhaaltje dat op papier weinig voorstelt, er op het scherm zo fantastisch uit kan laten zien. Het lelijke eendje is helemaal geen eendje, het is een zwaan.

Maar als Leone zegt dat "The rhythm of the film was intended to create the sensation of the last gasps that a person takes just before dying", dan vrees ik toch dat de film in dat opzicht niet gelukt is. In die zin valt de hele onderneming dan terug in 'gewone' kitsch. Wie gaat trouwens die per definitie hoogst persoonlijke en subjectieve 'sensatie' van de laatste ademstoten van een 'persoon' beoordelen? Niemand kan het navertellen.

Een echt goede film maakt niet alleen optimaal gebruik van zijn mogelijkheden om een verhaal, ideeën, emoties of wat dan ook over te brengen, maar laat ook de ruimte voor de toeschouwer om zelf, met zijn persoonlijke ervaring, die ideeën of emoties op zijn eigen manier te identificeren en verder te verdiepen. Hoe die ruimte, met meer of minder sturing of manipulatie, wordt gecreëerd, is dan het geheim van de smid.

'Once Upon A time In The West' is voor wat betreft het eerste één van de beste films die ik ooit heb gezien. Als het wat het tweede betreft ook nog pretenties heeft, dan worden die niet waargemaakt.

Persoonlijk ben ik helemaal weg van Sergio Leone's combinatie van close-ups en vergezichten, het zo karakteristiek mogelijk in beeld brengen van de hoofdpersonen. Zijn oog voor detail en natuurlijk de muziek van Morricone die de dramatische momenten enorm versterkt.... Punten van kritiek zou ik niet kunnen bedenken... De traagheid van de film vind ik juist fantastisch en de begin scene vind ik fenomenaal.

Een prachtige film. De eerste Western film die ik heb gekeken en ik had van te voren nooit verwacht dat ik een Western zo mooi zou vinden. Ik dacht: Een western, dan zie je een paar mensen die af en toe een beetje schieten in een duel. Maar deze film was veel meer dan dat. Het acteerwerk, de muziek die steeds terug kwam, prachtig gewoon.
En dan het verhaal, eigenlijk gaat het in hele grote lijnen allemaal gewoon om een ding:wraak, maar de manier waarop is gewoon geweldig. Verder worden de personen zelf ook nog goed gevolgd, wat het verhaal nog beter maakt.

5*

Ben zelf niet zo bekend met het western genre, heb de films eigenlijk altijd links naast me laten liggen.

Dit is wel een leuk beginnetje, nou ja...leuk? Ik schrok eigenlijk vanaf de eerste minuut al hoe goed de film is. Er wordt een fantastische sfeer neergezet, veel spanning en de begeleidende muziek is werkelijkwaar fantastisch. Hier maakt de muziek toch een groot deel van de film uit en zou ik de film niet zonder de muziek willen zien. Ook het rauwe acteren beviel me wel van de cast, had eigenlijk helemaal niet het idee dat ik naar een film uit 1968 zat te kijken. Verder genoot ik van de vele prachtige landschappen, zooms, close ups en de details in de scenes.

Waar ik me eigenlijk wel lichtelijk aan stoorde was de gezichten van iedereen. Het leek wel alsof ze allemaal geelzucht hebben of zo. Vooral als je het contrast van het gezicht naar de nek ziet. Ziet er echt heel vreemd uit, weet niet of het de bedoeling is? Ik kon het zelf wat minder waarderen.

Het doet echter weinig af aan een fantastische eerste kijkbeurt. Nou maar misschien op naar de volgende(the Good, the Bad and the Ugly?)

4,5*

C'era una Volta il West

Het was toch alweer twee jaar geleden dat ik deze film voor het laatst had gezien. En ook door deze film ben ik zeg maar een filmfan geworden. Als ongeveer 9 of 10 jarig jochie heb ik de film een keer of 8 gezien, elke keer op zondag met mijn vader. Ondanks dat de film vrij lang duurt vond ik het toen al een fantastische film.

En gister was dan de herziening. Fantastische film weer, echt briljant. Natuurlijk speelt de muziek daar een grote rol in. Ennio Morricone zet hier zijn beste soundtrack neer, vind ik. Telkens weer dat heerlijke mondharmonica geluidje. Elke keer weer geweldig, je komt helemaal in een western sfeertje.

De film is prachtig gefilmd. En er zitten schitterende shots tussen. Bijvoorbeeld een van de laatste scenes dat je iedereen ziet werken aan het stadje. Maar ook het laatste duel is fantastisch gefilmd.

De acteerprestaties zijn ook van zeer hoog niveau. Charles Bronson had het denk ik ook fantastisch gedaan in de dollars trilogie. Maar ook hier zet hij een hele goeie rol neer. Henry Fonda is zet hier de beste rol neer. Je krijgt gelijk een gigantische hekel aan hem. Claudia Cardinale was natuurlijk een prachtige vrouw. En met haar acteerwerk zat het ook wel goed.

Super film. Eentje die ik nog heel vaak zal bekijken. De film komt direct mijn top tien binnen, op plekje 2

5,0* natuurlijk

Nou, gisteren nog maar even de kans genomen om deze klassieker een review te gunnen.

Het begint al prachtig met de openingsscene, voor alles wordt de tijd genomen, iets wat zeker wel enige spanning opbouwt.. Nergens heb ik het idee dat het allemaal te langdradig wordt. Close ups van acteurs vervelen nooit, want de gezichten van Bronson en Fonda zijn al zo mooi getekend, de die looks die ze geven... Prachtig. En dan heb ik het natuurlijk nog geeneens gehad over Claudia Cardinale, wat een schitterende natuurlijke schoonheid!
Ik heb echt het gevoel alsof Leone ons kijkers behandelde als intelligente wezens, wat bij hedendaagse afgeraffelde sneltreinfilms vaak lijkt te ontbreken.
De muziek van Morricone is natuurlijk fantastisch, al had ik het gevoel dat de muziek de film op bepaalde momenten zelfs oversteeg!! (vooral toen Jill 'thuiskwam' na het bloedbad').
De sfeer die de hele film door is te ruiken en te voelen, maakt het echt tot een pareltje. Als je gaat herkijken, zie je dat er in de dorpjes altijd wel iets op de achtergrond gebeurd.. Stagecoaches, round-ups, allemaal geregisseerd met een fijn oog voor detail.
Heerlijke film!

Nadat 'The Good, The Bad and The Ugly' mij niet was bevallen, en deze al een keer af heb gezet vanwege verveling tijdens de film. Gaf ik hem gisteren een kans toen hij op tv kwam. Het acteerwerk is goed (zover het moeilijk is een cowboy te spelen, daar heb ik nog mijn twijfels over), het camerawerk was uitstekend geregisseerd, maar niet altijd even goed uitgewerkt. De muziek was klasse, maar verder kon niets in de film mij boeien. Het verhaal kon me niet interreseren evenals de personages. Op enkele mooie shots na, verveelde ik me gedurende de hele film en ging ik uitkijken naar de reclame (!). Voor mij de komende tijd geen sergio leone's meer.

Vorige week op tv en maar eens een poging gewaagd, maar het is me niet goed bevallen. Hoewel ik het Western-genre hoog heb zitten, vind ik deze toch wel redelijk de plank misslaan. Ik heb ook het idee dat de makers van deze film niet hadden verwacht dat dit een klassiek en zeer populair epos zou gaan worden, zelfs 40 jaar na dato.

Tuurlijk heeft het grappige elementen (de vlieg op het gelaat, die kerel onder de trein, prachtige one-liners) en natuurlijk is Claudia Cardinale een lekker wijf, maar het verhaal heeft zeer weinig om het lijf en wordt in een slakkegang verteld zodat het meer irritatie opwekt dan interesse. Dat geldt mede voor de muziek die de irritatie compleet maakte. Steeds weer hetzelfde irritante deuntje, kon het op het laatst niet meer horen.

De close ups werkten ook op m'n zenuwen, op het laatst kende ik ieder rimpeltje of onvolkomenheid in het gezicht van meneer Bronson wel. Ik hou zeer van trage films, maar er moet wel een reden zijn om door te kijken, een spanningsopbouw naar een climax waarvan je onvermijdelijk weet dat ie gaat komen, maar bij deze film interesseerde het me niet wie er nou wel of niet de pijp uit ging. Zowel de film als mijn humeur gingen als een nachtkaars uit.

Een 1,5 voor een af en toe redelijk stukje toneel en een halfje voor Clau

Na het geweldige Once upon a time in New York,

deze van de week gekeken en weer ultiem genoten.

Sergio Leone begint echt mijn held te worden.

Muziek, beeld en acteerwerk zijn hier absoluut perfect en komen samen tot een perfecte film.

Geweldige muziek en vooral dat deuntje op de mondharmonica wat een treurig maar intens deuntje.

Daarnaast is de cinematografie ook weer prachtig, de close ups en de lange uitgerekte beelden wat kenmerkend is voor Leone.

Ik ben niet eens een fan van westerns maar deze film heeft mij wel aangewakkerd om meer van dit genre te bekijken.

Binnenkort The Good, the Bad and the Ugly eens bekijken.

Kortom een 5 voor dit meesterwerk.

Een mooi verhaal, lange scenes en geweldige muziek maken deze film tot een bijzondere western

Deze klassieker van Sergio Leone kan samen met zijn collega The Good, the Bad and the Ugly tot de beste westerns gerekend worden. Ben er zelf nog niet helemaal over uit welke ik beter vind. Prachtig verteld, geschoten, gespeeld en geschreven. Hulde!

Once upon a Time in the West

Veel van gehoord veel van gelezen maar nog nooit gezien. Ik schaamde mij er eigenlijk wel voor en dus besloot ik hem toch maar eens te gaan kijken. Het resultaat is goed maar ik moet helaas mededelen dat ik dit niet de epische film vond die ik ervan had verwacht. The Good, The Bad And The Ugly vond ik vele malen beter.(die vergelijking leg je onbewust toch).

Ik kwam maar niet in de film, de openingsscène is mooi in beeld gebracht maar je had niet zoiets van yes ik zit naar een van de beste films ooit te kijken, de film zoog me maar niet naar binnen en na een tijdje boeit het je dan ook niet meer wat er gebeurt. Door die lange speelduur wordt de film dan alleen maar irritanter. Gelukkig kwam ik na anderhalf uur wel in de film en vanaf dat moment kon ik genieten maar de verloren tijd haal je niet meer in.

De landschappen zijn prachtig in beeld gebracht ook de montage van de film is fantastisch, je ziet ook wel dat Leone een man was die wist wat hij wilden en het maakte hem niet uit hoe, als hij het maar bereikte. Volgens mij kan je hieruit de strakke regie en het oog voor detail afleiden. Ook de muziek van Morricone geeft je weer een heerlijk gevoel, als Bronson op zijn harmonica speelt voel je gewoon de dreiging. Toch vind ik de muziek ik The Good, The Bad And The Ugly veel sfeervoller.

De acteurs zijn goed al moest ik af en toe wel lachen om Bronson wat is die man toch eigenlijk beperkt in zijn kunnen, de beste man kan maar 1 blik geven en emotie aan zijn gezicht is niet af te lezen. De close ups vond ik dan in deze film ook niet ven extra waarden. Claudia Cardinale vond ik echt een super mooie vrouw om te zien, en qua acteerwerk overblufte ze me eigenlijk ook wel. Zo mooi en ook goed kunnen acteren zie je net heel vaak.

Het verhaal is leuk bedacht maar ik kwam er helaas te laat in en de film kon niet voorkomen dat hij op sommige momenten behoorlijk saai was. Ik vind dat de film ook een veel te serieuze toon heeft, er zit bijna geen humor in, en dat beschouw ik als een zeer groot minpunt 3 uur niet glimlachen is volgens mij ook niet echt gezond, maar dat terzijde.

Conclusie.

Once upon a Time in the West is een prachtige film qua muziek landschap etc etc maar er zijn voor mij persoonlijk te veel minpunten om het een echte topper te noemen nummer 8 in de top 250 vind ik dan ook zeer overdreven. Toch is de film wel leuk om een keer te zien en ik wil hem over 5 jaar ook best wel een keer herzien. 3,5 Ster.

Geweldige film. Geweldige muziek en zeker voor die tijd geweldig camera shots. Alleen al het begin van de film op het station. Nog nimmer een film gezien met een zo sterk begin. De beelden, de muziek. Voor mij na al die jaren nog steeds nummer 1

Klassieker natuurlijk, persoonlijk vond ik 'The Good, the Bad and the Ugly' iets beter, maar ook dit is een mooie film. Het was mijn eerste western. Erg wennen aan het langzame tempo, maar het verhaal komt uiteindelijk wel goed op gang.

3,5*

Te lang gewacht om deze te kijken, wat een plaatje echt alles is een wonder aan deze film.

Perfecte beeld en pracht van een muziek erbij.

Mooi gefilmd en schitterend landschap daar bij hoort ook de ijzersterke acteer prestaties van de cast.

Wow wat heb ik de volle speelduur genoten zeg.

5 sterren

Een van mijn favoriete films. De begin scene is natuurlijk legendarisch. Eenieder die echt goed kan gaan zitten voor een film kan ik deze aanraden; de muziek, camera standpunten, en bepaalde accenten die gelegd worden, zijn geweldig.

Niet wat ik gehoopt had.

Ik ben het helemaal eens met Q Jones.

Ik waardeer de rust die hier wordt aangehouden, over elk shot is nagedacht.

Het verhaal is redelijk basic. Een badguy die in het verleden iets kwaads heeft gedaan waardoor er wraak ontstaat. Maar dit is verwerkt in een korte flashback op het einde, waardoor je hiervóór niet echt de haat voelde vanuit Harmonica. Sowiezo vond ik het spel van Charles Bronson niet heel erg formidabel want hij heeft bijna continu dezelfde gezichtsexpressie.

De muziek is leuk, maar je kunt dat bekende deuntje eigenlijk onder bijna elke scène gooien.


Deze verzorgde western zorgt voor een hoop sfeer en een fijne kijkbeurt maar niet meer dan dat. Wanneer je de moordenaar van je broer tegenkomt wil je natuurlijk voorkomen dat hij een dorpje opkoopt, zeker als hij de man van een mooie dame heeft vermoord. Dit is allemaal vrij logisch en heel veel spectaculaire dingen gebeuren er dan ook niet.

Aardig.

People scare better when they're dying

Vanwaar het kwam, ik weet het niet maar een paar dagen geleden vroeg mijn broer of hij mijn DVD van C'era una Volta il West kon lenen. Ik zei dat ik anders ook wel zin had om die film nog eens terug te zien, moet van de aanschaf geleden zijn, en ik stelde hem voor om diezelfde avond nog op te zetten. Zo gezegd, zo gedaan en we zaten allebei klaar voor een trip naar de geniaalste film van Sergio Leone.

En die is nog altijd niets aan kracht ingeboet doordat de film gewoon zo ontzettend tijdloos overkomt. Al vanaf de eerste minuten van de openingsscène wordt je meteen in de film getrokken om er pas na een kleine 3 uur weer uit gelaten te worden. C'era una Volta il West ademt gewoon een ontzettend treffende sfeer uit en het is genieten geblazen. Echt veel verhaal zit er niet in, als je de plotlijn kent met de relatie tussen Frank en Harmonica dan merk je dat de film voor de rest plotgewijs niet bijzonder veel om handen heeft, maar stoort dat? Helemaal niet. We krijgen er zoveel ontzettend moois voor in plaats want sommige scènes zijn echt om je vingers van af te likken. Neem nu de openingsscène die pakweg 10 minuten duurt en waar we naar niets anders zitten te kijken dan 3 schurken die op iemand wachten in een treinstation. Dialogen komen er amper aan te pas en de beeldtaal vult deze leegte perfect in. Je voelt de spanning opbouwen tot dat Harmonica aankomt en dan wordt je nog net iets verder op het puntje van je stoel geschoven tot je er praktisch afvalt. Voor velen te traag? Ik kan het begrijpen maar eerlijk gezegd, dit soort cinema zie ik enorm graag. Stilistisch maar nergens vervelend of te artistiek. Gewoon een genot om naar te kijken. Veel van de sfeer is natuurlijk ook te wijten aan de combinatie van beeld en muziek. Mijn eerste LP (je leest het goed, deze bijna 20-jarige koopt regelmatig eens een LP) was een Franse rip-off van Westernmuziek waarvan de meeste nummers van de hand van Ennio Morricone kwam en toen was ik al helemaal verkocht aan de nummers uit de film. De soundtrack uit Il Buono, il Brutto et il Cattivo is misschien wel bekender maar voor mijn part moet men hier niet onderdoen voor die andere Sergio Leone klassieker. De harmonica, het instrument dus niet het personage, laat een bijna onuitwisbare indruk achter maar ook de afzonderlijke thema's per personage zijn erg sterk gecomponeerd. Morricone is terecht één van de grootste componisten ter wereld.

Oorspronkelijk had Henry Fonda de rol van Frank afgewezen. Leone besloot het hier niet bij te laten en ging hem opzoeken in Amerika. Daar aangekomen wist hij hem toch te overtuigen (Leone zei: 'the camera shows a gunman from the waist down pulling his gun and shooting a running child. The camera pans up to the gunman's face and... it's Henry Fonda." waarmee Fonda was verkocht doordat hij tot nu toe alleen maar voor good guys werd gecast) en Fonda's geniaalste rol was een feit. Vooral de eindscène is van zo'n ontzettend hoog niveau. Ik heb altijd al wel een zwak gehad voor dit soort van western shootouts maar dit wordt echt ontzettend sterk gespeeld. Fonda's staalblauwe ogen, het zwarte pak en dan tegenover hem een al even geniale Charles Bronson in een bruin pak. Twee complete tegenpolen en in de paar scènes dat ze met elkaar hebben, weten ze echt alle kracht, alle betekenis, alle symboliek van de film uit te stralen. Ik betwijfel of beide acteurs ooit dit niveau hebben kunnen overstijgen, het zou in ieder geval geen schande zijn als het niet was. Ik weet nog toen ik de film voor de eerste keer zag, ondertussen toch echt wel serieus wat jaren geleden, dat ik me verbaasde over die donkerharige schoonheid die er in slaagde om in ouderwetse kledij nog ontzettend sexy over te komen. Haar naam is Claudia Cardinale en het was een naam die ik ging onthouden. Ik ben hem sindsdien niet meer vergeten en heb haar ondertussen ook al in wat meer films gezien maar eerlijk gezegd, daar weet ze nooit dezelfde indruk te maken als toen die dag vele jaren geleden. Ik was benieuwd hoe het nu eigenlijk ging uitdraaien maar vanaf de eerste momenten dat ze in de film te zien is, wist ik weer waarom ze me altijd is bijgebleven. De zwarte jurk maar ook vooral het kunnen om geloofwaardig over te komen als sterke vrouw in een tijd waarin dat niet zo vanzelfsprekend was. Cardinale zet hier een glansrol neer die door niemand had geëvenaard kunnen worden. Qua bijrollen is hier ook wel veel plezier aan te believen. Jason Robards is ten onrechte vergeten qua naam, hij wordt in ieder geval precies nooit in één adem genoemd met Fonda of Bronson of Cardinale, want hij zet een al even memorabele prestatie neer als de rest. Vooral die eindscène is gewoon te perfect voor woorden. Hilarisch ook om Jack Elam te herkennen. De dag ervoor nog gezien in het verschrikkelijke Cannonbal Run en nu erg sterk als één van de 3 schurken aan het begin van de film. Die ogen, die haal je er toch perfect uit.

Voor mij altijd het meesterwerk van Leone geweest. Il Buono, il Brutto et il Cattivo is ook de moeite waard maar dit blijft toch echt wel mijn favoriet. De perfecte combinatie tussen muziek, beeld en de cast werd nooit meer bereikt door Leone. Cinema op het puurst van de snede en o zo vermakelijk. De lange speelduur vliegt razendsnel voorbij en nadien heb je zin om hem gewoon terug op te zetten. Ik peins dat de score wel duidelijk is.

5*

wat een geweldige western film,

de film neemt echt alle tijd voor de opbouw. Hij begint heel rustig op het uitmoorden van het gezin na maar ook hiervoor nemen ze de tijd en de film gaat daarna rustig verder. Je hebt soms wel wat geduld nodig alleen de prachtige muziek maakt het goed.

Ik heb echt genoten van deze film maar toch een beetje een teleurstellend einde. ze bouwde enorme spanning op met die muziek erbij (ik heb het over die shootout) en daarna gooiden ze er zo ineens een heel ander stuk doorheen. Dit verpeste voor mij de sfeer een beetje. Vervolgens schakelden ze meteen weer over na de shootout en meteen werd er geschoten. Ondanks dit is het nog steeds en hele goede film en ik vind het niet gek dat deze zo hoog staat in de top 250

yeyo ik ben het wel helemaal met je eens dat het wilde westen in deze film sterk geromantiseerd wordt, ik zie dit echter niet als een nadeel. films die minder realistisch zijn kunnen vaak nog steeds heel erg boeiend zijn.

een goede film dus 3.5*

Nadat ik de afgelopen dagen zomaar met de filmmuziek in men kop zat, vandaag voor de 2e keer bekeken. En net als de eerste keer vlogen ook nu de 165m om.

Waar ik vorig jaar (eerste kijkbeurt) niet kapot was van het verhaal, vond ik het nu des te knapper. Een western heeft nooit een hoogstaand plot. Veel westerns gaan over wraak. Ook deze gaat over wraak. Maar nog meer gaat dit over hebzucht, egoïsme, ambitie, .. De verhaallijn van Jill McBain is bij nader inzien erg goed uitgewerkt en verweven met dat van Harmonica. Ook het karakter Frank wordt volledig uitgediept. Knap is ook het tegenwicht van het personage Cheyenne. Hij komt wat luchtiger over, maar ook hij heeft iets tragisch om zich heen.

Het grote pluspunt aan het hele verhaal is voor mij Jill McBain. Ik vind het ongelooflijk knap hoe Leone en co er in geslaagd zijn een western (nogal een mannengenre) een sterke, doch breekbare vrouw als ruggengraat te geven. Normaal ben ik niet zo voor vrouwen in een western (door tegenvallende karakters en geforceerde romances zoals in een niet nader genoemde Clint Eastwood-western etc), maar hier klopt het allemaal.

Dat komt uiteraard niet in het minst door de knalprestatie van Claudia Cardinale. Zoals iedereen wel zal kunnen zien, is zij een erg mooie vrouw, maar nog belangrijker is dat zij ook prima staat te acteren. M.i. klopte elke gezichtsuitdrukking, elk stukje dialoog, .. Alles.

Aan de kant van de mannen steken Henry Fonda en Jason Robards er bovenuit. Fonda is een perfecte casting. Met die ijsblauwe ogen, dat arrogante glimlachje, .. Robards zet uitstekend de charismatische outlaw Cheyenne neer. Ook hij heeft -ondanks z'n daden- menselijke gevoelens en het is tragisch, eigenlijk, om te zien hoe hij met Jill min of meer iemand vond om z'n hart te luchten.

Charles Bronson doet het ook wel goed. Z'n gezichtsuitdrukking verandert nu niet geweldig veel, maar dat hoeft ook niet echt. Z'n dialogen zijn goed, en hij toont zich de coole kikker.

Ennio Morricone componeert werelds. Het 'Jill-theme' is werkelijk prachtig, zo dramatisch. Het klinkt zelfs niet western, eigenlijk, maar past o zo goed in de beleving. Ook de andere deuntjes, zoals de harmonica, zijn het vermelden meer dan waard.

Sergio Leone, de meester van de western, levert dus een prachtwerk af. De close-ups, de natuurbeelden, Sweetwater, de dialogen met af en toe een rake one-liner, zijn gekozen figuranten .. Gewoon alles klopt.

Na ze allebei 2x gezien te hebben, vind ik Once Upon A Time In The West meer een western dan The Good, the Bad & the Ugly. Het verhaal is ook beter. Daartegenover staat dat ik de shoot-out hier minder vond dan in TGBU. Minder spectaculair, maar da's logisch omdat het verhaal dat niet vraagt/toelaat.

En hoewel ik ze allebei prachtig vind, en hoewel ik ze eigenlijk niet mag vergelijken, blijft TGBU voor deze staan, misschien enkel en alleen omdat dat mijn kennismaking met Leone betekende.

Nog steeds een dikke 5 en plekje omhoog in mijn top 10.

Deze fantastische prent nog eens opnieuw bekeken, ditmaal de gerestaureerde versie op blu-ray. En die restauratie is ronduit verbluffend te noemen. Let maar eens op de close-ups van de gezichten, indrukwekkend.

Hoef ik het nog te zeggen.. ? een aanrader van formaat deze film.

Eindelijk ! Na misschien wel 30 jaar deze in zijn geheel herzien. Bluray en op 46 inch.

Ik wist dat ik hem goed vond, maar hij is nog veel beter dan ik dacht. Ik heb hem meteen naar 5 sterren gezet. De magnifieke beelden van extreme close ups tot weidse vergezichten, prachtige shots, geweldig acteerwerk en dat alles in combinatie met die magistrale muziek ! Ik zie, voel en hoor een dag later alles nog voorbijkomen. En hoewel veel mensen hem traag en zelfs langdradig vinden, voor mij verloopt alles in het juiste tempo. Niets wordt afgeraffeld, elke scene ( spanning ) wordt zorgvuldig opgebouwd. Geen geflits over het scherm waar mijn oogspieren zeer van gaan doen.

Eigenlijk een film zoals een film moet zijn. En met afstand de beste western.

Snel die andere Leone's gaan scoren !

Jaren geleden gekeken met mijn vader omdat het zijn favoriete film is. Was nog jong en vond het langdradig. Maar nu de film na jaren weer gezien te hebben behoort het tot een van mijn favoriete films. Wel een film waar je even goed voor moet gaan zitten. Alles is perfect aan deze film; de sfeer, de muziek, de prachtige Claudia Cardinale en nog veel meer. Top film!

Na het herzien van The Good, The Bad & The Ugly kon deze natuurlijk niet achterblijven. Een film die ik op iets van 11 jarige leeftijd zag, hier omschreef als de beste film die ik ooit gezien had, en vervolgens nooit meer naar omkeek..

Wat me bij deze herziening opviel, is dat ik de vorige keer gewoon echt veel minder heb opgelet. Alles leek veel helderder dan ik me kon herinneren. Maar dat kan ook schijn zijn. Hoe het ook zij, het is een prachtige Western. Ik hou absoluut niet van het genre, en vind zelfs het merendeel vrij saai allemaal, maar bij de twee films die ik afgelopen week heb gezien zit het toch anders. Het verhaal is zeer mooi, en de uitvoering ook. Het acteerwerk is echt geweldig. Charles Bronson en Henry Fonda in het bijzonder. Maar ook Jason Robards en Claudia Cardinale waren erg goed op dreef en zetten prachtige vertolkingen neer. De film duurt een tijd, maar verveelde niet. Ook leek de film korter dan dat hij in werkelijkheid was. Het was een lange zit, maar voor mijn gevoel viel het toch wel mee. De film bevat mooie locaties en scenes. De climax 'onthulling' van Harmonica werden erg spannend in beeld gebracht. Ook de muziek is erg mooi. En.. hij kan, ondanks een iets lager gehalte aan effecten (wat deze film trouwens ook helemaal niet nodig zou hebben gehad) nog prima mee met deze tijd. Een pracht film dus! Een echte klassieker. En samen met de andere film die ik van de week zag een absolute aanrader! Zeker voor fans van het genre. Ik vond deze nog nét iets beter.

5* verdiend!

Fantastische western van Sergio Leone! De acteurs zetten ijzersterke karakters neer: Bronson, Fonda en Cardinale dragen het verhaal naar een hoog niveau. Het einde, met feedbacks, brengt de verschillende verhaallijnen op een mooie manier bijelkaar. De film is naast de eerder genoemde redenen en door de prachtige en ontroerende muziek van Ennio Morricone, de 5 sterren meer dan waard.

Hij is beter meegevallen dan gedacht. 'k had me er dan ook helemaal op voorbereidt dat het een lange zit ging zijn (de film duurt bijna 3 uur) en gelukkig maar, want wat meteen opviel dat het tempo erg laag ligt.

Maar toch heeft de film iets. De film is toch veel meer dan een ordinaire western. Dit heeft ook wel deels te maken door de muziek, die er toch echt wel uitsprong en dat de film ook meer is dan gewoon mensen dood schieten.

'k was trouwens erg verrast door Charles Bronson. 'k dacht dat deze enkel in actiefilms meedeed.

Het zal nooit m'n favoriete film zijn, maar vond hem toch eens het bekijken waard, zelfs voor niet-western fans.

”How can you trust a man who wears both a belt and suspenders? The man can't even trust his own pants.”

Geweldige western van grootmeester Sergio Leone. Er is altijd een strijd gaande tussen deze spaghettiwestern en The Good, the Bad and the Ugly. Ik prefereer duidelijk die laatste, maar kan net als velen andere niet ontkennen, dat ook dit een zeer goede western is, met erg veel goede elementen.

Er wordt nogal eens gezegd dat dit een trage film is. Dat is absoluut waar. Het is echter aan de traagheid, de spanning en de geweldige cinematografie te danken, dat je zo snel in het verhaal wordt opgeslokt. De openingsscène is wat dat betreft alleszeggend. Hij is traag, maar tot in de puntjes gedetailleerd en om de een of andere manier brengt het een soort van zomerse loomheid met zich mee, waardoor het kijken er naar, heel plezierig en ontspannen aanvoelt. Die openingsscène is dan ook niet minder dan memorabel te noemen.

Daarnaast heeft Once upon a Time in the West gelukkig nog veel meer te bieden. De cast speelt de pannen van het dak. Henry Fonda zet een ontzettend sterke schurk neer. Hij heeft een sterke uitstraling en iedere scène waarbij hij in beeld is, gaat er dreiging van hem uit. Claudia Cardinale is de vrouw in het verhaal. Zij speelt een weduwe, en acteert vol overgave en daarnaast denk ik niet dat ik ooit een mooiere vrouw in een western heb gezien. Wat een uitstraling en wat een schoonheid. Alleen haar voorkomen is al voldoende om een scène goed te maken. Tenslotte is er nog de man met de harmonica. Charles Bronson zet hem op geweldige wijze neer. Niet veel zeggen, met een mysterieuze blik, snel handelend waar het moet, zet hij een legendarische rol neer, die door hem zelf ook nooit meer geëvenaard zou worden.

Een ander positief punt is de muziek, die wordt verzorgd door Ennio Morricone. Die muziek is zo krachtig en sterk en past perfect bij de emoties die de personages moeten overbrengen. Vooral op de mondharmonica sluit het allemaal perfect aan. Het is ook weer het soort muziek dat je in een bepaalde trance weet te brengen. Daarnaast maakt Leone zoals altijd veel gebruik van close-ups, waarmee hij de personages nog dichter op de kijker projecteert, waarbij wij hun gevoelens en ervaringen nog beter voelen. Tenslotte is het leuk om te zien dat deze film is beïnvloedt door vele andere westerns. Als je er een hoop gezien hebt, dan vallen de talloze verwijzingen naar oudere westerns goed op. Maar ook zonder die filmervaring vallen er wel enkelen te ontdekken.

Once Upon a Time in the West is zonder twijfel één van de beste spaghettiwesterns ooit gemaakt. De cast is fantastisch, de muziek is wonderschoon en de cinematografie is op sommige momenten niet minder dan verbluffend. Het is soms een tikkeltje traag, maar wel uitermate boeiend en spannend. Samen met The Good, the Bad and the Ugly behoort deze film tot de top in het westerngenre, die zich vandaag de dag terecht een klassieker mag noemen, die je als filmliefhebber gewoon gezien moet hebben.

5,0*