The Wild Bunch (1969)

Inderdaad moeten die kerels allemaal gehoorbeschadigingen hebben gehad destijds, door de (vele)luide knallen van de wapens.

Oordopjes waren nog niet in zwang.

Datzelfde geldt trouwens ook voor vele westernacteurs.

Het is bekend dat die daardoor slechthorend werden op den duur.

De shoot outs waren goed maar nergens kon ik echt in de film komen. De film was ook ellenlang ongelooflijk lang. Kan je totaal niet vergelijken met Once Upon a Time in The West die we de week ervoor in 4K restauratie hebben gezien.

Het was wel weer eens tijd voor een herziening. Ik heb The Wild Bunch vaak gezien gedurende mijn jonge jaren, toen grote klassiekers een onuitwisbare indruk maakten, maar ook nu blijft de film overeind. De lange opening is ijzersterk, werd later nog eens dunnetjes overgedaan in The Long Riders, en hoewel het daarna onvermijdelijk een beetje inzakt blijft het een boeiend relaas over de laatste echte outlaws in het al niet meer zo Wilde Westen, en het -nog steeds behoorlijk wilde- Noord-Mexico. Verhalend is The Wild Bunch toch wel duidelijk de mindere van genre-en tijdgenoten als Once Upon a Time in the West en The Good, the Bad & the Ugly.

De personages in TWB zijn van het ongepolijste soort, die hard moeten lachen om dingen die niet eens mildly amusing zijn, zoals iemand die beteuterd toeziet hoe zijn maten alle whisky opzuipen, en die ook een praktische gehardheid hebben. Mooi voorbeeld als die oude vraagt hoe zijn kleinzoon het deed bij de laatste overval (die eigenlijk gewoon werd achtergelaten). Tijd om er lang bij stil te staan was er niet, de dood zat iedereen voortdurend op de hielen.

Het einde is natuurlijk legendarisch maar komt toch niet zo binnen als de opening. Misschien omdat het machinegeweer gewoon een lompe maaimachine is, die in niks lijkt op het gereedschap van de gun slinger. Als er al sprake is van (valse) romantiek met vuurwapens, dan is die met de 'wild bunch' gestorven.

O ja... goed gezien, Flavio.

Erg langdradig. Drie goede lange actiemomenten (vooral de treinroof, maar ook die prima en eindeloze beginscène) daargelaten schiet de film niet echt op en weet nooit echt te boeien. De film focust zich op de personages. Dat alles kan boeiend zijn maar hetgeen wordt getoond en gezegd wist me maar matig te interesseren. Qua aankleding en sfeer allemaal prima in orde en mooie plaatjes van de landschappen maar daar redt de film zich niet mee. 2,5*.

Zeer degelijke western dat vooral opvalt door de rauwheid. In de meeste westerns die ik gezien heb, blijven de moorden en schietpartijen beperkt tussen de goodguys en de badguys, maar hier zijn zelfs vrouwen en kinderen bij de slachtoffers. De schietpartijen zijn dan ook nog eens op een rauwe manier in beeld gebracht.

Ondanks de speelduur van 2 uur en een half is het best wel een vlotte film geworden met een degelijk tempo. Buiten de enorme shoot-out wordt het nooit echt indrukwekkend, maar het blijft de volle speelduur gelukkig erg onderhoudend. De scène waarin de Mexicaanse bandieten niet weten hoe met het machinegeweer om te gaan en zowat het hele dorp plat schieten, is een opvallende grappige scène tussen alle rauwheid in en is zeker het vermelden waard. Al had ik wel graag iets meer gezien van het personage van Deke, want ik had nooit het gevoel dat hij echt een bedreiging was voor de bende van Pike. Nu kwam hij als een derde hond op het einde aandraven.

Soit, over het algemeen heb ik hier best van genoten en houd ik het op een degelijke 3.5*.

Sam Peckinpah staat bekend om zijn westerns, en dit is er weer een. Maar (dit is de tweede western van hem die ik heb gezien) ik heb sterk het gevoel dat hij meer in gedachten had dan alleen het genre. Ik vond Wild Bunch een sterk postmoderne benadering van het westernverhaal, waarbij archetypische helden tot brute personages worden gemaakt en typische vuurgevechten veranderen in gruwelijke bloedbaden (zoals het einde. Iedereen romantiseert het, maar het zijn eigenlijk gewoon vier compleet gestoorde maar ingetogen mannen die een stad binnengaan en iedereen, zowel slecht als onschuldig, neerschieten met een enorm machinegeweer totdat ze uiteindelijk zelf om het leven komen. Niets heldhaftigs aan).

Deze film is, zou ik zeggen, moderner, met een bizarre vorm van humor. Er is een nymfomane priester, een stel personages die elkaar in principe niet serieus nemen, en dan is er onze protagonist, die "geen goed mens is, en geen slecht mens, maar een mens." Dat is eigenlijk alles wat hij is. Je hebt geen sympathie voor hem, maar je haat hem ook niet. Hij is er gewoon, op een herkenbare en diepgaande manier. Peckinpah zelf toont zijn visuele genialiteit in deze film, met scherpe overgangen die een bizarre tijdlijn aan de film geven en, interessant genoeg, een geweldig gevoel voor zoom. Zoom, nota bene. Ik bedoel... zoom! Wie maakt er nou een hele film tot een kunstvorm met alleen maar zoom? Nou ja, Sam doet dat blijkbaar.

De westerns van hem die ik heb gezien, gingen over het einde van het western-tijdperk, en ik denk dat hij zelf probeert een einde te maken aan het genre door de context van de helden die we in zulke films bewonderen, volledig te veranderen. Cable Hogue is een geweldig verhaal van armoede naar rijkdom... maar uiteindelijk, wie maalt daar nou om? Hij is noch volledig een man van de woestijn, noch een held van het Westen. Hij is in de war door de opmars van de technologie, maar omarmt die in wezen, en vindt het niet erg dat die een einde maakt aan zijn leven en levensstijl. Dit staat lijnrecht tegenover wat ik de meeste filmmakers zie doen met dit genre, zowel klassiek als hedendaags.

Van de spaghettiwesterns die onze grote helden, de heersers van de grens, idealiseerden tot de klaagzangen van Kevin Costner over het leed van de inheemse Amerikanen die uiteindelijk hun land verloren, is het Wilde Westen in wezen nog steeds een romantische en wonderlijke plek, zoals in een sprookje, van Disney of Grimm. Peckinpah's Westen is een leeg, droog... en humanistisch Westen.

8