C'era una Volta il West (1968)

Zeker nog eens een keer kijken dan als je alleen maar van "moderne films" houdt.

Veranderende tijden, ook Leone's benadering is anders dan bij de Dollars. De overeenkomst is dat het mij inmiddels lang niet altijd meer weet te boeien. Once Upon a Time in the West heet als bijkomend nadeel dat dat na verloop van tijd begint op te spelen, zonder dat het nog ergens echt opleeft.

De inleidende beschietingen zijn in ieder geval sterk genoeg om er eens heel goed voor te gaan zitten, daar werkt het (gebrek aan) tempo van de film ook verreweg het beste. Stelletje ongure koppen in de woestenij met repeterend gepiep en gekraak van van alles en nog wat. Ja, dat zet de toon wel.

En dan heeft het een voelbaar effect wanneer de cicaden ineens stil zijn. Idem voor de enscenering. Er gaat toch een bepaalde dreiging uit van hoe Leone zijn gave jassen in het beeld en landschap positioneert. Het fundament wordt nog wat massiever met de genadeloze entree van Henry Fonda.

En de harmonica. Al wordt dat riedeltje wat te vaak ingezet. Morricone's inbreng pakt sowieso weer eens wisselvallig uit. Met name rond Cardinale wordt het bij tijd en wijle te pompeus. Niet erg bevorderlijk voor haar rol in het geheel en uitgerekend daar gaat het steeds een beetje moeizamer.

Leone sleutelt met dezelfde lome houding aan zijn verhaal en zo interessant is dat daar niet. Hoeft ook niet per sé, maar zijn personages en de zwangere sfeer krijgen het ook niet voor elkaar. Bepaalde nuances missen zo hun toegevoegde waarde en het slot kon me eerlijk gezegd gestolen worden.

Prachtige western. De muziek van Ennio Morricone maakt het compleet. Hoedje af, Leone, deze film behoort tot mijn favorieten !

Once Upon…..1968. Nog niet eerder gezien, maar de muziek weet een ieder. Toch maar eens zien, want Ennio komt in de Ziggo…en ik ook. Bij aanvang van de film denk je…..”Oef, wat 1968”. Het lijkt wel de poppenanitmatie van Thunderbirds…..strakke en mooie koppen die in lange stiltes slechts de oogballen van ooghoek naar ooghoek dirigeren. Met doodklassieke 1-liners in haar vervolg. Een tijdspanne van bijna 3 uur…..in die tijd…..van verveeld achterover leunend naar het puntje van je stoel. Deze film is geniaal….en dus niet voor niets op nummer 6 van de top 250. Vreemde belevenis, om in 2014 een film uit 1968 zo hoog te waarderen.

Deze klassieker kan in mijn ogen toch niet type aan 'The Good, the Bad and the Ugly', dit vanwege de fenomenale acteerprestatie in voorgenoemde.

In Once upon a Time ... gaat het allemaal wat traagkes,

Als filmheld moet Charles Bronson (harmonica) flink onderdoen voor Eastwood (als Blondie)

De muziek is ook niet even sterk.

Dus de vraag die je overal terugvind welke film windt de titel beste western ooit, ongetwijfeld The Good, the Bad and the Ugly.

Daar ben ik het dus helemaal niet mee eens. Deze zeker op 1.

Een ode aan het genre zowel als het meesterwerk van het genre. Een klassieker. Bombastisch, theatraal op het karikaturale af. Met ontzettend veel lef gemaakt - vooral daardoor zo sterk.

Het enorm lage tempo is daar een van de voorbeelden van, net als het gebruik van de extreme closeups - niet alleen dichtbij genoeg om de poriën van Charles Bronson te tellen, het shot is ook zo lang dat je daar ruim de tijd voor nemen kan.

Nog zo'n voorbeeld is de muziek, de geluidseffecten - opzettelijk low-tech als in de scene waarin Morton aan z'n eindje ligt te komen, en overdreven theatraal van Morricone.

Vooral door dat soort eigengereidheid is de film zo'n monument. Dan is het wel te vergeven dat er af en toe een foutje in de continuïteit zit. Of dat het allemaal af en toe wel wat erg bombastisch is.

Ik weet niet waarom ik il buono, il Bruto, il cativo veel beter vind als deze langdradige c'era una volta il west. Misschien komt het omdat ik TGTB&TU als eerste heb gezien.

Ik had hoge verwachtingen maar deze zijn helaas niet uitgekomen voor deze Leone film.

Het enigste wat mij kon bekoren was de mooie cinematografie dat ik gewoon ben van Leone.

Verder had deze film voor mij niet veel meer te bieden. ***

C'era una Volta il West is een mooie film.

De twee punten waar ik het meest te spreken over ben is het camera werk en de muziek van Ennio Morricone. Want deze twee dingen zijn bij deze film fantastisch. Camera werk is prachtig met onder andere hele mooie beelden van Monument Valley. En Morricone maakt vooral indruk met zijn harmonica thema, echt een thema waar je kippenvel van krijgt.

Wat betreft het acteerwerk zit het ook goed in deze film. Claudia Cardinale als Jill McBain acteert erg goed. Jason Robards als Cheyenne maakte ook indruk. Charles Bronson als Harmonica acteerde ook goed. Harmonica heeft veel weg van het personage dat Clint Eastwood in de Dollarstrilogie speelde. Beide personages zijn van weinig woorden, maar daden. Ik moet wel zeggen dat Charles Bronson de chemie van Eastwood mist. Eastwood straalde een soort coolheid uit, Bronson mist dat een beetje. Maar dat neemt niet weg dat Charles Bronson goed acteert, maar het niveau van Eastwood word niet gehaald.

Het verhaal van deze film is interessant. Maar ik moet zeggen dat ik deze film wel wat te lang vond duren. Ik vond deze film soms wat langdradig. Er had wel wat meer vaart in het midden van de film gemogen. De beste stuken van de film zitten in het begin en aan het eind. De opening scene is briljant. Vooral die vlieg en het geluid van die windmolen is fantastisch verzonnen. De finale flashback van Harmonica is ook een briljante scene. Echt een kippenvel moment die scene dat de broer van Harmonica op zijn schouders staat terwijl die broer aan de galg hangt .

Al met al vond ik C'era una Volta il West een mooie film. Deze film is wel iets te langdradig. Ik vond Il Buono, il Brutto, il Cattivo beter. Want die film was minder langdradig, had een wat interessanter verhaal en had betere personages. Toch is ook C'era una Volta il West zeker wel een goede film.

4 sterren voor deze film.

Als nummer 7 in de top 250, en als erkende westernklassieker stond deze film al lang op mijn verlanglijstje. Nu kan ik eindelijk zeggen deze ook gezien te hebben.

En ik moet zeggen, daar ben ik blij mee, al was dit voor mij net niet de ultieme film.

De openingsscene is wat mij betreft al een van de beste, zoniet de beste scene van de film, en zet zodoende meteen al de toon. De wijze waarop in Once Upon a Time in the West sfeer wordt neergezet is meer dan noemenswaardig. Als eerste is daar natuurlijk een waanzinnige score van Morricone. Deze muziek is niet alleen waanzinnig mooi, maar past ook perfect bij de sfeer van de film en bij Bronson, de man met de Harmonica.

Verder zijn daar de ´geluiden´: getik, geruis of gefluit, wat zorgt voor een ( bijna ) constante latente spanning.

Doel van de film, maar ook een daadwerkelijk merkbaar gegeven is dat de karakters in de film de dood boven het hoofd hangt: er wordt een sfeer neergezet die je het gevoel geeft dat iedereen er ieder moment aan kan gaan.

Fenomenaal acteerwerk van Bronson, Fonda en ook Cardinale ( die gek genoeg niet uit de toon valt ) en goed camerawerk ( close-ups bij de eindscene ) versterken deze film nog extra.

Desondanks was ik net niet helemaal omver: opzich had ik geen moeite met de speelduur van de film, maar sommige scenes waren onnodig of net te lang doorgetrokken, waardoor het af en toe minder interessant werd.

De sfeer zorgde er echter voor dat ik nooit echt mijn aandacht verloor en toch bovenal ontzettend heb genoten.

Voor mij geen top-10, maar een hoge score en waardering voor dit werk is gerechtvaardigd.

4,5*

Heel makkelijk, de 2 na beste film ever

nee, makkelijker: de beste film ooit gemaakt!

Leone is op dreef met dit meesterwerk. Hij had zijn trilogie ondertussen al wel achter de rug met vooral Il Buono, il Brutto, il Cattivo als opvallend deel. Je merkte dat hij in z'n kwaliteit steeg en groeide bij elke film. Je kan de man niet wegdenken in het genre, iets wat niet veel regisseurs kunnen zeggen. Of C'era una volta il west beter is dan Il buono, il brutto, il cattivo is een moeilijk vraag. Misschien wel zou ik op dit moment denken. C'era... komt vooral over vanwege zijn kwaliteit. Ik heb net een reeks films gezien vanaf 1950 tot nu (elk jaar een film) en de sprong van de vorige jaren met dit jaar is fenomenaal. In een genre dat zeker al eerder goeie films had gemaakt die niet alleen van Leone's hand waren, is het opvallend welke creatieve stempel de regisseur er op heeft gedrukt. Dergelijke creativiteit was bij Engelstalige films vooral te zien drama's en epische Hollywoodfilms. In Europa zat wel wat meer kunstzinnige creativiteit in andere genres, maar die films waren niet altijd voor een groot publiek toegankelijk.

Deze film van Sergio Leone is een film met opera-elementen. Dit is vooral een kunstwerk waarin de kunstenaar niet alleen oog heeft voor sfeer, maar ook beelden laten spreken, geluiden op de achtergrond naar voor trekt en vooral (dankzij Morricone dan) ook de muziek mee laat vertellen. Het gaat verder dan de gewoonlijk achtergrond muziek die sommige scènes helpt ondersteunen. We krijgen leidmotieven van 4 personages, zodat de muziek al voldoende is om te voelen waar de film naar toe gaat.

Is dit de beste film? Dat ga ik in het midden laten. Ik heb zelf maar één 'beste' film en dan een reeks films die mijn top 10 mogen vullen of daarnaast de hoogste score van 5* krijgen. De film is in elk geval een meesterwerk. Muziek, regie, beeld, acteerwerk, sfeer, verhaal, ... alles lijkt wel te kloppen en geeft mij een film waar ik als liefhebber van kan blijven genieten.

Er zijn tal van lijstjes met films die je zou moeten gezien hebben voor je dood gaat. Maar deze zou je toch echt moeten gezien hebben. Prachtig!

gewoon pareltje van een western goede actie spanning en mooie muziek wat moet je nog meer

goede acteurs die reeds hun sporen hebben verdient op het witte doek. een film die je telkens opnieuw moet bekijken omdat zo films niet meer gemaakt worden.

Het verhaal stelt niet veel voor (Het einde is zelfs potsierlijk) maar de waarde van de film zit hem in het schitterend camerawerk, de close-ups (vaak al te gewichtig), de mooie panorama's, de vakkunde van de klasse-acteurs, maar vooral de fenomenale muziek.

Geen gewone western en eigenlijk, hij is al 40 jaar oud, ver op zijn tijd vooruit. De hoge scores zijn begrijpelijk maar voor mij ontbreekt echte karaktertekening.

Karaktertekening , weer wat geleerd wat het ook mag notificeren.

edit. volgens mij is daar overvloed van.

Klassieker binnen het genre, alsmede één van de beste films ooit gemaakt.

Alles klopt aan de film. Het scenario van Sergio Leone en Sergio Donati, is gebaseerd op een verhaal geschreven door Sergio Leone zelf, samen met Bernardo Bertolucci en Dario Argento. Het verteld een episch verhaal boordevol interessante personages. De casting met de beeldschone Claudia Cardinale in de hoofdrol en All-American hero Henry Fonda in de rol van een meedogenloze schurk is perfect. Het camerawerk van Tonino Delli Colli is fabelachtig. Naast de uitstekende visuele kwaliteiten van Once Upon A Time In The West is ook de filmmuziek van Ennio Morricone opvallend. Deze muziek kan gezien worden als één van de beroemdste en beste filmscores aller tijden. Van de filmmuziek gingen miljoenen exemplaren over de toonbank, wat opvallend veel is voor een uitsluitend muzikale filmscore. De muziek speelt dan ook een belangrijke rol in de film.

Een mijlpaal in de filmgeschiedenis!

Goede film, maar The good , the bad, the ugly vond ik persoonlijk leuker om te zien.

Wie de film ziet kan niet geloven dat dit een prent is van 1968, bijna 50 jaar terug, geacteerd door de besten van toen. Fonda, Charles Bronson, Jason Robards en Claudia Cardinale. Een prent die filmgeschiedenis maakt(e). Niet alleen de acteurs, ook het ganse team en zeker Marricone zorgen voor de blijvende muziek in je hoofd nazinderen... Vooral de stiltes in de film zorgen voor een onstoorbare lange momenten die misschien wel bijna de helft van de bijna 3 uren durende film vullen. Het eigenlijk nietszeggend verhaal is gewoon niet na te vertellen en stoort zelfs niet. Zelfs dat verhaal is van geenenkele betekenis. Enkel genieten van het gebeuren dat zichzelf opvolgt. De stadshoer Claudia Cardinale, op haar best, trekt van de stad naar de buiten en leert bij of af. Hoe je het ook bekijkt.

De close-ups en gedetailleerde sfeerzichten van regisseur Sergio Leone maken deze film een onnavolgbare evergreen, als de mooiste western van de vorige eeuw en ever.

Een blijver die geenenkele filmliefhebber mag missen en zal meenemen in zijn dromen en komende dagen.

Deze heerlijke aanrader staat niet voor niets nummer 7 in de top.

Voor mij een max of 5,0 punten waard.

Opgegroeid met de Westerns van o.a John Wayne en regisseur John Ford. Ze zijn zeker niet slecht maar toch had ik een gevoel dat er iets niet klopte. Cowboys die dagen en weken door de prairie trekken om vervolgens clean shaved en smetteloos uitziend in een of andere obscure stadje arriveren of dat hun wapens onuitputtelijk voorzien waren van munitie want van herladen hadden ze nog nooit gehoord plus het feit dat veel films werden over geromantiseerd, dat alles zorgde voor een werkelijkheid die er niet was. En toen zag ik op een avond ( gelukkig was het vrijdag en mocht ik de film afkijken) Once upon a time in the West.... man-o-man-o-man... Heb nog maanden lang cowboytje gespeeld met een mondharmonica in de holster.

Nu ben ik achter in de 20 en heb de film al meerdere malen herzien. Het heeft nog steeds niets van zijn glans verloren. Jammer genoeg zit er een houdbaarheidsdatum op mensen want sommige cast en crew leden zijn al oud of inmiddels overleden. De hoofdrolspeler daarentegen kan nog 100 jaar mee, ik heb het natuurlijk over de muziek. Ik kan zo 1 2 3 niet bedenken in welk ander film dan ook waar muziek zo'n cruciale rol speelt als hier. Een musical zou je zeggen maar met alle respect, die neem ik niet serieus. Ik moet wel geloofwaardig blijven.

Vaak zet ik het beeld uit en gaat de volume de hoogte in. Niets mooiers dan op een koude avond, knisperend vuurtje hier naar te luisteren en je terug te voeren naar je kinderjaren waar cowboytje spelen nog cool was....

De eerste man op de maan, Beethovens negende, de appel die op het hoofd van Newton viel, zomaar wat belangrijke momenten uit de geschiedenis van de mens. De release van deze film kan daar bij.

Een zeldzaam meesterwerk dat alleen haar gelijke vindt in dat andere epos van Sergio Leone. Het summum van de filmgeschiedenis, gevangen in de laatste tien epische minuten; het duel tussen Henry Fonda en Charles Bronson. Tien minuten waarin je vergeet hoe je moet ademen, waarin het zweet uit je oksels gutst en waarbij je achteraf je handen rood geknepen blijkt te hebben. Tien minuten als ultiem slot van de ultieme film.

De ultieme film..

.. waarbij je tranen met tuiten huilt bij de aankomst van misschien wel de mooiste vrouw aller tijden, Claudia Cardinale. Geen melodrama, maar oprechte emotie, ondersteund door de beklijvende klanken van Mr. Score himself, Ennio Morricone.

.. waarbij iemand als Charles Bronson met één gezichtsuitdrukking zoveel kan vertellen. Hij hoeft geen woord te zeggen en toch vertelt hij genoeg om jou je neus helemaal tegen het beeldscherm aan te laten drukken.

.. waarbij Sergio Leone film tot ultieme kunstvorm verheft door beeld en geluid naadloos met elkaar te combineren. De kunst van het weglaten in optima forma.

De emotionele rollercoaster die Once Upon a Time in the West heet biedt de ervaring van je leven. Een kleine drie uur lang wordt je aan de hand genomen in de wondere wereld die film heet, in haar puurste schoonheid. Een unieke ervaring die je je hele leven bij zal blijven en bovenal een ervaring waarin je tot op het bot geroerd gaat worden.

Een ongekend, onevenaarbaar, buitenaards goede speelfilm. Als dat ene muziekstuk waarbij je staat te janken vanwege de goddelijke pracht. Onverklaarbaar ook, want hoe kan een andere sterveling, een medemens, zo een ontroering teweegbrengen? Erg zweverig allemaal, maar een oncontroleerbare blijdschap komt er tot je.

Als ik Once Upon a Time in the West kijk, weet ik weer waarom filmkijken zo’n passie is. Ik weet dat ik hoogstwaarschijnlijk nooit een film ga vinden die net zo goed is als de twee epossen van Leone. De emoties die loskomen bij het bekijken van die films zijn absurd, exceptioneel en hartverwarmend tegelijk. Ik voel me een bevoorrecht mens dat ik dit mag en kan ervaren. Ik ga door met films kijken, omdat ik ooit dit gevoel nogmaals hoop te ervaren. En dan zijn al die kutfilms het allemaal volledig waard; zolang ik dit zielsgelukkige gevoel ooit nog één keer mag vinden.

Mooi omschreven. Wat rest is 1 vraag: Waarom staat de prent dan niet in je top 10?

wavanbuuren; dat is een goede vraag. Iedere film in mijn top 10 is mij op de een of andere manier dierbaar. Ik zou ook de hele Lord of the Rings-trilogie erin zetten, maar heb gekozen voor diversiteit. In het geval van de spaghettiwesterns van Leone heb ik ook gekozen voor één van de twee. En toen koos ik voor die meneer hier links.

fair enough, hoewel:

In jouw geval is het gemakkelijk lijkt me. Gewoon platoon eruit

Ik had in het begin ook moeite met het veel tragere OUATITW. Ik vond hem zelfs ronduit saai. Gelukkig heb ik het niet bij 1 kijkbeurt gehouden, en ging ik deze film steeds meer waarderen hoe vaker ik hem zag. Het is zelfs zover gekomen dat ik totaal van voorkeur ben veranderd, en deze western nu beter vind dan TGTBATU.

Ik denk dat deze western wat meer tijd nodig heeft, dus ik hoop dat je hem ook nog een kans geeft. Ik weet bijna zeker dat je niet teleurgesteld gaat worden.

Na The Good etc. Leone's beste western. Heeft in wezen meer weg van film op muziek gezet, zo dominant is de score van Ennio Morricone . Blue-eyed Henry Fonda kon vóór deze rol alleen maar good guys spelen. In deze film laat ie goed zien dat ie een klassieke schoft kan neerzetten, compleet met pruimtabak en een Colt Navy (?). Overigens lieten latere documentaires (o.a. over John Wesley Hardin) ook zien dat Amerika inderdaad aan het veranderen was, waardoor geen plaats was voor mensen als die Fonda in de film speelt. Erg genietbare rol van Jason Robards ook. Voor de opmerkzamen, Leone wist duidelijk niet hoe hij dit krachtige karakter een mooi plekje in de finale moest geven. Gaat ie eerst een bakkie doen bij Claudia Cardinale, om vervolgens alsnog... (laat ik dat maar weglaten vóór het als spoiler wordt aangemerkt). Enige minpuntje.

Van de Sergio Leone films vind ik dit de beste. Clint Eastwood is als acteur beter, maar over het algemeen kijkt deze film lekkerder weg. De overige acteurs zijn super. Claudia Cardinale is zelfs heel sexie. De muziek is heerlijk en niet zo dominant als in de andere films. Daar wordt het gewoon irritant. De film had uiteraard iets korter gekund, maar de beelden en het verhaal maken het ruimschoots goed.

Het is bekend dat Morricone de muziek maakte voordat hij de film gezien had.

Dat is doorgaans zijn werkwijze.

Yep, ik hoorde dat ook pas bij Paul Witteman. Verklaart veel.

Toen de film gemaakt werd was ik een jongetje van 9 en ik ben nu een ouwe lul van 55.

Toch kan de film mij nog steeds kippenvel bezorgen, ook na vele malen gezien te hebben.

Sergio Leone was toen al goed bezig met Clint Eastwood en Lee van Cleef, maar voor deze

film werden ineens Henry Fonda en Charles Bronson ingehuurd, hoe kwam hij op dit idee?

Anyway, volgens mij heeft deze film het begrip close-up geïntroduceerd en toen daar de muziek

van Ennio Morricone onder werd gezet werd een klassieker geboren.

En wees eerlijk, Charles Bronson was zo goed met deze rol als wreker dat hij daarna nog

Death Wish 1 t/m Death Wish 283 mocht maken, ook nog eens de eerste uitmelkformule.

Of was Clint Eastwood nu eerder met Dirty Harry? Ik weet het niet meer.