Drie mannen worden gevolgd in drie verschillende jaren: in 1932, 1937 en 2017. Elk tijdperk markeert een momentopname in de Spaanse geschiedenis en werpt een blik op hoe het voelt om als homoseksuele man door het leven te gaan. Ondanks dat de drie mannen elkaar niet kennen delen ze hetzelfde verlangen, de pijn en nalatenschap.
Sinds Sinners ben ik niet meer zo gegrepen geweest door de harmonie tussen muziek, zang, ritme en beeld. Ik kan niet over hoeveel impact deze film heeft.
Ja, het is een lange film, maar geen enkele seconde wordt verspild. Zelfs de kleinste oogwenk voelt belangrijk. De omvang is enorm en de inzet hoog, maar er zijn zoveel kleine, poëtische momenten die nog zwaarder doorwegen.
De beelden brachten me meerdere keren tot tranen. Er is geen enkele middelmatige shot. De schoonheid van de film botst vaak hard met de gruwel op het scherm, wat het allemaal nog grijpender maakt.
Emotioneel was ik volledig kapot toen de film eindigde, maar pas toen de aftiteling al half voorbij was, brak ik volledig in snikken uit. Pas toen besefte ik wat voor een meesterwerk dit is.
Ik sluit mijn review af met twee heel, héél belangrijke woorden:
Als een film met grootse emotie gebracht op de manier van de oude hollywoodclassics je ding is moet je dit gaan zien. Subtiel is het niet. Het is vrij dik aangezet. En de film zou ik een soort powerfilm willen noemen met veel indrukwekkende, maar ook wat bombastische visuele vondsten. Enorm lange riders soms. Knap geconstrueerde ingewikkelde scenes. Veel nadrukkelijk aanwezige muziek En een zeer indrukwekkend begin al meteen. Maar het heeft ook wel het hart op de juiste plaats en ook Lorca die de grote inspiratie was van deze film was ook niet de meest subtiele schrijver ooit. Ik verwacht zeker een nominatie beste film voor deze film bij de Oscars. De academy gaat hiervan smullen. Lijkt me dat de oscar beste niet Engelstalige film zo goed als binnen is. Sowieso gaan we hier veel mensen zien die dit fantastisch gaan vinden,
Er zijn drie tijdlijnen. 1932, 1937 en 2017 en langzaam wordt duidelijk dat de tijdlijnen perfect (zoals het in dit soort films hoort) met elkaar samenhangen en feilloos in elkaar passen. Ik vond het blij vlagen een beetje te dik aangezet, maar op andere momenten kreeg de film me echt wel mee.
Voor wie het wil weten: De film is een fictiefilm, deels gebaseerd op de realiteit. het verhaal van La Bola Negra bestaat echt maar er zijn nog steeds maar vier pagina's van. Queer history werd in Franco-spanje vernietigd, de relatie tussen Rafael en Lorca is ook echt. Sebastien is een fictief figuur om het verhaal samen te binden en het 2017 verhaal is een what if.. verhaal\
Als je zin hebt een ontroerende maximalistische film met grote emoties over een thema waar dat soort films nog niet veel voor gebruikt zijn is dit je ding. Uberhaupt waren er tijden waarin deze stijl film veel meer voorkwam dan nu. Als een afrekening met de onderdrukking van queer geschiedenis onder het bewind van Franco wat nog steeds invloed heeft werkt het ook. Met opvallende bijrolletjes van Penelope Cruz ( die weer eens zingt en danst) en Glenn Close (die Spaans leerde voor de film).