• 144.945 films
  • 7.305 series
  • 22.120 seizoenen
  • 498.379 acteurs
  • 313.528 gebruikers
  • 8.303.582 stemmen
Avatar
 
banner

Titane (2021)

Drama / Thriller | 108 minuten
3,25 172 stemmen

Genre: Drama / Thriller

Speelduur: 108 minuten

Oorsprong: Frankrijk / België

Geregisseerd door: Julia Ducournau

Met onder meer: Vincent Lindon, Agathe Rousselle en Garance Marillier

IMDb beoordeling: 6,7 (19.652)

Oorspronkelijke taal: Frans

Releasedatum: 26 augustus 2021

  • On Demand:

  • Pathé Thuis Bekijk via Pathé Thuis
  • Lumière Bekijk via Lumière
  • Netflix Niet beschikbaar op Netflix
  • Videoland Niet beschikbaar op Videoland
  • Amazon Prime Niet beschikbaar op Amazon Prime
  • Disney+ Niet beschikbaar op Disney+
  • Google Play Niet beschikbaar op Google Play
  • meJane Niet beschikbaar op meJane

Plot Titane

Alexia, die sinds een auto-ongeluk een stuk titanium in haar hoofd heeft zitten, raakt na een woeste ontmoeting met een auto zwanger. Omdat de politie haar op de hielen zit voor een reeks moorden slaat ze op de vlucht en besluit ze de identiteit aan te nemen van een vermiste jongen.

imageimageimageimageimageimageimageimage

Externe links

Social Media

Volledige cast

Acteurs en actrices

Video's en trailers

Reviews & comments


Gast

  • berichten
  • stemmen

Let op: In verband met copyright is het op MovieMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.
zoeken in:
avatar van deridder

deridder

  • 223 berichten
  • 1348 stemmen

Titane is een vreemde en heftige film over identiteit, seksualiteit en lichamelijkheid. Uiteindelijk draait het om twee hoofdfiguren: een vrouw die seksueel aangetrokken is tot auto's en een man die elke dag anabolen in zijn billen spuit. Ze zijn allebei misvormt, en ze dragen allebei diepe trauma's mee. Deze twee mensen komen bij elkaar en beginnen van elkaar te houden. Je zou zeggen dat dit onmogelijk is maar dat is het uiteindelijk niet. Hun liefde is sterker dan hun trauma. Ze erkennen elkaar in elkanders gebreken.

De oude man is een commander bij de brandweer. Wanneer de andere brandweerjongens het meisje uitlachen, zegt de commander: "ik ben voor jullie God. En dit is mijn zoon. Als hij spreekt, luisteren jullie. Begrepen?" Aan de ene kant lijkt deze scene een vorm van bruut machtsvertoon. De commander laat even zien wie de baas is en neemt zijn zoon (d.w.z de vrouw) in vertrouwen.
Aan de andere kant denk ik dat de scène meer zegt over de film. De film zit namelijk vol met religieuze symboliek: de commander ligt bv. ergens in de armen van de vrouw (zoals Jezus in de armen van Maria ligt in Michelangelo's beeldhouwwerk), Bachs Mattheus passie wordt gespeeld tijdens de zwangerschap, en ga zo maar door.

Jezus ging de wereld in om door alle mensen uitgekotst te worden. En Jezus vond pas een thuis toen hij terugkeerde bij zijn vader. Dit lijkt ook het verhaal van de vrouw. Zij heeft geen thuis in deze wereld omdat ze anders is (ze is half van staal). Ze is dus op reis. Ze verlaat haar huis en loopt langs de weg. Ze moet vluchten van haar geboortehuis. Ze voelt zich verloren. De mensen hebben haar teleurgesteld en daarom kan ze slechts haar liefde kwijt bij het staal van auto's. Alles is gevaarlijk, en alles voelt vreemd. En ze kan pas een thuis vinden, een plek waar ze veilig is, bij de commander. De commander is namelijk anders. Hij is niet als alle andere mannen. De andere mannen willen slechts haar lichaam. De commander wilt haar liefde, en geen erotische maar familiare liefde.

De film deed mij erg denken aan het verhaal van de verloren zoon geschilderd door Rembrandt. De vrouw is kaalgeschoren zoals de zoon op het schilderij. De commander is oud zoals de Vader op het schilderij. En de commander legt ook zijn armen op de schouders van de vrouw. Hij zegt dat ze thuis is en veilig.

Er is zelfs een jaloerse broer in het spel. Iemand die altijd thuis bleef bij de brandweer en jaloers is op de nieuwe zoon: hij vertelt de commander over haar (d.w.z. de verloren zoons) verleden. Deze brandweerjongen (d.w.z. de jaloerse broer) is goed te begrijpen. Hij heeft altijd gehouden van de commander. Hij heeft de commander altijd gesteund. En nu lijkt de commander maar al te blij met deze nieuwe zoon. Een zoon die klaarblijkelijk van alles op haar stok heeft. Maar de pogingen van de jaloerse broer om de commander te overtuigen mislukken. De commander wilt er niets over horen. Het maakt hem niet uit wie of wat zij was voordat zij terugkeerde. De commander is slechts zielsgelukkig dat ze teruggekeerd is, dat ze herenigd zijn.

Het schilderij van Rembrandt is zo mooi omdat het gaat over thuiskomen. Ja, de vrouw heeft gezondigd. Ze heeft zelfs gemoord. Maar voor de commander maakt dat niet meer uit. Hij is er voor haar en viert haar thuiskomen. Ze hoeft niet meer op reis te gaan, te vluchten voor de mensen van de wereld. De verloren zoon is dus ook het verhaal van Jezus zelf. De verloren zoon, de vrouw van Titane en Jezus zijn alledrie mensen die de wereld in trokken, hun vader daar verloren, maar gelukkig terugkeerden naar hun thuis.


avatar van Richardus

Richardus

  • 1355 berichten
  • 645 stemmen

Mooie interpretatie hoor, en ik wil er best ver in meegaan maar

deridder schreef:
Zij heeft geen thuis in deze wereld omdat ze anders is (ze is half van staal).


Ze heeft alleen een stalen plaatje in r kop (dat hebben wel meer mensen ergens) en creëert van zichzelf een outcast door iedereen te vermoorden die haar confronteert met het zeer onwaarschijnlijke effect van die operatie; dat ze graag seks heeft met auto's maar moeite heeft met hechten aan mensen, dankzij haar vader. Niet iets anders van staal, het bestek blijft bv ongemoeid, dat had ook gekund. Ach, het levert een leuke scène en een bijzondere zwangerschap op.

Ik merk wel dat veel mensen veel verschillende dingen in deze film kunnen vinden. Dat blijkt wel een kracht van deze film te zijn, hulde.


avatar van deridder

deridder

  • 223 berichten
  • 1348 stemmen

Richardus schreef:

Men prijst dit om originaliteit maar ik moet direct aan Crash denken? Ziet er trouwens wel mooi en goed uit, benieuwd naar.

Ja, het deed mij ook erg aan Crash denken. Een andere film waar het mij sterk aan deed denken was Beau Travail (1999). Maar Crash en Beau Travail zijn ergens toch sexy, terwijl ik Titane vooral erg rauw vond.


avatar van philtuper

philtuper

  • 71 berichten
  • 104 stemmen

Pretentieus misbaksel. Kan er helaas niks anders van maken. Ik zie mezelf echt wel een doorgewinterd filmliefhebber, maar deze trok ik niet. Heb me voornamelijk zitten ergeren aan de vaagheid, de vergezochte symboliek, en het onsamenhangende en vol gaten zittende plot. Metaforen, prima, maar het effect vond ik waardeloos.

Nergens heb ik ook maar enige sympathie ontwikkeld voor de hoofdpersonages en dat zorgt er bij mij voor dat film langs me af glijdt. Het is vooral één grote stijloefening. Als ik de recensies hieronder lees merk ik echter dat er filmkijkers zijn, die het prachtig vinden deze symboliek te doorgronden en uit te kunnen leggen op dit forum. Ook prima. Voor mij persoonlijk allesbehalve een Gouden Palm.


avatar van Capablanca

Capablanca

  • 812 berichten
  • 1210 stemmen

Sterk, rauw en duister.


avatar van Macmanus

Macmanus

  • 13580 berichten
  • 3467 stemmen

Iets te braaf.

In enkele reviews werd de naam van Tsukamoto en Tetsuo genoemd. Het plot doet ook wel denken dat dit een film is met veel metaal en een rauw uiterlijk. Hoewel Ducournau veel boeiende dingen doet. De personages zijn allemaal rauw en gek, de moorden zijn komisch en hard en het begin met haar letterlijke liefde voor een auto is bonkers en leuk. Maar waar de film daarna in overdrive moest gaan, neemt de film gas terug en betreedt het juist veel meer het typische arthouse tropes. Je geeft als kijker gek genoeg wel meer om beide personages. Maar audiovisueel had het zoveel lijper mogen zijn.

3.5 sterren.


avatar van Pecore

Pecore

  • 535 berichten
  • 1260 stemmen

Heftige film, bij momenten iets te expliciet naar mijn smaak. Ik heb soms met een grimas gekeken. Horror als genre had niet misstaan. Maar cinematografisch fantastisch gemaakt allemaal. En qua thematiek erg interessant. Het handelt over identiteit en intimiteit, en wel op bijzonder originele wijze.


avatar van mikey

mikey

  • 26602 berichten
  • 4480 stemmen

gore en rare avonturenfilm over een stripper en seriemoordenares die na een surrealistische vrijpartij met haar opgewonden cadillac (van chrome maar niet van titanium-een geniale scene overigens) zwanger wordt van een een cyborg de titane, best actueel, vanwege dat robotica gelul van de laatste tijd. (om nog maar te zwijgen van de homo-erotica en genderissues: ook al leveren die erg goeie shots op, die brandweerdudes ).

Jammer dat de film de cronenberg-kant opgaat als in mutaties, en niet de giallo-kant. Dat is echt een gemiste kans. Extra moordpartijen en een detective en het is een 5 sterren film, crossmotoren misschien. Of een killer-car? Tuurlijk is dat totaal willekeurig van me, maar dat is deze film ook. Scene op scene dacht ik: ok waarom gebeurt dit? Maar het is haar ding en daar is niks aan te doen. Toch kon ik best lang met durcounau meeliften al is niet waar je hoopte na het geniale Grave.


avatar van mikey

mikey

  • 26602 berichten
  • 4480 stemmen

Macmanus schreef:

In enkele reviews werd de naam van Tsukamoto en Tetsuo genoemd.

& demon seed


avatar van Walter S.

Walter S.

  • 1164 berichten
  • 833 stemmen

Veelbelovende start, hard, bruut en rauw. Maar vanaf het deel bij de pompiers vond ik het een stuk minder. Blijft nog steeds een waanzinnige film over (qua verhaal) maar het vuur van het knallende begin is dan gedoofd. Min of meer eens met mikey dus wel.


avatar van james_cameron

james_cameron

  • 4515 berichten
  • 8217 stemmen

Vreemde, verontrustende film die helaas focus mist en uiteindelijk weinig te melden heeft. Ook voor regisseuse Julia Ducournau is het blijkbaar moeilijk om na een sterk debuut (Raw uit 2016) een tweede keer overtuigend voor de dag te komen. De film is heel goed gemaakt, beschikt over prima akteurs en eersteklas makeup-effecten, maar het geheel wil maar niet van de grond komen. Maffe ideën genoeg en visueel ziet het er allemaal top uit, maar het verhaal en de personages konden me niet boeien.


avatar van TornadoEF5

TornadoEF5

  • 5421 berichten
  • 1157 stemmen

Ik weet het niet meer. Hard naar uitgekeken, en uiteindelijk vind ik hem gewoon barslecht.


avatar van ghostman

ghostman

  • 5479 berichten
  • 2 stemmen

Geen idee waarom deze film zo goed is ontvangen . Ook bij mij is het kwartje nog niet gevallen . Ik houd niet van dit soort vage gewelddadige films .

Deze film doet me eerder denken aan het werk van Gaspar Noé en / of de Japaanse troep ( zoals Tetsuo (1989) van Tsukamoto ) dan aan Eraserhead (1977) of de films van Cronenberg ...


avatar van Basto

Basto

  • 7818 berichten
  • 6216 stemmen

ghostman schreef:

Geen idee waarom deze film zo goed is ontvangen . Ook bij mij is het kwartje nog niet gevallen . Ik houd niet van dit soort vage gewelddadige films .

Deze film doet me eerder denken aan het werk van Gaspar Noé en / of de Japaanse troep ( zoals Tetsuo (1989) van Tsukamoto ) dan aan Eraserhead (1977) of de films van Cronenberg ...

De vergelijking met Cronenberg is natuurlijk vooral gebaseerd op Crash (autoliefde) en The Fly (Fusie) en in mindere mate M Butterfly (genderswap), dus op zich een logische associatie. Bovendien is Cronenberg de voorvader van de body horror uit Tetsuo.


avatar van ghostman

ghostman

  • 5479 berichten
  • 2 stemmen

Ok .

Maar ik ben van mening dat deze film niet op Crash (1996) lijkt , wel zie ( zag ) ik enkele raakvlakken met Videodrome (1983) . In Crash kunnen mensen alleen ' gelijk na een auto ongeluk ' opgewonden raken . Thematisch is dit natuurlijk totaal iets anders dan wat in deze film gebeurt .

Verder lijkt deze film eerder overeenkomsten te hebben met Christine (1983) en The Thing (1982) van John Carpenter . In Christine (1983) heeft de protagonist een relatie met zijn auto en in The Thing worden mensen als het ware ' bevrucht ' door een buitenaards virus . Maar dit concept komt in meerdere films voor ; ik noemde eerder Eraserhead (1977) , maar denk bijvoorbeeld ook aan Alien / Prometheus van Ridley Scott . Overigens in The Counselor (2013) ook van Scott zie je Cameron Diaz seks hebben met een auto : Cameron Diaz car scene . ( Wat mij betreft een van de beste seksscènes ooit , lol . )

Er zijn natuurlijk ook andere voorbeelden te bedenken ...


avatar van TornadoEF5

TornadoEF5

  • 5421 berichten
  • 1157 stemmen

Nu meer een woordje uitleg. Er zitten misschien wel elementen in die goed zijn, maar ik vind het persoonlijk narratief niet sterk genoeg, met een te hoge factor aan symboliek en de onzinnige variant ervan. Tweede punt is dat ik te weinig kan inleven in de personages, en dat lijkt mij ook wel normaal. Niet alleen omwille van wat er gebeurt, maar ook omwille van dat de personages vaak niet snel in hun kaarten kijken en op een vervelende manier zwijgzaam zijn. Ondanks dat het geheel behoorlijk rauw en vies is, wel met momenten een sensuele film. Misschien heb ik iets gemist waardoor de film niet helemaal doordrong, ik weet het niet. In theorie wel liefhebber van bepaalde films en regisseurs die hier worden opgenoemd, maar ik denk dat de approach me hier niet echt ligt, of omdat de film niet echt resoneert tot mij, en volgens mij is dat puur omdat het geheel veel te afstandelijk is voor mij persoonlijk. Volgens mij is dat de kern v/d reden waarom dit tegenviel.


avatar van Basto

Basto

  • 7818 berichten
  • 6216 stemmen

Ik zie dat ik hier nog geen stukje over heb geschreven, maar ben het wel eens met de meesten dat de film weergaloos begint en het tweede deel wat te veel gas terugneemt en van toon verandert. Maar op zich zit de film wel vol interessante ideeën over oa gender identiteit. Ik zal de film nog eens moeten zien om het allemaal goed te kunnen plaatsen. Maar al met al een indrukwekkende en originele film. Wel verbaast dat dit de Gouden Palm heeft gewonnen. Maar ook wel leuk.

Al met al 4*, en dat is toch minder dan ik halverwege wilde uitdelen. Benieuwd hoe herziening uitpakt.


avatar van Onderhond

Onderhond

  • 85771 berichten
  • 10479 stemmen

Verrassende Cannes winnaar.

Minder verrassend wie Raw gezien heeft, maar het is niet meteen het type film wat je verwacht als winnaar van een festival dat zich doorgaans identificeert met iets bravere arthouse. Had dan ook een klein beetje schrik dat Ducournau was gas had teruggenomen, maar dat bleek echt nergens voor nodig.

De link met Cronenberg (en een beetje Tsukamoto) is niet zo verwonderlijk, maar ook niet zo relevant. Ja, Ducournau speelt met body horror, maar qua vibe vind ik het toch een heel andere film. Vooral dat omdat ze effectief ook wel elementen van het groezelige sociaal drama in haar film verwerkt. Ik vind dat ze beide strekkingen best goed combineert, alleen krijg je inderdaad halverwege de film toch een dipje daardoor.

Visueel meer dan in orde, soundtrack is ook erg gaaf (al stel ik me wel wat vragen bij de mosh pit tijdens het hardcore nummertje, maar laten we al blij zijn dat het eens geen "filmmuziek" aftreksel is) en Rousselle doet het echt voortreffelijk. Het gezicht van de film, benieuwd of ze dat nog van zich kan afspelen in toekomstige projecten.

4.0* en een uitgebreide review


avatar van Shadowed

Shadowed

  • 4893 berichten
  • 3594 stemmen

Vervelend.

Titane was een film waar ik erg naar uitkeek omdat ik Grave van dezelfde regisseuse erg kon waarderen. Titane is echter anders geworden met een aantal overlappende stijloefeningen en terwijl dat voordelig kan zijn vond ik het vooral vervelend worden. Daarmee is het ook een film geworden die me niet erg ligt.

Sowieso je hele film binnen een periode van 10 minuten volstouwen met seksuele beelden is niet echt wat voor mij. Zeker aangezien de film uiteindelijk van een bruut en lomp begin naar een subtiele tweede helft overstapt. Daar krijgt het verhaal ook meer voortgang, terwijl het eerste halfuur meer een belevenis lijkt te zijn. Je krijgt dus twee soorten films die qua stilering redelijk op elkaar lijken maar totaal niet op elkaar aansluiten.

Het acteerwerk is wel sterk en het is een dappere prestatie van Rouselle. Speelt toch wel een rol die veel van haar vraagt, maar ondanks de vele obstakels die met haar personage meekomen weet ze het keurig te redden. Jammer dat Ducournau geïnteresseerder lijkt te zijn in haar naakte lijf dan haar voortgang. Vond die voortdurende "afleiding" hoogstens irritant.

Visueel knap geschoten met een aantal sfeervolle beelden maar wel erg "edgy" ingericht. De voortdurende pogingen van Ducournau om de kijker te laten walgen worden ook repetitief na enige tijd en bereiken het tegenovergestelde effect. Althans, bij mij dan. Het voelt eerder aan alsof Ducournau het interessanter vond om over de gruwelijkheden van Grave heen te gaan dan over het kwalitatieve aspect.

Dit was niks voor mij, maar ik kan het geen slechte film noemen. Kan het overigens ook moeilijk een horrorfilm noemen. Tegenvallend op het gebied van bodyhorror, maar ook de volstrekt oninteressante chemie tussen de personages doet de film de das om. Goed acteerwerk, maar vervelende personages en iets te enthousiaste regie op het gebied van smerigheid. Maakt de film misschien wel memorabel, maar het leidt uiteindelijk integraal af van waar het om moet gaan lijkt me. Punten voor wat visueel knappe beelden en het acteerwerk van Rouselle.


avatar van AniSter

AniSter

  • 904 berichten
  • 874 stemmen

Hier is het genre 'drama/thriller' maar op andere plekken komt ook horror en science fiction voorbij. En bij die laatste twee genres past deze film een stuk beter want een 10W40 nageboorte is nu niet echt een realistisch gegeven voor een drama of thriller. Visueel scoort deze film hoger dan qua plot. Daarbij nam de film na de tweede helft behoorlijk af qua tempo en werd ook minder boeiend. Het slot was voorspelbaar en afgeraffeld. Lindon deed het goed, de rest van de acteurs was redelijk. En voor auto's die een filmrol hebben kun je beter naar Christine (1983) kijken. Titane is best opgehemeld in de media, maar heeft dit voor mij niet waar gemaakt.


avatar van John Milton

John Milton

  • 16690 berichten
  • 8839 stemmen

Wederom tof. Ik geef de voorkeur aan Raw, maar ben tegelijkertijd blij dat Titane echt iets anders probeert te doen. Wel eentje die ik nog eens wil herzien, en meer over lezen. Idd een verrassende Cannes winnaar, zoals OH zei. Maar dat is alleen maar goed in dit geval.


avatar van Saving Pvt. Pyle

Saving Pvt. Pyle

  • 435 berichten
  • 724 stemmen

philtuper schreef:
Pretentieus misbaksel. Kan er helaas niks anders van maken. Ik zie mezelf echt wel een doorgewinterd filmliefhebber, maar deze trok ik niet. Heb me voornamelijk zitten ergeren aan de vaagheid, de vergezochte symboliek, en het onsamenhangende en vol gaten zittende plot. Metaforen, prima, maar het effect vond ik waardeloos.

Nergens heb ik ook maar enige sympathie ontwikkeld voor de hoofdpersonages en dat zorgt er bij mij voor dat film langs me af glijdt. Het is vooral één grote stijloefening. Als ik de recensies hieronder lees merk ik echter dat er filmkijkers zijn, die het prachtig vinden deze symboliek te doorgronden en uit te kunnen leggen op dit forum. Ook prima. Voor mij persoonlijk allesbehalve een Gouden Palm.

Precies dezelfde mening. Beetje een nep Cronenberg voor de woke-generatie.

Pretentieuze meuk. De symboliek van de genderstrijd, zoals innerlijk als uiterlijk, verlies van menselijkheid, band tussen ouder en kind bladiebladiebla. Het zal allemaal wel. Ik had geen enkele sympathie voor de protagonist, zat werkelijk geen enkele lijn in en al beter gedaan door andere regisseurs.
Een van de slechtste en vervelendste films die ik ooit heb gezien.

Edit: zelfs de ochtend erop was ik nog chagrijnig om deze boutfilm. Jezus, wat een crap, zeg.


avatar van Thomas83

Thomas83

  • 3246 berichten
  • 2932 stemmen

Na Grave flikt Ducournau het toch maar mooi weer. Ik vind deze film weliswaar ietsje minder goed in elkaar steken, maar ook dit is weer een (in de uitvoering) erg originele, provocatieve en met veel bravoure gemaakte body horrorfilm waarin de menselijke kant centraal staat. Des te gewaagder in een film waarin de hoofdpersoon een moordlustige psychopaat is.

Op een onorthodoxe manier heeft Ducournau toch weer een heel ontroerende film gemaakt, niet het minst ook dankzij erg mooi spel van Rousselle en Lindon. Scènes als die met de gebroken neus, de deels komische moorden in Justines huis en Alexia die wulps voor de brandweermannen danst zullen me nog wel even bijblijven. 4.0*.


avatar van schumacher

schumacher

  • 3127 berichten
  • 2898 stemmen

Wat een bizarre en vage film.

Njah. Niks voor mij.