Titane (2021)

Graag gezien. Ik zag dit als een commentaar op gender met een evolutie van vrouwelijk stereotiep (verleidelijk) naar mannelijke macho stereotiep (stoer, cf scene in bus, het dansen, ). De sexuele identiteit staat niet vast, kan veranderen volgens een POV. De film herbergt verschillende emoties oa drama (kind verdwijnt en de fantasie om het terug te hebben) maar ook horror met geweld, fetisjisme. Moeilijk om het personage van Lyndon te begrijpen zeker in het begin (waarom gelooft hij ?), later geeft hij toe dat het niet de waarheid is maar wil een band (therapeutisch) krijgen. Gaandeweg vraagt de film begrip voor een rouwproces en dat is wat Titane zo speciaal maakt. Het inhoudelijke (verhaal) krijgt betekenis. Eerst wordt de band vader/dochter in het begin geschetst van kil tot haatdragend, dan machines (auto’s) als substituut voor seks (wat op het einde terug komt) en eindigt met ontroerend vader/zoon. Prachtige fotografie van de Vlaamse Ruben Impens waarin een naturalistische look wordt vermengd met kleurrijke shots.

Ik heb eigenlijk niet geprobeerd om de film te interpreteren volgens de thema's die Ducournau lijkt aan te snijden (wat doen we met ons lichaam, wat zegt Lindons acceptatie van Alexia over hun band, hoe verhoudt de aanwezigheid van Alexia zich tot de macho-mannen van de brandweer, waaruit bestaat onze behoefte aan menselijk contact), maar ik heb hem meer ondergaan als een sprookje of een droom met z'n eigen logica, waardoor de plot z'n eigen weg uitstippelt en ik na alle complicaties op het einde toch het gevoel heb dat er een kloppend verhaal is afgerond (net zoals ik dat ook bij Eraserhead van David Lynch heb gedaan). Bij het eventuele napraten over de film zouden die thema's ongetwijfeld ter tafel zijn gekomen en geëvalueerd, en doordat ik dat niet heb gedaan heb ik uiteraard niet alle mogelijke aspecten en betekenislagen van Ducournau's opzet tot me laten doordingen, maar ik heb daardoor ook het risico vermeden dat de film voor mij werd dood-geanalyseerd. Bij een tweede kijkbeurt zal ik de film wellicht op een rationelere wijze benaderen, maar ook dán zou ik misschien concluderen dat de film beter werkt op droomniveau dan als een door plotlogica gestuurde constructie. En misschien is dat niet eens zo'n verkeerde insteek wanneer ik op de IMDb-trivia-pagina van deze film lees: "The final scene of the film came to Julia Ducournau in a recurring nightmare that saw her giving birth to engine parts. It was the first bit of the film she had in mind and she wrote the rest of it going backward from that image."