Titane (2021)

Titane is een vreemde en heftige film over identiteit, seksualiteit en lichamelijkheid. Uiteindelijk draait het om twee hoofdfiguren: een vrouw die seksueel aangetrokken is tot auto's en een man die elke dag anabolen in zijn billen spuit. Ze zijn allebei misvormt, en ze dragen allebei diepe trauma's mee. Deze twee mensen komen bij elkaar en beginnen van elkaar te houden. Je zou zeggen dat dit onmogelijk is maar dat is het uiteindelijk niet. Hun liefde is sterker dan hun trauma. Ze erkennen elkaar in elkanders gebreken.

De oude man is een commander bij de brandweer. Wanneer de andere brandweerjongens het meisje uitlachen, zegt de commander: "ik ben voor jullie God. En dit is mijn zoon. Als hij spreekt, luisteren jullie. Begrepen?" Aan de ene kant lijkt deze scene een vorm van bruut machtsvertoon. De commander laat even zien wie de baas is en neemt zijn zoon (d.w.z de vrouw) in vertrouwen. Aan de andere kant denk ik dat de scène meer zegt over de film. De film zit namelijk vol met religieuze symboliek: de commander ligt bv. ergens in de armen van de vrouw (zoals Jezus in de armen van Maria ligt in Michelangelo's beeldhouwwerk), Bachs Mattheus passie wordt gespeeld tijdens de zwangerschap, en ga zo maar door.

Jezus ging de wereld in om door alle mensen uitgekotst te worden. En Jezus vond pas een thuis toen hij terugkeerde bij zijn vader. Dit lijkt ook het verhaal van de vrouw. Zij heeft geen thuis in deze wereld omdat ze anders is (ze is half van staal). Ze is dus op reis. Ze verlaat haar huis en loopt langs de weg. Ze moet vluchten van haar geboortehuis. Ze voelt zich verloren. De mensen hebben haar teleurgesteld en daarom kan ze slechts haar liefde kwijt bij het staal van auto's. Alles is gevaarlijk, en alles voelt vreemd. En ze kan pas een thuis vinden, een plek waar ze veilig is, bij de commander. De commander is namelijk anders. Hij is niet als alle andere mannen. De andere mannen willen slechts haar lichaam. De commander wilt haar liefde, en geen erotische maar familiare liefde.

De film deed mij erg denken aan het verhaal van de verloren zoon geschilderd door Rembrandt. De vrouw is kaalgeschoren zoals de zoon op het schilderij. De commander is oud zoals de Vader op het schilderij. En de commander legt ook zijn armen op de schouders van de vrouw. Hij zegt dat ze thuis is en veilig.

Er is zelfs een jaloerse broer in het spel. Iemand die altijd thuis bleef bij de brandweer en jaloers is op de nieuwe zoon: hij vertelt de commander over haar (d.w.z. de verloren zoons) verleden. Deze brandweerjongen (d.w.z. de jaloerse broer) is goed te begrijpen. Hij heeft altijd gehouden van de commander. Hij heeft de commander altijd gesteund. En nu lijkt de commander maar al te blij met deze nieuwe zoon. Een zoon die klaarblijkelijk van alles op haar stok heeft. Maar de pogingen van de jaloerse broer om de commander te overtuigen mislukken. De commander wilt er niets over horen. Het maakt hem niet uit wie of wat zij was voordat zij terugkeerde. De commander is slechts zielsgelukkig dat ze teruggekeerd is, dat ze herenigd zijn.

Het schilderij van Rembrandt is zo mooi omdat het gaat over thuiskomen. Ja, de vrouw heeft gezondigd. Ze heeft zelfs gemoord. Maar voor de commander maakt dat niet meer uit. Hij is er voor haar en viert haar thuiskomen. Ze hoeft niet meer op reis te gaan, te vluchten voor de mensen van de wereld. De verloren zoon is dus ook het verhaal van Jezus zelf. De verloren zoon, de vrouw van Titane en Jezus zijn alledrie mensen die de wereld in trokken, hun vader daar verloren, maar gelukkig terugkeerden naar hun thuis.

Mooie interpretatie hoor, en ik wil er best ver in meegaan maar

Ja, het deed mij ook erg aan Crash denken. Een andere film waar het mij sterk aan deed denken was Beau Travail (1999). Maar Crash en Beau Travail zijn ergens toch sexy, terwijl ik Titane vooral erg rauw vond.

Pretentieus misbaksel. Kan er helaas niks anders van maken. Ik zie mezelf echt wel een doorgewinterd filmliefhebber, maar deze trok ik niet. Heb me voornamelijk zitten ergeren aan de vaagheid, de vergezochte symboliek, en het onsamenhangende en vol gaten zittende plot. Metaforen, prima, maar het effect vond ik waardeloos.

Nergens heb ik ook maar enige sympathie ontwikkeld voor de hoofdpersonages en dat zorgt er bij mij voor dat film langs me af glijdt. Het is vooral één grote stijloefening. Als ik de recensies hieronder lees merk ik echter dat er filmkijkers zijn, die het prachtig vinden deze symboliek te doorgronden en uit te kunnen leggen op dit forum. Ook prima. Voor mij persoonlijk allesbehalve een Gouden Palm.

Sterk, rauw en duister.

Iets te braaf.

In enkele reviews werd de naam van Tsukamoto en Tetsuo genoemd. Het plot doet ook wel denken dat dit een film is met veel metaal en een rauw uiterlijk. Hoewel Ducournau veel boeiende dingen doet. De personages zijn allemaal rauw en gek, de moorden zijn komisch en hard en het begin met haar letterlijke liefde voor een auto is bonkers en leuk. Maar waar de film daarna in overdrive moest gaan, neemt de film gas terug en betreedt het juist veel meer het typische arthouse tropes. Je geeft als kijker gek genoeg wel meer om beide personages. Maar audiovisueel had het zoveel lijper mogen zijn.

3.5 sterren.

Heftige film, bij momenten iets te expliciet naar mijn smaak. Ik heb soms met een grimas gekeken. Horror als genre had niet misstaan. Maar cinematografisch fantastisch gemaakt allemaal. En qua thematiek erg interessant. Het handelt over identiteit en intimiteit, en wel op bijzonder originele wijze.

gore en rare avonturenfilm over een stripper en seriemoordenares die na een surrealistische vrijpartij met haar opgewonden cadillac (van chrome maar niet van titanium-een geniale scene overigens) zwanger wordt van een een cyborg de titane, best actueel, vanwege dat robotica gelul van de laatste tijd. (om nog maar te zwijgen van de homo-erotica en genderissues: ook al leveren die erg goeie shots op, die brandweerdudes ).

Jammer dat de film de cronenberg-kant opgaat als in mutaties, en niet de giallo-kant. Dat is echt een gemiste kans. Extra moordpartijen en een detective en het is een 5 sterren film, crossmotoren misschien. Of een killer-car? Tuurlijk is dat totaal willekeurig van me, maar dat is deze film ook. Scene op scene dacht ik: ok waarom gebeurt dit? Maar het is haar ding en daar is niks aan te doen. Toch kon ik best lang met durcounau meeliften al is niet waar je hoopte na het geniale Grave.

Veelbelovende start, hard, bruut en rauw. Maar vanaf het deel bij de pompiers vond ik het een stuk minder. Blijft nog steeds een waanzinnige film over (qua verhaal) maar het vuur van het knallende begin is dan gedoofd. Min of meer eens met mikey dus wel.

Vreemde, verontrustende film die helaas focus mist en uiteindelijk weinig te melden heeft. Ook voor regisseuse Julia Ducournau is het blijkbaar moeilijk om na een sterk debuut (Raw uit 2016) een tweede keer overtuigend voor de dag te komen. De film is heel goed gemaakt, beschikt over prima akteurs en eersteklas makeup-effecten, maar het geheel wil maar niet van de grond komen. Maffe ideën genoeg en visueel ziet het er allemaal top uit, maar het verhaal en de personages konden me niet boeien.

Ik weet het niet meer. Hard naar uitgekeken, en uiteindelijk vind ik hem gewoon barslecht.

Geen idee waarom deze film zo goed is ontvangen . Ook bij mij is het kwartje nog niet gevallen . Ik houd niet van dit soort vage gewelddadige films .

Deze film doet me eerder denken aan het werk van Gaspar Noé en / of de Japaanse troep ( zoals Tetsuo (1989) van Tsukamoto ) dan aan Eraserhead (1977) of de films van Cronenberg ...

De vergelijking met Cronenberg is natuurlijk vooral gebaseerd op Crash (autoliefde) en The Fly (Fusie) en in mindere mate M Butterfly (genderswap), dus op zich een logische associatie. Bovendien is Cronenberg de voorvader van de body horror uit Tetsuo.

Ok .

Maar ik ben van mening dat deze film niet op Crash (1996) lijkt , wel zie ( zag ) ik enkele raakvlakken met Videodrome (1983) . In Crash kunnen mensen alleen ' gelijk na een auto ongeluk ' opgewonden raken . Thematisch is dit natuurlijk totaal iets anders dan wat in deze film gebeurt .

Verder lijkt deze film eerder overeenkomsten te hebben met Christine (1983) en The Thing (1982) van John Carpenter . In Christine (1983) heeft de protagonist een relatie met zijn auto en in The Thing worden mensen als het ware ' bevrucht ' door een buitenaards virus . Maar dit concept komt in meerdere films voor ; ik noemde eerder Eraserhead (1977) , maar denk bijvoorbeeld ook aan Alien / Prometheus van Ridley Scott . Overigens in The Counselor (2013) ook van Scott zie je Cameron Diaz seks hebben met een auto : Cameron Diaz car scene . ( Wat mij betreft een van de beste seksscènes ooit , lol . )

Er zijn natuurlijk ook andere voorbeelden te bedenken ...

Nu meer een woordje uitleg. Er zitten misschien wel elementen in die goed zijn, maar ik vind het persoonlijk narratief niet sterk genoeg, met een te hoge factor aan symboliek en de onzinnige variant ervan. Tweede punt is dat ik te weinig kan inleven in de personages, en dat lijkt mij ook wel normaal. Niet alleen omwille van wat er gebeurt, maar ook omwille van dat de personages vaak niet snel in hun kaarten kijken en op een vervelende manier zwijgzaam zijn. Ondanks dat het geheel behoorlijk rauw en vies is, wel met momenten een sensuele film. Misschien heb ik iets gemist waardoor de film niet helemaal doordrong, ik weet het niet. In theorie wel liefhebber van bepaalde films en regisseurs die hier worden opgenoemd, maar ik denk dat de approach me hier niet echt ligt, of omdat de film niet echt resoneert tot mij, en volgens mij is dat puur omdat het geheel veel te afstandelijk is voor mij persoonlijk. Volgens mij is dat de kern v/d reden waarom dit tegenviel.

Ik zie dat ik hier nog geen stukje over heb geschreven, maar ben het wel eens met de meesten dat de film weergaloos begint en het tweede deel wat te veel gas terugneemt en van toon verandert. Maar op zich zit de film wel vol interessante ideeën over oa gender identiteit. Ik zal de film nog eens moeten zien om het allemaal goed te kunnen plaatsen. Maar al met al een indrukwekkende en originele film. Wel verbaast dat dit de Gouden Palm heeft gewonnen. Maar ook wel leuk.

Al met al 4*, en dat is toch minder dan ik halverwege wilde uitdelen. Benieuwd hoe herziening uitpakt.

Verrassende Cannes winnaar.

Minder verrassend wie Raw gezien heeft, maar het is niet meteen het type film wat je verwacht als winnaar van een festival dat zich doorgaans identificeert met iets bravere arthouse. Had dan ook een klein beetje schrik dat Ducournau was gas had teruggenomen, maar dat bleek echt nergens voor nodig.

De link met Cronenberg (en een beetje Tsukamoto) is niet zo verwonderlijk, maar ook niet zo relevant. Ja, Ducournau speelt met body horror, maar qua vibe vind ik het toch een heel andere film. Vooral dat omdat ze effectief ook wel elementen van het groezelige sociaal drama in haar film verwerkt. Ik vind dat ze beide strekkingen best goed combineert, alleen krijg je inderdaad halverwege de film toch een dipje daardoor.

Visueel meer dan in orde, soundtrack is ook erg gaaf (al stel ik me wel wat vragen bij de mosh pit tijdens het hardcore nummertje, maar laten we al blij zijn dat het eens geen "filmmuziek" aftreksel is) en Rousselle doet het echt voortreffelijk. Het gezicht van de film, benieuwd of ze dat nog van zich kan afspelen in toekomstige projecten.

4.0* en een uitgebreide review

Vervelend.

Titane was een film waar ik erg naar uitkeek omdat ik Grave van dezelfde regisseuse erg kon waarderen. Titane is echter anders geworden met een aantal overlappende stijloefeningen en terwijl dat voordelig kan zijn vond ik het vooral vervelend worden. Daarmee is het ook een film geworden die me niet erg ligt.

Sowieso je hele film binnen een periode van 10 minuten volstouwen met seksuele beelden is niet echt wat voor mij. Zeker aangezien de film uiteindelijk van een bruut en lomp begin naar een subtiele tweede helft overstapt. Daar krijgt het verhaal ook meer voortgang, terwijl het eerste halfuur meer een belevenis lijkt te zijn. Je krijgt dus twee soorten films die qua stilering redelijk op elkaar lijken maar totaal niet op elkaar aansluiten.

Het acteerwerk is wel sterk en het is een dappere prestatie van Rouselle. Speelt toch wel een rol die veel van haar vraagt, maar ondanks de vele obstakels die met haar personage meekomen weet ze het keurig te redden. Jammer dat Ducournau geïnteresseerder lijkt te zijn in haar naakte lijf dan haar voortgang. Vond die voortdurende "afleiding" hoogstens irritant.

Visueel knap geschoten met een aantal sfeervolle beelden maar wel erg "edgy" ingericht. De voortdurende pogingen van Ducournau om de kijker te laten walgen worden ook repetitief na enige tijd en bereiken het tegenovergestelde effect. Althans, bij mij dan. Het voelt eerder aan alsof Ducournau het interessanter vond om over de gruwelijkheden van Grave heen te gaan dan over het kwalitatieve aspect.

Dit was niks voor mij, maar ik kan het geen slechte film noemen. Kan het overigens ook moeilijk een horrorfilm noemen. Tegenvallend op het gebied van bodyhorror, maar ook de volstrekt oninteressante chemie tussen de personages doet de film de das om. Goed acteerwerk, maar vervelende personages en iets te enthousiaste regie op het gebied van smerigheid. Maakt de film misschien wel memorabel, maar het leidt uiteindelijk integraal af van waar het om moet gaan lijkt me. Punten voor wat visueel knappe beelden en het acteerwerk van Rouselle.

Hier is het genre 'drama/thriller' maar op andere plekken komt ook horror en science fiction voorbij. En bij die laatste twee genres past deze film een stuk beter want een 10W40 nageboorte is nu niet echt een realistisch gegeven voor een drama of thriller. Visueel scoort deze film hoger dan qua plot. Daarbij nam de film na de tweede helft behoorlijk af qua tempo en werd ook minder boeiend. Het slot was voorspelbaar en afgeraffeld. Lindon deed het goed, de rest van de acteurs was redelijk. En voor auto's die een filmrol hebben kun je beter naar Christine (1983) kijken. Titane is best opgehemeld in de media, maar heeft dit voor mij niet waar gemaakt.

Wederom tof. Ik geef de voorkeur aan Raw, maar ben tegelijkertijd blij dat Titane echt iets anders probeert te doen. Wel eentje die ik nog eens wil herzien, en meer over lezen. Idd een verrassende Cannes winnaar, zoals OH zei. Maar dat is alleen maar goed in dit geval.

Na Grave flikt Ducournau het toch maar mooi weer. Ik vind deze film weliswaar ietsje minder goed in elkaar steken, maar ook dit is weer een (in de uitvoering) erg originele, provocatieve en met veel bravoure gemaakte body horrorfilm waarin de menselijke kant centraal staat. Des te gewaagder in een film waarin de hoofdpersoon een moordlustige psychopaat is.

Op een onorthodoxe manier heeft Ducournau toch weer een heel ontroerende film gemaakt, niet het minst ook dankzij erg mooi spel van Rousselle en Lindon. Scènes als die met de gebroken neus, de deels komische moorden in Justines huis en Alexia die wulps voor de brandweermannen danst zullen me nog wel even bijblijven. 4.0*.

Wat een bizarre en vage film.

Njah. Niks voor mij.

Grave vond ik heel tof, vier sterren, onder meer vanwege de strakke cinematografie en een fantastische originele score. Daarmee vergeleken steekt deze Titane maar bleekjes af. Vooral het rommelige en willekeurige verhaal breekt de film op. Ducournau kon duidelijk niet beslissen waar ze het over wil hebben en heeft het vervolgens dus helemaal nergens over. Hier lees ik dat het gaat over genderidentiteit en dat het de boodschap van acceptatie in zich draagt, goed, als dat zo is dan komt de film zo'n 30 jaar te laat. Ik zie wel dat deze thema's worden aangeraakt maar het blijft hol en doet me dan ook niks. Eigenlijk vond ik die ex van vader Vincent nog het interessantste karakter, maar die heeft 1,5 minuut schermtijd ofzo. Cinematografisch zwalpt het wat heen en weer. Het tweede deel van de film oogt vrij goedkoop vond ik, ook de diverse dansscenes die proberen een soort transcendente sfeer op te roepen, deden weinig. Wat niet helpt is dat de score bestaat uit een verzameling bestaande popsongs, hoe kan je nu zo'n stap terugzetten als regisseur? Nee, het is hoogst merkwaardig dat dit een gouden palm heeft gewonnen en in allerlei officiële toplijsten over het jaar opduikt, waarbij ik me niet aan de indruk kan onttrekken dat als iemand als Kechiche met zo'n film was komen aanzetten, de kritiek niet van de lucht was geweest. Gauw vergeten.

Met veel moeite afgekeken. Neen, dit was het dus duidelijk niet voor mij. Grave vond ik een zeer goede film, deze opvolger van Julia Ducournau daarentegen blonk uit in lelijkheid, misschien wel op visueel vlak de lelijkste film die ik ooit gezien heb. Wat het allemaal te betekenen heeft, daar heb ik mij verder maar niet in verdiept. Ik kon dat gewoon niet opbrengen. Heeft deze film dan toch nog iets positiefs? Jawel, de filmscore die was zonder meer goed maar dat is het dan ook een beetje. Verder snel vergeten deze film.

1,0*

Lastig om bij deze film als verdediger te moeten aantreden, want vond het grotendeels een vervelende film om uit te zitten.

Ducourneau maakt het je vanaf haar abstracte, opzettelijk schokkende en ogenschijnlijk stuurloze eerste helft ook niet makkelijk om voor te voelen of zelfs in mee te gaan. Zelfs als je slechts met één been in de hedendaagse maatschappij staat, is het door de vorm nog altijd de gunst van de kijker om door het agressieve, ondoorgrondelijke, manische gedrag van de protagonist heen te prikken. Gelukkig brengt Ducourneau het zelf aardig samen in de tweede helft.

Titane heeft me voor het eerst in lange tijd weer geconfronteerd met één van mijn eigen principes binnen filmwaardering: de vraag of cinema wel (louter) bedoeld is om ons als kijker te bekoren is hier heel legitiem. Als Ducourneau een (eerlijke!) metafoor wil schetsen over opgroeien met een intrinsiek identiteitsconflict, onontkoombare verlangens naar acceptatie en (lichamelijke en emotionele) behoeften die voelbaar indruisen tegen maatschappelijke norm en consensus; je kunt je afvragen of de verbeelding van die zoektocht vol opgekropte menselijkheid wel plaats kán vinden zonder te schuren, zonder acties die omstanders/kijkers vullen met onbegrip, zonder gevecht.

Het antwoord laat zich raden, maar Ducourneau kiest vrij compromisloos voor nee - en gaf mij als kijker niet heel veel om vanuit mijn comfortabele stoel op mijn gebruikelijke manier van haar film te genieten. Daarentegen zette ze me wel aan het denken over hoe het moet zijn om opgesloten te zitten in je eigen lijf; hoe dat isolement je kan laten uithalen naar alles en iedereen en hoe ver liefde moet reiken om je geaccepteerd en geliefd genoeg te laten voelen, voordat je de muur om je heen naar beneden durft te halen.

Een tour-de-force. Eentje die je vrijwel constant van zich af probeert te duwen, maar daarin ligt juist het punt. 4*

Heftig, apart, recht door zee, realistisch en complete bullshit. De film in een paar woorden. Ik had een beetje gemengde gevoelens. Wist soms niet zo goed wat ik er mee moest. Grave beviel mij veel beter eerlijk gezegd.

Voor nu 3*

Uitstekende film over een vrouw die een titanium plaat in haar hoofd heeft sinds een auto-ongeluk. Een originele, bijzondere film die ook compromisloos in beeld is gebracht. Het ziet er allemaal goed uit. Een boeiend hoofdpersonage die hier prima wordt neergezet door Agathe Rousselle in een ongetwijfeld fysiek uitdagende rol.

Tijdens het film kijken n paar keer verslikt in mijn motorolie