Sorry We Missed You (2019)

Ken Loach maakt opnieuw indruk met dit sterk drama dat net zoals I, Daniel Blake een hard beeld schetst over mensen (in dit geval een gezin) die zich aan de onderkant van de maatschappij bevinden. Dit soort drama's kunnen me vaak bekoren waarbij de goedzakken steeds kopje onder worden geduwd, terwijl ze er nochtans alles aan doen om te overleven.

Loach haalt het onderste uit de kan met een vrij eenvoudig verhaaltje, maar de manier waarop de hele situatie escaleert, is sterk gedaan. Het gezin krijgt erg veel sympathie, want ze werken er keihard voor, maar krijgen de ene klap na de andere te verduren. In het begin heerst er nog hoop door de nieuwe job van de vader, maar al gauw blijkt dit een loodzware job te zijn met een verschrikkelijke baas en het gezin komt meer en meer in de problemen door de uitputting.

We zien ook weer die typische Britse grauwheid terug en de film zit vol onvriendelijke mensen aan wie de vader pakjes moet bezorgen. In dat opzicht is het niet de meest vrolijke film, maar Loach weet ook een paar keer de gevoelige snaar te raken, zoals de vader die samen met zijn dochter op pad gaat om pakjes te bezorgen. Het einde bezorgde me een krop in de keel met de vader die zwaar gewond is geraakt, maar toch besluit om te gaan werken.

Ken Loach weet me opnieuw erg te overtuigen. Het is geen film die je moet bekijken als je er een goed gevoel aan wilt overhouden, maar het is zeker en vast de moeite waard.

4*

Goh, deze film kwam wel even binnen en ik realiseerde mij zo weer dat er helaas mensen zijn die zo hard moeten werken, dat alles om hen heen kapot gaat als ze dat niet meer zouden doen.

Ik zou het niet beter kunnen verwoorden. Filmisch gezien is Sorry We Missed You inderdaad vrij beperkt, en dus blijf ik ook hangen op 3,5 (hoewel ik heel dicht bij de 4* zit).

Maar wat een krachtige prent, zeg. Als kijker voel je de stress van de ouders op den duur door je hele lijf zinderen.

Een film ook die je wat meer begrip bijbrengt voor pakjesbezorgers die weer eens in het midden van de weg geparkeerd staan of je pakketje een keer op de verkeerde plek hebben achtergelaten. En Loach helpt je hier toch ook je eigen dagelijkse stress wat te relativeren én doet je nadenken over onze online koopwoede.

Niet slecht.

Zeer goed geacteerd en authentiek gebracht: Ken Loach is een regisseur die dit soort sociale drama's goed in de vingers heeft. Het is alleen niet zo mijn genre. Filmisch zeer bescheiden gebracht, want men zet natuurlijk in op de rauwe leefwereld van de sociaal zwakkeren en dat behoeft niet al te veel toeters en bellen. Het is voor anderhalf uur film wel zéér veel drama en miserie. Elke tien minuten wordt er nog een schepje bovenop gedaan. Dat staat mij toch een beetje tegen, ook al is het natuurlijk de bedoeling dat je als kijker doorhebt dat die mensen in een vicieuze cirkel zitten. Na een tijdje heb ik het dan meestal wel gehad, maar het spreekt wel in Loach' voordeel dat hij er niet plotsklaps een happy end aan breit.

3