Sorry We Missed You (2019)

Je moet bij een Ken Loach film wel bestand zijn tegen een portie ellende heb ik gemerkt na het zien van zijn laatste twee films. Wat een bak ellende kunnen mensen in deze maatschappij over zich heen krijgen zeg.

Het sterke aan Sorry we Missed You zijn de personages. Het voelt haast als een doodzonde aan om deze term te gebruiken, want zo voelen de mensen in de film totaal niet aan. Nee, het zijn echte mensen die een beetje aan de onderkant van de samenleving bundelen en vechten om de touwtjes aan elkaar vast te knopen. Nooit krijg je het idee dat je naar een film zit te kijken. Ricky en Annie hebben realistische banen die herkenbaar aanvoelen voor deze tijd. Je voelt je haast schuldig als je weer eens boos wordt op PostNL of DHL wanneer ze niet op tijd komen.

De werkdruk die zij ervaren is enorm en dit heeft ook invloed op de gezinsdynamiek. Loach weet dit proces van het langzaam in de afgrond glijden uitmuntend weer te geven. Alle emoties komen langs, maar ik wil Loach wel het advies geven om de flinke bak met ellende af en toe wat in te perken en de boodschap ook iets hoopgevender te maken. Telkens als je denkt dat het niet erger kan, wordt het weer een aantal gradaties erger. Soms zit er een keerzijde aan dat extreme realisme van personages en situaties in een film.

De urgentie kan gevoelsmatig ontbreken doordat er niet naar een bepaald doel toegewerkt wordt. Het overkomt je. En dat is ook hoe ik deze film het beste kan omschrijven.

4,0*

Wederom een typische Ken Loach over sociale achterstelling en maatschappelijke kwetsbaren. Ditmaal gaat het over the working poor in Groot-Brittannië. Het sociale zekerheidsstelsel in GB lijkt me een erg kil en afstandelijk systeem waarbij controle en repressie centraal staan. Menselijkheid en empathie zijn eerder afwezig waardoor de meest kwestbaren in de kou blijven staan. Ken Loach toont opnieuw geen al te fraai beeld van zijn thuisland en de lelijkheid en grauwheid druipt er werkelijk van af. Geen idee waar we nu beland waren - die asgrijze Britse aftandse steden lijken zo op elkaar - maar aan die voetbalfan te zien, zijn we dit keer in Newcastle beland.

Loach presenteert een oprechte reëele situatie van een gezin dat moeilijk de eindjes aan elkaar kan knopen. Ze werken zich beiden te pletter, maar worden fysiek en mentaal door hun werkgever uitgebuit. Door hun financiële precaire situatie hebben ze echter geen keuze. Hun gezin lijdt er onder en vooral de oudste zoon rebelleert fel. Het knappe van de film is dat Loach zich niet verliest in een ontspoord cliché subplot, maar vasthoudt aan het hoofdplot van de ouders. De klemtoon blijft liggen op uitgebuite arbeidsomstandigheden, niet op de zoon.

Ik werd echt meegezogen in de film en had veel sympathie voor de ouders die met veel zorg hun werk aanvatten. Weinig positieve boodschappen, veel ellende en troosteloze toekomstbeelden. Misschien een tikkeltje té. Prima geacteerd ook van de hoofdrolspelers. Fijn Brits arbeidersaccent ook, prima cinematografie. Geen idee of een postorderbedrijf bij ons ook op die manier werkt, maar dit verhaal neem ik mee telkens ik nog eens iets online bestel. Mooie authentieke film!

De nieuwe Loach is weer vintage maatschappijkritiek (en terecht), maar de film laat bovenal ook zien hoe belangrijk familieverhoudingen zijn in barre sociale omstandigheden. Op dat punt raakt dit drama een flink gevoelige snaar - het enige wat ik aan te merken heb is dat er net iets te veel momenten van conflict in het scenario zitten ingebouwd.

Schrijnend, maar zeer realistisch verhaal is ongetwijfeld typerend voor de staat van Groot-Brittannië en maakt op pijnlijke wijze hoe de verzakelijking van de arbeidsmarkt families kapot maakt. Centraal staat een gezin bestaande uit vader Ricky [Kris Hitchen], moeder Abbie [Debbie Honeywood], zoon Sebastian [Rhys Stone] en zijn jongere zusje Lisa Jane [Katie Proctor]. Ricky en Abbie stonden in 2010 op het punt hun droomhuis te kopen, maar door de bankcrisis raakte Ricky zijn vaste baan kwijt waardoor het gezin nog steeds in een te kleine huurwoning verblijft. Ricky en Abbie moeten keihard werken om hun gezin te onderhouden, maar verdrinken in een systeem waarin efficiency ten koste gaat van menselijke waardigheid. Het gezin raakt daardoor in een neerwaartse spiraal waaruit het onmogelijk lijkt te kunnen komen.

Het is een deprimerend verhaal, maar Ken Loach gelooft volledig in dat verhaal en in zijn personages, getuige de volstrekt geloofwaardige vertolkingen van de cast. Wie de Britse politiek de laatste jaren gevolgd heeft voorbij het Brexit-geleuter, zal zich beseffen dat dit verhaal zeer dicht bij de realiteit staat voor hardwerkende, eenvoudige arbeidersgezinnen. De scène in het ziekenhuis toont hoezeer de NHS onder druk staat, maar het zijn de momenten van menselijke waardigheid die je een enorme brok in de keel bezorgen en die nog lang in je geheugen gegrift zullen staan: verpleegster Abbie die haar gezin achter laat om een vrouw met een lichamelijke beperking te helpen die al vier uur zonder hulp is en niet zelf naar de WC kan, een verwarde vrouw die een kinderliedje zingt terwijl ze het haar borstelt van de huilende Abbie, Ricky's smeekbede om een paar vrije dagen, Lisa Janes bekentenis en niet te vergeten de slotscène. Ken Loach steekt mensen als Ricky en Abbie een hart onder de riem in deze keiharde veroordeling van de moderne arbeidsmarkt in een meesterlijk, maar vooral menselijk drama.

Indringend en meeslepend. Niet geschikt voor overgevoelige types (zelf ben ik na ruim een uur weggegaan). Uitbuiting in de 21e eeuw in een land dat zich alleen druk maakt over Brexit. Disgusting.

Loach maakt zijn films duidelijk om maatschappijkritiek te leveren – meer in het bijzonder kritiek op het kapitalisme en de bureaucratie waar winst of systeem boven de mens wordt gesteld – maar zeker deze film ontstijgt moeiteloos het niveau van een SP-pamflet.

In het begin lijkt de film nog simpelweg te willen laten zien hoe koeriers en thuiszorgwerkers – symbolisch voor veel ZZP'ers en nulurencontracten – worden uitgebuit, maar de film boeit meteen en gaandeweg grijpen de gebeurtenissen je naar de keel naarmate de druk op Ricky en Abbie toeneemt en uiteindelijk onhoudbaar groot wordt als ook nog de puberende zoon over de schreef gaat (omdat de ouders als moderne slaven altijd moeten werken en daarom geen tijd voor hun kinderen hebben). De film maakt grote impact door je als kijker door middel van dit ene gezin te laten ervaren wat voor rotmaatschappij we zijn geworden zonder dat de film ergens onrealistisch of drammerig aanvoelt: je krijgt net als Ricky zin om er op los te gaan slaan of als Abbie een week lang te huilen. Maar Ricky en Abbie zelf doen dat (bijna) niet: zij beheersen zich in een wanhopige poging hun kop boven het water te houden hetgeen hun leed alleen maar onzichtbaar en nog schrijnender maakt. Dat Ricky en Abbie zulke lieve mensen zijn – of in ieder geval het hart op de goede plek hebben – maakt hun lot zo tragisch en de film zo extra dramatisch.

De film is een dwingende politieke kritiek op de huidige maatschappij en een van de aangrijpendste film van 2019 die terecht hoge waarderingen krijgt van pers en publiek.

Weer een pijnlijke en realistische film (oké iet wat dik aangezet). De keuze om onervaren acteurs in te zetten pakt goed uit. Het acteerwerk is erg rauw en komt hard binnen. Zeker de kinderen maken grote indruk. Niks gepolijst en zeer treffend. Moet eigenlijk wel wat meer films gaan kijken van deze beste meneer.

4*

Moeilijk te beoordelen film. Zijn de arbeidsomstandigheden in Groot Brittanië zo slecht zoals de regisseur ons wilde laten zien. Dat je 14 uur per dag moet kapotwerken en dan wel op die manier dat je geen tijd hebt voor toiletbezoek en daarom een fles mee moet nemen om in te pissen. Geen gelukzalig momentje maar een aaneenschakeling van ellendige situaties tot het einde toe. Lijkt mij anno 2019 erg sterk. Neen, ik vind de ellende van de familie Turner die Ken Loach ons voortoverde veel te dik aangezet, zo dik zelfs dat het het net leek alsof ik hier met een lange verkiezing spot te doen had van de Labour partij die de Britten wil waarschuwen dat dit hun te wachten zou kunnen staan als ze stemmen op Boris Johnson met de brexit als gevolg. Positief van deze film vind ik wel dat de cast het verder uitstekend deed. Op het acteren viel dan ook niets aan te merken maar op de geloofwaardigheid van het verhaal - ik zeg het nadrukkelijk - toch wel het een en ander.

3,0*

Ken Loach - is die man niet al 80? - is weer ouderwets op dreef in een volstrekt geloofwaardig verhaal (oké, het in elkaar slaan is net teveel) met 1 open vraag: waar haalt hij toch altijd die volkomen naturel spelende acteurs vandaag?

Typische Loach

Zeg ik met twee films van de man gezien te hebben. Het is visueel weer niet heel erg boeiend maar hij weet het troosteloze arbeiders milieu met verve te verfilmen. Kris Hitchen is weer knap gevonden acteur ook het dochtertje heeft een grote toekomst voor zich. De rest is niet altijd even goed, je merkt dat het geen "echte" acteurs zijn maar het helpt wel enorm met het echte gevoel dat Loach wil bewerkstelligen. Ook de kale baas was een geweldige klootzak. Aan alles voel je dat Loach zijn research uit het echte leven heeft gehaald. Het is ook bijna een documentaire die je kijkt.

Het is wel weer kommer in kwel in dit Britse gezin. Echt niks gaat goed. Uiteindelijk is het gezin gelukkig nog lief voor elkaar. Zo op zijn tijd niet verkeerd maar een Loach marathon laat ik toch aan mij voorbij gaan.

3,5 sterren.

Iets té veel opeengestapelde misère, zelfs voor Loach begrippen.

Doet de geloofwaardigheid en het inleven niet veel goed maar verder over het geheel gewoon sterk zoals zijn meeste films.

Prachtige film over een man die pakketbezorger wordt en zo hoopt genoeg geld te kunnen verdienen. Ken Loach laat weer de schrijnende realiteit zien hoe het systeem in de praktijk zijn uitwerking kan hebben en waarbij de menselijkheid geheel verdwenen is. Twee hard werkende ouders die tussendoor ook nog hun twee kinderen proberen op te voeden. Het gezin komt als een echt gezin over (zeker ook vanwege de cast). Een film die je niet onberoerd zal laten.

Wat mij betreft ook een ijzersterke film. Zelfs nog iets beter dan 'I, Daniel Blake' wat mij betreft. In het systeem is geen plaats voor menselijkheid, want het kapitalisme regeert. Zeer geloofwaardig gebracht - al vliegt de film bijna uit de bocht op het einde met de overval op de bus. De scène met dochterlief die toegeeft de sleutels gejat te hebben is hartverscheurend. Ja, erg trieste, maar bijzonder goede film.

Voor de films van Ken Loach kun je gemakkelijk een soort standaard- of type-recensie opstellen. Je weet dat het over sociale toestanden en vooral wantoestanden zal gaan en dit vanuit het oog van de arbeidersklasse. Steracteurs moet ge er niet in aan gaan zoeken want steevast zijn het onbekenden tot niet-professionelen die instaan voor vertolkingen die precies daardoor aan geloofwaardigheid winnen.
"Sorry we missed you" maakt hierop geen uitzondering. Integendeel zelden was de expressie van de personages, de dialogen en de weergave van de wanhoop van een gans gezin sterker dan deze.
Wordt hier de taak van een hardwerkende pakjesbezorger en ook van de zorgdienst voor bejaarden onder het voetlicht gebracht, film hekelt in feite onze westerse samenleving met zijn prestatie gerichte werkdruk, garant voor winstgeving.
De rebelse houding van de zoon kunt ge wel onder de noemer van "afstand tussen ouder en kind" in dergelijke overbelaste gezinnen onderbrengen, de plotse verandering ten goede van de zoon in het slot, vind ik teveel behoren tot het klassieke patroon van tot inkeer komen en is m.i. een minpuntje in de film.. Niettemin een film om te koesteren. Loach moet van onderwerp en filmstijl niet veranderen.

Ligt het aan mij of worden de films van Ken Loach inderdaad steeds beter? Met dit psychodrama over een arbeidersgezin dat moeite heeft het hoofd boven water te houden en onder de spanningen dreigt te bezwijken brengt hij een volwaardige opvolger van zijn I, Daniel Blake.

De films schetst een levensecht verhaal over zorgzame, hardwerkende mensen, die naast de stressrijke besognes van hun werk ook nog te maken hebben met puberende tieners. Een schrijnend gezinsportret.

Alweer een topfilm van Loach, die intussen al een halve eeuw bij zijn geliefde bekommernissen blijft : het lot van de gewone werkmens in een quasi perfect script van zijn makker Paul Laverty. Ricky en zijn gezin zijn goede mensen met de allerbeste bedoelingen. Maar wanneer hij een stresserende job als koerier aanneemt bij een werkgever die bovendien alle kosten afwentelt op zijn werknemers begint zijn gezinsleven onder zware druk te staan. Het zijn schrijnende toestanden en spijtig genoeg gebeuren ze : mensen die tot 14 uur per dag werken, 's avonds bereide maaltijden opwarmen en als je dan nog een puberende zoon hebt wordt het allemaal teveel. De situaties die Loach opvoert blijven onaangenaam hangen en tonen ons dat er mensen zijn in de samenleving die het écht écht hard hebben en dit ook al die ellende niet verdienen. Het einde is één en al grimmigheid . Met dank aan een verrotte vrijemarkteconomie. Ja, Loach maakt de laatste jaren toch wel dikke meesterwerken.

Sorry We Missed you is een zeer confronterende film. Als beide ouders alleen maar werken en dan thuis merken dat je kinderen waar je het voor doet niet binnen de lijntjes kunnen blijven lopen. Je zal er maar voor staan. Of alles correct is lijkt me sterk en dat vond ik wel een minpuntje aan het geheel. Gezien de levensstandaard en twee fulltime jobs leek me het een en ander zwaar overdreven maar oké.

(Gezien op 8/11/19)

Zoals we van Ken Loach weten, is ook dit een sociaal geëngageerde film. Een gezin in Engeland - een welvaartsstaat - waar man en vrouw werken en goed voor hun kinderen zorgen, maar toch moeite heeft om financieel rond te komen. De man is pakjesbezorger met een scanner in de hand. Racen tegen de tijd. De vrouw is thuisverzorgster. Ze moet het openbaar vervoer gebruiken. De kinderen doen uiteindelijk wel hun best. Stress maakt zich van hen meester. Gevolg: ondoordachte reacties. Wanner vader Ricky dan ook nog werk-onbekwaam wordt …

En toch is dit een gewoon gezin. (Gelukkig dat er mensen zijn die deugen.) Een zeer menselijke, ontroerende en aangrijpende film. Het zien meer dan waard.

(Ben niet akkoord met SPT en Graaf Machine. Zijn we als maatschappij wel goed bezig?)

Sterk drama. Iedereen acteert goed, zelfs de kids. Wel is het héél veel pech achter elkaar. Maar goed, het is niet voor niks een 'drama'. Dus alle ingrediënten zitten erin.

Verder hoop je gewoon dat dit niet echt gebeurd in gezinnen. Wat een stress.

Deze mensen leven om te werken. Ik werk om te leven.

Het is weer kommer en kwel en het is op zich nooit erg subtiel wat Ken Loach doet, maar toch vind ik het belangrijk en waardevol dat zijn films worden gemaakt, zelfs als de boodschap er wat dik op ligt.

Het zet mij, tussen alle films vol actie, glamour en rijke mensen toch wel weer met beide benen op de grond, en wat is beter dan het medium film om deze problematiek echt te laten zien. Ook in Nederland speelt dit onderwerp met werknemers die niet in dienst zijn van, maar eigenlijk ZZP’er zijn en zelf voor alles moeten opdraaien.

Daarnaast kan ik toch altijd wel genieten van dat Noord-Engelse milieu wat ook vaak terug te zien is in de films van bijvoorbeeld Mike Leigh.

Iets minder krachtig dan zijn vorige film, I Daniel Blake, maar weer prima om te kijken als je even een realitycheck wil en een film wil zien over echte mensen. Maakt ook veel empathie in me los, zou die mensen zo willen helpen met iets.

Kleine 4*

Ik heb nu alweer een aantal films van Loach gezien en stuk voor stuk weten ze de rauwe werkelijkheid van de onderklasse van de maatschappij te laten zien.

Natuurlijk is een en ander af en toe een beetje te dik aangezet (de overval vond ik iets over het randje), iets dat ik ook al vond in een aantal van zijn vorige films. Het is een beetje Murphy's Law in zijn films: alles dat mis kan gaan, gaat ook mis, tot men helemaal rock bottom zit.

Het acteerwerk is een beetje hit or miss; Ricky en dochter Liza Jae vind ik prima neergezet, maar moeder Abby en zoon Seb weten niet altijd te overtuigen. Toch leefde ik wel mee met het gezin en hun sores, wetende dat er mensen zijn die ook in dergelijke -of ergere- situaties leven.

Soms moet ik denken aan de films van Mike Leigh; dezelfde rauwe randjes, met mensen uit de onderklasse en realistische scenario's. Het grote verschil is dat Loach iets meer afgebakende thema's 'behandelt' en vaker gebruik maakt van onervaren acteurs. Mike Leighs films zijn wat dat betreft kwalitatief sterker, maar dat doet verder niets af aan Loachs werk.

3,75*

De laatste films van Ken Loach behoren voor mij tot de moeilijkste om een sterrenbeoordeling aan te geven. Enerzijds waardeer ik de menselijkheid en de geëngageerdheid ervan. Die raakt me ook. Ik kreeg in de eerste tien minuten al zo'n beetje buikpijn bij het idee wat een ellende de personages weer voor hun kiezen zouden krijgen, pfff. In Sorry we missed you zitten misschien nog wel meer momenten die emotie oproepen dan in I, Daniel Blake (hoewel de scene in de voedselbank krachtiger is, dat beeld blijft echt bij). Anderzijds hebben deze titels filmisch niet zoveel te bieden, is het soms iets te aangezet en vond ik het acteerwerk hier ook niet zo sterk. In mijn ogen is de rol van moeder Abbie eigenlijk interessanter dan die van de pakketbezorger. Dat zo'n vrouw met zulk werk niet genoeg geld verdient om een gezin te onderhouden stelt overduidelijk het hele systeem aan de kaak als fundamenteel oneerlijk. Qua impact is het eerder vier sterren maar ik houd het toch weer op 3,5.

Best sterk.

Nog nooit een film van Loach gezien, maar ik denk dat deze film wel duidelijk maakt wat die man algemeen wil vertellen. Het is namelijk ook een belangrijk concept en thema, ditmaal in Engeland. Of het sterk aangezet of afwijkt van de realiteit weet ik niet, maar in ieder geval laat Loach het wel erg dichtbij aanvoelen.

Sorry We Missed You is een erg eenvoudig opgezette film en daar draagt de regie mooi aan bij. Loach is minder geïnteresseerd in de presentatie en meer in de vertelling. Daar slaagt de film dan ook wel goed in. Elke scene staat in het kader van realisme. Weinig filters en een rauwe look dus, maar wel jammer dat de camera van Loach alles een beetje onstabiel in beeld brengt. Iets te energiek voor een film die helemaal niet op energie gefocust is.

Acteerwerk is zonder meer sterk. Uiteraard komen er wat cliches voorbijwandelen die de film niet al te sterk ontwijkt of implementeert, maar in principe vallen ze moeilijk onrealistisch te noemen. De gevechten tussen de familieleden zijn niet indringend genoeg, maar maken niettemin indruk. De aftakeling van Hitchen wordt mooi vormgegeven en weet naar het einde toe ook indruk achter te laten.

Het is geen film waar je vrolijk van zal worden. Alle hoop die in het begin nog aanwezig was loopt gaandeweg steeds verder af waardoor ik de film niet zal aanraden op een familieavond of voor een avondje bankhangen. Denk beter dat de film past als educatief middel, want het schept een sterk beeld van de situatie die wordt benadrukt. Omdat het daarin slaagt krijgt het een ruim voldoende van me, want normaal gesproken zijn dit soort films niet zozeer mijn ding.

Oeff, relentless. Als je dacht dat het niet slechter kon, kwam er weer een tegenslag. Pakketbezorging is meer het symptoom van een tijd waarin mensenlevens ondergeschikt zijn gemaakt aan een door ons zelf opgelegd systeem. Want als ZZPers gaan mensen zelf de ellende aan van steeds maar meer moeten leveren. Goeie film. Nog meer reden om een hekel te hebben aan die werkelijk stompzinnige TV reclame "Hier is prinses papa".

Indrukwekkende film, die zowel de slavenpraktijken in de postpakketbezorging als de thuiszorg blootlegt.
Dit is geen ver van mijn bed show, deze praktijken vinden ook in ons land plaats. Als ik nog eens een pakket voor de buren aanneem, zal je nog meer aan de bezorger denken die ik hiermee ontlast.
Ik heb al zo vaak de bezorgers in mijn wijk zien veranderen, nu weet ik dat het geen wonder is dat dat gebeurt onder deze omstandigheden.
In de thuiszorg hier heeft men ook geen tijd meer voor een praatje of een kop koffie en zijn reistijden te kort ingeroosterd.
Het sterke van deze film is dat het inzoomt op de gevolgen voor het gezin, dat ook nog eens een graffiti makend probleemkind heeft. Pa en ma zijn 's avonds te moe om zich nog goed om de kinderen te kunnen bekommeren.
Waar het een beetje misgaat wat mij betreft is het worst case scenario.
Ik vond het naar het einde toe een beetje too much, waardoor het leek op dramaporno.
Het statement was al zonder dit einde al krachtig genoeg namelijk, de film schiet daar een beetje te ver in door.

Dit drama over een pakjesbezorger en z'n gezin. Vond het een aangrijpende film. De cast deed het uitstekend en kwam overtuigd over. Het verhaal verveelde niet, er viel genoeg te gebeuren. Het einde was wel abrupt. Vond het wel een aanrader.

Typisch bevlogen sociaal drama van regisseur Ken Loach, over het gezin Turner dat sinds de financiële crash in 2008 worstelt met geldproblemen. Het soms wat amateuristische akteerwerk doet een beetje afbreuk aan de stootkracht van het schrijnende geheel, al zijn sfeer en problematiek goed getroffen. Hier en daar ook wel wat mooie emotionele momenten.

Het is niet de eerste en vast ook niet de laatste Britse film over worstelende mensen in de arbeidsklasse. We lopen een tijdje mee met het gezin, geen duidelijk verhaal, geen begin en geen eind, en veel mensen smullen van dit soort films. Maar net als I, Daniel Blake (2016) kan deze stijl mij niet bekoren. Hitchen acteert nog aardig overtuigend, maar Honeywood is bij tijd en wijle dramatisch om naar te kijken om over sommige bijrollen nog maar te zwijgen. Dus als dit niet je genre is, en technisch is het ook niet hoogstaand, dan blijft er weinig meer over. *2.5

EDIT: ik zie nu pas dat beide films dezelfde regisseur heeft, daar was ik tijdens het schrijven niet van bewust. Positief gezegd heeft Loach dus een herkenbare stijl

Enkele maanden terug opgenomen op Filmbox en gisteren dan eindelijk aanbegonnen en ik moet zeggen dat mijn interesse, buiten het hoge cijfergemiddelde, niet echt geprikkeld werd door deze film en de synopsis. Mijn verwachting; een soort van tragikomedie of iets dergelijks, iets uit het leven gegrepen is en dan grappig gebracht wordt. Maar Sorry we missed you wist me toch behoorlijk te verrassen.

En uit het leven gegrepen is Sorry we missed you zeker met de financieele crisis en zijn naweeen met in dit geval het gezin Turner dat met moeite de touwtjes aan elkaar weten te knopen. Het is allemaal op het tandvlees, zoals bijvoorbeeld de investering van Ricky voor zijn nieuwe baan waar hij zogenaamd eigen baas zou zijn, een offer is onderandere het autootje van Abbie. Duidelijk is dat deze mensen zich volledig wegcijferen voor betere tijden en dat ze hun best doen maar dat het in werkelijkheid een gevecht tegen de bierkaai betreft. Daarnaast hebben ze het met de jongste redelijk getroffen die vriendelijk en verantwoordelijk is, iets dat achter niet geld voor dwarsligger, wijsneus en recidivist zoon Seb die notabene zijn vader wel even zal vertellen dat een slaaf zijn een keuze is en het gezin en zijn vaders baan steeds verder onder druk zet.

Boeiend is worsteling die de familie Turner voert als een soort van jongeleur die alle ballen in de lucht probeert te houden maar daar zelden in slaagt. Wat we dan ook te zien krijgen is een triest, grauw en aandoenlijk beeld van een worsteling met de realiteit van het leven waar niet aan te ontsnappen valt, en daarmee iets dat een soort vicieuze cirkel betreft die steeds verder gaat en de problemen steeds groter worden. Want de stress stijgt, de druk wordt hoger en de ellende groter. Knap dan weer dat het nergens neigt naar melodrama of overacting maar bijzonder subtiel en au naturel blijft met de scene in het ziekenhuis, waar Abby van zich afbijt en daarna bijna instort, als briljant hoogtepunt waar ik meer dan vierentwintig uur later nog steeds van volschiet. Het is de opmaat naar een uitbarsting, aan het einde van je latijn zijn, het water aan de lippen, toch bikkelt de gemiddelde mens door vanwege gebrek aan alternatief, want wat moet je...?

Zoals reeds gezegd verrast Sorry we missed you op buitengewone wijze, boeit de film van einde tot zijn nog sterkere slotfase, mag de cast en het acteerwerk ook zeer zeker genoemd worden en heeft de film een sterk emotionele prikkel. Ja, dit vond ik best wel goed. Daarnaast doet het je toch spontaan respect krijgen voor de gemiddelde pakketdienstemploye.

Sorry We Missed You laat redelijk overtuigend loonslavernij in de praktijk zien. Beide kostwinners van het Britse gezin kunnen maar amper de eindjes aan elkaar knopen en hebben evenmin tijd voor hun kinderen. Als film gebeurt er alleen te weinig om het echt boeiend te houden. Ook het middelmatig tot slechte acteerwerk helpt dan niet mee. Kortom: sorry, je mist niks.