Sorry We Missed You (2019)

Loach is nog steeds in topvorm. Tuurlijk is het wat te vet aangezet en stapelt hij de problemen die zijn hoofdpersoon overkomen wat al te veel op (die overval had voor mij niet gehoeven en dat die fles dan nog over hem heen wordt gegooid is echt too much), maar binnen dat scenario vind ik het wel weer heel mooi gedaan hoor.

Met een hartverscheurende scene met het gezin. En een geweldige speech van de chef van het distributiecentrum, waarvan je je kunt voorstellen dat die mensen echt overtuigt.

Ik vind m zelfs iets beter dan I, Daniel Blake, die ik nog vetter vind en op het eind uit de bocht vind vliegen.

Loach heeft weer een onderwerp gevonden dat ertoe doet in deze tijd. Niet alleen in Engeland, maar de hele Westerse wereld. En ook nog wel daarbuiten. Na de film denk je toch nog wel even na over hoe goed het eigenlijk is dat we tot 23.00 pakketjes kunnen bestellen en zonder bezorgkosten de volgende dag in huis hebben, over Uber, over Thuisbezorgd en andere sectoren waarin laag opgeleide zzp-ers worden ingehuurd door grote bedrijven. En ook welke rol wij consumenten daarin spelen.

En ondanks alle sores zit er ook humor in. Wie valt bijvoorbeeld het postertje aan de wand van het distributiecentrum met de tekst "Don't think and drive" op?

Vanaf 14 november in de bioscoop (Cinéart Nederland)

Je moet bij een Ken Loach film wel bestand zijn tegen een portie ellende heb ik gemerkt na het zien van zijn laatste twee films. Wat een bak ellende kunnen mensen in deze maatschappij over zich heen krijgen zeg.

Het sterke aan Sorry we Missed You zijn de personages. Het voelt haast als een doodzonde aan om deze term te gebruiken, want zo voelen de mensen in de film totaal niet aan. Nee, het zijn echte mensen die een beetje aan de onderkant van de samenleving bundelen en vechten om de touwtjes aan elkaar vast te knopen. Nooit krijg je het idee dat je naar een film zit te kijken. Ricky en Annie hebben realistische banen die herkenbaar aanvoelen voor deze tijd. Je voelt je haast schuldig als je weer eens boos wordt op PostNL of DHL wanneer ze niet op tijd komen.

De werkdruk die zij ervaren is enorm en dit heeft ook invloed op de gezinsdynamiek. Loach weet dit proces van het langzaam in de afgrond glijden uitmuntend weer te geven. Alle emoties komen langs, maar ik wil Loach wel het advies geven om de flinke bak met ellende af en toe wat in te perken en de boodschap ook iets hoopgevender te maken. Telkens als je denkt dat het niet erger kan, wordt het weer een aantal gradaties erger. Soms zit er een keerzijde aan dat extreme realisme van personages en situaties in een film.

De urgentie kan gevoelsmatig ontbreken doordat er niet naar een bepaald doel toegewerkt wordt. Het overkomt je. En dat is ook hoe ik deze film het beste kan omschrijven.

4,0*

Indrukwekkende film opnieuw en prachtige Q&A met beide hoofdrolspelers.

Right in the feels. Wat een film. 5*

Wederom een typische Ken Loach over sociale achterstelling en maatschappelijke kwetsbaren. Ditmaal gaat het over the working poor in Groot-Brittannië. Het sociale zekerheidsstelsel in GB lijkt me een erg kil en afstandelijk systeem waarbij controle en repressie centraal staan. Menselijkheid en empathie zijn eerder afwezig waardoor de meest kwestbaren in de kou blijven staan. Ken Loach toont opnieuw geen al te fraai beeld van zijn thuisland en de lelijkheid en grauwheid druipt er werkelijk van af. Geen idee waar we nu beland waren - die asgrijze Britse aftandse steden lijken zo op elkaar - maar aan die voetbalfan te zien, zijn we dit keer in Newcastle beland.

Loach presenteert een oprechte reëele situatie van een gezin dat moeilijk de eindjes aan elkaar kan knopen. Ze werken zich beiden te pletter, maar worden fysiek en mentaal door hun werkgever uitgebuit. Door hun financiële precaire situatie hebben ze echter geen keuze. Hun gezin lijdt er onder en vooral de oudste zoon rebelleert fel. Het knappe van de film is dat Loach zich niet verliest in een ontspoord cliché subplot, maar vasthoudt aan het hoofdplot van de ouders. De klemtoon blijft liggen op uitgebuite arbeidsomstandigheden, niet op de zoon.

Ik werd echt meegezogen in de film en had veel sympathie voor de ouders die met veel zorg hun werk aanvatten. Weinig positieve boodschappen, veel ellende en troosteloze toekomstbeelden. Misschien een tikkeltje té. Prima geacteerd ook van de hoofdrolspelers. Fijn Brits arbeidersaccent ook, prima cinematografie. Geen idee of een postorderbedrijf bij ons ook op die manier werkt, maar dit verhaal neem ik mee telkens ik nog eens iets online bestel. Mooie authentieke film!

De nieuwe Loach is weer vintage maatschappijkritiek (en terecht), maar de film laat bovenal ook zien hoe belangrijk familieverhoudingen zijn in barre sociale omstandigheden. Op dat punt raakt dit drama een flink gevoelige snaar - het enige wat ik aan te merken heb is dat er net iets te veel momenten van conflict in het scenario zitten ingebouwd.

Ik dacht ook "ik heb nu veel meer bewondering voor mensen in deze beroepsgroepen".

Wetend dat ook koeriers en mensen in de zorg in Nl onder grote druk moeten werken en zich aan al die bureaucratische regeltjes moeten houden, allemaal in het kader van productie draaien. Vreselijke wereld is dit geworden, ben blij dat ik nog wat relaxtere tijden heb meegemaakt.

In ieder geval was ik heel blij met mijn eigen leven na het zien van deze film.

En een vraagje aan de moderators: waarom kan ik berichten niet liken? Als ik op een hartje druk krijg ik alleen te zien wie dit bericht leuk vinden...

Ken Loach maakt al 40 jaar films tegen de gevolgen van 'Thatcher' - hpdetijd.nl

In Sorry We Missed You kijk je niet zozeer naar maar maak je 100 minuten deel uit van de familie Turner. Dat is het knappe van dit drama, waardoor het onrecht, de uitbuiting en de familietragiek nog harder aankomt.

Een van de beste films van dit jaar.

4*

Een indrukwekkende film!

Schrijnend, maar zeer realistisch verhaal is ongetwijfeld typerend voor de staat van Groot-Brittannië en maakt op pijnlijke wijze hoe de verzakelijking van de arbeidsmarkt families kapot maakt. Centraal staat een gezin bestaande uit vader Ricky [Kris Hitchen], moeder Abbie [Debbie Honeywood], zoon Sebastian [Rhys Stone] en zijn jongere zusje Lisa Jane [Katie Proctor]. Ricky en Abbie stonden in 2010 op het punt hun droomhuis te kopen, maar door de bankcrisis raakte Ricky zijn vaste baan kwijt waardoor het gezin nog steeds in een te kleine huurwoning verblijft. Ricky en Abbie moeten keihard werken om hun gezin te onderhouden, maar verdrinken in een systeem waarin efficiency ten koste gaat van menselijke waardigheid. Het gezin raakt daardoor in een neerwaartse spiraal waaruit het onmogelijk lijkt te kunnen komen.

Het is een deprimerend verhaal, maar Ken Loach gelooft volledig in dat verhaal en in zijn personages, getuige de volstrekt geloofwaardige vertolkingen van de cast. Wie de Britse politiek de laatste jaren gevolgd heeft voorbij het Brexit-geleuter, zal zich beseffen dat dit verhaal zeer dicht bij de realiteit staat voor hardwerkende, eenvoudige arbeidersgezinnen. De scène in het ziekenhuis toont hoezeer de NHS onder druk staat, maar het zijn de momenten van menselijke waardigheid die je een enorme brok in de keel bezorgen en die nog lang in je geheugen gegrift zullen staan: verpleegster Abbie die haar gezin achter laat om een vrouw met een lichamelijke beperking te helpen die al vier uur zonder hulp is en niet zelf naar de WC kan, een verwarde vrouw die een kinderliedje zingt terwijl ze het haar borstelt van de huilende Abbie, Ricky's smeekbede om een paar vrije dagen, Lisa Janes bekentenis en niet te vergeten de slotscène. Ken Loach steekt mensen als Ricky en Abbie een hart onder de riem in deze keiharde veroordeling van de moderne arbeidsmarkt in een meesterlijk, maar vooral menselijk drama.

Indringend en meeslepend. Niet geschikt voor overgevoelige types (zelf ben ik na ruim een uur weggegaan). Uitbuiting in de 21e eeuw in een land dat zich alleen druk maakt over Brexit. Disgusting.

2 u van mn leven die ik nooit meer terug krijg

ellende oke maar de film is niet af en geen lichtpuntje

Ik wist vooraf dat dit niet mijn genre is. Heb weinig op met sociaal drama. Zie al genoeg werkelijkheid om mij heen. Ga juist naar de film voor escapisme, kunstbeleving of beide ineen. En zowel de thuiszorg als de postbezorging hebben niet echt mijn interesse.

Neemt niet weg dat het goed gemaakt is. Geloofwaardig, innemend, herkenbaar. En ook sterk hoe Loach de moderne werkslaaf op het eind uitgeblust, in elkaar geslagen en kapot in zijn busje plaatst. Op weg naar de knock-out. Zo weet hij toch een mooi symbolisch eind aan zijn deprimerende portret te breien.

3,5 misschien 4. Nachtje over slapen maar.

Loach maakt zijn films duidelijk om maatschappijkritiek te leveren – meer in het bijzonder kritiek op het kapitalisme en de bureaucratie waar winst of systeem boven de mens wordt gesteld – maar zeker deze film ontstijgt moeiteloos het niveau van een SP-pamflet.

In het begin lijkt de film nog simpelweg te willen laten zien hoe koeriers en thuiszorgwerkers – symbolisch voor veel ZZP'ers en nulurencontracten – worden uitgebuit, maar de film boeit meteen en gaandeweg grijpen de gebeurtenissen je naar de keel naarmate de druk op Ricky en Abbie toeneemt en uiteindelijk onhoudbaar groot wordt als ook nog de puberende zoon over de schreef gaat (omdat de ouders als moderne slaven altijd moeten werken en daarom geen tijd voor hun kinderen hebben). De film maakt grote impact door je als kijker door middel van dit ene gezin te laten ervaren wat voor rotmaatschappij we zijn geworden zonder dat de film ergens onrealistisch of drammerig aanvoelt: je krijgt net als Ricky zin om er op los te gaan slaan of als Abbie een week lang te huilen. Maar Ricky en Abbie zelf doen dat (bijna) niet: zij beheersen zich in een wanhopige poging hun kop boven het water te houden hetgeen hun leed alleen maar onzichtbaar en nog schrijnender maakt. Dat Ricky en Abbie zulke lieve mensen zijn – of in ieder geval het hart op de goede plek hebben – maakt hun lot zo tragisch en de film zo extra dramatisch.

De film is een dwingende politieke kritiek op de huidige maatschappij en een van de aangrijpendste film van 2019 die terecht hoge waarderingen krijgt van pers en publiek.

Weer een prachtige film van Loach met een lach en een traan, maar vooral drama. Huidige arbeidsverhoudingen worden aan de kaak gesteld en het laat zien wat het doet met onze samenleving. Subliem acteerwerk van de vrij onbekende Kris Hitchen en Debbie Honeywood en de kinderen doen 't ook zeker niet verkeerd. Uiteindelijk ben je blij met het einde wat Ken Loach ons geeft. Gaat dat zien!

Mooi gemaakt, film gaat eigenlijk over liefde tussen gezinsleden hoewel dat op het eerste gezicht absoluut niet zo lijkt. De hardste werkers worden het hardst uitgebuit en wonen in de rotste huisjes. Moderne slavernij wat in sommige milieus gewoon nog bestaat. Ouders die net graag goed doen maar door omstandigheden alles door hun vingers zien glippen.

Weer een pijnlijke en realistische film (oké iet wat dik aangezet). De keuze om onervaren acteurs in te zetten pakt goed uit. Het acteerwerk is erg rauw en komt hard binnen. Zeker de kinderen maken grote indruk. Niks gepolijst en zeer treffend. Moet eigenlijk wel wat meer films gaan kijken van deze beste meneer.

4*

Die twintig seconden van je leven die je kwijt bent aan het gezeur van het schrijven van dat bericht krijg je ook nooit meer terug, netzomin als de tien seconden die je kwijt bent aan het lezen van deze reactie.

Wen er maar aan dat je dood gaat.

Indrukwekkende film die heel duidelijk weergeeft hoe hardwerkende mensen worden uitgebuit in onze 'moderne' samenleving.

Moeilijk te beoordelen film. Zijn de arbeidsomstandigheden in Groot Brittanië zo slecht zoals de regisseur ons wilde laten zien. Dat je 14 uur per dag moet kapotwerken en dan wel op die manier dat je geen tijd hebt voor toiletbezoek en daarom een fles mee moet nemen om in te pissen. Geen gelukzalig momentje maar een aaneenschakeling van ellendige situaties tot het einde toe. Lijkt mij anno 2019 erg sterk. Neen, ik vind de ellende van de familie Turner die Ken Loach ons voortoverde veel te dik aangezet, zo dik zelfs dat het het net leek alsof ik hier met een lange verkiezing spot te doen had van de Labour partij die de Britten wil waarschuwen dat dit hun te wachten zou kunnen staan als ze stemmen op Boris Johnson met de brexit als gevolg. Positief van deze film vind ik wel dat de cast het verder uitstekend deed. Op het acteren viel dan ook niets aan te merken maar op de geloofwaardigheid van het verhaal - ik zeg het nadrukkelijk - toch wel het een en ander.

3,0*

Ken Loach - is die man niet al 80? - is weer ouderwets op dreef in een volstrekt geloofwaardig verhaal (oké, het in elkaar slaan is net teveel) met 1 open vraag: waar haalt hij toch altijd die volkomen naturel spelende acteurs vandaag?

Prachtige maar trieste film. Deed me sterk denken aan Rosie die ik tijdens het IFFRiG zag.

Rosie (2018)

Bied de eerstvolgende pakketbezorger even een kop koffie aan zou ik zeggen!

Realistisch, verdrietig. Gevangen in een systeem van laag betaald werk, hoge werkdruk, schulden, verantwoordelijkheden en zorgen.

Als arbeider wordt je zeer triestig als je deze film ziet,hopelijk gaan we niet dezelfde weg op in belgiė. Wel mooi gemaakte film ,jammer genoeg realiteit voor sommigen!!!

Typische Loach

Zeg ik met twee films van de man gezien te hebben. Het is visueel weer niet heel erg boeiend maar hij weet het troosteloze arbeiders milieu met verve te verfilmen. Kris Hitchen is weer knap gevonden acteur ook het dochtertje heeft een grote toekomst voor zich. De rest is niet altijd even goed, je merkt dat het geen "echte" acteurs zijn maar het helpt wel enorm met het echte gevoel dat Loach wil bewerkstelligen. Ook de kale baas was een geweldige klootzak. Aan alles voel je dat Loach zijn research uit het echte leven heeft gehaald. Het is ook bijna een documentaire die je kijkt.

Het is wel weer kommer in kwel in dit Britse gezin. Echt niks gaat goed. Uiteindelijk is het gezin gelukkig nog lief voor elkaar. Zo op zijn tijd niet verkeerd maar een Loach marathon laat ik toch aan mij voorbij gaan.

3,5 sterren.

Ik kan kort zijn over deze film: ??

Maar ik schrijf toch wat er bij. Prachtige film met weinig hoop op oplossingen. Goede acteurs en goed tempo. Ik heb hier en daar stiekem een traantje weggeveegd.