Sorry We Missed You (2019)

Tuurlijk zijn er mensen, zeker in England die onder dit soort terreur gebukt gaan. Ook in ons land hebben we onder andere managers met een niet goed werkend moreel kompas.

Je hebt een geprivilegieerd leven als je denkt dat Loach hier de zaken moedwillig aandikt, er zijn genoeg mensen voor wie dit de realiteit is. De situatie in Sorry We Missed You is wel heel schrijnend, maar ik heb in Nederland ook 2 maanden in een vergelijkbare hondenbaan gezeten waarbij werd gelogd hoe lang iedereen naar de wc ging en je commentaar kreeg als je een halve minuut te laat terugkwam uit de lunchpauze. Haalde je niet overtuigend je target en ging je twee keer per dag in werktijd i.p.v. pauzetijd naar de wc, dan kon je er wel vanuit gaan dat je contract niet werd verlengd. Ben je niet in loondienst, dan is vrij nemen inleveren op je eigen geld.

In een andere (voor mij bij-)baan heb ik dan weer gezien hoe mensen van 6 tot 6 werken voor een paar rotcenten en in sommige gevallen daaraan ondergaan. Recent kwam ik twee oud-collega's tegen en ik schrok hoe ze eraan toe waren. De ene werkte keihard om een schuldenlast af te lossen, maar leek in 10 jaar wel 30 jaar ouder geworden. De andere (nota bene ook een voormalig leidinggevende, maar uiteindelijk voetveeg van de echte chef) helemaal afgegleden in verslavingen. Er zijn genoeg mensen die door een combinatie van omstandigheden, ook buiten hun schuld of pure pech (ziekte, capacititeiten, moeilijke thuissituatie), in een situatie terechtkomen waar je niet zomaar uitkomt.

Het is goed dat Loach op zijn oude dag nog dit soort misstanden laat zien. Wat de film betreft: I, Daniel Blake deed me eigenlijk net iets meer, maar toch is dit ook weer een sterk drama. Hartverscheurend is de scene waarin de lieve dochter opbiedt dat niet de zoon, maar juist zij haar vaders sleutels heeft verstopt. En het einde waarin blijkt dat er maar geen einde komt aan de negatieve draaikolk en de hoofdpersoon toch weer aan het werk gaat voor een paar lousy centen.. Het enige positieve dat ik eruit kan halen is dat het gezin in redelijke harmonie verder zal leven en de kinderen hopelijk beter terechtkomen.

Het zal wel politiek correct zijn om hier een hoge waardering voor te geven, maar ik vond de film toch echt niet geweldig. Dat de acteurs hun rol niet goed uit hun hoofd kennen (telkens kleine versprekingen, zoeken naar woorden), en een take dan niet opnieuw wordt opgenomen, zie je niet vaak.

Het verhaal vond ik wel aangrijpend, maar als maatschappijkritiek desniettemin weinig geslaagd. Dat een gezin met twee full-time werkende ZZP-ouders niet rond kan komen lijkt me onzin. De positie van dit soort ZZP-ers (die in feite in verkapte loondienst werken) is niet ideaal. Deze mensen moeten hard werken, worden betutteld met allerlei prestatienormen en standaarden, profiteren niet van werknemersverzekeringen, en als tegenprestatie verdienen ze een schamel salaris. Maar het wil er bij mij gewoonweg niet in dat het je leven verknalt. Met 2x 20-25.000 euro bruto kan je prima rondkomen als je de tering naar de nering zet. Het leven draait niet alleen om geld verdienen en consumptie. Ik zie dit gezin verschillende domme keuzes maken (niets gespaard, auto verkopen die nodig is voor werk, opleiding verknallen). Die keuzes kan je de maatschappij toch niet echt kwalijk nemen. En dan hebben ze ook nog eens een kwal van een zoon, die het leven van zijn ouders tot een hel maakt.

Ik geloof dat jij de film met je ogen dicht gezien hebt, of toch in elk geval met je verstand dicht.

Schitterende film die de nieuwe werkelijke arbeidsomstandigheden laat zien.

De arbeidsomstandigheden zijn verslechtert; mensen zitten al lang niet meer hun hele leven bij een veilige werkgever waar je met hard werken vanaf het begin kans hebt je op te werken in het bedrijf en naar je pensioen toe werkt. Deze film laat zien hoe moeilijk de huidige onderklasse het kan hebben. Schulden willen weg werken en zwaar onder druk gezet worden door de huidige werkgevers.

Als deze film je niet wakker schut, wat dan nog wel?

Ik vind het daarnaast kenmerkend dat je zegt 'ik zie de familie allerlei domme keuzes maken'. Dit is typisch hoe we klassenongelijkheid en het lijden in onze samenleving proberen te vergoelijken.

Ik denk dat deze film juist vraagtekens zet bij een dergelijke houding: de zoon is niet alleen een kwal maar lijdt onder het feit dat zijn ouders niet thuis zijn. De vader is geen nietsnut maar krijgt geen eerlijke kansen. De moeder is niet zomaar niet thuis voor de kinderen maar houdt juist ontzettend veel van ze.

De film probeert een deuk te slaan in onze conatus, eigendunk en ideologisch egoïsme, zodat we nu eindelijk het gezicht van de mensen kunnen zien die onder het systeem lijden.

Meh, de urgentie kwam niet goed over...

Iets té veel opeengestapelde misère, zelfs voor Loach begrippen.

Doet de geloofwaardigheid en het inleven niet veel goed maar verder over het geheel gewoon sterk zoals zijn meeste films.

Prachtige film over een man die pakketbezorger wordt en zo hoopt genoeg geld te kunnen verdienen. Ken Loach laat weer de schrijnende realiteit zien hoe het systeem in de praktijk zijn uitwerking kan hebben en waarbij de menselijkheid geheel verdwenen is. Twee hard werkende ouders die tussendoor ook nog hun twee kinderen proberen op te voeden. Het gezin komt als een echt gezin over (zeker ook vanwege de cast). Een film die je niet onberoerd zal laten.

Wat mij betreft ook een ijzersterke film. Zelfs nog iets beter dan 'I, Daniel Blake' wat mij betreft. In het systeem is geen plaats voor menselijkheid, want het kapitalisme regeert. Zeer geloofwaardig gebracht - al vliegt de film bijna uit de bocht op het einde met de overval op de bus. De scène met dochterlief die toegeeft de sleutels gejat te hebben is hartverscheurend. Ja, erg trieste, maar bijzonder goede film.

Zeer aangrijpend verhaal. Fantastisch vertolkt. Het sterke punt van deze film. Is dat elkeen zo begrijpbaar is in zijn daden.

Voor de films van Ken Loach kun je gemakkelijk een soort standaard- of type-recensie opstellen. Je weet dat het over sociale toestanden en vooral wantoestanden zal gaan en dit vanuit het oog van de arbeidersklasse. Steracteurs moet ge er niet in aan gaan zoeken want steevast zijn het onbekenden tot niet-professionelen die instaan voor vertolkingen die precies daardoor aan geloofwaardigheid winnen.
"Sorry we missed you" maakt hierop geen uitzondering. Integendeel zelden was de expressie van de personages, de dialogen en de weergave van de wanhoop van een gans gezin sterker dan deze.
Wordt hier de taak van een hardwerkende pakjesbezorger en ook van de zorgdienst voor bejaarden onder het voetlicht gebracht, film hekelt in feite onze westerse samenleving met zijn prestatie gerichte werkdruk, garant voor winstgeving.
De rebelse houding van de zoon kunt ge wel onder de noemer van "afstand tussen ouder en kind" in dergelijke overbelaste gezinnen onderbrengen, de plotse verandering ten goede van de zoon in het slot, vind ik teveel behoren tot het klassieke patroon van tot inkeer komen en is m.i. een minpuntje in de film.. Niettemin een film om te koesteren. Loach moet van onderwerp en filmstijl niet veranderen.

Ligt het aan mij of worden de films van Ken Loach inderdaad steeds beter? Met dit psychodrama over een arbeidersgezin dat moeite heeft het hoofd boven water te houden en onder de spanningen dreigt te bezwijken brengt hij een volwaardige opvolger van zijn I, Daniel Blake.

De films schetst een levensecht verhaal over zorgzame, hardwerkende mensen, die naast de stressrijke besognes van hun werk ook nog te maken hebben met puberende tieners. Een schrijnend gezinsportret.

Af en toe hartverscheurend.

Ik hou van dit soort films.

4****

Een heel goeie film, alleen een half puntje kwijt omwille vh einde, dat had beter gemogen vind ik al begrijp ik hun punt wel wat ze toonden maar toch, ik had het graag ietske anders gezien dat einde.

Natuurlijk tonen ze wel het allerergste, dienen baas dat is een communist zeker? Wat voor dictator is me dat zeg? Ik mag nog in de stront zitten, ik zou er snel weg zijn, zou me niks kunnen schelen, zeker als je nadien ziet wat het heeft opgebracht. Ik vraag me trouwens ook af of dit nog kan in Europa dat een bedrijf zo'n regels mag opleggen? Dat je geen conge kan nemen en dat je als je wil thuis zijn moet betalen en ga zo maar door???

En natuurlijk hebben ze dan nog eens een snaak die de debiel uithangt, geen zier respect heeft voor zijn hardwerkende ouders enz...

Soit: het is een toch wel rauwe film die aantoont hoe het er soms kan aan toegaan , hoe diep je kan vallen door oa je job kwijt te raken en je geld en dergelijke meer en probeer er dan maar eens uit te raken. En wie doet er wat aan?

Ik hoor dat graag van politici van verbinden en ditte en datte en opkomen voor de zwakkere in de samenleving maar de realiteit is niet zo. Op zo'n momenten is het meestal dat je er alleen voor staat.

Zo'n beetje het tegenovergestelde van een communist uiteraard.

Alweer een topfilm van Loach, die intussen al een halve eeuw bij zijn geliefde bekommernissen blijft : het lot van de gewone werkmens in een quasi perfect script van zijn makker Paul Laverty. Ricky en zijn gezin zijn goede mensen met de allerbeste bedoelingen. Maar wanneer hij een stresserende job als koerier aanneemt bij een werkgever die bovendien alle kosten afwentelt op zijn werknemers begint zijn gezinsleven onder zware druk te staan. Het zijn schrijnende toestanden en spijtig genoeg gebeuren ze : mensen die tot 14 uur per dag werken, 's avonds bereide maaltijden opwarmen en als je dan nog een puberende zoon hebt wordt het allemaal teveel. De situaties die Loach opvoert blijven onaangenaam hangen en tonen ons dat er mensen zijn in de samenleving die het écht écht hard hebben en dit ook al die ellende niet verdienen. Het einde is één en al grimmigheid . Met dank aan een verrotte vrijemarkteconomie. Ja, Loach maakt de laatste jaren toch wel dikke meesterwerken.

Wow, wat een realistische horrorfilm!!!

Je zult maar 14 uur werken en dan vermoeid thuiskomen waar één van de kinderen de kantjes eraf loopt en waarmee je geen contact kunt krijgen, een ander kind tekenen vertonen gaat van gespannenheid en jouw vrouw probeert jullie op het rustige pad te krijgen. Zeer indrukwekkende film waarin we worden geconfronteerd met het gedrag van de consument die alles voor 'een appel en een ei' thuis bezorgt wil hebben en de bezorgers in hun busjes voor een habbekrats dit langs moeten brengen.

En wel binnen de tijd want anders krijg je problemen met de baas die jouw persoonlijke problemen niet aangaat en als deze al geconfronteerd wordt met bv een overval op de bezorger, ijskoud meer dan 1000 pond in rekening brengt!

Film die erg confronterend is en de problematiek goed in beeld brengt!

En de oplossing? Misschien in het eind van de film?

Een verdiende 8,5.

Wat een goede en helaas confronterende film. Ik heb zelf bijna 15 jaar lang op deze manier moeten werken. Het was een hel en met de daarbij behorende prive situaties in het gezin, familie en kennissen. Er zullen mensen zijn die zeggen dat dit niet gebeurd of overtrokken is, maar ik heb het echt zelf meegemaakt en vaak ook meer dan 14 uur. Stop ermee, hoor ik ze zeggen, je bent gek, etc... maar als je stopt heb je geen geld, je kunt je verplichtingen niet meer nakomen en alles wordt alleen maar erger. Je heb niet eens tijd om op zoek te gaan naar ander werk. Deze film liet precies hetzelfde zien, alles stapelt zich op en het wordt alleen maar erger. Inmiddels doe ik dit werk niet meer en ben ik volledig afgekeurd voor werken. Wat begon met een zware burn-out is tegenwoordig een zware depressie geworden. Daarnaast blijkt dat het bedrijf waarvoor ik werkte ook nooit pensioenpremie heeft afgedragen.

Laat deze film een goed voorbeeld zijn... laat je niet gek maken en als het maar even kan.. begin er niet aan en kijk naar wat anders of leer door als je de mogelijkheid heb. Ik vond de acteurs trouwens heel geloofwaardig en professioneel.

Sorry We Missed you is een zeer confronterende film. Als beide ouders alleen maar werken en dan thuis merken dat je kinderen waar je het voor doet niet binnen de lijntjes kunnen blijven lopen. Je zal er maar voor staan. Of alles correct is lijkt me sterk en dat vond ik wel een minpuntje aan het geheel. Gezien de levensstandaard en twee fulltime jobs leek me het een en ander zwaar overdreven maar oké.

Mistroostig, deprimerend en eigenlijk weinig hoop of verbetering, erg heel erg.....

Reagerend op "leek me het een en ander zwaar overdreven":

Probleem is dat beide banen in Engeland en ook hier, niet zoveel opleveren. Beiden vallen onder minimumloon. En een pakket niet afgeleverd omdat niemand thuis was, jammer voor pakketbezorger, hij ontvangt niets) Lees verhaal van "Italklaas" beneden ook even.

En er is enkele jaren geleden nog een docu op tv geweest waarin nogal behoorlijk werd geklaagd door de pakketbezorgers. Een groot probleem is dat als je een busje op afbetaling hebt (PostNl), je niet snel iets anders kan gaan doen bij tegenvallende resultaten, velen hebben vaak geen goede (vak)opleiding.

En hoe lang duurt het nog dat je minimaal twee banen nodig hebt om rond te komen? In de Verenigde Staten van Amerika is dit vaak de praktijk, wanneer zou het hier zo ver zijn?

Ik weet niet of je de scene nog kunt herinneren toen de ouders niet konden werken omdat hun zoon kattenkwaad had uitgevreten? Daar werd aangegeven wat ze qua inkomen op een dag misliepen. Dat lijkt niet in verhouding met de zware tijden waarin ze verkeren.

Inderdaad, er staat mij nog iets van bij dat het een 'dure' dag voor de ouders was. En het bedrag wat daarbij genoemd werd klopte niet geheel volgens de waarheid. Wat dat betreft had je gelijk!

Maar dat neemt niet weg dat de praktijk keihard is voor deze beroepsgroep en er aan de onderkant van de banensector mensen tegen elkaar worden uitgespeeld om zo goedkoop mogelijk aan de werknemers te komen. Vaak met een beroep op de trots die men heeft om weer aan de slag te mogen gaan. Het zijn vaak banen met weinig secundaire voorwaarden zoals pensioenregeling, een 13e maand enz.

Wees eerlijk, een inkomen van ongeveer 10 euro bruto per uur, dat is teveel om te sterven maar te weinig om van te leven als de extraatjes wegvallen. Taxichauffeurs bijvoorbeeld hadden een cao waarin rekening werd gehouden bij het uurloon met de fooien. Wie geeft tegenwoordig nog een fooi?

(Gezien op 8/11/19)

Zoals we van Ken Loach weten, is ook dit een sociaal geëngageerde film. Een gezin in Engeland - een welvaartsstaat - waar man en vrouw werken en goed voor hun kinderen zorgen, maar toch moeite heeft om financieel rond te komen. De man is pakjesbezorger met een scanner in de hand. Racen tegen de tijd. De vrouw is thuisverzorgster. Ze moet het openbaar vervoer gebruiken. De kinderen doen uiteindelijk wel hun best. Stress maakt zich van hen meester. Gevolg: ondoordachte reacties. Wanner vader Ricky dan ook nog werk-onbekwaam wordt …

En toch is dit een gewoon gezin. (Gelukkig dat er mensen zijn die deugen.) Een zeer menselijke, ontroerende en aangrijpende film. Het zien meer dan waard.

(Ben niet akkoord met SPT en Graaf Machine. Zijn we als maatschappij wel goed bezig?)

Sterk drama. Iedereen acteert goed, zelfs de kids. Wel is het héél veel pech achter elkaar. Maar goed, het is niet voor niks een 'drama'. Dus alle ingrediënten zitten erin.

Verder hoop je gewoon dat dit niet echt gebeurd in gezinnen. Wat een stress.

Deze mensen leven om te werken. Ik werk om te leven.

Hoge waardering waarschijnlijk door de herkenbaarheid en de sympathie van deze film.

Op zich verder niets bijzonders.

Geen mooi zicht, maar goeie film en goede vertolkingen. Groot Brittannië is niet direct het walhalla om naartoe te gaan, laat staan om degelijk werk te vinden als laagopgeleide.

Het is weer kommer en kwel en het is op zich nooit erg subtiel wat Ken Loach doet, maar toch vind ik het belangrijk en waardevol dat zijn films worden gemaakt, zelfs als de boodschap er wat dik op ligt.

Het zet mij, tussen alle films vol actie, glamour en rijke mensen toch wel weer met beide benen op de grond, en wat is beter dan het medium film om deze problematiek echt te laten zien. Ook in Nederland speelt dit onderwerp met werknemers die niet in dienst zijn van, maar eigenlijk ZZP’er zijn en zelf voor alles moeten opdraaien.

Daarnaast kan ik toch altijd wel genieten van dat Noord-Engelse milieu wat ook vaak terug te zien is in de films van bijvoorbeeld Mike Leigh.

Iets minder krachtig dan zijn vorige film, I Daniel Blake, maar weer prima om te kijken als je even een realitycheck wil en een film wil zien over echte mensen. Maakt ook veel empathie in me los, zou die mensen zo willen helpen met iets.

Kleine 4*

Ik heb nu alweer een aantal films van Loach gezien en stuk voor stuk weten ze de rauwe werkelijkheid van de onderklasse van de maatschappij te laten zien.

Natuurlijk is een en ander af en toe een beetje te dik aangezet (de overval vond ik iets over het randje), iets dat ik ook al vond in een aantal van zijn vorige films. Het is een beetje Murphy's Law in zijn films: alles dat mis kan gaan, gaat ook mis, tot men helemaal rock bottom zit.

Het acteerwerk is een beetje hit or miss; Ricky en dochter Liza Jae vind ik prima neergezet, maar moeder Abby en zoon Seb weten niet altijd te overtuigen. Toch leefde ik wel mee met het gezin en hun sores, wetende dat er mensen zijn die ook in dergelijke -of ergere- situaties leven.

Soms moet ik denken aan de films van Mike Leigh; dezelfde rauwe randjes, met mensen uit de onderklasse en realistische scenario's. Het grote verschil is dat Loach iets meer afgebakende thema's 'behandelt' en vaker gebruik maakt van onervaren acteurs. Mike Leighs films zijn wat dat betreft kwalitatief sterker, maar dat doet verder niets af aan Loachs werk.

3,75*