Titane (2021)

In België draait deze film al, en ik was wel benieuwd naar de film die er voor zorgde dat we voor de 2e keer in de geschiedenis van Cannes een vrouwelijke regisseur krijgen die de Palme d'Or won. Haar vorige film Grave van 5 jaar terug was voor mij alvast een zeer aangename verrassing. Grave-actrice Garance Marillier speelt in Titane ook een bijrol.

Grave was qua uitgangspunt al bizar en fascinerend, Titane gaat daarin nog een stuk verder. Een film waar ik met verbazing naar gekeken heb. Boeiend dus al zeker genoeg . De Belgische cinematograaf Ruben Impens levert mooi werk. Maar vooral actrice Agathe Rousselle (in haar eerste langspeelfilm) steelt de show. Garance Marillier maakt ook haar langspeelfilm debuut in Grave. Julia Ducournau heeft duidelijk oog voor haar vrouwelijke lead. (toch voor de 2 films die ze gemaakt heeft...)

Titane is geen echt toegankelijke film, maar het is net dat rauwe en wat hardere dat de film zo boeiend maakt. Echt overdonderen doet het niet, al bleef ik wel heel de tijd geboeid en kan de film het niveau best wel houden. Knap werk en sowieso benieuwd naar de volgende film van Ducournau.

Ik denk dat Ducournau stiekem een gat in de lucht sprong wanneer haar film vergeleken werd met het werk van Cronenberg, al vrees ik dat die vreugde niet wederzijds is. Waar Cronenberg met Crash - verfilming van het gelijknamige boek van Ballard en thematisch verwant met Titane - de perversie obsessie van een stel fetisjisten op een beklemmende doch subtiele en oprechte manier in beeld bracht, gaat Ducournau met elke scène uit de bocht. Titane is leeg, inhoudloos, en probeert dat krampachtig te camoufleren met een crescendo van extremiteiten, die echter al snel platvloers en goedkoop gaan aanvoelen. In dat opzicht is het verrassend dat men zich in Cannes laten vangen heeft aan de blitse en pseudo-choquerende verpakking (ik zeg pseudo, want buiten de mainstream is niets nog choquerend of taboe). Vooral omdat de film van elke splinter menselijkheid ontdaan wordt. Telkens wanneer er namelijk sprake is van enig doorleefd moment, bezieling of ontroering, of zelfs chemie tussen de hoofdpersonen, kan Ducournou zich niet bedwingen om toch nog net dat stapje verder te willen gaan. En dat doet afbreuk aan de integriteit van een verhaal dat in de kern wel potentieel heeft, maar nu slechts aan de oppervlakte blijft. Het deed me op dat vlak wat denken aan À L' Intérieur: effectbejag van het zuiverste water.

Ik was wel benieuwd naar Cannes’ laatste winnaar. Een evidente film is het allerminst en je moet toch even je grenzen verleggen om deze film ontvankelijk te benaderen. Ik stapte de film vrij blank in. Vreemde film die draait om het hoofdpersonage Alexia die na een auto-ongeval een titanium plaat in haar hoofd heeft.

Geen idee of die titanium plaat haar moreel besef heeft uitgeschakeld, maar wat volgt is de ontwikkeling van een femme fatale die spoor van bloed achterlaat. Het meest bizarre moment is wel de copulatie met de wagen. Het kon zomaar een scene uit Christine (Film, 1983) zijn. Vreemde plotontwikkeling vervolgens dat ze zwanger blijkt en motorolie bloedt...

De film evolueert naar een surrogaat relatie met vader die zijn kind verloren heeft. De metamorfose van Alexia was beangstigend en deed me wat denken aan Marilyn Manson bij momenten. De vader klampt zich echter vast aan het waanidee van zijn teruggekeerde zoon en vergaat intern van eenzaamheid en verdriet. Om zijn machocultuur staande te houden spuit hij zich Rundskop (Film, 2011) gewijs vol testosteron.

Titane is een film die visueel knap is. Niet de vreemde elementen springen in het oog, wel de gewaagde cinematografie in combinatie met een uitstekende soundtrack. Dat twerken bij die gepimpte auto’s was bvb echt geweldig. Inhoudelijk neemt Titane wel erg veel hooi op zijn vork en had ik soms geen idee waar de film heen wou of wat Ducournou wou bereiken. Sommige rariteiten hoefden echt niet. De band met de vader kon bvb veel sterker uitgewerkt worden.

Misschien wel meer een XL videoclip dan een speelfilm, hoewel de grenzen van de speelfilm natuurlijk niet vast liggen en de XL videoclip er wat mij betreft gewoon binnen valt.

Titane ziet hoe dan ook fantastisch uit. We volgen een psychopathische moordenaar die halverwege de film een andere identiteit aanneemt om uit het gevang te blijven. Ondertussen probeert ze het moorden af te leren. Dat lukt zowaar, maar waarom eigenlijk? Omdat ze liefde vindt bij haar surrogaat-vader? Omdat ze een kind bij zich draagt? Dat eerste lijkt me niet: haar eigen familie is ook goed voor haar. En dat kind wil ze het liefst wegmaken.

Zo roept de film wel meer vragen op, die ze niet altijd eenduidig beantwoordt. Mij bevalt dat wel. Laat mij maar zwemmen. Dat de film meer op het audiovisuele mikt dan op het menselijke, lijkt me een bewuste keuze, die uitstekend werkt.

Favoriete scène is de dans op de brandweerauto en de reacties van de collegae. Elke blik was raak. Groetjes!

Erotisch dansen op Wayfaring Stranger, je moet het maar verzinnen.  

Met haar grenzen en gender overschrijdende protagoniste zit Ducournau bovenop het trending topic van het moment, maar behaagziek kun je dit verder bepaald niet noemen.

Alexia - een stuk minder aaibaar dan de heldin uit Grave - geeft het begrip 'autorijden' een specifieke betekenis, en gooit er verder ook flink de beuk in, maar een kennelijk sluimerend vader-issue vindt een echo in de totaal uit de rails gelopen liefde van brandweerman Vincent voor zijn verdwenen zoon.

Die bizarre relatie kraakt en piept en schuurt, maar lijkt uiteindelijk toch de zachte, tedere kern van deze film. Een liefde die echt helemaal nergens mee zit.

Een film die me trouwens wel wat deed denken aan het werk van Claire Denis; uiteraard ook door het (uitstekende) optreden van Lindon, maar zo'n obsessieve, bizarre relatie, of in ieder geval de psychologie daarachter, in een Denis-film zou ik me goed kunnen voorstellen.

Ik ben er toch nog niet helemaal uit, hoe ik deze film moet inschatten. Titane heeft ontegenzeggelijk kwaliteiten, maar het zou zo maar kunnen dat ik het uiteindelijk, na een tweede beschouwing, toch niet trek. 

ik bedoel, je moet toch in zekere mate kunnen 'geloven' in de 'waarheid' die de film je voorschotelt.

We gaan het - vroeg of laat - nog eens bekijken. Maar voor de zekerheid zet ik voorlopig 4 sterren in

Alle ophef over seksuele identiteit en seks met een Cadillac ten spijt, is dit in feite een zwak psychologisch drama over twee mensen die hevig verlangen naar een waardevolle ouder/kind-relatie. Ducourneau doet haar uiterste best om ons te schokken met een erotische dans op een auto en expliciet geweld, maar aangezien er geen enkele reden is om ook maar enige sympathie te hebben voor de hoofdpersonen, liet het mij volledig koud. Het scenario van deze dwaze film zit vol plotgaten, maar voor de jury van het filmfestival in Cannes was dat geen belemmering om Julia Ducourneau te belonen met een Gouden Palm. Maar goed, in Cannes slaan ze mijn inziens al jaren de plank behoorlijk mis.

Een ietwat vreemde film over een vreemde vrouw maar in wezen is het een film die heel conventioneel de postmoderne clichés en een verzoenende boodschap brengt. Allereerst is er de (obsessieve) gerichtheid op het lichaam – soms sexy maar meestal afstotelijk en gewelddadig – waardoor de film af en toe op arthouse gore lijkt en in het verlengde ervan op transgenderschap en de mengvorm van menselijk lichaam en machine (de cyborg). Niet alleen valt het grove lichamelijke geweld in de film op, zoals wanneer Alexia mensen vermoordt of zichzelf toetakelt om op Adrien te lijken, maar het laat ook zien hoe we soms ons lichaam met geweld mooi proberen te maken, zoals bij het gebruik van anabolen, en soms de natuur ons lichaam toetakelt, zoals bij een zwangerschap. Daarbij komen de genderrollen die bewust worden omgekeerd zoals dat in deze film de seriemoordenaar een vrouw is en de macho heel gevoelig blijkt. Een en ander leidt er toe dat ook met seksualiteit volop wordt geëxperimenteerd: niet alleen is Alexia lesbisch maar bovenal doet ze het (omdat ze zelf metaal in haar hoofd heeft, zo is de suggestie) met auto’s zodat ook haar kind een cyborg is. Uiteindelijk is er liefdevolle boodschap dat het er niet toe doet wat je bent – man of vrouw of transgender of cyborg – en dat we elkaar moeten accepteren zoals we zijn.

Al met al is het resultaat een wat vreemde maar toch ook clichématige film die niet bang is om over the top te gaan en die met name in het eerste (Alexia-)deel naar onder meer Crash lijkt te verwijzen en in het tweede (Adrien-)deel naar Rosemary’s Baby. Ik vind ‘m duidelijk beter dan Grave/Raw omdat de film wel dermate heftig en rijk aan inhoud is dat ie je aandacht aldoor trekt, al is het tweede deel helaas minder heftig en wat langdradig.

Uitgeput verliet ik de filmzaal na deze waanzinnige en buitenissige filmervaring. Drie films voor de prijs van 1:

- De proloog, waarin Alexia als klein meisje een auto-ongeluk krijgt en een plaat van titaan in haar schedel wordt geplaatst.

- De 20-jarige Alexia bestormt de hemel (wat titanen doen) als een ijskoude psychopaat die in een videoclip-achtige wervelwind mannen en vrouwen doodt, en zwanger wordt.

- Alexia transformeert in Adrien en heeft een bizarre vader/zoon-dochter verhouding met Vincent, brandweercommandant.

Ondertussen hebben we een heel traject afgelegd van een mens als moordzuchtig roofdier (door Julia Ducournau in koude, harde kleuren gefilmd) via de wedergeboorte van de zwangere Alexia in een vrouw die lijkt op een man (zoals een baby praat ze niet, en laat ze zich koesteren door een pseudo vader), in warme, zachte tinten gefilmd tot de geboorte van haar kind die een cyborg zou kunnen zijn.

Gaat het je inmiddels duizelen, weet dan dat alles volstrekt geloofwaardig overkomt.

Julia Ducournau's kijk op mannen en vrouwen blijkt genuanceerd en fluïde. Aanvankelijk is de mannenwereld er een van auto's en autopoezen, spat de testosteron van de brandweermannen af, en spuit de commandant zich in met anabole steroïden. Toch is het Alexia die een spoor van lijken achter zich laat - daarmee het cliché van 'vrouwen doden niet' doorprikkend - en is diezelfde commandant een tedere, zachte man die zich om Alexia/Adrien bekommert.

Daarbij is het niet ondenkbaar dat ook de cyborg een plaats gaat innemen in onze grenzeloze wereld waar het geslacht er niet meer toe doet, lijkt Ducournau ten slotte te concluderen.

Ondertussen ben ik weer op adem gekomen, en heb besloten dit meesterwerk te gaan herzien.

Pretentieus misbaksel. Kan er helaas niks anders van maken. Ik zie mezelf echt wel een doorgewinterd filmliefhebber, maar deze trok ik niet. Heb me voornamelijk zitten ergeren aan de vaagheid, de vergezochte symboliek, en het onsamenhangende en vol gaten zittende plot. Metaforen, prima, maar het effect vond ik waardeloos.

Nergens heb ik ook maar enige sympathie ontwikkeld voor de hoofdpersonages en dat zorgt er bij mij voor dat film langs me af glijdt. Het is vooral één grote stijloefening. Als ik de recensies hieronder lees merk ik echter dat er filmkijkers zijn, die het prachtig vinden deze symboliek te doorgronden en uit te kunnen leggen op dit forum. Ook prima. Voor mij persoonlijk allesbehalve een Gouden Palm.

Iets te braaf.

In enkele reviews werd de naam van Tsukamoto en Tetsuo genoemd. Het plot doet ook wel denken dat dit een film is met veel metaal en een rauw uiterlijk. Hoewel Ducournau veel boeiende dingen doet. De personages zijn allemaal rauw en gek, de moorden zijn komisch en hard en het begin met haar letterlijke liefde voor een auto is bonkers en leuk. Maar waar de film daarna in overdrive moest gaan, neemt de film gas terug en betreedt het juist veel meer het typische arthouse tropes. Je geeft als kijker gek genoeg wel meer om beide personages. Maar audiovisueel had het zoveel lijper mogen zijn.

3.5 sterren.

Vreemde, verontrustende film die helaas focus mist en uiteindelijk weinig te melden heeft. Ook voor regisseuse Julia Ducournau is het blijkbaar moeilijk om na een sterk debuut (Raw uit 2016) een tweede keer overtuigend voor de dag te komen. De film is heel goed gemaakt, beschikt over prima akteurs en eersteklas makeup-effecten, maar het geheel wil maar niet van de grond komen. Maffe ideën genoeg en visueel ziet het er allemaal top uit, maar het verhaal en de personages konden me niet boeien.

Verrassende Cannes winnaar.

Minder verrassend wie Raw gezien heeft, maar het is niet meteen het type film wat je verwacht als winnaar van een festival dat zich doorgaans identificeert met iets bravere arthouse. Had dan ook een klein beetje schrik dat Ducournau was gas had teruggenomen, maar dat bleek echt nergens voor nodig.

De link met Cronenberg (en een beetje Tsukamoto) is niet zo verwonderlijk, maar ook niet zo relevant. Ja, Ducournau speelt met body horror, maar qua vibe vind ik het toch een heel andere film. Vooral dat omdat ze effectief ook wel elementen van het groezelige sociaal drama in haar film verwerkt. Ik vind dat ze beide strekkingen best goed combineert, alleen krijg je inderdaad halverwege de film toch een dipje daardoor.

Visueel meer dan in orde, soundtrack is ook erg gaaf (al stel ik me wel wat vragen bij de mosh pit tijdens het hardcore nummertje, maar laten we al blij zijn dat het eens geen "filmmuziek" aftreksel is) en Rousselle doet het echt voortreffelijk. Het gezicht van de film, benieuwd of ze dat nog van zich kan afspelen in toekomstige projecten.

4.0* en een uitgebreide review

Vervelend.

Titane was een film waar ik erg naar uitkeek omdat ik Grave van dezelfde regisseuse erg kon waarderen. Titane is echter anders geworden met een aantal overlappende stijloefeningen en terwijl dat voordelig kan zijn vond ik het vooral vervelend worden. Daarmee is het ook een film geworden die me niet erg ligt.

Sowieso je hele film binnen een periode van 10 minuten volstouwen met seksuele beelden is niet echt wat voor mij. Zeker aangezien de film uiteindelijk van een bruut en lomp begin naar een subtiele tweede helft overstapt. Daar krijgt het verhaal ook meer voortgang, terwijl het eerste halfuur meer een belevenis lijkt te zijn. Je krijgt dus twee soorten films die qua stilering redelijk op elkaar lijken maar totaal niet op elkaar aansluiten.

Het acteerwerk is wel sterk en het is een dappere prestatie van Rouselle. Speelt toch wel een rol die veel van haar vraagt, maar ondanks de vele obstakels die met haar personage meekomen weet ze het keurig te redden. Jammer dat Ducournau geïnteresseerder lijkt te zijn in haar naakte lijf dan haar voortgang. Vond die voortdurende "afleiding" hoogstens irritant.

Visueel knap geschoten met een aantal sfeervolle beelden maar wel erg "edgy" ingericht. De voortdurende pogingen van Ducournau om de kijker te laten walgen worden ook repetitief na enige tijd en bereiken het tegenovergestelde effect. Althans, bij mij dan. Het voelt eerder aan alsof Ducournau het interessanter vond om over de gruwelijkheden van Grave heen te gaan dan over het kwalitatieve aspect.

Dit was niks voor mij, maar ik kan het geen slechte film noemen. Kan het overigens ook moeilijk een horrorfilm noemen. Tegenvallend op het gebied van bodyhorror, maar ook de volstrekt oninteressante chemie tussen de personages doet de film de das om. Goed acteerwerk, maar vervelende personages en iets te enthousiaste regie op het gebied van smerigheid. Maakt de film misschien wel memorabel, maar het leidt uiteindelijk integraal af van waar het om moet gaan lijkt me. Punten voor wat visueel knappe beelden en het acteerwerk van Rouselle.

Hier is het genre 'drama/thriller' maar op andere plekken komt ook horror en science fiction voorbij. En bij die laatste twee genres past deze film een stuk beter want een 10W40 nageboorte is nu niet echt een realistisch gegeven voor een drama of thriller. Visueel scoort deze film hoger dan qua plot. Daarbij nam de film na de tweede helft behoorlijk af qua tempo en werd ook minder boeiend. Het slot was voorspelbaar en afgeraffeld. Lindon deed het goed, de rest van de acteurs was redelijk. En voor auto's die een filmrol hebben kun je beter naar Christine (1983) kijken. Titane is best opgehemeld in de media, maar heeft dit voor mij niet waar gemaakt.

Grave vond ik heel tof, vier sterren, onder meer vanwege de strakke cinematografie en een fantastische originele score. Daarmee vergeleken steekt deze Titane maar bleekjes af. Vooral het rommelige en willekeurige verhaal breekt de film op. Ducournau kon duidelijk niet beslissen waar ze het over wil hebben en heeft het vervolgens dus helemaal nergens over. Hier lees ik dat het gaat over genderidentiteit en dat het de boodschap van acceptatie in zich draagt, goed, als dat zo is dan komt de film zo'n 30 jaar te laat. Ik zie wel dat deze thema's worden aangeraakt maar het blijft hol en doet me dan ook niks. Eigenlijk vond ik die ex van vader Vincent nog het interessantste karakter, maar die heeft 1,5 minuut schermtijd ofzo. Cinematografisch zwalpt het wat heen en weer. Het tweede deel van de film oogt vrij goedkoop vond ik, ook de diverse dansscenes die proberen een soort transcendente sfeer op te roepen, deden weinig. Wat niet helpt is dat de score bestaat uit een verzameling bestaande popsongs, hoe kan je nu zo'n stap terugzetten als regisseur? Nee, het is hoogst merkwaardig dat dit een gouden palm heeft gewonnen en in allerlei officiële toplijsten over het jaar opduikt, waarbij ik me niet aan de indruk kan onttrekken dat als iemand als Kechiche met zo'n film was komen aanzetten, de kritiek niet van de lucht was geweest. Gauw vergeten.

Met veel moeite afgekeken. Neen, dit was het dus duidelijk niet voor mij. Grave vond ik een zeer goede film, deze opvolger van Julia Ducournau daarentegen blonk uit in lelijkheid, misschien wel op visueel vlak de lelijkste film die ik ooit gezien heb. Wat het allemaal te betekenen heeft, daar heb ik mij verder maar niet in verdiept. Ik kon dat gewoon niet opbrengen. Heeft deze film dan toch nog iets positiefs? Jawel, de filmscore die was zonder meer goed maar dat is het dan ook een beetje. Verder snel vergeten deze film.

1,0*

Lastig om bij deze film als verdediger te moeten aantreden, want vond het grotendeels een vervelende film om uit te zitten.

Ducourneau maakt het je vanaf haar abstracte, opzettelijk schokkende en ogenschijnlijk stuurloze eerste helft ook niet makkelijk om voor te voelen of zelfs in mee te gaan. Zelfs als je slechts met één been in de hedendaagse maatschappij staat, is het door de vorm nog altijd de gunst van de kijker om door het agressieve, ondoorgrondelijke, manische gedrag van de protagonist heen te prikken. Gelukkig brengt Ducourneau het zelf aardig samen in de tweede helft.

Titane heeft me voor het eerst in lange tijd weer geconfronteerd met één van mijn eigen principes binnen filmwaardering: de vraag of cinema wel (louter) bedoeld is om ons als kijker te bekoren is hier heel legitiem. Als Ducourneau een (eerlijke!) metafoor wil schetsen over opgroeien met een intrinsiek identiteitsconflict, onontkoombare verlangens naar acceptatie en (lichamelijke en emotionele) behoeften die voelbaar indruisen tegen maatschappelijke norm en consensus; je kunt je afvragen of de verbeelding van die zoektocht vol opgekropte menselijkheid wel plaats kán vinden zonder te schuren, zonder acties die omstanders/kijkers vullen met onbegrip, zonder gevecht.

Het antwoord laat zich raden, maar Ducourneau kiest vrij compromisloos voor nee - en gaf mij als kijker niet heel veel om vanuit mijn comfortabele stoel op mijn gebruikelijke manier van haar film te genieten. Daarentegen zette ze me wel aan het denken over hoe het moet zijn om opgesloten te zitten in je eigen lijf; hoe dat isolement je kan laten uithalen naar alles en iedereen en hoe ver liefde moet reiken om je geaccepteerd en geliefd genoeg te laten voelen, voordat je de muur om je heen naar beneden durft te halen.

Een tour-de-force. Eentje die je vrijwel constant van zich af probeert te duwen, maar daarin ligt juist het punt. 4*

Heftig, apart, recht door zee, realistisch en complete bullshit. De film in een paar woorden. Ik had een beetje gemengde gevoelens. Wist soms niet zo goed wat ik er mee moest. Grave beviel mij veel beter eerlijk gezegd.

Voor nu 3*

Uitstekende film over een vrouw die een titanium plaat in haar hoofd heeft sinds een auto-ongeluk. Een originele, bijzondere film die ook compromisloos in beeld is gebracht. Het ziet er allemaal goed uit. Een boeiend hoofdpersonage die hier prima wordt neergezet door Agathe Rousselle in een ongetwijfeld fysiek uitdagende rol.

Ik was na de eerste 5 minuten al niet meer geïnteresseerd, en toen die vrouw seks had met een auto en zwanger werd van hem/het(?) was het helemaal over met de pret.

De moordpartijen op het begin waren leuk, maar dat zijn ze in zoveel films. Daarna werd het me allemaal een te grote ver-van-mijn-bed-show en kon heel die film me gestolen worden.

Hm...wisselvallig want er zijn zowel goede als slechte opmerkingen te maken. Met haar debuutfilm Raw (2016 ), maakte Julia Ducournau een goede film met (body)horror, bloed en kannibalisme. Nu zijn de recensenten nogal enthousiast over deze opvolger en betitelen het als dat er nog een schepje bovenop wordt gedaan...tja dat val dus tegen. Men spreekt van een krankzinnige finale maar euh...wat gebeurd er met zwangere vrouwen?

De film begint met 7-jarige Alexia die op de achterbank van haar vaders auto motorgeluiden maakt wanneer het noodlot toeslaat. Jaren later is zij een exotisch danseres en ook nog een seriemoordenaar bij een autoshow. Show's waar vrouwelijke en metalen curves hand in hand gaan! Ja.. zekers... een film waarin het hoofdpersonage hydraulische seks heeft met een Amerikaanse muscle car is een hoogtepunt! Maar dan schakelt de film in het tweede gedeelte over naar een psychische tweestrijd met surrogaat vader en brandweerman-commedant.

Het is natuurlijk prima dat er werd gespeeld met verwachtingen, dat wanneer je denkt te weten waar het naartoe gaat, het dat niet is...de film blijft zo wel intrigeren. Echter ging het aan het einde ook meer de boodschap-tour van o.a. genderneutraliteit op en lijkt men soms ook zo maar wat te doen. Een niet al te beste en uit te toon vallende dansscène op een brandweerwagen lijkt alleen maar de queer-ondertoon te willen benadrukken. Tja het sociale drama veroorzaakt bij mij een flinke dip.

En dan heb ik het nog niet over de goed gekozen muziek in de film gehad, met onder andere 16 Horsepower, The Zombies, Future Islands, The Kills en ene Johann Sebastian Bach. Dat de film de Palme d’Or in 2021won is zeker terecht en ook verrassend doordat de beelden het filmhuis-publiek blijkbaar als best schokkend en extreem zien. Persoonlijk vond ik dat juist meevallen en kan ik minder met het drama. Maar de film verdiend zeker een ruime voldoende.

In Titane neemt schrijver en regisseur Julia Ducoumau evenals in haar film Grave (2016) een jonge vrouw als middelpunt die een radicale transformatie ondergaat. Titane is een vervelende film, die iets wil zeggen over de vooringenomen houding van de samenleving die de identiteit van een mens aan de hand van zijn sekse bepaalt. Volgens Ducoumau is Titane een feministische film. Het zal wel. Ik ervoer weinig emancipatorische gevoelens bij een vrouw die zich zelf lichamelijk ruïneert. Mij leek het meer een vorm van van assimilatie. Waarschijnlijk begreep ik er niets van. Ik had trouwens ook helemaal geen zin om iets te willen begrijpen.

Los van de ogenschijnlijke boodschap die Ducoumau wil uitdragen, kun je Titane als een dramatische horrorfilm beschouwen. De film presenteert een tamelijk belachelijk verhaal waarin de nadruk op lichamelijkheid ligt. De film heeft wat shockmomenten en levert de liefhebber stukjes bodyhorror, die net als in Crash van David Cronenberg een smerige indruk maken en een erotisch randje bezitten. Wat ik zeg, voor de liefhebber.

Titane is een vleselijke film. Bij het aanschouwen van het hoofdpersonage gaat alle aandacht uit naar haar lichamelijke aspecten. De goedwillende kijker die zich in het personage wil inleven en zich psychologisch wil laven, kan het schudden. De hoofdrol is in handen van een mager en gehavend lichaam dat aan actrice Agathe Rousselle toebehoort. Het was geen pretje om 108 minuten lang in haar nabijheid te vertoeven.

Titane is een opvallende film. De film biedt de kijker afschuw, opwinding, fascinatie, blijdschap of combinaties daarvan. En misschien nog wel meer dingen. Al naargelang de aard van de kijker.

ik vond Titane vooral belachelijk.

Ik vond het beter denk ik dan haar eerste film Raw. Dit is ook weer echt iets uit de comfortzone. Er zitten zeker horrorbeelden in die ik nooit eerder zag. Het verhaal is behoorlijk absurd. De toon van de film verandert ook na een dik halfuur zoiets. Eerste halfuur focussen meer op horror en het seksuele om daarna steeds weirder te worden. Het verliest ook de actie van dat eerste halfuur en het sprak me steeds minder aan eigenlijk.

Brutaal en ontroerend! Geen twaalf in een dozijn- film. Alle oerdriften van de mens worden getoond. Als ge ' een specialleke' zoekt: hier is er één

Heftig en deftig. Dit is niet het soort films om elke dag te bekijken... De fotografie van Ruben Impens (gekend als DOP van Felix Van Groeningen) is echt geweldig mooi, en dit is ook zeker een reden waarom de film me meer is bevallen dan tegengevallen. De content slaat natuurlijk helemaal nergens op; Titane wordt als body horror terecht in één adem met David Cronenberg genoemd die er steeds mee wegkomt; Ducourneau doet het zeker niet slechter dan hem... . Verder ook thema's als androgynie en geslachtsverwarring (dansscène op de brandweerwagen) en dat levert een erg apart totaalplaatje op. Het einde deed me erg denken aan de finale in de film Demon Seed (1977) . Van het soort feminisme dat uitgestald wordt in Titane hou ik dan weer minder. Niet echt mijn soort films maar wel een heel goed in elkaar gestoken exemplaar.

Ranzige, postmoderne klucht die bruist van de pseudosymboliek, maar eigenlijk nergens over gaat. Er zitten vermakelijke en verontrustende scènes tussen, maar voor het merendeel moest ik deze onzinnige film zuchtend en klagend zien door te ploeteren.

Niet mijn ding. Heb de film ook uitgezet. Ik kan op zich best wel wat hebben, maar dit waren voor mij te veel losse ‘sketches’ achter elkaar geplakt. Missende cohesie zorgt voor minder emotie wat mij betreft. Ik merkte dat ik daardoor steeds minder interesse had in het verder ging. Jammer.

Nu weet ik waar die "ene" scene uit H4z4rd; die ik vorige week heb gezien, vandaan komt.

Raw zit nog vers in mijn geheugen die ik op het IFFR van 2017 heb gezien. Nu komt de regisseuse met een nieuw onnatuurlijk concept die de kijker weet de provoceren.

We krijgen eerst te maken met de jonge Alexia; die als kind al best wel enge trekjes lijkt te hebben... die er uiteindelijk voor zorgen dat er een autoongeluk plaats vindt. Alexia overleefd het maar krijgt wel een metalen plaat in haar hoofd. Om vervolgens een soort rare fetish op te bouwen in de toekomst.

Maar de film lijkt hierin wel alle kanten op te gaan. Alexia geilt dus simpelweg op auto's; letterlijk en figuurlijk. Maar daarnaast moordt ze ook nog. Voor de lol? Voor passie? Het duurt niet lang totdat ze door de politie gezocht wordt en ze een identiteit aanneemt van een vermiste jongen. Dit weet ze op een vakkundige manier te doen... zodanig dat zijn vader geen onderscheid lijkt te zien.

Vooral dit gedeelte bleef interessant. De hele transformatie die Alexia onderging dat je zelfs als kijker nog vergeet dat het hier om een jongedame gaat. Voornamelijk bij die "Brandweer"-feest krijg je homo-erotische associaties... Heel knap hoe de regisseuse hier zo'n mindfuck kan neerzetten.

De band met haar (Adrians) vader was vaak pijnlijk. En dan hebben we ook nog die zwangerschap Zwanger van een auto? die ervoor zorgt dat ze haar nieuwe identiteit niet verborgen kan houden.

Die reanimatie-scene was hilarisch.

Ja, wederom een bizar projectje, wel iets indirecter dan Raw, maar daardoor niet minder twisted en smerig.

4,0*

Titane heeft een stalen plaat in haar kop. Nouja, wellicht is die inderdaad van titanium in plaats van gewoon chirurgisch staal. Who cares. Maar dat er in haar hoofd een schroefje of wat los zit blijkt allengs, en de feestgangers gaan als witjes. Waarom, en welke beeldspraak daarmee precies bedoeld wordt is me niet geheel duidelijk, en het geheel in dit deel van de film is nogal gratuit.

Wat daarna komt, dat resoneert beter. De pompier, die de rol van vader op zich neemt, maar dan niet zoals een gewone vader, maar zo een die daadwerkelijk echt, volstrekt onvoorwaardelijk liefheeft. Zo een die er altijd voor zijn kinderen is. Zo een die zijn zoon helpt te bevallen.

Als de film bedoeld was om een ode aan de pompiers te brengen, dan is dat voor mij toch wonderwel geslaagd. En volkomen terecht ook, al is de vertelling wat in het absurde. Een glansrol voor Lindon, die de onbezongen held van het verhaal mag zijn. Knap werk, en dat zeg ik niet zomaar, er zijn toch een paar scenes die echt een erg goede acteur vragen. Al vraag ik me even af of dat daadwerkelijk de bedoeling was, een eerbetoon aan alle pompiers.

Als geheel vind ik de film wel volstrekt onevenwichtig en onvolwassen, dat mocht wellicht al duidelijk zijn. Zelfs in de twee te onderscheiden delen ratelt het van de symboliek die nergens op lijkt te trekken, of wellicht alleen als doel heeft om te shockeren. Tsja, dat is eerder en beter gedaan, en nooit heel succesvol in mijn ogen. Eigenlijk alleen de rol van Lindon die het totaal de moeite maakt.

Maar het moet ook niet altijd een gewone film zijn, en in dat opzicht slaagt Titane wonderwel.

Onze bib heeft meestal wel een goeie smaak, maar dit keer was het toch wel iets speciaals. De film kwam wat fragmentarisch over, zodat het in het begin niet echt duidelijk waarover de film gaat. Het was zo wat moeilijk om in het verhaal te komen. Het hoofdpersonage is ook niet zo aimabel, dus is het ook minder om mee te leven met de personages.

De film heeft zeker wat opmerkelijke scènes, maar het is zeker geen film voor iedereen.

Na het opmerkelijke horrorwerkje Grave (2016) zorgt de regisseuse met deze film weer voor een speciaal filmpje en dat is nog zacht uitgedrukt. Het eerste stuk heeft een hoog tempo en lekker bruut. De kills zijn effectief en goed in beeld gebracht. Als je het fantasie-element kan doorprikken, wacht je een filmavond vol WTF-momenten. De tweede helft is meer dramatiek, al passeren ook wel doorgaans bloederige of harde scènes. Agathe Rousselle moet het niet hebben van haar schoonheid, maar weet de kijker wel in te palmen met haar keiharde handelingen en naakte scènes. Zonder meer overtuigend ! 7/10

Deze Horror / Thriller film (ik vond het persoonlijk meer een Thriller / Drama film en ook in die volgorde) werd me tijdens de "Horrorfilm Challenge" van 2024 getipt (vanwege het naaktgehalte) door "alexspyforever" en afgelopen vrijdag heb ik hem uiteindelijk gekeken.

We volgen de androgyne Alexia (sterk gespeeld door Agathe Rousselle), die sinds een auto-ongeluk (toen ze nog een kind was) een stuk titanium in haar hoofd heeft zitten. Als volwassene verdient ze haar geld als show-girl op autosalons en trekt ze de aandacht van zowel mannen als vrouwen. Na een woeste ontmoeting met een auto raakt ze zwanger en ondertussen blijkt ze ook nog een seriemoordenaar, die op de vlucht voor de politie verandert in een jongen genaamd Adrien en komt ze terecht bij Vincent (Vincent Lindon). En dan begint het verhaal pas!

"Titane" is best een aparte film, die "over the top" is, soms zelfs losgeslagen, maar nooit saai of ongeloofwaardig is. Zeker de eerste circa 30 minuten (het Triller gedeelte) maken best indruk en daarbij is o.a. veel naaktheid, seks met een auto (geweldig in beeld gebracht) en geweld te zien, waarbij Alexia heerlijk opdreef is. Zeker als ze een aantal personen doodt met o.a. een breinaald en een stoel (een kruk). In het eerste gedeelte is Agathe Rousselle ook geregeld naakt te zien (o.a. van top tot teen) en dat o.a. als ze lesbische seks heeft met Justine (Garance Marillier), die ik een leuke kleine vrouw vond.

Als Alexia een aantal personen heeft gedood (inclusief haar ouders), slaat ze op de vlucht voor de politie en verandert ze op harde wijze in de jongen Adrien en wordt ze ondergebracht bij Vincent, die zijn zoon heeft verloren en Adrien aanneemt als zijn nieuwe zoon. Vanaf dan ontstaat er een psychische tweestrijd met vader Vincent en komt de film in rustiger vaarwater, maar wordt het er niet normaler op. Het verhaal verandert dan ook naar Drama, waarbij "Titane" wel blijft intrigeren tot de laatste minuut, ondanks de bizarre gebeurtenissen, zoals de zwangere (probeer dat maar eens te verbergen als je voordoet als een jongen) Alexia die olie uit haar lichaam lekt i.p.v. borstmelk en andere vloeistoffen. Je merkt ook aan alles dat het verhaal opbouwt naar een climax, eentje die je weet te verrassen.

Het einde waarbij Alexia uiteindelijk bevalt en tijdens de bevalling sterft mocht er best wezen. "Titane" is niet voor iedereen geschikt, maar wil je echter iets anders dan is "Titane" een aanrader. Voor als je een kwalitatief goede film wilt zien die vreemd, bijzonder en uniek tegelijk is. Deze film moet je ervaren. Sta ervoor open en stel geen vragen.