Titane (2021)

Klinkt ouderwets ongezellig, kom maar door!

Pfff, van die trailer krijg ik echt wel zin, nieuwe Ducournau

Heb je dit al gezien TornadoEF5?

Inderdaad een trailer die mijn "interesse" opwekt. Zit alleszins al genoeg sfeer en genoeg weirdness in de trailer. Dank voor de "tip", misschien dat ik voor deze wel eens een tripje naar de lokale cinema ga maken (als ze het verstand hebben om hem dan ook te spelen daar).

Vanaf 26 augustus in de bioscoop (O’Brother, via Gusto Entertainment)

Titane first-look review – A chromatic Cronenbergian body horror - lwlies.com

Wint de gouden palm!

Kom maar door!

Men prijst dit om originaliteit maar ik moet direct aan Crash denken? Ziet er trouwens wel mooi en goed uit, benieuwd naar.

Winnaar van Cannes! Interesse is gewekt!

Lijkt me lekker!

In België draait deze film al, en ik was wel benieuwd naar de film die er voor zorgde dat we voor de 2e keer in de geschiedenis van Cannes een vrouwelijke regisseur krijgen die de Palme d'Or won. Haar vorige film Grave van 5 jaar terug was voor mij alvast een zeer aangename verrassing. Grave-actrice Garance Marillier speelt in Titane ook een bijrol.

Grave was qua uitgangspunt al bizar en fascinerend, Titane gaat daarin nog een stuk verder. Een film waar ik met verbazing naar gekeken heb. Boeiend dus al zeker genoeg . De Belgische cinematograaf Ruben Impens levert mooi werk. Maar vooral actrice Agathe Rousselle (in haar eerste langspeelfilm) steelt de show. Garance Marillier maakt ook haar langspeelfilm debuut in Grave. Julia Ducournau heeft duidelijk oog voor haar vrouwelijke lead. (toch voor de 2 films die ze gemaakt heeft...)

Titane is geen echt toegankelijke film, maar het is net dat rauwe en wat hardere dat de film zo boeiend maakt. Echt overdonderen doet het niet, al bleef ik wel heel de tijd geboeid en kan de film het niveau best wel houden. Knap werk en sowieso benieuwd naar de volgende film van Ducournau.

Het is soms jaloersmakend wat MUBI oppikt voor andere delen van de wereld.

TITANE | Official Teaser | Coming Soon

Ik denk dat Ducournau stiekem een gat in de lucht sprong wanneer haar film vergeleken werd met het werk van Cronenberg, al vrees ik dat die vreugde niet wederzijds is. Waar Cronenberg met Crash - verfilming van het gelijknamige boek van Ballard en thematisch verwant met Titane - de perversie obsessie van een stel fetisjisten op een beklemmende doch subtiele en oprechte manier in beeld bracht, gaat Ducournau met elke scène uit de bocht. Titane is leeg, inhoudloos, en probeert dat krampachtig te camoufleren met een crescendo van extremiteiten, die echter al snel platvloers en goedkoop gaan aanvoelen. In dat opzicht is het verrassend dat men zich in Cannes laten vangen heeft aan de blitse en pseudo-choquerende verpakking (ik zeg pseudo, want buiten de mainstream is niets nog choquerend of taboe). Vooral omdat de film van elke splinter menselijkheid ontdaan wordt. Telkens wanneer er namelijk sprake is van enig doorleefd moment, bezieling of ontroering, of zelfs chemie tussen de hoofdpersonen, kan Ducournou zich niet bedwingen om toch nog net dat stapje verder te willen gaan. En dat doet afbreuk aan de integriteit van een verhaal dat in de kern wel potentieel heeft, maar nu slechts aan de oppervlakte blijft. Het deed me op dat vlak wat denken aan À L' Intérieur: effectbejag van het zuiverste water.

Ik was wel benieuwd naar Cannes’ laatste winnaar. Een evidente film is het allerminst en je moet toch even je grenzen verleggen om deze film ontvankelijk te benaderen. Ik stapte de film vrij blank in. Vreemde film die draait om het hoofdpersonage Alexia die na een auto-ongeval een titanium plaat in haar hoofd heeft.

Geen idee of die titanium plaat haar moreel besef heeft uitgeschakeld, maar wat volgt is de ontwikkeling van een femme fatale die spoor van bloed achterlaat. Het meest bizarre moment is wel de copulatie met de wagen. Het kon zomaar een scene uit Christine (Film, 1983) zijn. Vreemde plotontwikkeling vervolgens dat ze zwanger blijkt en motorolie bloedt...

De film evolueert naar een surrogaat relatie met vader die zijn kind verloren heeft. De metamorfose van Alexia was beangstigend en deed me wat denken aan Marilyn Manson bij momenten. De vader klampt zich echter vast aan het waanidee van zijn teruggekeerde zoon en vergaat intern van eenzaamheid en verdriet. Om zijn machocultuur staande te houden spuit hij zich Rundskop (Film, 2011) gewijs vol testosteron.

Titane is een film die visueel knap is. Niet de vreemde elementen springen in het oog, wel de gewaagde cinematografie in combinatie met een uitstekende soundtrack. Dat twerken bij die gepimpte auto’s was bvb echt geweldig. Inhoudelijk neemt Titane wel erg veel hooi op zijn vork en had ik soms geen idee waar de film heen wou of wat Ducournou wou bereiken. Sommige rariteiten hoefden echt niet. De band met de vader kon bvb veel sterker uitgewerkt worden.

Sowieso de beste trailer van het jaar. Nu al zo vaak in de bios gezien en elke keer ben ik gemesmerizeerd en geïntrigeerd. Als je zoveel krachtige beelden uit een film kunt halen, kan enkel het plot nog tegenvallen.

Grave kon me wel bekoren, maar niet voor in de bios. Is Titane dan wel verstandig om mee te pikken of kan ik er maar beter even mee wachten?

Titane is beter geplaatst in de bios dan Grave, dat is zeker. Of het “voldoende” is, kan ik niet voor je bepalen. De soundtrack (waarmee de trailer doorspekt mee is) en het visuele vond ik alvast fijn en goed tot zijn recht komen op groot scherm.

Gouden Palm-winnaar Titane is extreem, bloederig en krankjorum - VPRO Cinema - VPRO Gids

(interview)

Misschien wel meer een XL videoclip dan een speelfilm, hoewel de grenzen van de speelfilm natuurlijk niet vast liggen en de XL videoclip er wat mij betreft gewoon binnen valt.

Titane ziet hoe dan ook fantastisch uit. We volgen een psychopathische moordenaar die halverwege de film een andere identiteit aanneemt om uit het gevang te blijven. Ondertussen probeert ze het moorden af te leren. Dat lukt zowaar, maar waarom eigenlijk? Omdat ze liefde vindt bij haar surrogaat-vader? Omdat ze een kind bij zich draagt? Dat eerste lijkt me niet: haar eigen familie is ook goed voor haar. En dat kind wil ze het liefst wegmaken.

Zo roept de film wel meer vragen op, die ze niet altijd eenduidig beantwoordt. Mij bevalt dat wel. Laat mij maar zwemmen. Dat de film meer op het audiovisuele mikt dan op het menselijke, lijkt me een bewuste keuze, die uitstekend werkt.

Favoriete scène is de dans op de brandweerauto en de reacties van de collegae. Elke blik was raak. Groetjes!

Visueel zeer aantrekkelijke audio-visueel spektakel, maar voor een weinig horror kijker nogal wat heftige scenes. Het vraagt een andere manier van kijken en mindset en vooral niet alles proberen te begrijpen. Het is eigenlijk een absurd deels wat raadselachtig verhaal en uiteindelijke ook weer zeer ‘des levens’. Zou het nog een keer moeten bekijken. Prima casting, knap geacteerd, memorabele scenes.

Erotisch dansen op Wayfaring Stranger, je moet het maar verzinnen.  

Met haar grenzen en gender overschrijdende protagoniste zit Ducournau bovenop het trending topic van het moment, maar behaagziek kun je dit verder bepaald niet noemen.

Alexia - een stuk minder aaibaar dan de heldin uit Grave - geeft het begrip 'autorijden' een specifieke betekenis, en gooit er verder ook flink de beuk in, maar een kennelijk sluimerend vader-issue vindt een echo in de totaal uit de rails gelopen liefde van brandweerman Vincent voor zijn verdwenen zoon.

Die bizarre relatie kraakt en piept en schuurt, maar lijkt uiteindelijk toch de zachte, tedere kern van deze film. Een liefde die echt helemaal nergens mee zit.

Een film die me trouwens wel wat deed denken aan het werk van Claire Denis; uiteraard ook door het (uitstekende) optreden van Lindon, maar zo'n obsessieve, bizarre relatie, of in ieder geval de psychologie daarachter, in een Denis-film zou ik me goed kunnen voorstellen.

Ik ben er toch nog niet helemaal uit, hoe ik deze film moet inschatten. Titane heeft ontegenzeggelijk kwaliteiten, maar het zou zo maar kunnen dat ik het uiteindelijk, na een tweede beschouwing, toch niet trek. 

ik bedoel, je moet toch in zekere mate kunnen 'geloven' in de 'waarheid' die de film je voorschotelt.

We gaan het - vroeg of laat - nog eens bekijken. Maar voor de zekerheid zet ik voorlopig 4 sterren in

Alle ophef over seksuele identiteit en seks met een Cadillac ten spijt, is dit in feite een zwak psychologisch drama over twee mensen die hevig verlangen naar een waardevolle ouder/kind-relatie. Ducourneau doet haar uiterste best om ons te schokken met een erotische dans op een auto en expliciet geweld, maar aangezien er geen enkele reden is om ook maar enige sympathie te hebben voor de hoofdpersonen, liet het mij volledig koud. Het scenario van deze dwaze film zit vol plotgaten, maar voor de jury van het filmfestival in Cannes was dat geen belemmering om Julia Ducourneau te belonen met een Gouden Palm. Maar goed, in Cannes slaan ze mijn inziens al jaren de plank behoorlijk mis.

mrklm

Helemaal mee eens! Films van afgelopen jaren zoals Manbiki Kazoku aka Shoplifters (2018) en Gisaengchung aka Parasite (2019) waren beide tegenvallers. Ik had goede hoop voor deze maar als de film een Gouden Palm wint...?

Volslagen bizar. Eén groot wtf-moment van begin tot eind. Als Du Welz in een creatieve bui. Visueel zitten er veel mooie momenten in, alleen zelden echt heel opzienbarend. Narratief inhoudelijk komt er geen aspect echt goed uit de verf; het psycho niet, de rouwverwerking niet echt, het "ontheemd" zijn niet, de Crash-erige "scifi" niet veel anders dan zij die sex had met de kermisattractie...Het beklijft qua scenario nooit echt. Daarentegen zit er wat heerlijke morbide humor in, wat prachtig absurde scenes/situaties en creëert het constante absurde een niet-aflatende spanning, al met al best een opmerkelijke creatie. Waarom krijg ik het dan gevoelsmatig nog steeds (net) niet naar 4*...?

Tja.

Wat ik er uit op kan maken gaat het om een jong meisje, Alexia, dat niet echt een liefdevolle relatie met vader heeft, en door een akkefietje tussen beide, in de auto, een zwaar ongeluk krijgt, en een titaniumbeschermingsplaat in haar schedel krijgt.

Dit zal wel een metafoor zijn voor het pantser dat ze om zich heen bouwt, of zo. Want verderop in de film, als ze een jonge vrouw is, leidt ze een ruig leven waarin ze weinig emoties lijkt te hebben/tonen. Mensen die haar emotioneel te dicht naderen worden zonder pardon dood gemaakt.

Na sex met een auto te hebben gehad is ze bevrucht (?), en naarmate de zwangerschap vordert gaat ze motorolie bloeden en het lijkt of de baarmoeder (haar huid scheurt langzaam open) ook van titanium is (om haar kind te beschermen?).

Ondertussen wordt ze gezocht voor meervoudige moord, en neemt ze de identiteit aan van een jongen (Adriën) die tien jaar eerder spoorloos verdwenen is, waarna ze opgehaald wordt door de vader van de jongen.

Die vader heeft ook een pantser om zich heen gebouwd. Naar buiten is hij de sterke macholeider van een brandweerploeg, vol met jonge kerels die macho zijn, maar eigenlijk is hij een gebroken man die eenzaam en vol van verdriet over zijn verloren kind zijn dagen slijt.

Hij maakt zich wijs dat Alexia zijn zoon is (in het begin denkt hij het echt, want Alexia probeert er (letterlijk) met pijn en moeite als een jongeman uit te zien), en ook als hij er achter komt dat ze een vrouw is, blijft hij haar als zijn zoon zien. Dat is de enige manier voor hem om niet in elkaar te storten.

Alexia en Vincent hebben een sterke band, en hebben beide wat ze misten: iemand die om ze geeft. Als Alexia tijdens een feest van de brandweerlui een vrouwelijke dans doet op een brandweerwagen, en de hele bups aan jonge machokerels daar met afgrijzen naar kijken (die denken dat Alexia een verwijfde kerel is), komt Vincent langs, en druipt af. Dat doet Alexia pijn, want Vincent had gezegd altijd voor haar er te zullen zijn.

Uiteindelijk komt het toch wel weer goed tussen de twee en Alexia baart een kindje, maar sterft daarbij. Vincent is daar verdrietig over, maar heeft weer vreugde in zijn leven omdat hij een kind heeft om voor te zorgen.

Dat kind heeft overigens een titanium ruggengraat.

Dat was dan wat ik van het verhaal kon maken. Een zoektocht van twee mensen die affectie en bescherming zoeken. Dat is niet nieuw.

De uitvoering, met expliciete beelden, indringende muziek en, zeker in het eerste deel, de nodige erotiek, was op zich wel heftig. Maar wat ik er precies van moet denken weet ik niet, en een herziening lijkt me ook niet echt aantrekkelijk.

Je laatste zin heb ik precies zo. Je interpretatie over de schilden (van titaan) van de 2 hoofdpersonen doet wel het een en ander klikken maar vind ik door de film zelf niet overtuigend verbeeld.

En trouwens fijn dat de trailer vrijwel niks van de film prijsgeeft.

Tnx, Graaf

Een ietwat vreemde film over een vreemde vrouw maar in wezen is het een film die heel conventioneel de postmoderne clichés en een verzoenende boodschap brengt. Allereerst is er de (obsessieve) gerichtheid op het lichaam – soms sexy maar meestal afstotelijk en gewelddadig – waardoor de film af en toe op arthouse gore lijkt en in het verlengde ervan op transgenderschap en de mengvorm van menselijk lichaam en machine (de cyborg). Niet alleen valt het grove lichamelijke geweld in de film op, zoals wanneer Alexia mensen vermoordt of zichzelf toetakelt om op Adrien te lijken, maar het laat ook zien hoe we soms ons lichaam met geweld mooi proberen te maken, zoals bij het gebruik van anabolen, en soms de natuur ons lichaam toetakelt, zoals bij een zwangerschap. Daarbij komen de genderrollen die bewust worden omgekeerd zoals dat in deze film de seriemoordenaar een vrouw is en de macho heel gevoelig blijkt. Een en ander leidt er toe dat ook met seksualiteit volop wordt geëxperimenteerd: niet alleen is Alexia lesbisch maar bovenal doet ze het (omdat ze zelf metaal in haar hoofd heeft, zo is de suggestie) met auto’s zodat ook haar kind een cyborg is. Uiteindelijk is er liefdevolle boodschap dat het er niet toe doet wat je bent – man of vrouw of transgender of cyborg – en dat we elkaar moeten accepteren zoals we zijn.

Al met al is het resultaat een wat vreemde maar toch ook clichématige film die niet bang is om over the top te gaan en die met name in het eerste (Alexia-)deel naar onder meer Crash lijkt te verwijzen en in het tweede (Adrien-)deel naar Rosemary’s Baby. Ik vind ‘m duidelijk beter dan Grave/Raw omdat de film wel dermate heftig en rijk aan inhoud is dat ie je aandacht aldoor trekt, al is het tweede deel helaas minder heftig en wat langdradig.

Gave film, niet voor de weekhartigen

Uitgeput verliet ik de filmzaal na deze waanzinnige en buitenissige filmervaring. Drie films voor de prijs van 1:

- De proloog, waarin Alexia als klein meisje een auto-ongeluk krijgt en een plaat van titaan in haar schedel wordt geplaatst.

- De 20-jarige Alexia bestormt de hemel (wat titanen doen) als een ijskoude psychopaat die in een videoclip-achtige wervelwind mannen en vrouwen doodt, en zwanger wordt.

- Alexia transformeert in Adrien en heeft een bizarre vader/zoon-dochter verhouding met Vincent, brandweercommandant.

Ondertussen hebben we een heel traject afgelegd van een mens als moordzuchtig roofdier (door Julia Ducournau in koude, harde kleuren gefilmd) via de wedergeboorte van de zwangere Alexia in een vrouw die lijkt op een man (zoals een baby praat ze niet, en laat ze zich koesteren door een pseudo vader), in warme, zachte tinten gefilmd tot de geboorte van haar kind die een cyborg zou kunnen zijn.

Gaat het je inmiddels duizelen, weet dan dat alles volstrekt geloofwaardig overkomt.

Julia Ducournau's kijk op mannen en vrouwen blijkt genuanceerd en fluïde. Aanvankelijk is de mannenwereld er een van auto's en autopoezen, spat de testosteron van de brandweermannen af, en spuit de commandant zich in met anabole steroïden. Toch is het Alexia die een spoor van lijken achter zich laat - daarmee het cliché van 'vrouwen doden niet' doorprikkend - en is diezelfde commandant een tedere, zachte man die zich om Alexia/Adrien bekommert.

Daarbij is het niet ondenkbaar dat ook de cyborg een plaats gaat innemen in onze grenzeloze wereld waar het geslacht er niet meer toe doet, lijkt Ducournau ten slotte te concluderen.

Ondertussen ben ik weer op adem gekomen, en heb besloten dit meesterwerk te gaan herzien.

Dat vond ik juist niet. Te absurdistisch. Wat niet perse slecht hoeft te zijn maar ik vond het teveel effectbejag.