Quo Vadis, Aida? (2020)

Het verhaal van Srebrenica is schrijnend en gruwelijk. Dat is reeds de helft van de beleving. Dat heeft de film al mee, dat zou elke film meehebben. Daardoor kijkt de geïnformeerde kijker nagelbijtend verder zelfs al is er in de film geen moord zichtbaar (alles gebeurd off screen). Je weet namelijk wat er is gebeurd en het is niet goed. De film zelf is matig. Veeleer een reconstructie waarin de zwakte van de VN de sleutel blijkt te zijn van deze massamoord. Een POV van het hoofdpersonage Aida dat als vertaalster bij de UN probeert haar familie te redden Jammer dat er geen karakter schets werd gemaakt bv Aida als vertaalster die zaken moet vertalen terwijl ze weet dat het zal leiden tot de dood van de bevolking. Een tweestrijd, een belangenconflict ... het had de film een diepere intensiteit gegeven. Het laatste kwartier was het interessantste (de aftermatch), hoe iedereen met elkaar moet leven na de feiten. Hoe de vijanden van toen, de buren van nu zijn. Dat er nog steeds niet vergeten en vergeven is, is dan ook niet moeilijk te raden.

Zo verschrikkelijk was het dus. En wij waren daar, keken ernaar en deden niets. O ja, er waren duizend redenen waarom we niets konden doen. Maar toch. Een aangrijpende en voor zover ik het kan beoordelen waarheidsgetrouwe film over wat er nu precies dertig jaar geleden in dat deel van Bosnië is gebeurd. Nog altijd een open wond, waar de direct betrokkenen nog dagelijks onder lijden. O ja, er zijn dikke rapporten over verschenen en de regering is er over gevallen. Defensieminister van destijds, Joris Voorhoeve, heeft er een trauma aan overgehouden. Gelukkig is er ook een proces van verzoening op gang gekomen. Nog altijd zijn niet alle stoffelijke overschotten geïdentificeerd. Ik vond het een sterk einde van deze film om te zien hoe de VN-tolk (sterk spel van Jasna Djuricic) haar man en beide zonen identificeert aan wat er nog van hen over is, en dat was niet veel. Een film die nog wel een tijdje in mijn hooft zal blijven rondspoken.

Dit is een aardige oorlogsfilm. Je ziet en merkt dat het budget niet groot is en daardoor het verhaal wat zwak wordt voorgeschoteld. De acteurs doen zeker hun best en het is zeker wel de moeite waard, maar er had meer uitgehaald kunnen worden, als er meer budget was, denk ik. Ander soort camerashots, betere filmmuziek, etc.

Toch samengevat wel eens goed om deze oorlog beter te begrijpen. Ik ga het (opnieuw) weer opzoeken, want het is een vrij ingewikkelde oorlog! Veel dingen kwamen samen en zorgde ervoor dat het escaleerde.

Ik had deze film nog nooit eerder gekeken maar toch wel een aangrijpende verfilming. Ik kan het nog heel goed herinnenren dat die oorlog bezig was in het voormalig Joegoslavie. Die Mladić hebben ze pas in 2011 kunnen arresteren en heeft levenslang gekregen. Radovan Karadžić was destijds president en hij is veroordeeld voor het opdracht geven van de etnische zuiveringen. Hij zit ook nog een gevangenisstraf van 40 jaar uit, dus die zit voorlopig nog wel ff achter de dikke deur.

't Is eigenlijk helemaal niet in woorden te vatten. Wel in film, blijkbaar. De wanhoop kun je gewoon voelen. Je kijkt niet naar een mensenmassa; je zit er middenin. De onmogelijke keuzes waarmee de protagoniste kampt zijn niet voor te stellen. Alle personages worden indrukwekkend gespeeld en in beeld gebracht. Verslagenheid maakt zich nu nog steeds van mij meester.

Ik heb mijn best gedaan om me nog uitgebreider te verwoorden in een recensie op mijn blog.