My Octopus Teacher (2020)

Mooie docu over mijn favoriete voedsel. Fantastisch beest!

3,5

Prachtige docu over een man die weer zin in het leven krijgt door een wel heel vreemd wezen: een Octopus. Dat juist dít dier ervoor kan zorgen dat je uit een diep dal kan klimmen. Mooi ook hoe hij zijn liefde in de natuur overbrengt naar zijn zoon.

De intentie van deze docu zal wel zijn een evenwicht tussen het persoonlijke leven van

Craig Foster en de betoverende onderwaterbeelden en het contact met de octopus.

Voor een dubbele, extra beleving. Maar bij mij werkte het niet. De schoonheid van de

beelden continu wreed verstoord door het grote contrast van een babbelende Foster

in een sobere kamer aan een kale tafel. Misschien ook te zeer gewend aan fraaie

natuurdocumentaires met voice over. Maar dan nog... Kwam deze benadering bij mij

toch vooral enigszins geforceerd over met te veel aandacht voor Foster zelf.

Hele mooie docu met prachtige beelden

Prachtige documentaire. Ik vond het heel mooi. Leerrijk over een intrigerend dier, en hoe we moeten leren samen te leven met wildlife. Misschien dat John Milton me soortgelijke documentaires kan aanraden. Ik denk dat in de laatste jaren mijn smaak op vlak van documentaires (van alle filmgenres) het meest is veranderd. Alsof ik een heel andere documentaire interessant vind dan de Nat Geo en Discovery Channel stuff van vroeger. Ik vind nu documentaires die ons iets bijleren over onze plaats in de wereld, natuur, heelal heel interessant, over dingen die te weinig belicht worden, over anthropocentrisme, over grote vraagstukken enzovoort. Niet meer over puur wetenschappelijke feiten, want uiteindelijk is het meeste materiaal daarover heel snel gedateerd, en niet verdiepend genoeg, en is een paar klikken op het internet al genoeg om meer bij te leren dan een dik uur kijken naar zo een documentaire. Ik vind zo een documentaires ook een meer filmische ervaring hebben. Denk aan The King of Kong, Exit Through The Gift Shop, Grizzly Man, Kedi, Chasing Ice & Chasing Coral en Encounters at the End of the World

Het is een jarenlang geworstel geweest met een heel team van mensen, om tot dit format te komen: de natuurbeelden afgewisseld met het interview met Craig. Nu ik het hele verhaal heb kunnen lezen over het hoe en waarom, geloof ik zeker in de authenciteit van de film en ook in de authenciteit van Craigs beleving.

Toch vind (ook) ik deze voorstelling niet helemaal geslaagd. Het is denk ik een compromis, om zoveel mogelijk mensen aan te spreken, om een gevoel voor de waarde van de natuur over te brengen, en iets van het vermogen van de mens om zich één te voelen met de natuur.

edit: de link The Making of My Octopus Teacher - Sea Change Project - seachangeproject.com blijkt het op dit moment weer te doen!

Craig en Pippa Ehrlich werkten al sinds begin 2017 aan de onderwaterbeelden, om er een overtuigende film van te maken. De beelden zijn geschoten in meerdere jaren vooraf aan 2017. Ten tijde van het leven van deze ene speciale octopus werkte Craig ook samen met onderwaterfilmer Roger Horrocks. In Blue Planet II is een bijdrage opgenomen over octopussen, van Craig en Roger, in episode 5, uitgezonden in 2017.

Hier is een link met nog wat achtergrond: The story behind Bafta-winning documentary ‘My Octopus Teacher’ | Features | Screen - screendaily.com

Had ik ook.

Maar, als je elke dag met de octopus te maken hebt en gevoelens hebt dan poep op de natuur en help godverdomme de octopus, dat zou ik gedaan hebben.

idd, als ik een schaap op zijn/haar rug ziet liggen, dan klim ik ook het hekje over het dier te redden, das dan ook tegen de natuur in bij wijze van, ( of een vogeltje van een kat ..) en dan is de band nog minder dan die duiker met zijn octopus:)

Wat mij verbaast is dat Foster in het begin zegt dat hij geen enkele informatie kan vinden over dat "rare ding" terwijl ik in een andere documentaire (ik denk van BBC Earth maar ik moet dat nog opzoeken) allang zulk gedrag bij octopussen heb gezien

Je kunt net zo goed gebakken binnenband eten. Smaakt ook naar niets en voelt ook als rubber.

Dan weet jij niet hoe je het klaar moet maken. (Of je eet bij de verkeerde restaurants) Ik kan me geen malser hapje bedenken. Echt super lekker met een beetje olijfolie, zout en cayennepeper.

Deze film gaat overveen een pulpo (octopus) en geen calemari (Pijlstaartinktvis). Beide heerlijk.

Toen ooit, toen La Palma nog niet getroffen was door die akelige vulkaan, toen was ik daar op vakantie. Januari 2015.

Heerlijk huisje in Todoque, prima weekje met de liefste, maar dat avondje, toen er een harde wind was, in dat restaurantje.

Je bestelt iets, met pulpo als bijgerecht, en het bord wordt gevuld met een enorme stapel inktvisringen. Hoger dan de toren van Eiffel, en breder ook (heb geen zin nog een vergelijking te bedenken).

Pulpo (octopus) zijn geen inktvisringen. Dat is Calemari (Pijlstaartinktvis). Overigens horen die ook mals te zijn, maar dat gaat vaak fout. Niet het beste restaurantje, vrees ik.

Was zeker geen best restaurant. ik ga eens de echte inktvis proeven, als het "weer mag".

Wat vinden jullie nu zelf van dit gesprek?

On topic!

In velerlei opzichten moeilijk te verdragen. Waarom zou de psychologie van ene Craig Foster voor de modale toeschouwer relevant moeten zijn? Dat gehannes over zijn burn-out, zijn gewijzigde verhouding tot de realiteit dankzij de ervaringen met de octopus, de verheerlijking van het leven onder water, … Ik hield er een wee gevoel in de maagstreek aan over.

Waarom dan toch uitgekeken? Omdat de inhoud fascinerend is, zonder meer. Maar doe mij in het vervolg maar een droge, van menselijk affect gespeende BBC-documentaire, in plaats van deze opgeblazen zelfverheerlijking. Kitsch, verdammt!

2,5*

Leuke docu met een verfrissende invalshoek. Hier en daar werd het wat over-dramatisch gebracht maar verder heb ik mij geen seconde verveelt.

Inmiddels al 5 keer bekeken. Misschien omdat ik een zeer introvert persoon ben, ik belandt elke keer in tranen en neem afscheid van mijn vriendin!

Beetje drastisch lijkt me.

Niks drastisch, ik ben een erg introvert persoon en ik schaam me er niet voor; ik heb zitten janken aan het eind. Dit raakt mij echt!

De titel suggereert dat we iets meer kunnen leren van de octopus die het leven van Craig Foster veranderde, maar onze hoofdpersoon kweelt met een ASMR-stem alleen oppervlakkige levenslessen van zichzelf. Oké, er zijn prachtig onderwaterbeelden maar echt...? Een documentaire over een volwassen man die verteld over hoe intiem zijn ervaring zijn met een octopus vulgaris? Gevoelens voor een emotioneel onbeschikbare octopus? Gevalletje codependent gedrag? De gehele tijd vroeg ik mij eigen af; "Raakte deze man nu opgewonden van een octopus?" Geen wonder dan dat deze man last had van een burn-out! Hm, daarnaast als je zo vaak het territorium van de octopus verstoort, dat deze niet meer schuw voor de mens is...had dit, afgezien dat dit meer klinkt als een obsessie, ook kunnen aflopen op iemands bord. Goed bedoeld, misschien maar ook ondoordacht..en tja, daar krijg je een Oscar voor? Dat een documentaire met als onderwerp Zoöfilie (of er aan grenst) zulke goede waarderingen krijgt, lijkt me eigenlijk ook best wel eng...

Jane Goodall is het niet met je eens (blijkens Wintergasten 2023). Wat is er zo raar aan om een emotionele band met een dier te ervaren? En er zijn talloze voorbeelden van wederkerigheid daarin.

Ik vraag me toch iets af...Zou het niet kunnen dat de octopus de mens accepteerde en vertrouwde omdat ze verwachtte dat die haar zou beschermen tegen die zebrahaaien? Dan komt ze wel van een koude kermis thuis.

PS Gesproken taal Engels en Turks? Heb ik iets gemist?

Uitstekende documentaire over een man die iedere dag de zee induikt en contact maakt met een octopus. NIet direct een reguliere natuurdocumentaire, aangezien het ook een persoonlijk verhaal is. De meest prachtige beelden van de fascinerende onderwater-wereld. Een bijzondere band tussen mens en dier die hier wordt vastgelegd.

Prachtige documentaire en dat is alles wat ik er over ga zeggen. 5*

Mooie beelden, prima verhaal. maar toch een beetje vreemd iets.

Ik weet het niet, ! ?

2.5 **

Middelmatig. Iets te sentimenteel naar mijn smaak vooral wanneer de zoon erbij komt op het einde. De ecologische filosofieën vliegen je ook om de oren, één zijn met de natuur, lichaam past zich aan de omgeving, onthaasting door natuurbeleving, ... het had een power point presentatie van Frans Timmermans voor zijn Green Deal kunnen zijn. Toch perfect gemaakt met een stuwende score en een verhaallijn 'uitgebluste man komt door een ontmoeting terug in bloei' dat voor mij iets te geforceerd klinkt. Je hebt wel prachtige natuurbeelden, je ziet plaatsen die je niet voor mogelijk hield waardoor de planeet toch weer interessanter is dan 85 minuten geleden.