My Octopus Teacher (2020)

Prachtige docu , heb er veel gezien maar ik ben echt onder de indruk, mooi verteld en mooie beelden.

Fantastische beelden en ongelofelijk verhaal! Daarmee kan het niet mis gaan. Het lukt nog bijna wel omdat de docu zelf niet zo goed in elkaar zit. Die persoonlijke sores van Craig kunnen me niet interesseren en daar is helaas erg veel aandacht voor. Maar diep onder de indruk van de onderwaterwereld en in het bijzonder natuurlijk de octopus.

Schitterend vormgegeven, vertederende en zelfs aangrijpende documentaire over de onwaarschijnlijke vriendschap die ontstaat tussen de depressieve natuurfotograaf Craig Foster en een jonge nieuwsgierige octopus. Het onwaarschijnlijke gegeven resulteert in een fascinerende kijkervaring, verder versterkt door de oogverblindend mooie onderwaterfotografie. Ik stapte hier wat cynisch in, maar hield het uiteindelijk niet droog.

Wat een geweldige documantaire, meeslepend, geweldige opnames. Deze zal me lang bij blijven

De plaag van deze tijd is dat alles kapot gepsychologiseerd moet worden. Allemaal op de divan omdat het eigen leven zo verschrikkelijk interessant is voor anderen; elk trauma tot in de donkerste hoekjes uitgeplozen en elke emotie uitgespeld met grote letters. Zo krijg je een natuurdocumentaire als 'My Octopus Teacher' (2020) met overweldigend mooie sfeerbeelden en een geportretteerde die er onophoudelijk doorheen leutert. Craig Foster zegt op de voice-over precies wat zelf ook wel kunnen zien, of hij valt ons lastig met oninteressante zielenroerselen over hoe de ontmoetingen met deze octopus zijn leven verrijken. Bijna spiritueel hoe hij alles doet voorkomen als overweldigend en betekenisvol. Nog net een snik inhoudend om maximaal effect te hebben met deze vulkaan van emoties. In dat opzicht ook gezocht sentimenteel om de levenscyclus van de octopus te projecteren op Foster's relatie met z'n zoon, terwijl de jongen doorheen de documentaire niet eens zelf z'n mond opentrekt. Als je voorbij de pedanterie en de psychologie van de koude grond kunt kijken, dan is 'My Octopus Teacher' (2020) een heerlijke onderwaterschets. Maar je doet er goed aan 'm op mute te zetten.

Ik keek hier wel naar uit, ook zeker met een gemiddelde score als dit. En inderdaad, de film bevat een hoop prachtige onderwaterbeelden, gefocust op een octopus en al het andere onderwaterleven dat daarmee verweven is. Maar visueel mag dit dan dik in orde zijn, daarmee houdt het wel op voor mij. De film wordt verteld vanuit het oogpunt van Craig Foster, een duiker die een band opbouwt met de octopus. Vindt hij zelf in ieder geval. Hoe dan ook, ik heb zelden zo'n irritante verteller gehoord als Craig Foster. Naast een extreem vermoeiende stem, heeft hij ook de neiging om elk stukje onderwaterrust vol te ouwehoeren met wat hij ziet (onnodig, maar misschien nog enigszins functioneel) maar ook met wat hij voelt. En dat is zeldzaam oninteressant, vooral als hij sentimentele verhalen afsteekt over zijn depressies, zijn zoon, zijn geprojecteerde vriendschap met de octopus, en eigenlijk alles wat hem verder maar te binnen schiet. De laatste tien minuten waren helemaal tenenkrommend. Craig Foster heeft voor mij de documentaire compleet vergald. Had ik maar naar Donkerwoud geluisterd en het geluid uitgezet.

Erg treffende documentaire over sentimentaliteit.

Ondanks de overduidelijk oprechte emoties van Craig Foster, is zijn relaas over zijn unieke band met een octopus niet geheel overtuigend. De Zuid-Afrikaanse filmmaker Foster ging door een diep dal toen hij besloot dagelijks een duik te nemen in de gevaarlijke, ijskoude zee. Hij ontwikkelt zich tot een uitstekende zwemmer en duiker en raakt gefascineerd door de onderwaterwereld die hij aantreft. Een bijzondere ontmoeting met een octopus doet hem besluiten om toch weer te gaan filmen. Gedurende een jaar, de gemiddelde leefduur van een octopus, bouwt hij omzichtig aan een soort vriendschap en is hij getuige van sleutelmomenten uit het leven van zijn nieuwe beste vriend, in wiens leven Craig veel parallellen ziet met zijn eigen leven.

De ontegenzeggelijke fraaie onderwaterbeelden worden voor zien van commentaar van een aan tafel zittende Foster, maar de opzichtige montagetrucs doen vermoeden dat Craig zijn verhaal hier en daar wat heeft opgeleukt om het dramatisch interessant te houden. Dat is jammer, want vaak spreken de beelden voor zich. Iets minder gebruik van slow-motion en stemmige muziek had deze documentaire eveneens goed gedaan. En de beste manier om de 'wilde natuur' te beschermen is door daar weg te blijven natuurlijk.

Ik denk dat de wijze je waarop je naar deze docu kijkt, bepaalt of je deze docu koestert of net neersabelt. Ik denk dat het visuele aspect de meesten wel kan bekoren. De wereld onder de zeespiegel is een onbekende haast sprookjesachtige wonderbaarlijke wereld. Bij momenten echt genoten van de mooie beelden.

Op zich heel interessant om nieuwe weetjes te ontdekken over de octopus. Best aandoenlijk allemaal, verbazingwekkend ook bij momenten. Als je kritisch bent, kan je je afvragen hoe authentiek het allemaal is en welke wonderen de montage heeft verricht.

Kan me best inbeelden dat je een band opbouwt met een dier. Het lag er hier wel erg dik op. Het beest kreeg nog net geen naam. Desalniettemin toch wel genoten van de docu. De beelden spraken voor zich, dat was ruimschoots genoeg voor me.

De intentie van deze docu zal wel zijn een evenwicht tussen het persoonlijke leven van

Craig Foster en de betoverende onderwaterbeelden en het contact met de octopus.

Voor een dubbele, extra beleving. Maar bij mij werkte het niet. De schoonheid van de

beelden continu wreed verstoord door het grote contrast van een babbelende Foster

in een sobere kamer aan een kale tafel. Misschien ook te zeer gewend aan fraaie

natuurdocumentaires met voice over. Maar dan nog... Kwam deze benadering bij mij

toch vooral enigszins geforceerd over met te veel aandacht voor Foster zelf.

In velerlei opzichten moeilijk te verdragen. Waarom zou de psychologie van ene Craig Foster voor de modale toeschouwer relevant moeten zijn? Dat gehannes over zijn burn-out, zijn gewijzigde verhouding tot de realiteit dankzij de ervaringen met de octopus, de verheerlijking van het leven onder water, … Ik hield er een wee gevoel in de maagstreek aan over.

Waarom dan toch uitgekeken? Omdat de inhoud fascinerend is, zonder meer. Maar doe mij in het vervolg maar een droge, van menselijk affect gespeende BBC-documentaire, in plaats van deze opgeblazen zelfverheerlijking. Kitsch, verdammt!

2,5*

De titel suggereert dat we iets meer kunnen leren van de octopus die het leven van Craig Foster veranderde, maar onze hoofdpersoon kweelt met een ASMR-stem alleen oppervlakkige levenslessen van zichzelf. Oké, er zijn prachtig onderwaterbeelden maar echt...? Een documentaire over een volwassen man die verteld over hoe intiem zijn ervaring zijn met een octopus vulgaris? Gevoelens voor een emotioneel onbeschikbare octopus? Gevalletje codependent gedrag? De gehele tijd vroeg ik mij eigen af; "Raakte deze man nu opgewonden van een octopus?" Geen wonder dan dat deze man last had van een burn-out! Hm, daarnaast als je zo vaak het territorium van de octopus verstoort, dat deze niet meer schuw voor de mens is...had dit, afgezien dat dit meer klinkt als een obsessie, ook kunnen aflopen op iemands bord. Goed bedoeld, misschien maar ook ondoordacht..en tja, daar krijg je een Oscar voor? Dat een documentaire met als onderwerp Zoöfilie (of er aan grenst) zulke goede waarderingen krijgt, lijkt me eigenlijk ook best wel eng...

Uitstekende documentaire over een man die iedere dag de zee induikt en contact maakt met een octopus. NIet direct een reguliere natuurdocumentaire, aangezien het ook een persoonlijk verhaal is. De meest prachtige beelden van de fascinerende onderwater-wereld. Een bijzondere band tussen mens en dier die hier wordt vastgelegd.