• 10.604 nieuwsartikelen
  • 161.822 films
  • 10.115 series
  • 29.687 seizoenen
  • 613.513 acteurs
  • 192.989 gebruikers
  • 8.969.038 stemmen
Avatar
 
banner banner

Sound of Metal (2019)

Muziek / Drama | 120 minuten
3,72 400 stemmen

Genre: Muziek / Drama

Speelduur: 120 minuten

Oorsprong: Verenigde Staten / België

Geregisseerd door: Darius Marder

Met onder meer: Riz Ahmed, Olivia Cooke en Paul Raci

IMDb beoordeling: 7,7 (148.556)

Gesproken taal: Engels en Frans

Plot Sound of Metal

"Music was his world. Then silence revealed a new one."

De jonge Ruben is drummer en samen met zijn vriendin Lou lid van een heavymetalband. Zijn leven stort in wanneer hij zijn gehoor begint te verliezen. Hierdoor komen de relaties met Lou en met de andere bandleden onder druk te staan.

logo tmdbimagelogo tmdbimagelogo tmdbimagelogo tmdbimagelogo tmdbimagelogo tmdbimagelogo tmdbimagelogo tmdbimage

Externe links

Social Media

Video's en trailers

Reviews & comments


Gast

  • berichten
  • stemmen

Let op: In verband met copyright is het op MovieMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.
zoeken in:
avatar van Basto

Basto

  • 9975 berichten
  • 6792 stemmen

Oscarwinnaar beste geluid en beste montage.


avatar van Ste*

Ste*

  • 1956 berichten
  • 1279 stemmen

De filosoof schreef:
Helaas was mijn laatste film in de bioscoop voor de lockdown een tegenvaller. Het verhaal van de film is gewoon niet boeiend, mede omdat het naar mijn idee slecht wordt verteld. De film lijkt daarvoor in de plaats sterk te zijn gericht op het communiceren van de ervaring van het doof zijn (en omgekeerd is dit een film voor doven omdat elk geluidje in tekst wordt meegedeeld), maar die ervaring is weinig verrassend zodat de film weinig toevoegt en bij gebrek aan een sterk of meeslepend verhaal wordt de film snel saai.

De boodschap van de film lijkt te zijn dat de wereld van de doven net zo leuk is als de wereld de horenden (zodat het uiteindelijk niet zo erg is om doof te zijn) en dat $ 40.000 tot $ 80.000 voor een implantaat weggegooid geld is omdat wat je dan hoort niet echt een duidelijk of fijn geluid is (al zou je denken dat dat niet zo’n probleem is voor deze noise-muzikant) en je dan tussen twee werelden komt te zitten en je in geen van beide meer thuis bent.


Ik vond het lastig verwoorden waar bij mij de schoen wringt met deze film, maar dit vat het wel zo ongeveer samen.

Qua doof-zijn is de film zeer knap gemaakt, goede sounddesign en vooral het begin is best schrijnend en naar. Toevallig had ik afgelopen week een dicht oor en dat was al zeer vervelend, laat staan als je vrijwel van het een op het andere moment alles hoort alsof je diep onder water zit. In het begin is het dus best wel meevoelen met Ruben.

Maar de rest van de film kwam ik nooit echt in. Ik vond het zelf ook nooit heel duidelijk worden wat de film nu verder precies aan het doen was. Dat hij bijvoorbeeld een verslaafde was vond ik ook niet tot nauwelijks relevant in het grote geheel. En dat hij op het einde een fout gemaakt lijkt te hebben door voor het implantaat te kiezen (ik neem tenminste aan dat de film dat een beetje wilde laten zien (nou ja en horen)) in plaats van gezellig in de dovengemeenschap te blijven, tja oke.

Zeker niet slecht gemaakt maar ik blijf met een wat leeg gevoel achter.

3,25*


avatar van AGE-411

AGE-411

  • 10236 berichten
  • 723 stemmen

Film met heel wat diepgang in de personages, maar de film is naar mijn gevoel niet 'af'.

Ik had eigenlijk het gevoel dat het nog maar begon wanneer hij z'n vriendin terug op zocht in Brussel. Dan pas wordt de film echt top.

Alles daarvoor is slechts intro. Alles voor de werkelijke opname in de gemeenschap is zelf saai en langdradig.


avatar van BBarbie

BBarbie

  • 12724 berichten
  • 7600 stemmen

Ik heb er vrede mee dat Anthony Hopkins een Oscar heeft gekregen voor zijn titelrol in The Father. Na het zien van deze film zou ik hetzelfde kunnen zeggen over Riz Ahmed, want die doet niet of nauwelijks onder voor Hopkins. Ahmed zet een fraaie, doorleefde rol neer als heavy metal drummer, wiens leven op z’n kop wordt gezet wanneer hij zijn gehoor verliest. Naast Riz Ahmed verdienen ook de mensen van het geluid een compliment. Een beklijvend psychodrama.


avatar van schumacher

schumacher

  • 3871 berichten
  • 3597 stemmen

Is weer zo'n film waar je voor moet zijn.

Voor mij was dit echt mega saai. Sry.


avatar van pietpuk

pietpuk

  • 258 berichten
  • 365 stemmen

Sterke film over de worstelingen van een (ex) verslaafde op zijn zoektocht naar zelfacceptatie.


avatar van DjFrankie

DjFrankie

  • 2990 berichten
  • 3088 stemmen

Soms kun je ook van stilte genieten.


avatar van Fisico

Fisico (moderator films)

  • 8222 berichten
  • 4643 stemmen

Deze Sound of metaal stond al erg lang op mijn lijstje, maar schoof ik om één of andere reden steeds voor me uit. Het is toch een intense film geworden waarbij de hemel instort van een heavy metal drummer die ernstige schade oploopt aan het gehoor en zo goed als doof wordt. Onmogelijk dus om nog verder te spelen en gedaan die carrière…

Ik zit niet zo in de muziekwereld, dus ik weet niet hoe zeldzaam dit is, maar het verbaast me dat dit niet veel frequenter gebeurt. Soit, los hiervan wel een prima film met een prima aanpak van het plot en de situatie van Ruben Stone met die stiltes die nouja … oorverdovend leken.

Riz Ahmed doet het overigens uitstekend en levert hier meteen één van zijn beste prestaties af. Sound of metal is meeslepend en intens, maar zal inderdaad niet zomaar iedereen aanspreken. Ik begrijp overigens sommige reacties dat de film “iets” mist, maar ik kan er ook onvoldoende de vinger opleggen.


avatar van JJ_D

JJ_D

  • 3765 berichten
  • 1301 stemmen

‘Sound of metal’ – een film die, net als de titel, gaandeweg aan betekenis wint. Initieel kreeg Darius Marder me niet mee in het narratief, dat echter almaar beklemmender aandoet. De hyperkinetische montage, de cameravoering die dicht op de huid kruipt, de ongewone intensiteit van het geluid, …: het sleurt de toeschouwer evenwel steeds dieper in de psychologie van Ruben, wiens tragische wanhoop dus ook meer en meer invoelbaar wordt. Anders gezegd: hoe de manier van in beeld (en geluid) brengen, de ervaring intensifieert...opzienbarend!

Ademt het slot hoop dan wel wanhoop? De beide, zeer zeker. Alles is verloren, en net die wetenschap maakt een omwenteling immers mogelijk. Ruben en Lou hebben elkaar geraakt, en gered, maar op dit punt in hun levens aanbeland, schrijven ze elk aan een ander verhaal. Ze kunnen elkaar niet nog een keer redden, hun rollen zitten in hun lijf gebeiteld – de enige nog mogelijke transformatie is die van het ‘ik’. Lou heeft zich dat gerealiseerd door een andere artisticiteit te ontwikkelen, en ook voor Ruben ziet het er naar uit dat, met zijn keuze om alle ruis uit te schakelen, een nieuwe realiteit zich openbaart. Weergaloos is hoe de plotse stilte de cinematografie verhevigt, hoe het bestaan terug samenhang lijkt te krijgen, en daardoor betekenis. Ondanks – of dankzij – de crisis en de wanhoop…opnieuw hoop!

Zodoende laat ‘Sound of metal’ zich begrijpen als een parabel over vallen, opstaan, wederom vallen, en uiteindelijk anders leren lopen om niet langer op dezelfde manier te vallen. Niets zal nog hetzelfde zijn, en toch wordt het leven als het ware nog waardevoller, in de tweede kans – het alternatief – die Ruben zal aangrijpen. Diep, diep ontroerend – te meer omdat Marder vanuit het grootste miserabilisme en de grootste herrie, tot een hoogst integer en aandoenlijk portret komt. Of hoe deze film, naast talloze clichés, ook het stereotiep van de subcultuur moeiteloos overstijgt.

3,5*


avatar van Flavio

Flavio

  • 4441 berichten
  • 4710 stemmen

Sound of Metal beroert iets wat je de laatste tijd wel vaker ziet in films: een leven dat vrij bruusk wordt opgeschrikt door een handicap. Ondanks dat het vaak sympathieke films zijn zijn ze verder meestal niet heel boeiend. Deze film vormt daarop wel een uitzondering. Het proces van doofheid wordt knap verbeeld, het gedempte geluid, de metalige geluiden na de operatie. Riz Ahmed is geloofwaardig als drummer die zijn passie en werk ineen ziet storten. Het dreigt wel even richting het bekende Hollywood-stramien te gaan: hij komt in een commune van dove mensen terecht waar hij van een goeroe-achtige figuur zijn doofheid niet alleen moet leren accepteren maar zelfs omarmen, en hij bloeit langzaam op. Maar gelukkig accepteert hij het uiteindelijk helemaal niet en zoekt hij naar alternatieven, wat tot een mooi slotstuk leidt. Hij accepteert de nieuwe werkelijkheid, maar wel op zijn voorwaarden.

Moest trouwens wel even wennen aan Olivia Cooke als rockchick met geblondeerde wenkbrauwen, na haar vooral te kennen als koningin in House of the Dragon.


avatar van Leland Palmer

Leland Palmer

  • 23740 berichten
  • 4690 stemmen

Iemand heeft de folder niet goed gelezen. Wat had die verwacht dan met die implantaten? Dat alles weer als vanouds zou zijn? Raar dat hier verder gewoon totaal geen aandacht aan wordt besteed. Wat mij betreft een dom gegeven in film die veel beter had kunnen zijn. Vooral het middenstuk met de dovengemeenschap en de school / kinderen zijn echt goed. Daarna had de film echt voor een andere afslag moeten kiezen, want door dat gedonder met die implantaten zakt dit geheel keihard in elkaar.


avatar van Capablanca

Capablanca

  • 1023 berichten
  • 1447 stemmen

Sympathieke film over de wereld van de doven. Bij die scènes met gedempt geluid voelde ik zelfs een zekere druk op mijn oren. Eerste helft voor mij wel beter dan de tweede.


avatar van shrink

shrink

  • 1970 berichten
  • 2220 stemmen

Pfff wat een trage film, maar desondanks een kleine voldoende. De film heeft wel iets en heeft een diepere laag. Een tweede keer zal ik hem nooit weer kijken.


avatar van Movsin

Movsin

  • 7654 berichten
  • 8074 stemmen

Prachtfilm die scoort met de oprecht en doorleefde weergave van de gevoelens die een mens ondergaat wanneer zijn ganse leven ineen stort.

Riz Ahmed is imponerend en weet als het ware je volledig te doen meeleven met het drama dat zich bij hem afspeelt

Ook Paul Raci overtuigt als de mens die op een rustige, empathievolle manier poogt toch wat levensvreugde te kunnen geven aan mensen die aan doofheid leiden.


avatar van Lovelyboy

Lovelyboy

  • 3060 berichten
  • 2244 stemmen

Film met aansprekende titel en goede beoordelingen die ik wel eens wilde proberen, ik had dan ook best wel de nodige verwachtingen van deze film met een dergelijke titel aangezien ik zelf een redelijke 'metalhead' bent. Toch kwam de potentie die de film wel degelijk bezit er geen moment voor mij uit.

De film opent weergaloos. Het is hels, bruut en rauw op het podium, het is het moment van totaal op gaan in muziek, klanken, naakt tot op het bot, een soort van symbiose of harmonie. Iets dat the day after ook te zien is tussen Ruben en Lou die elkaar kennelijk zowel prive als muzikaal gevonden hebben. Overduidelijk is dat het twee dolende zielen zijn en door drugs en zelfverminking reeds op de rand van de afgrond gestaan hebben en beide een vol rugzakje hebben. Daarnaast is er het beeld rond Ruben van een gedreven en bezetten man betreffende de dingen die hij wil en de doelen die hij heeft. Het armoedig ogende leven in de trailer en het daarop volgende beeld van onderandere de underground scene met armoedige bandjes nemen we voor lief en is uiteraard werkelijkheid als de echte doorbraak uitblijft.

Tot daar boeiend en een beeld dat wel iets van Aronofsky's The Wrestler heeft, het is daarna vooral wachten op de gehoorproblemen en de schaduw die dit over de dingen gaat werpen. En het moet gezegd dat de stress en schrik tastbaar en begrijpelijk is, vooral als het je passie en inkomstenbron beïnvloed. De vertwijfeling en woede wordt knap gebracht met de vraag hoe verder, het geluid is met recht klote te horen en de gesprekken met de dokter en diens testen zijn van een subtiele aard. Maar vanaf daar stokt de film en empathie voor karakter Ruben waar de woede, frustratie en onmacht begrijpelijk zijn maar hij in de aanloop naar het tehuis van Joe, de scheiding van Lou en tevens gedurende zijn verblijf, zichzelf vooral neerzet en gedraagt als een extreem vervelende vent waarvan ik me afvraag wat hij nu eigenlijk wil en verwacht. Ja woede, frustratie oke, onmacht begrijpelijk, maar accepteer nu hulp, grijp aan wat je krijgen kan. Wat speelt er dan allemaal rond de scheiding van Lou? Het lijkt aan elkaar te hangen van drama, eerder leed, valkuilen en geestelijke schade. Maar de stipjes worden nooit aan elkaar verbonden met lijntjes waardoor Ruben toch vooral een onuitstaanbare vent lijkt.

Ongetwijfeld zal de achterliggende thematiek van de film draaien om acceptatie en het aanvaarden van hulp. En verrek, er zit op een gegeven moment beterschap in de gedragingen van Ruben waar de wisselwerking met Joe, de lerares en de drummende kinderen best mooi is, desondanks blijft het een eigenheimer die zijn eigen gang gaat terwijl het maar de vraag is of het er beter op wordt want dat kunstmatige geluid doet je toch werkelijk zeer aan het hoofd. De film lijkt uiteindelijk toch te eindigen in een moment van acceptatie waar de oude situatie toch beter lijkt dan de nieuwe waarop het verzet definitief wordt neergelegd. Maar zoals reeds gezegd heb ik niet heel veel met Sound of Metal waar ik de titel ook niet echt van begrijp en mag duidelijk zijn dat de film na de optredens en muzikale uitbarstingen een totaal andere kant is op gegaan. Het mag duidelijk zijn dat Sound of Metal een psychologische doorwrochte film is waar heel veel speelt, toch wordt het mij niet duidelijk genoeg en kan ik me te weinig inleven in deze neo nihilistische coming of age roadmovie. Moeizaam is dan ook het woord dat de lading van mijn mening redelijk dekt en moet de film het wat mij betreft doen met een minimale voldoende.