Sound of Metal (2019)

Uitstekende film over een drummer die samen met zijn vriendin een rockduo vormt totdat zijn gehoor hem in de steek laat. Een mooi portret over een ex-verslaafde drummer die doof wordt. Hier en daar best indringend omdat de film goed laat zien (en horen) hoe zijn wereld plots veranderd en hoe hij hiermee omgaat. Sterk acteerwerk en een prachtig einde.

Hele mooie film. Fijne toevoeging voor de top 10 dit jaar (is al zo'n karig lijstje). Riz Ahmed speelt echt heel sterk, dus die zal wel wat nominaties in de wacht slepen. Ben ook al een tijd fan van Olivia Cooke, al moet ik wel zeggen dat die blonde wenkbrauwen me hier wat kriebels gaven.

Maar aangrijpend verhaal, sterk in elkaar gezet en heel passend goede sound design.

4*

The sound of Silence

Ken je dat gevoel van verstopte oren wanneer je net uit het vliegtuig stapt? Zelf heb ik meerdere keren mee gemaakt dat mijn oren enkele dagen verstopt bleven en waarbij ik het als een grote opluchting ervoer als mijn gehoorgang weer open sprong. Vooral mensen die veel oorsmeer aanmaken, kunnen hier last van krijgen tijdens het vliegen.

De situatie waar de drummer Ruben in terecht komt, lijkt hier aanvankelijk een beetje op. Hij krijgt weliswaar geen verstopte oren na een vlucht in het vliegtuig, maar krijgt op een willekeurig moment een piep in zijn oren, wanneer zijn gehoor sterk gedempt word. Ruben schiet al gauw in paniek wanneer zijn gehoor vervolgens met rasse schreden achteruit gaat. Wat volgt is een gedesillusioneerde fase, waarbij je als kijker letterlijk in de schoenen van Ruben zelf lijkt te stappen. Net zoals Ruben had ik geen idee wat mensen tegen hem probeerden te zeggen wanneer hij voor het eerst in aanraking kwam met gebarentaal, en ook voor kijkers die niet weten hoe je op deze manier communiceert, kan dit voor veel verwarrende momenten zorgen.

Enige tijd geleden hoorde ik op de radio een kort interview waarbij iemand de volgende uitspraak maakte: ouder worden is accepteren van alles wat je overkomt. Zonder verder al te veel prijs te willen geven over het plot; dit was een uitspraak waaraan ik meerdere keren moest terugdenken tijdens het kijken van deze film. Weliswaar is het niet gebruikelijk om op een jonge leeftijd je gehoor te verliezen, maar dat wil niet zeggen dat acceptatie van dit feit geen belangrijke rol speelt binnen dit proces. In Sound of Metal wordt dit enorm krachtig weergegeven, en het is zonder meer een van de betere titels die in dit jaar uitgekomen zijn. Het is een klein, uit het leven gegrepen drama die heel puur en rauw gefilmd is met indrukkwekkende acteer prestaties. Wel is het belangrijk dat je deze film in de juiste setting bekijkt. Bij voorkeur alleen, of in een selectief gezelschap die arthouse producties kunnen waarderen. Wanneer je hier met de juiste verwachtingen in stapt, is dit een film die je nog langere tijd bij zal kunnen gaan blijven.

4,0*

Helaas was mijn laatste film in de bioscoop voor de lockdown een tegenvaller. Het verhaal van de film is gewoon niet boeiend, mede omdat het naar mijn idee slecht wordt verteld. De film lijkt daarvoor in de plaats sterk te zijn gericht op het communiceren van de ervaring van het doof zijn (en omgekeerd is dit een film voor doven omdat elk geluidje in tekst wordt meegedeeld), maar die ervaring is weinig verrassend zodat de film weinig toevoegt en bij gebrek aan een sterk of meeslepend verhaal wordt de film snel saai.

De boodschap van de film lijkt te zijn dat de wereld van de doven net zo leuk is als de wereld de horenden (zodat het uiteindelijk niet zo erg is om doof te zijn) en dat $ 40.000 tot $ 80.000 voor een implantaat weggegooid geld is omdat wat je dan hoort niet echt een duidelijk of fijn geluid is (al zou je denken dat dat niet zo’n probleem is voor deze noise-muzikant) en je dan tussen twee werelden komt te zitten en je in geen van beide meer thuis bent.

Sterke, subtiel aangrijpende film met een prachtige hoofdrol van Riz Ahmed. Regisseur Darius Marder neemt rustig de tijd om zijn personages te introduceren en zijn rauwe, realistische aanpak van de plot werpt gaandeweg vruchten af. Vooral indrukwekkend is de soundtrack, die het steeds verder afnemende gehoor van hoofdpersoon Ruben op treffende wijze weergeeft.

Sterke film. Vaak ben ik wat huiverig voor films over slechthorend/doof zijn omdat doof/slechthorend worden (of zijn) in films vaak een beetje simplistisch of onvolledig wordt weergegeven, en dan met name de psychologische effecten ervan. Het is een rouwproces, zeker voor plotsdoven. Dat doet Sound of Metal echter best goed; de ontkenningsfase, ongeloof, verdriet, woede, de (valse) hoop op verbetering en uiteindelijk, een soort van acceptatie. Alle fasen van het rouwproces komen voorbij.

Het enige dat ik een beetje kort door de bocht vond was het moment dat hij een operatie krijgt, die implantaten aangemeten krijgt en voor het eerst hoort dat het lang niet zo mooi en ideaal klinkt als hij hoopte; blikkerige robotstemmen, als een slechte telefoonontvangst. Zijn verbazing (hoe goed geacteerd ook) vond ik niet realistisch; in werkelijkheid gaat er toch minstens een consult met de audioloog aan vooraf en wordt er ruim van tevoren duidelijk gemaakt dat het geluid nooit zo zal klinken als vroeger. Echter snap ik dat dat bewust is weggelaten om het dramatische effect van de teleurstelling te versterken.

Qua plot liet het zich hier en daar al wat raden (zo dacht ik wel dat zijn relatie niet meer hetzelfde zou worden nadat Lou vertrok en dat Ruben uiteindelijk de boodschap van Joe zou accepteren ("je bent hier om te leren omgaan met je doofheid en niet om je gehoor te fixen") maar desondanks is het een mooie, ingetogen film die door het sterke acteerwerk en goede sound design wel een stevige indruk achterlaat.

4*

Het fraaie geluidsontwerp en het spel van Ahmed en Raci maken dit vaak ietwat meanderende psychologische drama de moeite waard. Ahmed leerde drummen voor deze rol en is zeer overtuigend als Ruben, de drummer van een metalband waarvan zijn vriendin Lou [Olivia Cooke] het boegbeeld is. Wanneer Ruben zich beseft dat hij zijn gehoor aan het verliezen is, hoopt hij op een snelle oplossing. Die blijkt er niet te zijn. Sterker nog: zijn gehoor is permanent beschadigd en hij zou hooguit met transplantaten nog enigszins kunnen horen, maar drummen zit er niet meer in. Op aandringen van Lou neemt Ruben intrek bij Joe [Paul Raci], die zomerkampen organiseert voor dove kinderen. We zien hoe Ruben, met dank aan de lessen die hij daar krijgt, langzaam uit zijn aanvankelijke isolement komt (de scènes aan de eettafel zijn zeer treffend) en weer iets van zijn zelfrespect terugvindt door gebarentaal te leren en nieuwe vrienden te maken, maar het verlangen naar zijn oude leven blijft. Opent indrukwekkend en heeft een aantal aangrijpende momenten, maar Marder had iets meer tempo in het verhaal mogen aanbrengen.

Solide.

Film met veel goede geluiden, dus de verwachtingen schieten dan automatisch wat omhoog. Het is uiteindelijk ook een goede film gebleken, maar ook eentje die nooit in mijn favorieten terecht gaat komen. Sound of Metal past eigenlijk perfect in het plaatje voor Oscarkanshebber.

Ahmed doet het goed in een rol die ik doorgaans niet van hem gewend ben. Ik ben hem meer gewend als bijpersonage, dus om hem nu in de hoofdrol te zien waarin hij zichzelf echt kan bewijzen is leuk. Hij laat ook wel degelijk zien dat hij over het nodige acteertalent beschikt om de rol te kunnen spelen, maar overdonderend is het nergens.

Bijrollen zijn ook aardig, vooral die van Raci vond ik erg goed. Hij is verder niet een heel prominente verschijning dus veel verschil maakt het niet, maar ik vind dat hij wel genoemd mag worden. Cooke vond ik net wat minder sterk, maar zij krijgt te weinig ruimte om ook echt te schitteren, dus dat is vergeven.

Visueel redelijk standaard, Marder besluit een rauwe stijl te hanteren maar erg humaan of menselijk voelt het nergens aan. Wel kent de film bovengemiddelde sound editing die de scenes van plotse doofheid wat harder laten binnenkomen. Na het zien van deze film draaide ik mijn muziekvolume dan ook wel naar beneden.

Erg sentimenteel wordt het verder nergens, en het raakt ook niet, maar het verloop is boeiend en de uitvoering degelijk. Doofheid heb ik ook nog niet zo vaak eerder gezien in een film, en deze film laat me met succes ook inzien dat het niet kunnen horen van je omgeving ook erg eng kan zijn, zeker als het je zo plots overkomt.

Qua verhaal en visuele beelden blijft het soms te veilig waardoor het nooit echt de andere, soortgelijke films kan overstijgen, maar het boeit wel. Een typische film die wat prijzen gaat winnen. Goed geacteerd, boeiend en hier en daar impactvol, maar daar houdt het ook op. Geen bijzonder briljante film, maar wel een goede film.

Sterk drama. Het verhaal is boeiend en het is ook zeker geen muziekfilm. De uitwerking is erg goed. Als snel wordt je de beperkte en sobere wereld van de hoofdrolspeler ingezogen en leef je mee als kijker. Dat wordt nog eens versterkt door het spelen met de geluiden zodat je een realistisch beeld krijgt van wat er speelt. Daarbij komt ook nog eens het uitstekende spel van Ahmed. Alles past. Helaas mist de film wel een hartverscheurend moment, dat je wel verwacht. Buiten dat een prima film. 4.0

Lichte tegenvaller. Er zitten enkele hele goede momenten in. Die stukjes muziek in het begin, de geweldige bijrol van Raci, het sfeertje en het laatste shot. Maar het is ook een film die heel veilig binnen de lijntjes kleurt en zeker tegen het einde ineens in een versnelling komt die ik niet overtuigend vond. Vooral dat gedoe met die implantaten, alsof hij het via Amazon bestelt en erachter komt dat het toch niet zo fijn is. En aangezien de focus van de film het laatste halfuur daarheen gaat, gaat de film eigenlijk als een nachtkaars uit. Jammer, want die stukjes met de kinderen samen of het oefenen met gebarentaal vond ik erg fijn. Daar vond ik Ahmed ook een fijne rol spelen, op andere momenten vond ik hem dan weer minder overtuigend. Vooral in zijn psyche duiken werkte niet en Ahmed vond ik in zijn gedragingen soms ook ongeloofwaardig. De positieve punten overheersen dan nog net. 3,0*.

Doordat ik zelf de laatste tijd wat last van tinitis heb, heb ik deze maar een tijdje vooruitgeschoven in de angst dat het wat te confronterend was.

Dat bleek nogal mee te vallen, omdat het hier om een wel bijzonder heftige variant van gehoorverlies gaat en het bovendien maar een deel van het thema van de film is.

Reubens geschiedenis, verslaving, way of life en toekomst combineren eigenlijk met het gehoorverlies tot wat de film compleet maakt.
Best indringend en mooi gedaan allemaal.

en ps wat een verschrikkelijk geluid toen hij eenmaal dat implantaat had. Niet te harden.

Een boeiend onderwerp, maar de uitwerking deed mij niet veel. Alleen de laatste twintig minuten maakt de film indruk. Daarvoor blijft het wat vlak. Met name omdat de onderlinge verhoudingen tussen de personages niet heel erg uit de verf komen. Vooral de relatie tussen Ruben en Lou komt niet echt overtuigend over. Ook geen sterke bijrollen. Riz Ahmed acteert wel naar behoren en zeker naar het einde toe weet hij de worsteling van zijn personage goed neer te zetten, met een overtuigend einde. Al met al viel de film mij echter wel wat tegen.

Film met heel wat diepgang in de personages, maar de film is naar mijn gevoel niet 'af'.

Ik had eigenlijk het gevoel dat het nog maar begon wanneer hij z'n vriendin terug op zocht in Brussel. Dan pas wordt de film echt top.

Alles daarvoor is slechts intro. Alles voor de werkelijke opname in de gemeenschap is zelf saai en langdradig.

Ik heb er vrede mee dat Anthony Hopkins een Oscar heeft gekregen voor zijn titelrol in The Father. Na het zien van deze film zou ik hetzelfde kunnen zeggen over Riz Ahmed, want die doet niet of nauwelijks onder voor Hopkins. Ahmed zet een fraaie, doorleefde rol neer als heavy metal drummer, wiens leven op z’n kop wordt gezet wanneer hij zijn gehoor verliest. Naast Riz Ahmed verdienen ook de mensen van het geluid een compliment. Een beklijvend psychodrama.

Deze Sound of metaal stond al erg lang op mijn lijstje, maar schoof ik om één of andere reden steeds voor me uit. Het is toch een intense film geworden waarbij de hemel instort van een heavy metal drummer die ernstige schade oploopt aan het gehoor en zo goed als doof wordt. Onmogelijk dus om nog verder te spelen en gedaan die carrière…

Ik zit niet zo in de muziekwereld, dus ik weet niet hoe zeldzaam dit is, maar het verbaast me dat dit niet veel frequenter gebeurt. Soit, los hiervan wel een prima film met een prima aanpak van het plot en de situatie van Ruben Stone met die stiltes die nouja … oorverdovend leken.

Riz Ahmed doet het overigens uitstekend en levert hier meteen één van zijn beste prestaties af. Sound of metal is meeslepend en intens, maar zal inderdaad niet zomaar iedereen aanspreken. Ik begrijp overigens sommige reacties dat de film “iets” mist, maar ik kan er ook onvoldoende de vinger opleggen.

‘Sound of metal’ – een film die, net als de titel, gaandeweg aan betekenis wint. Initieel kreeg Darius Marder me niet mee in het narratief, dat echter almaar beklemmender aandoet. De hyperkinetische montage, de cameravoering die dicht op de huid kruipt, de ongewone intensiteit van het geluid, …: het sleurt de toeschouwer evenwel steeds dieper in de psychologie van Ruben, wiens tragische wanhoop dus ook meer en meer invoelbaar wordt. Anders gezegd: hoe de manier van in beeld (en geluid) brengen, de ervaring intensifieert...opzienbarend!

Ademt het slot hoop dan wel wanhoop? De beide, zeer zeker. Alles is verloren, en net die wetenschap maakt een omwenteling immers mogelijk. Ruben en Lou hebben elkaar geraakt, en gered, maar op dit punt in hun levens aanbeland, schrijven ze elk aan een ander verhaal. Ze kunnen elkaar niet nog een keer redden, hun rollen zitten in hun lijf gebeiteld – de enige nog mogelijke transformatie is die van het ‘ik’. Lou heeft zich dat gerealiseerd door een andere artisticiteit te ontwikkelen, en ook voor Ruben ziet het er naar uit dat, met zijn keuze om alle ruis uit te schakelen, een nieuwe realiteit zich openbaart. Weergaloos is hoe de plotse stilte de cinematografie verhevigt, hoe het bestaan terug samenhang lijkt te krijgen, en daardoor betekenis. Ondanks – of dankzij – de crisis en de wanhoop…opnieuw hoop!

Zodoende laat ‘Sound of metal’ zich begrijpen als een parabel over vallen, opstaan, wederom vallen, en uiteindelijk anders leren lopen om niet langer op dezelfde manier te vallen. Niets zal nog hetzelfde zijn, en toch wordt het leven als het ware nog waardevoller, in de tweede kans – het alternatief – die Ruben zal aangrijpen. Diep, diep ontroerend – te meer omdat Marder vanuit het grootste miserabilisme en de grootste herrie, tot een hoogst integer en aandoenlijk portret komt. Of hoe deze film, naast talloze clichés, ook het stereotiep van de subcultuur moeiteloos overstijgt.

3,5*

Sound of Metal beroert iets wat je de laatste tijd wel vaker ziet in films: een leven dat vrij bruusk wordt opgeschrikt door een handicap. Ondanks dat het vaak sympathieke films zijn zijn ze verder meestal niet heel boeiend. Deze film vormt daarop wel een uitzondering. Het proces van doofheid wordt knap verbeeld, het gedempte geluid, de metalige geluiden na de operatie. Riz Ahmed is geloofwaardig als drummer die zijn passie en werk ineen ziet storten. Het dreigt wel even richting het bekende Hollywood-stramien te gaan: hij komt in een commune van dove mensen terecht waar hij van een goeroe-achtige figuur zijn doofheid niet alleen moet leren accepteren maar zelfs omarmen, en hij bloeit langzaam op. Maar gelukkig accepteert hij het uiteindelijk helemaal niet en zoekt hij naar alternatieven, wat tot een mooi slotstuk leidt. Hij accepteert de nieuwe werkelijkheid, maar wel op zijn voorwaarden.

Moest trouwens wel even wennen aan Olivia Cooke als rockchick met geblondeerde wenkbrauwen, na haar vooral te kennen als koningin in House of the Dragon.

Iemand heeft de folder niet goed gelezen. Wat had die verwacht dan met die implantaten? Dat alles weer als vanouds zou zijn? Raar dat hier verder gewoon totaal geen aandacht aan wordt besteed. Wat mij betreft een dom gegeven in film die veel beter had kunnen zijn. Vooral het middenstuk met de dovengemeenschap en de school / kinderen zijn echt goed. Daarna had de film echt voor een andere afslag moeten kiezen, want door dat gedonder met die implantaten zakt dit geheel keihard in elkaar.

Prachtfilm die scoort met de oprecht en doorleefde weergave van de gevoelens die een mens ondergaat wanneer zijn ganse leven ineen stort.

Riz Ahmed is imponerend en weet als het ware je volledig te doen meeleven met het drama dat zich bij hem afspeelt

Ook Paul Raci overtuigt als de mens die op een rustige, empathievolle manier poogt toch wat levensvreugde te kunnen geven aan mensen die aan doofheid leiden.

Film met aansprekende titel en goede beoordelingen die ik wel eens wilde proberen, ik had dan ook best wel de nodige verwachtingen van deze film met een dergelijke titel aangezien ik zelf een redelijke 'metalhead' bent. Toch kwam de potentie die de film wel degelijk bezit er geen moment voor mij uit.

De film opent weergaloos. Het is hels, bruut en rauw op het podium, het is het moment van totaal op gaan in muziek, klanken, naakt tot op het bot, een soort van symbiose of harmonie. Iets dat the day after ook te zien is tussen Ruben en Lou die elkaar kennelijk zowel prive als muzikaal gevonden hebben. Overduidelijk is dat het twee dolende zielen zijn en door drugs en zelfverminking reeds op de rand van de afgrond gestaan hebben en beide een vol rugzakje hebben. Daarnaast is er het beeld rond Ruben van een gedreven en bezetten man betreffende de dingen die hij wil en de doelen die hij heeft. Het armoedig ogende leven in de trailer en het daarop volgende beeld van onderandere de underground scene met armoedige bandjes nemen we voor lief en is uiteraard werkelijkheid als de echte doorbraak uitblijft.

Tot daar boeiend en een beeld dat wel iets van Aronofsky's The Wrestler heeft, het is daarna vooral wachten op de gehoorproblemen en de schaduw die dit over de dingen gaat werpen. En het moet gezegd dat de stress en schrik tastbaar en begrijpelijk is, vooral als het je passie en inkomstenbron beïnvloed. De vertwijfeling en woede wordt knap gebracht met de vraag hoe verder, het geluid is met recht klote te horen en de gesprekken met de dokter en diens testen zijn van een subtiele aard. Maar vanaf daar stokt de film en empathie voor karakter Ruben waar de woede, frustratie en onmacht begrijpelijk zijn maar hij in de aanloop naar het tehuis van Joe, de scheiding van Lou en tevens gedurende zijn verblijf, zichzelf vooral neerzet en gedraagt als een extreem vervelende vent waarvan ik me afvraag wat hij nu eigenlijk wil en verwacht. Ja woede, frustratie oke, onmacht begrijpelijk, maar accepteer nu hulp, grijp aan wat je krijgen kan. Wat speelt er dan allemaal rond de scheiding van Lou? Het lijkt aan elkaar te hangen van drama, eerder leed, valkuilen en geestelijke schade. Maar de stipjes worden nooit aan elkaar verbonden met lijntjes waardoor Ruben toch vooral een onuitstaanbare vent lijkt.

Ongetwijfeld zal de achterliggende thematiek van de film draaien om acceptatie en het aanvaarden van hulp. En verrek, er zit op een gegeven moment beterschap in de gedragingen van Ruben waar de wisselwerking met Joe, de lerares en de drummende kinderen best mooi is, desondanks blijft het een eigenheimer die zijn eigen gang gaat terwijl het maar de vraag is of het er beter op wordt want dat kunstmatige geluid doet je toch werkelijk zeer aan het hoofd. De film lijkt uiteindelijk toch te eindigen in een moment van acceptatie waar de oude situatie toch beter lijkt dan de nieuwe waarop het verzet definitief wordt neergelegd. Maar zoals reeds gezegd heb ik niet heel veel met Sound of Metal waar ik de titel ook niet echt van begrijp en mag duidelijk zijn dat de film na de optredens en muzikale uitbarstingen een totaal andere kant is op gegaan. Het mag duidelijk zijn dat Sound of Metal een psychologische doorwrochte film is waar heel veel speelt, toch wordt het mij niet duidelijk genoeg en kan ik me te weinig inleven in deze neo nihilistische coming of age roadmovie. Moeizaam is dan ook het woord dat de lading van mijn mening redelijk dekt en moet de film het wat mij betreft doen met een minimale voldoende.

"♪ The boys always tell me ♪"
"♪ Every hole is a goal for them ♪"
"♪ But just one hole would be a goal for me ♪"

"♪ Wanting you down there ♪"
"♪ Naked ♪"
"♪ Knowing your unfamiliarity ♪"
"♪ You're something I want to eat ♪"
"♪ You told me meat was carnal and cheap ♪"
"♪ I'm sorry you're cheap and violent ♪"
"♪ And something I want to eat ♪"

"♪ Purify! ♪"
"♪ Bathe me! ♪"

"♪ When was the last time I brought you to the break? ♪"
"♪ Lying beside you, our only perversity ♪"
"♪ Thirtsy in a sea of water, unable to drink ♪"
"♪ Let me get therе! ♪"
"♪ Let me get thеre! ♪"
"♪ Let me get there! ♪"
"♪ Let me get there! ♪"
"♪ Let me get there, let me, let me! ♪"
"♪ Let me get there! ♪"
"♪ Purify! ♪"
"♪ Let me get there! ♪"
"♪ Let me get there! ♪"
"♪ Purify! ♪"

Ze vormen een hecht maar labiel stel, drummer Ruben Stone (Riz Ahmed) en zangeres / gitarist Lou (Olivia Cooke). Hij is ex-junkie, zij zit onder de zelf aangebrachte littekens. Als Punk / Heavy metal duo (een soort van "The White Stripes") touren ze samen in een camper door Amerika. Tot Ruben op een dag een vreemde pieptoon hoort en plots alle geluiden rondom hem hoort wegvallen en hij 70 tot 80 procent van zijn gehoor verliest. Wat betekent dat voor zijn identiteit, zijn toekomst en zijn relatie met Lou?

Het openingsliedje met Riz Ahmed achter de drums en Olivia Cooke als zangeres en gitarist was gaaf en ook vond ik het geinig toen ze aan het rijden waren in de camper en men het had over liedje "I'd Do Anything For Love (But I Won't Do That)" van rockzanger Meat Loaf, waarover men zegt:

Ruben: What's the thing that he won't do in that song?
Ruben: What's left for him to not do?
Olivia: Anal

Maar als Ruben nu circa tien minuten opeens doof wordt, vond ik het maar een saaie en langdradige bedoeling. Natuurlijk is het aangrijpend en het zou je maar gebeuren en Riz Ahmed speelt de pannen van het dak, maar ik kon helaas maar weinig met deze film.

Wel is het sounddesign sterk en het zet je ook in de schoenen van Ruben en laat je ervaren wat hij nog kan opvangen met zijn oren. Zoals doffe geluiden, zachte stemmen in de verte op een laag pitje, veel ruis alsof je luistert naar een storende radio en ga zo maar door. We zien gesprekken vanuit zijn perspectief, met bijna geen geluid, om dan vervolgens snel over te schakelen naar een ander persoon met normaal geluid. Dit blijkt een goede vondst en maakt de betrokkenheid bij het onfortuinlijke hoofdpersonage alleen maar groter en zet je in de schoenen van iemand die (bijna) doof is. Wat verder ook nog goed is, is Paul Raci als mentor Joe, die Ruben begeleidt in een centrum voor doven.

"Sound of Metal" heeft een mooie boodschap op het einde en door de film heen moet Ruben leren dat doof zijn, of andere gebreken hebben, niet gezien hoeft te worden als een handicap. Hopelijk geldt dat ook voor Dieuwertje Blok die haar neus moet laten amputeren vanwege kanker. Vreselijk gewoon.

Eén van de meest originele films van de afgelopen jaren wellicht. De ervaring van het doof worden en daarmee omgaan wordt rustig en menselijk, maar zonder sentimentaliteit getoond. De rol van Ruben past ook uitstekend bij Riz Ahmed. Toch wel een bijzondere acteur met zijn intense oogopslag. En hij is ook geloofwaardig als Amerikaan trouwens.

Grootste minpunt is het nogal slordige scenario. Begreep bijvoorbeeld niet waarom de drugsverslaving zo'n rol moest spelen in het geheel. En dat hij na een aantal telefoontjes in een unieke gemeenschap terecht komt met dove verslaafden(?) en zelfs een hele geïntegreerde school met dove kinderen (?!). Dat ging me iets te snel en lijkt me nogal afwijkend van de gemiddelde ervaring van dove mensen en daardoor eigenlijk wel storend voor het geheel.

Gelukkig wordt dit ruimschoots gecompenseerd door de positieve zaken.

Een film die probeert zich in te leven in de wereld van doven en slechthorenden, met een muzikant die zo goed als doof wordt. En hoe die daar mee omgaat, negeert, omarmt, vervloekt. Ik ben zelf (amateur) muzikant en groot muziekliefhebber, dit moet gewoon een klap zijn. Zelf ken ik in de familie enkele mensen die zeer slecht horen en er mee moeten omgaan. Wat wel eens botst tegen onbegrip van de omgeving. De film is geen louter experiment waarbij een hele film vanuit een doof perspectief is gemaakt, maar probeert net de 2 werelden (die voor het hoofdpersonage bekend zijn) door elkaar te laten vloeien.

Ik moest bij de vertolking van Riz Ahmed denken aan Matthias Schoenaerts en als ik nadien meer info opzocht, bleek dat die enkele jaren voordien was gecast in de hoofdrol. Maar het project duurde voor het kon starten en tegen dan waren er al nieuwe namen aan de film verbonden. Riz Ahmed schitterde wel in deze film en werd terecht genomineerd voor een Oscar.

Goed.

Riz Ahmed is sterk in de hoofdrol als drummer die doof wordt. De tijdspanne tussen gehoorschade en doof zijn is vrij kort. Iets te, want zo krijg je weinig zicht op het worstelen met die beginnende doofheid. Het is vrij snel zoeken naar een oplossing voor die doofheid, wat de film min of meer in een definitieve plooi legt. Niettemin is het keurig gebracht en staat het drama als een huis. Het geluid na de operatie is vreselijk, trouwens. Ik hoop dat dit niet per se waarheidsgetrouw is.

3,5

Deze was onlangs op tv en eens meegepikt. Had eigenlijk totaal geen idee waarover deze ging gaan, maar was toch aangenaam verrast. Toch wel een boeiend verhaal, mede door de hoofdrolspeler die het prima deed.

Ondanks de langere speelduur verveelde de film ook niet. De moeite om eens gezien te hebben.