Sound of Metal (2019)

Intense en indringende film over verlies en acceptatie.

Met name door het vernuftige sound design krijg je als toeschouwer een inkijkje in de subjectieve ervaring van gehoorverlies. De gevolgen zijn heftig en komen tot uiting in vele aspecten van het dagelijks leven: werk, relaties, communicatie, identiteit. Uiteindelijk vindt het hoofdpersonage gelukkig zijn plek van letterlijke en figuurlijke stilte en accepteert hij wie hij is.

Uitstekende film over een drummer die samen met zijn vriendin een rockduo vormt totdat zijn gehoor hem in de steek laat. Een mooi portret over een ex-verslaafde drummer die doof wordt. Hier en daar best indringend omdat de film goed laat zien (en horen) hoe zijn wereld plots veranderd en hoe hij hiermee omgaat. Sterk acteerwerk en een prachtig einde.

Als tinittus patient keek ik hier met speciale interesse naar. Inderdaad heftig verhaal. Al vond ik wel dat Ruben in het begin vrij nuchter omging met iets traumatisch en angstwekkend. De emoties kwamen pas later. Verder een mooi en rustig kabbelend verhaal. Iets wat je niet verwacht als je de titel en poster ziet. Vooral de geluidsbeleving van de hoofdpersonage is indrukwekkend in beeld gebracht ( en in geluid). 3.5*

Mooie film inderdaad en goed geacteerd. Als heavy metal liefhebber dacht ik wel aan mijn trekken te komen haha. Metal betekent in deze iets heel anders. Hoogtepuntje in dit vervelende (film)jaar.

Hele mooie film. Fijne toevoeging voor de top 10 dit jaar (is al zo'n karig lijstje). Riz Ahmed speelt echt heel sterk, dus die zal wel wat nominaties in de wacht slepen. Ben ook al een tijd fan van Olivia Cooke, al moet ik wel zeggen dat die blonde wenkbrauwen me hier wat kriebels gaven.

Maar aangrijpend verhaal, sterk in elkaar gezet en heel passend goede sound design.

4*

Dat had ik ook. Katie Says Goodbye (2016) met haar al gezien?

Nog niet. Zet hem op mijn lijstje, thanks.

Op de valreep mijn film van het jaar, net boven Tenet. Nu was het een heel karig filmjaar, maar dat zegt verder niets over Sound of Metal. Een rustig opgebouwde, zeer interessante film met een onderwerp die je (naar mijn weten) niet vaak tegen komt. Een dikke aanrader voor iedereen die van ellende niet weet wat in haar/zijn top 10 van 2020 moet staan.

The sound of Silence

Ken je dat gevoel van verstopte oren wanneer je net uit het vliegtuig stapt? Zelf heb ik meerdere keren mee gemaakt dat mijn oren enkele dagen verstopt bleven en waarbij ik het als een grote opluchting ervoer als mijn gehoorgang weer open sprong. Vooral mensen die veel oorsmeer aanmaken, kunnen hier last van krijgen tijdens het vliegen.

De situatie waar de drummer Ruben in terecht komt, lijkt hier aanvankelijk een beetje op. Hij krijgt weliswaar geen verstopte oren na een vlucht in het vliegtuig, maar krijgt op een willekeurig moment een piep in zijn oren, wanneer zijn gehoor sterk gedempt word. Ruben schiet al gauw in paniek wanneer zijn gehoor vervolgens met rasse schreden achteruit gaat. Wat volgt is een gedesillusioneerde fase, waarbij je als kijker letterlijk in de schoenen van Ruben zelf lijkt te stappen. Net zoals Ruben had ik geen idee wat mensen tegen hem probeerden te zeggen wanneer hij voor het eerst in aanraking kwam met gebarentaal, en ook voor kijkers die niet weten hoe je op deze manier communiceert, kan dit voor veel verwarrende momenten zorgen.

Enige tijd geleden hoorde ik op de radio een kort interview waarbij iemand de volgende uitspraak maakte: ouder worden is accepteren van alles wat je overkomt. Zonder verder al te veel prijs te willen geven over het plot; dit was een uitspraak waaraan ik meerdere keren moest terugdenken tijdens het kijken van deze film. Weliswaar is het niet gebruikelijk om op een jonge leeftijd je gehoor te verliezen, maar dat wil niet zeggen dat acceptatie van dit feit geen belangrijke rol speelt binnen dit proces. In Sound of Metal wordt dit enorm krachtig weergegeven, en het is zonder meer een van de betere titels die in dit jaar uitgekomen zijn. Het is een klein, uit het leven gegrepen drama die heel puur en rauw gefilmd is met indrukkwekkende acteer prestaties. Wel is het belangrijk dat je deze film in de juiste setting bekijkt. Bij voorkeur alleen, of in een selectief gezelschap die arthouse producties kunnen waarderen. Wanneer je hier met de juiste verwachtingen in stapt, is dit een film die je nog langere tijd bij zal kunnen gaan blijven.

4,0*

Helaas was mijn laatste film in de bioscoop voor de lockdown een tegenvaller. Het verhaal van de film is gewoon niet boeiend, mede omdat het naar mijn idee slecht wordt verteld. De film lijkt daarvoor in de plaats sterk te zijn gericht op het communiceren van de ervaring van het doof zijn (en omgekeerd is dit een film voor doven omdat elk geluidje in tekst wordt meegedeeld), maar die ervaring is weinig verrassend zodat de film weinig toevoegt en bij gebrek aan een sterk of meeslepend verhaal wordt de film snel saai.

De boodschap van de film lijkt te zijn dat de wereld van de doven net zo leuk is als de wereld de horenden (zodat het uiteindelijk niet zo erg is om doof te zijn) en dat $ 40.000 tot $ 80.000 voor een implantaat weggegooid geld is omdat wat je dan hoort niet echt een duidelijk of fijn geluid is (al zou je denken dat dat niet zo’n probleem is voor deze noise-muzikant) en je dan tussen twee werelden komt te zitten en je in geen van beide meer thuis bent.

Sterke, subtiel aangrijpende film met een prachtige hoofdrol van Riz Ahmed. Regisseur Darius Marder neemt rustig de tijd om zijn personages te introduceren en zijn rauwe, realistische aanpak van de plot werpt gaandeweg vruchten af. Vooral indrukwekkend is de soundtrack, die het steeds verder afnemende gehoor van hoofdpersoon Ruben op treffende wijze weergeeft.

Sterke film. Vaak ben ik wat huiverig voor films over slechthorend/doof zijn omdat doof/slechthorend worden (of zijn) in films vaak een beetje simplistisch of onvolledig wordt weergegeven, en dan met name de psychologische effecten ervan. Het is een rouwproces, zeker voor plotsdoven. Dat doet Sound of Metal echter best goed; de ontkenningsfase, ongeloof, verdriet, woede, de (valse) hoop op verbetering en uiteindelijk, een soort van acceptatie. Alle fasen van het rouwproces komen voorbij.

Het enige dat ik een beetje kort door de bocht vond was het moment dat hij een operatie krijgt, die implantaten aangemeten krijgt en voor het eerst hoort dat het lang niet zo mooi en ideaal klinkt als hij hoopte; blikkerige robotstemmen, als een slechte telefoonontvangst. Zijn verbazing (hoe goed geacteerd ook) vond ik niet realistisch; in werkelijkheid gaat er toch minstens een consult met de audioloog aan vooraf en wordt er ruim van tevoren duidelijk gemaakt dat het geluid nooit zo zal klinken als vroeger. Echter snap ik dat dat bewust is weggelaten om het dramatische effect van de teleurstelling te versterken.

Qua plot liet het zich hier en daar al wat raden (zo dacht ik wel dat zijn relatie niet meer hetzelfde zou worden nadat Lou vertrok en dat Ruben uiteindelijk de boodschap van Joe zou accepteren ("je bent hier om te leren omgaan met je doofheid en niet om je gehoor te fixen") maar desondanks is het een mooie, ingetogen film die door het sterke acteerwerk en goede sound design wel een stevige indruk achterlaat.

4*

Het sounddesign is ijzersterk en maakt van deze Sound of Thunder een zeer immersieve ervaring. En Riz Ahmed levert een echte power performance om dat gevoel nog meer te versterken. Dé On-Demand-film van dit jaar.

Ik sluit me aan bij wat eerder gezegd is. Moet zeggen dat het me opvalt hoe Amazon toch dit soort films graag oppikt en met sterke titels komt. Naast de gare mainstream zoals Borat 2 enzo. Dit lukt Netflix minder goed lijkt het wel. Of misschien dat er een verschil in marketing zit tussen de twee zodat ik van dit soort pareltjes niet krijg aangeboden op Netflix? Prima heeft iig wel meer een status als kwaliteits merk ten opzichte van Netflix. Mede door deze titel.

Heel sterk! Wat jeroentjuhhhhh zegt. Het is ook hoe en wanneer de sound design wordt gebruikt dat het zo effectief maakt (bijvoorbeeld de metaalachtige stemmen en geroezemoes als hij op dat verjaardagsfeestje tussen de mensen wandelt) Verder wil ik de AC1 Award voor beste mannelijk bijrol uitreiken aan die oudere man/mentor van de school. En dan te bedenken dat elke scène in 1 of 2 keer is opgenomen wegens geldgebrek. Ook dacht ik de stad Antwerpen te herkennen in de allerlaatste scène. Prachtig debuut voor regisseur Darius Marder!

Ik durfde deze film om het nare onderwerp bijna niet te kijken. Als je als muzikant van de ene op de andere dag je gehoor verliest stoort je hele wereld gewoon in. Sound of Metal laat op een pijnlijk realistische manier zien (of horen) hoe zoiets moet zijn. Dat gevoel van isolatie wordt knap op de kijker overgebracht met het sounddesign. En bovenal door Riz Ahmed, die fantastisch speelt en waarschijnlijk daarvoor wel met een Oscarnominatie beloond zal worden.

Uiteindelijk is de film vooral ook een inspirerende maar niet minder pijnlijke film over menselijke veerkracht en verdergaan met je leven, een breakup movie in feite. Ik vond Raci ook wel enorm sterk als leider van die fascinerende dovengemeenschap op het platteland. Wonderlijk ook al die technologische hulpmiddelen die doven en slechthorenden een makkelijker leven kunnen geven.

Die scène met de glijbaan was echt prachtig, en wat ik ook wel krachtig vond is dat we slechts een paar glimpjes meekrijgen van het moeilijke leven dat Ruben, Lou en andere personages hebben gehad. Verder sprongen die scène waarin Joe Ruben wegstuurt en die waarin Ruben voor het eerst door dat apparaat hoort er ook echt uit. En het zeer geslaagde einde natuurlijk. 4.0*.

Het fraaie geluidsontwerp en het spel van Ahmed en Raci maken dit vaak ietwat meanderende psychologische drama de moeite waard. Ahmed leerde drummen voor deze rol en is zeer overtuigend als Ruben, de drummer van een metalband waarvan zijn vriendin Lou [Olivia Cooke] het boegbeeld is. Wanneer Ruben zich beseft dat hij zijn gehoor aan het verliezen is, hoopt hij op een snelle oplossing. Die blijkt er niet te zijn. Sterker nog: zijn gehoor is permanent beschadigd en hij zou hooguit met transplantaten nog enigszins kunnen horen, maar drummen zit er niet meer in. Op aandringen van Lou neemt Ruben intrek bij Joe [Paul Raci], die zomerkampen organiseert voor dove kinderen. We zien hoe Ruben, met dank aan de lessen die hij daar krijgt, langzaam uit zijn aanvankelijke isolement komt (de scènes aan de eettafel zijn zeer treffend) en weer iets van zijn zelfrespect terugvindt door gebarentaal te leren en nieuwe vrienden te maken, maar het verlangen naar zijn oude leven blijft. Opent indrukwekkend en heeft een aantal aangrijpende momenten, maar Marder had iets meer tempo in het verhaal mogen aanbrengen.

Ik zat al klaar voor een film vol metal muziek, maar Sound of Metal concentreert zich al vrij snel op de doofheid van de drummer. Die Riz Ahmed zit echt geweldig in zijn rol en de vele stappen in het proces van de acceptatie van zijn gehoorverlies worden realistisch en goed vertolkt. Het voortreffelijke gebruik van geluidseffecten versterkt de beleving enorm, je waant je soms echt in het hoofd van Ruben. Hoe het gaat aflopen laat zich wel een beetje raden, maar de impact van Sound of Metal is er niet minder om. Zo gaat de film dus niet over de luide decibellen zelf, maar vooral over de persoonlijke verwerking van het gehoorverlies en dat levert een bijzonder mooie film met veel psychologische diepgang op.

Ja dat was ook mijn verwachting maar goed hopelijk komt er nog eens een film die meer gaat over het leven van een metal band en de hele sfeer daar om heen. Met moshpits, alcohol, groepseenheid, broederschap ruzies, drama ja genoeg stof om daar een mooie film van te maken.

Dit is trouwens ook een hele goede film die volledig gaat over drummen.

Met een eng goed spelende J K Simmons!.

Whiplash (2014)

Solide.

Film met veel goede geluiden, dus de verwachtingen schieten dan automatisch wat omhoog. Het is uiteindelijk ook een goede film gebleken, maar ook eentje die nooit in mijn favorieten terecht gaat komen. Sound of Metal past eigenlijk perfect in het plaatje voor Oscarkanshebber.

Ahmed doet het goed in een rol die ik doorgaans niet van hem gewend ben. Ik ben hem meer gewend als bijpersonage, dus om hem nu in de hoofdrol te zien waarin hij zichzelf echt kan bewijzen is leuk. Hij laat ook wel degelijk zien dat hij over het nodige acteertalent beschikt om de rol te kunnen spelen, maar overdonderend is het nergens.

Bijrollen zijn ook aardig, vooral die van Raci vond ik erg goed. Hij is verder niet een heel prominente verschijning dus veel verschil maakt het niet, maar ik vind dat hij wel genoemd mag worden. Cooke vond ik net wat minder sterk, maar zij krijgt te weinig ruimte om ook echt te schitteren, dus dat is vergeven.

Visueel redelijk standaard, Marder besluit een rauwe stijl te hanteren maar erg humaan of menselijk voelt het nergens aan. Wel kent de film bovengemiddelde sound editing die de scenes van plotse doofheid wat harder laten binnenkomen. Na het zien van deze film draaide ik mijn muziekvolume dan ook wel naar beneden.

Erg sentimenteel wordt het verder nergens, en het raakt ook niet, maar het verloop is boeiend en de uitvoering degelijk. Doofheid heb ik ook nog niet zo vaak eerder gezien in een film, en deze film laat me met succes ook inzien dat het niet kunnen horen van je omgeving ook erg eng kan zijn, zeker als het je zo plots overkomt.

Qua verhaal en visuele beelden blijft het soms te veilig waardoor het nooit echt de andere, soortgelijke films kan overstijgen, maar het boeit wel. Een typische film die wat prijzen gaat winnen. Goed geacteerd, boeiend en hier en daar impactvol, maar daar houdt het ook op. Geen bijzonder briljante film, maar wel een goede film.

Sterk drama. Het verhaal is boeiend en het is ook zeker geen muziekfilm. De uitwerking is erg goed. Als snel wordt je de beperkte en sobere wereld van de hoofdrolspeler ingezogen en leef je mee als kijker. Dat wordt nog eens versterkt door het spelen met de geluiden zodat je een realistisch beeld krijgt van wat er speelt. Daarbij komt ook nog eens het uitstekende spel van Ahmed. Alles past. Helaas mist de film wel een hartverscheurend moment, dat je wel verwacht. Buiten dat een prima film. 4.0

Van begin tot eind is deze film echt een topdrama.

Goed geacteerd, nergens saai. Passend einde.

Deze film zou meer gewaardeerd moeten worden.

Toch wel onverwacht sterk drama. Heeft 34 jaar geduurd voordat dit onderwerp in children of a lesser god ook al indruk maakte.

Eerste keer voor Belgisch productiehuis

Een Belg die wellicht wel een fles opentrekt, is Bert Hamelinck. Hij zat met zijn Belgische, internationale productiehuis Caviar achter Sound of metal, dat ook zes nominaties versierde, waaronder in de categorie voor beste film. Het zou de eerste keer zijn dat een Belgisch productiehuis het zo ver schopt op de Oscars. Aanvankelijk zou Matthias Schoenaerts in die film de hoofdrol spelen, maar uiteindelijk ging die rol naar Riz Ahmed, die genomineerd werd voor beste acteur. Een week na de première van de film op het filmfestival van Toronto werd Sound of metal opgepikt door Amazon Studios.

(https://www.standaard.be/cnt/dmf20210315_94440564)

Lichte tegenvaller. Er zitten enkele hele goede momenten in. Die stukjes muziek in het begin, de geweldige bijrol van Raci, het sfeertje en het laatste shot. Maar het is ook een film die heel veilig binnen de lijntjes kleurt en zeker tegen het einde ineens in een versnelling komt die ik niet overtuigend vond. Vooral dat gedoe met die implantaten, alsof hij het via Amazon bestelt en erachter komt dat het toch niet zo fijn is. En aangezien de focus van de film het laatste halfuur daarheen gaat, gaat de film eigenlijk als een nachtkaars uit. Jammer, want die stukjes met de kinderen samen of het oefenen met gebarentaal vond ik erg fijn. Daar vond ik Ahmed ook een fijne rol spelen, op andere momenten vond ik hem dan weer minder overtuigend. Vooral in zijn psyche duiken werkte niet en Ahmed vond ik in zijn gedragingen soms ook ongeloofwaardig. De positieve punten overheersen dan nog net. 3,0*.

Doordat ik zelf de laatste tijd wat last van tinitis heb, heb ik deze maar een tijdje vooruitgeschoven in de angst dat het wat te confronterend was.

Dat bleek nogal mee te vallen, omdat het hier om een wel bijzonder heftige variant van gehoorverlies gaat en het bovendien maar een deel van het thema van de film is.

Reubens geschiedenis, verslaving, way of life en toekomst combineren eigenlijk met het gehoorverlies tot wat de film compleet maakt.
Best indringend en mooi gedaan allemaal.

en ps wat een verschrikkelijk geluid toen hij eenmaal dat implantaat had. Niet te harden.

Een boeiend onderwerp, maar de uitwerking deed mij niet veel. Alleen de laatste twintig minuten maakt de film indruk. Daarvoor blijft het wat vlak. Met name omdat de onderlinge verhoudingen tussen de personages niet heel erg uit de verf komen. Vooral de relatie tussen Ruben en Lou komt niet echt overtuigend over. Ook geen sterke bijrollen. Riz Ahmed acteert wel naar behoren en zeker naar het einde toe weet hij de worsteling van zijn personage goed neer te zetten, met een overtuigend einde. Al met al viel de film mij echter wel wat tegen.

Vond je Paul Raci niet goed dan als councellor? Vond het de beste rol van de film, hoe goed Ahmed ook is in deze film.

Qua acteerwerk wel, maar vond zijn rol wat beperkt (weinig schermtijd).