My Octopus Teacher (2020)

De beelden, de man, de leefstijl, het dier. My Octopus Teacher is de ontwikkelende verstandhouding tussen de in het ijskoude water van Stormkaap bijna naakt zwemmende freediver/filmmaker Craig Foster en een vrouwelijke octopus. Gedurende de dagelijkse dives over de span van bijna een jaar ontwikkelt zich band gebaseerd op wederzijds vertouwen en fascinatie. Achter het monster, achter het stukje sushi, gaat een van de meest intrigerende en intelligente oceaanbewoners schuil. Schitterende documentaire over het deelworden van de ongereptheid van de natuur.

Mooie beelden. Erg van genoten. De man had meer met de octopus dan de octopus met de man, lijkt mij.

Berichten verplaatst naar Film > Genres en landen > Documentaires

Zelden zo onder de indruk geweest van een natuur documentaire. Prachtige beelden en een ontzettend intens, spannend en ontroerend verhaal. Deze krijgt de volle mep van mij. Ik ben diep geroerd door de connectie die deze twee compleet verschillende wezens met elkaar hebben weten te vormen.

Ik sluit me hier volledig bij aan. Ik zou graag dit format met meer dieren willen zien. Ik denk dat het echt zal helpen mensen meer te laten geven om wilde dieren en een voorstelling te maken hoe het leven tot het eind van zo'n beest er uit ziet.

Is wat voor de Grieken deze film. Die vangen een octopus, slaan er een tijdje mee op de rotsen zodat ie lekker zacht wordt en dan gaat ie 's avonds op de BBQ.

Prachtige docu , heb er veel gezien maar ik ben echt onder de indruk, mooi verteld en mooie beelden.

Diep onder de indruk! 5 ☆

Fantastische beelden en ongelofelijk verhaal! Daarmee kan het niet mis gaan. Het lukt nog bijna wel omdat de docu zelf niet zo goed in elkaar zit. Die persoonlijke sores van Craig kunnen me niet interesseren en daar is helaas erg veel aandacht voor. Maar diep onder de indruk van de onderwaterwereld en in het bijzonder natuurlijk de octopus.

''Your part of it, not only a visitor''

Zeer indrukwekkende afschildering van de intieme band tussen twee ogenschijnlijk verschillende aardbewoners. Het ultieme voorbeeld waar je de levensles uit kan trekken dat we allemaal samen het avontuur van het leven doormaken. Ieder wellicht op z'n eigen manier, maar uiteindelijk zijn we allemaal verbonden met elkaar. Prachtige levensles! Wat mij betreft is dit er eentje die overal in het onderwijs zo ingevoerd kan worden als 'must see'.

Kijk en verwonder!

Die 'persoonlijk sores' maken juist dít verhaal compleet, dan heb je de intentie van de filmmaker(s) niet helemaal begrepen en had je beter een oppervlakkige onderwaterdocu op youtube kunnen gaan kijken Niks persoonlijks!

Schitterend vormgegeven, vertederende en zelfs aangrijpende documentaire over de onwaarschijnlijke vriendschap die ontstaat tussen de depressieve natuurfotograaf Craig Foster en een jonge nieuwsgierige octopus. Het onwaarschijnlijke gegeven resulteert in een fascinerende kijkervaring, verder versterkt door de oogverblindend mooie onderwaterfotografie. Ik stapte hier wat cynisch in, maar hield het uiteindelijk niet droog.

Mooie documentaire, verhaal wordt boeiend verteld en de natuurbeelden zijn fantastisch. Bij de volgende keer als ik calamari eet zal ik wat bewuster zijn

Wat een geweldige documantaire, meeslepend, geweldige opnames. Deze zal me lang bij blijven

ik vond het wel een lange zit, terwijl ik hier zie dat hij maar 85 min duurt, op netflix staat over de 100 min.

er zitten inderdaad mooie scenes in waardoor je nog meer respect krijgt voor dit dier.

Een paar keer zet je twijfels omdat de maker toch een band heeft, maar niet ingreep toen het dier in gevaar was, maar dat is de natuur, maar op dat moment voel je dat het dier zich ook wel misschien in de steek gelaten voelt.

En dan de tranen van de documaker op het eind klinkt erg cliché, maar toch begreep ik het ook weer wel.

Mooi portret van de worsteling van een depressieve man.

Die zogenaamde 'connectie' die de twee onderwater hadden... Neuhhh die heb ik, ondanks de dramatische muziek en dito voice-over, niet zo ervaren. Die octopus deed gewoon z'n doodnormale ding, 't is vooral de mens die iets ongewoons deed. En ging geloven in een band met dat dier.

Wel erg mooie plaatjes.

3,5*

Zeldzaam mooie en soms verbazingwekkende documentaire.

Heel indrukwekkend vastgelegd op film en inhoudelijk een echte eye-opener.

Je mond valt open. Niet te missen.

De plaag van deze tijd is dat alles kapot gepsychologiseerd moet worden. Allemaal op de divan omdat het eigen leven zo verschrikkelijk interessant is voor anderen; elk trauma tot in de donkerste hoekjes uitgeplozen en elke emotie uitgespeld met grote letters. Zo krijg je een natuurdocumentaire als 'My Octopus Teacher' (2020) met overweldigend mooie sfeerbeelden en een geportretteerde die er onophoudelijk doorheen leutert. Craig Foster zegt op de voice-over precies wat zelf ook wel kunnen zien, of hij valt ons lastig met oninteressante zielenroerselen over hoe de ontmoetingen met deze octopus zijn leven verrijken. Bijna spiritueel hoe hij alles doet voorkomen als overweldigend en betekenisvol. Nog net een snik inhoudend om maximaal effect te hebben met deze vulkaan van emoties. In dat opzicht ook gezocht sentimenteel om de levenscyclus van de octopus te projecteren op Foster's relatie met z'n zoon, terwijl de jongen doorheen de documentaire niet eens zelf z'n mond opentrekt. Als je voorbij de pedanterie en de psychologie van de koude grond kunt kijken, dan is 'My Octopus Teacher' (2020) een heerlijke onderwaterschets. Maar je doet er goed aan 'm op mute te zetten.

Ik keek hier wel naar uit, ook zeker met een gemiddelde score als dit. En inderdaad, de film bevat een hoop prachtige onderwaterbeelden, gefocust op een octopus en al het andere onderwaterleven dat daarmee verweven is. Maar visueel mag dit dan dik in orde zijn, daarmee houdt het wel op voor mij. De film wordt verteld vanuit het oogpunt van Craig Foster, een duiker die een band opbouwt met de octopus. Vindt hij zelf in ieder geval. Hoe dan ook, ik heb zelden zo'n irritante verteller gehoord als Craig Foster. Naast een extreem vermoeiende stem, heeft hij ook de neiging om elk stukje onderwaterrust vol te ouwehoeren met wat hij ziet (onnodig, maar misschien nog enigszins functioneel) maar ook met wat hij voelt. En dat is zeldzaam oninteressant, vooral als hij sentimentele verhalen afsteekt over zijn depressies, zijn zoon, zijn geprojecteerde vriendschap met de octopus, en eigenlijk alles wat hem verder maar te binnen schiet. De laatste tien minuten waren helemaal tenenkrommend. Craig Foster heeft voor mij de documentaire compleet vergald. Had ik maar naar Donkerwoud geluisterd en het geluid uitgezet.

Erg treffende documentaire over sentimentaliteit.

My Octopus Teacher is echt een prachtig verhaal (docu) over de band tussen een mens en een a-sociaal dier als een octopus. Ongelofelijke beelden en prachtige muziek. Iet wat theatraal/Amerikaans, maar dat mag de pret zeker niet drukken.

Ondanks de overduidelijk oprechte emoties van Craig Foster, is zijn relaas over zijn unieke band met een octopus niet geheel overtuigend. De Zuid-Afrikaanse filmmaker Foster ging door een diep dal toen hij besloot dagelijks een duik te nemen in de gevaarlijke, ijskoude zee. Hij ontwikkelt zich tot een uitstekende zwemmer en duiker en raakt gefascineerd door de onderwaterwereld die hij aantreft. Een bijzondere ontmoeting met een octopus doet hem besluiten om toch weer te gaan filmen. Gedurende een jaar, de gemiddelde leefduur van een octopus, bouwt hij omzichtig aan een soort vriendschap en is hij getuige van sleutelmomenten uit het leven van zijn nieuwe beste vriend, in wiens leven Craig veel parallellen ziet met zijn eigen leven.

De ontegenzeggelijke fraaie onderwaterbeelden worden voor zien van commentaar van een aan tafel zittende Foster, maar de opzichtige montagetrucs doen vermoeden dat Craig zijn verhaal hier en daar wat heeft opgeleukt om het dramatisch interessant te houden. Dat is jammer, want vaak spreken de beelden voor zich. Iets minder gebruik van slow-motion en stemmige muziek had deze documentaire eveneens goed gedaan. En de beste manier om de 'wilde natuur' te beschermen is door daar weg te blijven natuurlijk.

Netflix-hit My Octopus Teacher: made in Wijk aan Zee - NH Nieuws

Een beest van een octopus!

(Ik had vooral moeite met de te prominente muziek, op de tweede plek qua minpunt komen pas de overmatig psychologische insteek en sentimentaliteit. Maar toch heerlijke docu.)

Altijd wel leuk zo'n natuurdocumentaire. Het levert altijd prachtige plaatjes op, en in dit geval is er ook een persoonlijke inslag die je niet zo vaak ziet in dit subgenre. Helaas blijkt dit al snel een vrij egocentrisch en zelfvoldaan werkje te zijn, een hoop zweverig gewauwel over de natuur van een man in zijn midlifecrisis. Foster brengt zichzelf voortdurend in beeld en houdt ook maar niet op met praten. Daarbij helpt het ook niet dat hij bepaald niet als David Attenborough klinkt.

Op momenten werkt zijn passie nog best aanstekelijk, maar er komt ook een hoop gespeelde pathos bij kijken, en die kerel denkt dat beest helemaal doorgrond te hebben en een diepe relatie met haar te hebben opgebouwd. Hoe mooi slim zo'n octopus ook is, dat lijkt me dan weer wat teveel van het goede. 2.5*.

Aangespoord door de hoge waardering hier en de oscar nominatie de film samen met mijn zoon gaan zien.

Tegenvaller. Alhoewel, het is maar hoe je er tegen aan kijkt, maar documentaire, nee dat is het niet.

Die persoonlijke crisis van Craig Foster wordt niet uitgelegd, maar het zal mij niet verbazen als het mede ging om het niet lukken om zijn films nog aan de man te brengen. Niemand zit te wachten op de zoveelste documentaire over de Bosjesmannen in de Kalahari woestijn (en de Bosjesmannen zelf al helemaal niet) en een goede onderwaterfilm vereist een enorm budget, je kunt nooit op tegen documentaires als bij de BBC met David Attenborough.

Iemand moet toen op het lumineuse idee gekomen zijn om een script te schrijven en daar de bijbehorende beelden bij te vinden. Want beelden genoeg; Craig Foster woont al zijn hele leven bij de filmlocatie, heeft meer dan zijn halve leven gefilmd en er is sinds 2010 aan de film gewerkt. Natuurlijk zal Craig Foster gefascineerd zijn door het leven van octopussen, maar het gaat er bij mij echt niet in dat het verhaal zoals in de film uitgebeeld op waarheid berust. Voor die octopus waarmee hij een band zou hebben gehad gedurende haar levensduur van een jaar, zullen heel wat octopussen gefilmd zijn. En dan die sentimentele muziek en die voice over, nee niet aan mij besteed en dan ook nog zo'n pretentieuze titel van de film. Ga wat dat betreft mee met de meningen van onder andere Donkerwoud, Woland en mrklm. En inderdaad, de laatste 10 minuten vliegt de film helemaal uit de bocht met de tranen van Graig Foster.

Natuurlijk brengt de film begrip aan voor de natuur en dat is goed, maar wat mij ergert en wat ik wil toevoegen is dat de film eigenlijk nep is; niet waar gebeurd. Terwijl het wel nadrukkelijk wordt gebracht als waargebeurd, bijvoorbeeld door het benoemen van specifieke dagen: de 18e, de 215e dag sinds de eerste ontmoeting etc.

Dit gebeurde overigens al bij oude Disney natuurfilms, waar het leven of een gebeurtenis in het leven van een dier werd uitgebeeld door verschillende dieren.

Het werkt blijkbaar nog steeds, want de film werd verkocht aan Netflix en heeft nu zelfs een oscar nominatie in de wacht gesleept. Viel me op dat specifieke informatie over de productie van de film op de officiele filmwebsite is verwijderd.

Ik denk dat de wijze je waarop je naar deze docu kijkt, bepaalt of je deze docu koestert of net neersabelt. Ik denk dat het visuele aspect de meesten wel kan bekoren. De wereld onder de zeespiegel is een onbekende haast sprookjesachtige wonderbaarlijke wereld. Bij momenten echt genoten van de mooie beelden.

Op zich heel interessant om nieuwe weetjes te ontdekken over de octopus. Best aandoenlijk allemaal, verbazingwekkend ook bij momenten. Als je kritisch bent, kan je je afvragen hoe authentiek het allemaal is en welke wonderen de montage heeft verricht.

Kan me best inbeelden dat je een band opbouwt met een dier. Het lag er hier wel erg dik op. Het beest kreeg nog net geen naam. Desalniettemin toch wel genoten van de docu. De beelden spraken voor zich, dat was ruimschoots genoeg voor me.

Toch een beetje een pathologische man: hij denkt dat hij een film over een octopus maakt maar het gaat vooral om hem. Ik zou wel weten waar zijn drang om liefde te ontvangen vandaan komt. Klaarblijkelijk moet hij toch wat compenseren. Of niet dan?

Maar ook mooie beelden! De onderwaterwereld is verbluffend, de octopus beeldschoon. Dat is allemaal erg prachtig.