Let Him Go (2020)

I.t.t. tot anderen geef ik een lagere waardering voor deze film. Een wel heel trage film totdat de spanning tussen de beide families escaleert. Verder heb ik de beide hoofdrolspelers wel eens beter zien acteren. M.n. Diane Lane deed onnodig aan overacting. Wel mooie beelden van het desolate landschap.

De tijd genomen om verhaallijnen en kareakters uit te werken. Maakt het boeiend. Costner uiteraard geschikt als stille wateren diepe gronden karakter. Lane excelleert. Het op zich simpele verhaal kan gezien worden als hoe een groep rouwdouwers, familie dit geval, de locale samenleving incl. sheriff naar de hand zet en opvattingen wat juist is en niet bij de vullis zet. Net zoals Trumpers dit plegen te doen.

Bijna 2 uur is een lange zit. De film komt langzaam op gang maar je wilt toch het einde zien.

Oei, wat viel dit tegen.... een uiterst zwaarmoedige, deprimerende film waarin weinig gebeurt en waarin de hoofdrolspeelster zich te goed doet aan overacting.

Ik zal niet zeggen dat het een 'prul' is, maar 'goed' is het zeker ook niet. En ik vond het een bijzonder nare film om te zien, maar dat is natuurlijk persoonlijk.

Kevin Costner acteert prima, maar heeft helaas een erg stille rol gekregen (hij kon zijn tekst in een paar uren memoriseren verwacht ik). Wat meer dialoog zou de film goed hebben gedaan. Diana Lane acteert niet best: overacted! Alle bijrollen doen het ronduit slecht (met uitzondering van Lesley Manville) en ongeloofwaardig, in het bijzonder Will Brittain en Kayli Carter. Beide komen totaal niet geloofwaardig over. Het eerste uur van de film is erg saai. De context moet 'even snel' geschetst worden (grote stappen snel thuis) vervolgens wordt er drie kwartier aan niets besteed. Pas in het 2e deel begint de film eindelijk een beetje op gang te komen (maar blijft traag).

Positief is de omgeving (de filmmakers vonden blijkbaar dat North Dakota in de jaren 60 het meest lijkt op het huidige Alberta in Canada) en de jaren 60 sfeer wordt goed neergezet. De mooiste scene is zonder twijfel wanneer Margaret en George 'pork chops' bij de Weboys komen eten. Een briljant moment in een verder saaie, trage en donkere film.

Ik zou bovenstaande nog hebben kunnen accepteren en mogelijk de film met 2,5 of zelfs 3 sterren hebben kunnen waarderen, als het niet zo'n nare film zou zijn geworden. Ik on geen, maar dan ook echt géén enkele sympathie opbrengen voor de hoofdpersoon Margaret. Wat een naar en manipulatief persoon. Een slang. Ik weet niet zeker of dit komt daar haar kille en egocentrische manier van acteren of dat dit zo bedoelt is, maar in beide gevallen levert het een zwartgallige film op waar ik me 2 uur aan heb lopen ergeren. Ze is geobsedeerd door haar kleinzoon. Het lijkt haar maar weinig te schelen dat ze uiteindelijk haar man heeft verloren, ze liegt tegen haar schoondochter om haar er toe te zetten haar zoon af te staan of desnoods zelf mee te komen (ze wordt dan gedoogd). De wereld draait om Margaret en om niemand anders. Vul dit aan met regen, donkere scenes, weinig kleur en wat trage/melancholische muziek en je hebt een film waar je zeker niet vrolijk van wordt.

Kijken op eigen risico! Als je bovenstaande na 15 minuten herkent en je er aan stoort, dan is mijn advies: afzetten en een andere film opzetten als het nog kan (het verandert namelijk niet). Voor mij persoonlijk 1 ster, maar ik zal er 2 geven omdat het geen 'prul' is. Maar ik vond het echt zonde van mijn avond.

Geen slechte film, maar mocht voor mijn part minstens 30 minuten korter. Bij momenten zeer traag, heb af en toe dus doorgespoeld. Heel veel afwisseling zat er ook niet in het verhaal, beetje eentonig. Op het acteerwerk heb ik niks aan te merken.

Best wel spannende en ook goed geacteerde film.

Wat een kulverhaal. In alle opzichten een magere film. Niet de moeite.

Blanche werd gespeeld door Lesley Manville? Wow, die had ik niet zien aankomen. Waarschijnlijk de beste rol uit de film. Verder een lekker trage film met dito trage opbouw, dat kan ik zeer waarderen. Het camerawerk en het kleurgebruik vielen me ook op in positieve zin.

Prachtige film. Heerlijke slow movie met een hele ingetogen sountrack. Die is intiem en een

van de peilers die deze film draagt. Kostner kon me erg bekoren hier. Het acteer werk is ook oke in deze film. Goed gespeelde bijrollen ook van onvoorspelbare personages. Die zorgen voorn een continu kruipende spanning. De weinige actie is realistisch weergegeven. Alsmede ook enkele intieme scenes die zonder teveel sentiment gebracht worden. De cinematofrafie is prachtig maar schurkt wel tegen mooifilmerij aan.

De regisseur worstelt wel met het einde. Dit is een roman verfilming en zo vaak zie je dat productie teams van films daar moeite mee hebben. Logisch, in een boek is er meer ruimte voor gevoelens en details .

Hier voelt het einde toch versneld, gemakkelijk en onlogisch aan. Het zij zo. Heerlijk genieten deze film. Een 8.

Knappe film. Traag maar dat is hier juist een sterkte.

Intens verhaal met vrij goed acteerwerk.

Een heel spannende film over een vader, Costner en moeder, Lane, die machteloos lijken te zijn als de weduwe van hun zoon, spoorloos verdwijnt met hun kleinkind Jimmy en haar nieuwe gewelddadige echtgenoot.

Ze laten het er niet bij zitten en gaan op zoek naar de verblijfplaats van hun kleinkind, omdat ze vrezen voor zijn veiligheid.

Uiteindelijk vinden ze kleinzoon en zijn moeder in een doodeng gezin van hillbillies: moeder met vier volwassen zonen, die Jimmy en z'n moeder mishandelen.

Het lijkt onbegonnen werk, want het hillbillie gezin deinst echt voor niks terug en heeft de politie ook in de macht.

Prachtige cinematografie in landschap van Montana. Een puntje van kritiek. Een beetje teveel de Diana Lane show.

Mooie rustige film met een sterke Costner en Lane. Een western in de jaren zestig met prachtige beelden, en een intrigerende relatie. Alleen het einde vond ik wat abrupt en niet echt geloofwaardig met de rest van de stijl van de film.

Niet helemaal mijn film. Hoewel er onheil in de lucht hangt, is de eerste helft het aankijken meer dan de moeite waard: mooi, rustig, ingetogen met prachtige plaatjes van het (Canadese) landschap ofwel Montana en North Dakota. Met name Costner doet het hier heel goed; hij heeft niet veel noten op zijn zang, maar zijn quote 'Soms is het leven niks meer dan een lijst van wat je verloren bent' , is er wel één om te onthouden. Daarna begint de ellende en begon ik door te spoelen, want ik kan niet tegen al te realistische gewelddadigheden. Omdat ik toch even wilde weten waar een en ander op uit zou draaien de spoilers geraadpleegd en dit was genoeg om de laatste twintig minuten ongezien te laten. Wat een raar verhaal werd het uiteindelijk ook.

Goede film, en goede acteurs. Het verhaal was soms vreemd maar ik zeg het is een film daar kan alles.

Ik vond de film wel goed heb me niet verveeld

Ik heb iets tegen Costner geef ik toe. Flapdrol. Hij speelt weer de pannen van het dak.... Oninteressant verhaal wat zich maar voort sleept . Komt bij , de zelfingenomen Lane , die zich schuldig maakt aan over acting....wel knap omaatje. Je voelt waar het naar toe gaat ,geen enkele verrassing.

Ben geen groot Costner fan, maar in deze film vond ik hem zeer goed, één van zijn beste rollen vind ik. Ook Lane was zoals gewoonlijk op niveau, en Manville was gewoon heerlijk.

Inderdaad zeer trage film, maar ik ben hier absloluut fan van, het kon mij boeien ook al gebeurde er soms niet veel.

Goede film.
Het is vaker hier vermeld: Kevin Costner speelt geweldig de rustige, stille, introverte eerlijke man: de rol is hem op het lijf geschreven. Diane Lane daarentegen....wellicht was de rolomschrijving dat ze haar personage moest neerzetten zoals ze dat gedaan heeft, maar wat werkte ze me op de zenuwen! Als dat de bedoeling was, dan heeft ze het ook erg goed gedaan. Dacht de hele tijd bij mezelf: glad to be single.
Ze besluit zonder met haar man (K.C.) te overleggen om haar kleinzoon "terug te gaan halen", waardoor K.C.'s vingers op een gegeven moment worden afgehakt; op weg terug naar huis besluit zij om toch weer terug te gaan naar de white trash familie, die ondertussen wel duidelijk hebben gemaakt voor niks terug te deinzen en neemt de jonge indiaan mee die zich eigenlijk helemaal nergens mee wou bemoeien, waardoor uiteindelijk haar man vermoord wordt. Terwijl ik zat te kijken dacht ik: nu tevreden?

Zoek hulp!

Daar wordt een mens niet vrolijk van. Maar wel een behoorlijk goeie film. Wederom zo'n neo-western, en wederom bevalt het me wel. Na afloop heb ik wel zoiets van "was dit nu de manier?" en "is dit nu hoe ze het gewild hebben?". Maar uiteraard tenenkrommend op hoe weinig steun ze konden rekenen. Je ziet dit wel vaker in films rond van die afgelegen plattelandsplaatsjes, dus er zal ook wel een zweem van waarheid in schuilen. Maar dus, deze hakt er wel in.

Apart overigens dat in het boek ze van North Dakota naar Montana reizen, en in de film net de omgekeerde route volgen. Een bewuste keuze van de regisseur: van het ruige, grootse en open landschap (de bergen) naar het meer claustrofobische en desolaat vlakke landschap (de badlands). Ook de tijdsgeest werd licht aangepast, van 1951 naar 1963, omdat de vroege jaren '60 door de filmmaker als een cruciaal kantelpunt werden gezien in de Amerikaanse geschiedenis van verdwijnende onschuld.