Logboek

Duelleer-toernooi, de wereldbeker avant-la-lettre. Geen VAR om na te kijken of iemand in buitenspelpositie te snel z'n wapen trok. Hier en daar wat matchfixing. En als je denkt "die is eraan", better think twice. Pas helemaal belachelijk was de scène waarin Cort er staat te wachten op een tweede kogel en de ander (ondanks half dood) hem niet kan raken, zelfs al neemt hij z'n tijd om te mikken. Wie aan zo'n toernooi meedoet, werd toch geacht een revolverheld te zijn. In feite was GEEN ENKEL duel spannend, telkens won de te verwachten held of antiheld. Uiteraard nog met een subplotje van een voormalig kind dat zijn/haar vader te wreken heeft, zoals in wel meerdere westerns..

Leuke cast wel, wat de film nog wat redde voor me. Het schietgrage Wilde Westen, het zal sowieso nooit m'n genre worden, maar zo nu en dan steekt er wel eens een toppertje tussen. Maar helaas pindakaas, voor The Quick and the Dead is dit niet weggelegd voor me.

stem geplaatst

stem geplaatst

Oh... ook deze is van de hand van de heer Nolan, zie ik. Jaren geleden zag ik zowel de originele Noorse prent als de remake, me er helemaal niet van bewust door wie deze geregisseerd werd. Ik vond ze uiteindelijk beide nagenoeg even goed. Zou heel graag de originele nu ook nog eens willen herbekijken, want wat blijft het toch een heerlijke politiethriller met sterke karakterschetsen.

Ik zag deze film zonet voor het eerst, en tot enkele dagen geleden wist ik niet eens van diens bestaan af. Hoe een film met zo'n prestige me zo lang aan het oog is kunnen ontsnappen? Dat moet haast wel magie zijn. De film is ook zeer de moeite, al had ik wat moeite met het net iets te lange middenstuk. Een kwartiertje minder ware niet slecht geweest. Maar films met plottwisten, altijd leuk. En in de goochelarij sfeer, nog beter. Misschien een tikkeltje te oubollig naar m'n zin, maar dat is kwestie van smaak. En 't moest zich nu eenmaal in het Tesla tijdperk (niet de wagens) afspelen.

Het meta-aspect van 'een regisseur is als een goochelaar', die de kijker beetneemt en een illusie opvoert. Mja. Dat klopt an sich wel, maar wat meer fuzz dan nodig. Maar verder heeft deze film echt wel heel veel in huis om me te bekoren. En 'k wil hem stiekem eigenlijk al opnieuw zien. En The Fly ook ineens nog een keertje.

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

De regisseur doet z'n naam eer aan, helaas niet figuurlijk maar letterlijk. De gore Verbinski. Heel lang voel ik bij deze film een hoog Shutter Island gehalte. Cinematografisch wel in orde, en boeiend sfeertje, maar verdere uitwerking laat voor mij toch wel te wensen over. Dat staat als een paling... euh paal boven water. Een 3 is misschien net wat te weinig, maar de 3,5* die ik er aan geef, is uiteindelijk toch maar met de hakken over de sloot. Had op het eind van de film vooral wat het gevoel bij aanvang blij te zijn gemaakt met een dode vis... euh mus.

Wel nog interessante uiteenzetting met oog voor tal van details die me niet waren opgevallen:
The REAL Horror of A Cure for Wellness

En overigens nog een bijpassende song:
Megadeth - Family Tree

Wat een mooie les in nederigheid en nietigheid! Zo, kwam die even binnen, zeg. Helaas heeft Murphy een wat kwalijke reputatie opgebouwd doorheen de jaren. Toch is hij de geknipte man voor deze rol die de mix houdt tussen komedie en drama, transformerend van bekken trekkende brulaap zoals we hem kennen tot een volledig neergedaalde rust vindende nagenoeg terminale patiënt. Zeer mooie beeldspraak ook in deze film, en hoe het een thema als dementie verwerkt. Echt krop in de keel en tot tranen toe bewogen op het eind, en dat bezorgen me toch maar weinig films. Hoe jonge Jack tegen volwassen Jack staat te praten, doet je wel wat reflecteren over je eigen levensloop.

Deze film doet me ook zo denken aan m'n favoriete song Larger Than Life van Sonata Arctica. Enkele passages daaruit:
I climb up on the stage
Wearing an old man's face
I've said those words a thousand times
To get here took its time, I forgot to make a life
Between the scripted ones I knew
When admiration grew I was only loved by few
We all shall one day become what we play
The marvelous, magical, bewildering array
Of trees and stones as we work our way up
When life becomes a play
And I don't know the role I'm cast
It's all wrong
I will fall
Deeper into the role written in a drunken haze, it seems
By the Shakespeare in me
I lived half a century aboding deep in vanities
Am I now wise, when I've learned all the traits
Of a fool?
The mirror now cries
Ageless mask fades to true life
To taste the immortal grace
I lived the role I played
Alone in a golden cage
I climb down from the stage
Remove the young man's face
And underneath reveal a sage
"Young man, you play my role
Breath life into that soul
Prepare to live a thousand lives"
Now when you think it's all over, you find love
A flower starts to bloom, a chapter starts anew
The greatest moment in life
Mirror still lies, time's a cruel, silent landslide
It builds you up within, destroys the shell you're in
And everything will fall into place

Ze kunnen deze film haast niet beter samenvatten... Wat mij betreft een enorm positieve verrassing.

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,0 sterren

stem geplaatst

Ik weet dat deze gebaseerd is op ware feiten en het dus effectief om een diep religieus iemand ging, maar het was me toch te zeer aanwezig doorheen de film. Los daarvan waren de gesprekken tussen ontvoerder en ontvoerde wel boeiend, maar het verhaal zoals in de film gebracht leent zich toch meer tot een documentaire vanwege toch wat te weinig om het lijf.

Nu, wat de ware feiten betreft... maak het maar mee. Dreigen de dochter wat aan te doen opdat de moeder zou zwichten zich te laten aanranden, vanuit een verstoord idee rond liefde. En dat 53 dagen lang. Uiteindelijk vind ik die documentaire wel een iets completer beeld geven dan wat je meekrijgt van de film, ook al zit deze dan vol domme beelden en ingesproken door een AI stem.

Zeker de aftermath van hoe de rechtszaak verliep had wel nog een meerwaarde. En zo leent dit meer complete verhaal zich in feite wél tot een heel wat beklijvendere film. Maar met alle elementen er meer in verwerkt, zowel voorbereiding, daden zelf als de nasleep. Conclusie: een enorm onbenut potentieel.

stem geplaatst

stem geplaatst

Hey, weird. 'k Vond deze derde uit het drieluik zowaar terug leuk, zoals de eerste en nadat de tweede me zo misvallen was. 'k Had hem graag met mijn cijfer boven de 2,50 getrokken, maar helaas. Zo laag verdient deze film toch niet. Alleen die tweede film had me echt niet gehoeven. En voor mij haalt deze derde het nipt van de eerste uit het drieluik, de humor is doorgaans net iets stijlvoller. Ik waardeer ze dan ook als volgt:
3,5*(-) ofte 6,5 - Meet the Parents
2,0*(-) ofte 3,5 - Meet the Fockers
3,5*(=) ofte 7,0 - Little Fockers

(reactie op ander bericht)


En toen kwam 2026...

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 2,5 sterren

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

Wat gek. Jaren geleden gekocht op DVD en eens proberen kijken en moet er amper naar gekeken hebben, want herinner me er nagenoeg niets van. 'k Weet wel dat ik toen dacht "pfff, is dit het dan?" Ik kon me er gewoon niet doorheen worstelen. We zijn nu zowat 20 jaar later en oké, het blijft een nogal onzinnig misdaadverhaal, maar wat hou ik van de stijl waarin het verpakt zit. Ik ken de comics niet, maar dit doet het ongetwijfeld alle eer aan.

Wel moet ik tegelijk toegeven dat na ongeveer 1,5 uur film m'n aandacht nagenoeg opgebruikt is. Het blijft qua verhaal ergens te veel gekronkel en gepalaver, maar het over-the-top visuele is om van te smullen. Nu ja, ook wel bruut en sletterig, waar ik minder voor te vinden ben. Al past het in het geheel van dit neo-noir comic wereldje. De hele film doet ook wel nogal Pulp Fiction achtig aan. Had hier ook een meer beklijvend verhaal bij gezeten, het was zeker een kandidaat voor 5*. Nu zit ik wat op de wip tussen 3,5 en 4, maar omwille van het aparte karakter én tevens een geweldige cast, slaat de balans toch door naar rechts. Eentje die je toch echt eens (goed) gekeken moet hebben.

Play in Vlaanderen zond voorbije weken enkele Superman-films uit en dus pikte ik ze stuk voor stuk mee. De eerste twee met Christopher Reeve passeerden eerst de revue (III en IV lieten ze maar voor wat ze zijn) en beoordeelde ik met 3 en 2,5 in m'n sinds vorig jaar bij gaan houden privé-bestand. Uiteraard zag ik deze films ooit wel al, maar zodanig lang geleden dat een herziening zeker geen kwaad kon, want inmiddels ben ik toch een heel ander film-mens geworden.

Deze Superman Returns krijgt maar een gelijke waardering dan Superman II en dus verwachtte ik me aan niet al te veel (kan me niet herinneren of ik deze ooit al zag, flarden ervan zeiden me wel iets), maar hij heeft me toch wel positief verrast moet ik eerlijk bekennen. Wat deze film nog het meest nekt, is de toch wel net iets te lange zit. En het blijft natuurlijk dat sullige Clark Kent typetje die zich af en toe met rode cape en in spandex pakje uitdost. Maar globaal toch een redelijke superhelden-prent en Superman-reboot.

Man of Steel van nog 7 jaar hierna beoordeelde ik overigens met 4*.

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 2,5 sterren

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

Sterk en zwaar dramatisch waargebeurd verhaal, en uiteindelijk een onderhoudende film erover. Mogelijks zou ik deze 20-30 jaar geleden wel nog 3,5* uitgedeeld hebben, maar hedendaags is hij me vooral wat aan de lange kant. Krijgt wel nog steeds een voldoende van me, al was het maar om de psychologische aspecten die aan bod komen.

stem geplaatst

De film beklijft niet de volle 90+ minuten, maar 'k vond hem toch zo sterk als een Cube destijds, en het is een tijd geleden dat een film rond dit thema dit voor mekaar kreeg voor me. Van Fermat's Room, eigenlijk.

Wat me wel enorm verbaast, is hoevelen deze film geen horror vinden. Er heerst dan toch echt een verkeerd beeld over wat horror inhoudt, meen ik. Dit is weldegelijks een psychologische horror film, de hoofdrolspelers worden geterroriseerd door maniakale geesten. De spanning bij het oplossen van de puzzels is inderdaad thriller, maar het angst inboezemen, laten herbeleven van trauma's, claustrofobie, de sterfscènes, ontberingen, ... dat is toch allemaal wel horror. Blijkbaar leeft een beeld dat er enkel van horror kan en mag worden gesproken als er ledematen afgerukt/gezaagd worden, gezichten en/of lichamen in twee gespleten worden, darmen er uit komen gebengeld en vooral liters bloed vloeit? Dat is gewoon ander soort horror. Maar deze kan je gerust onder torture horror plaatsen zoals bv. de Saw- en Hostel-reeksen, maar dan wat minder gory.

Door de leuke en zeer verscheiden ingerichte kamers waar ze doorheen moeten, heb ik de film uiteindelijk 4* gegeven. Toch nog een half puntje extra voor de creativiteit die hierin werd gelegd. Wel vind ik het een wat ongelukkige keuze om de film te laten starten zoals die doet. Dat neemt al meteen bepaalde spanning weg. Dat belet onder meer toch dat ik niet voor 4,5 ga. Maar zeker eentje die ik wel nog eens herbekijken ga.

Monster-in-Law maar zeer over-the-top mensonterend. Met dan nog een smerig religieus sausje erover (plaatst religie ook totaal niet in een mooi daglicht), en wat racisme-gedoe... Nee, echt wel barslecht, dit. Geen horror, wel horribel.

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

Een 2-tje voor dit beestje niet uit het zeetje.
Maar dus een haai in het moeras, ja dat is kras.
Een beetje zoals Jaws die de straat doet.
Aan ledematen en rompen doet hij zich te goed.
Hem aangeboden door plaatselijke rednecks.
Waaronder enkele mooie en dus net-niet-seks.
Want dat beest dat het verstoort.
En dus jongen en meisje overboord.
Nog behoorlijk popcorn-vermaak.
En gelukkig schieten ze niet meteen raak.
Maar uiteindelijk wordt ie dan fijngemalen.
En komen ze de snoodaard in boeien ophalen.

stem geplaatst

Ik heb het normaal wel voor weerwolf-films. En vampieren, dat gaat er ook wel in. Maar om de één of andere reden spreekt het me een pak meer aan als het om een geïsoleerde weerwolf of vampier gaat i.p.v. een legertje van die schepsels. En ook als ze niet beide voorkomen in een film of serie. In die zin maakt de Underworld-reeks dus al weinig kans bij me. Komt hier dan nog de Middeleeuwse setting bovenop wat ik ook wat minder vind, en dan blijft er 2 à 2,5* over.

Zoveelste poging om deze film te kijken, één van de weinige keren dat ik me erdoor heb weten worstelen. Lijkt me echt voer voor alpha males en andere tough cookies. Een persoon als ik wordt er niet lyrisch van. Had hem misschien enkele dagen geleden moeten zien om echt in de hittegolf sfeer te zitten...

Ergens voelde dit voor mij een mafiaprent zoals The Godfather of Scarface maar dan in wat andere setting. Ipv bootlegging in jaren '20 is het hier een team overvallers. En zoals in al dat soort films, hebben zulke mannen nog meer een trouwe vrouw aan de zijde dan ik ooit heb gehad.

Mits een uurtje speelduur eraf zou hij me mogelijks ietsjes meer hebben kunnen bij de les houden, maar voor de fans kon er ongetwijfeld nog een uurtje en een drietal kogelregens bij.

stem geplaatst

Pulp Cultfilm. Een typische Tarantino. Met vunzigheid, koelbloedig geweld, veel uit de nek gelul, drugs, shock value, droge donkere humor, domme arrogantie, maffe scènes en dito personages. Voer voor veel filmliefhebbers dus. Wat minder voor mij, maar hij kan er nog wel mee door. Maar voor mij niet de beste van Tarantino, zie liever minder karikaturieel. De film voelt inderdaad wat aan als een aaneenschakeling van sketches. Ik mis vooral meer samenhang, al kwam er dan nog het één en ander wat samen.

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

Wow, wat heb ik gemist? Zo veel 4 tot 5 sterren voor deze film. Ik vind me met m'n 2* al vrij mild. Ik miste rom (behalve aan het eind), ik miste (goede) com, ook enige geloofwaardigheid en tot slot enig boeiend verhaal. De film baadt ook enorm in een ouderwetse (maar voor die tijd wel normale) kijk op de rollenpatronen. Sowieso had je in jaren 80 en 90 aardig wat films over vrouwen die zich weten op te werken, vaak wel door de juiste (begoede) man te treffen. Het beeld van de knight in shining armor als redder die ook door de damsel in distress gered dient te worden, verdient wel een pluim.

stem geplaatst

Het werkelijke verhaal spreekt boekdelen en is een 4,5* waard. De verfilming van die ware feiten mag er zeker ook wezen, zit daarvoor op de wip tussen 3,5 en 4 in. Een waardig relaas, maar wat entertainment gehalte betreft, vind ik het op de nepfilm-elementen na wat minder uitvallen. Niet alles is ook altijd even duidelijk.

Ik denk dat als ik Final Destination drop ik een beetje na mijn beurt spreek. Maar het lijkt haast wel een film uit die franchise maar dan als bovennatuurlijke horror. Was bereid er nog 3* voor te geven, ware het niet dat ik door het wel zeer makke einde nog naar de 2* neigde. Zal het dan maar tussenin houden.

Wat ik wel nog als een bijkomend nadeel ervaarde, was dat je door de tarot readings je op voorhand al kon weten hoe elk om het leven zou komen. Dat kwam de spankracht bij die scènes niet ten goede. Al hadden de kills op zich wel nog wat.

Weer zo'n film die wat ondergewaardeerd wordt doordat de verwachte horror onvoldoende ingevuld wordt, lijkt me. Ik ben zelf zonder verwachtingen erin gegaan, en dus stoorde me dit niet. Het blijft sowieso horror voor me, aangezien dat genre heus niet altijd gruwelijkheden expliciet dient te tonen om als horror bestempeld te worden. Je hebt gewoon een verschil in suspense en gore, en nog wel wat schakeringen.

Wat ik wél vind... De film is 16+ en toch is hij op de één of andere manier wat Disney-achtig braaf gehouden. Wat dan niet past bij de 16+. Maak hem dan op z'n minst 12+. Al keek ik hem gewoon met m'n nog jongere zoontjes.

Hoofdrolspeelster Cody was ook wat dubbel voor me. De ene keer een doodbraaf kind, de andere keer schopt ze tijdens het rijden naar de bestuurster. Zeker met hoe het dan haar eigen ouders vergaan is, vond ik dat niet al te karakteristiek. En uiteindelijk switcht ze ook wel vrij vlot van het opkomen voor M3GAN naar het vernietigen ervan.. Maar goed, dat zijn minimale puntjes.

Ik zou er een 3-tje voor veil hebben, ware het niet dat de aankleding van M3GAN geweldig knap vorm gegeven werd. Daarvoor toch een halfje extra.

Een romantische comedy-drama met zowel z'n grappige momenten als z'n ernst. Lang geleden kocht ik deze op reis van een straatventer, en hij bleek geen ondertiteling te bevatten en mogelijks nog gedubd ook. Maar wat later zag ik hem dan met begrijpelijke taal en hij beviel me wel. En dat doet hij nog steeds, zonder dat ik er heel warm van word. Wat wél is, zovele jaren later bevat deze film zo veel punten van herkenbaarheid dat hij wel heel dicht kwam bij de persoonlijke ervaring(en). Dus de 3* die ik er vroeger al veil voor zou hebben gehad, blijven zeker staan als een huis. Wat niet kan worden gezegd van hun relatie. Het is toch eens iets anders, een film zonder de verwachte eind goed al goed afloop. Al zijn ze er uiteindelijk ook niet helemaal aan onderdoor gegaan, en is dat dus nog een beetje een troostend einde.

Hij zit voor mij zelfs dicht bij 3,5 aan, maar misschien is het toch net iets te generisch en de personages te stereotiep daarvoor. We krijgen hoe ze in relatie zijn geraakt en gegroeid ook maar snelsnel via wat foto's bij de intro te zien, dat had net iets meer mogen worden uitgewekt voor de shit dan de bekende fan zou hitten.

Al sinds oktober 2022 geen reactie meer met een score hoger dan 3*. Tijd om daar verandering in te brengen. Ik heb stevig de tanden gezet in Beast, wat ik je brul (of brom). Enkele scènes teruggespoeld en herbekeken, omdat ik het zo echt vond ogen. Idris Elba ging niet ten prooi aan overacting, de dochters deden dat bij momenten wel. Meneer Chappie vond ik ook zeer zijn klauwen zetten in z'n rol. En de leeuw, die werd niet in z'n hempie gezet.

Trouwens, een film over een leeuw, die moet ik als Vlaming nu eenmaal goed vinden, toch?

Deed mij nogal denken aan een zombiefilm waarbij ze met een klein groepje in een winkelcentrum de hongerige meute buiten moeten zien te houden. Paul Blart: Mall Cop en ja zelfs Home Alone komen ook om de hoek loeren, en idd ook Assault on Precinct 13. Ik had Antonio Banderas overigens totaal niet herkend.

Geen topper maar ook geen troep. Zit wat mij betreft tussen de 2,5 en 3 in.

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

Wat gek. Nu vind ik een M. Night Shyamalan film eens wat minder, vindt het algemene publiek hem lang nog zo slecht niet. Zeker de 68% op de Tomatometer mag behoorlijk hoog worden genoemd. Het oude besje was zeer creepy en daar moest de film het ook vooral van hebben. En de found-footage mockumentary stijl ligt me normaal wel.

Alleen vond ik het hier te gemaakt overkomen. De kinderen die een documentaire willen maken van hun verblijf bij hun grootouders die ze voor het eerst leren kennen, omdat ma-lief erop uit wil met haar geliefde en haar kinderen dan maar dropt bij haar ouders waar ze al 15 jaar niet meer tegen gesproken heeft. Yeah, right. En waar ik me nog het meest aan stoorde, waren de belmomenten met de mama, waarin de kinderen hun relaas van de wel heel bizarre gebeurtenissen afgedaan werd als "ach, zo zijn oude mensen" en afgeschoven op het fenomeen sundowning, wat bij dementie zou horen.

Verder heb ik me best gestoord aan de rappende jonge influencer. Z'n acteerprestaties waren toch best wel ondermaats. En 'k vond het ook niet passen hoe grof hij op een bepaald moment diende te spelen naar z'n oudere zus toe. De plotwending was nog wel leuk (al had ik hem voelen aankomen), maar het slotbesluit vond ik ook maar pover. Nee, zeker niet z'n beste film voor me, al kon ik er me nog net voldoende mee vermaken.

Ze zijn trouwens zeldzaam, de films waarin meneer Shyamalan zelf geen cameo heeft.

Gek hoe je films die je vroeger amper boeiend vond, plots zeer goed vinden kan. Veel heeft daarvoor bij mij te maken met welke aandachtsspanne en met welke ingesteldheid ik de film kijken kan. XL-films, ik ben er normaal als de dood voor. En al blijft het voor een film van zowat 3u een hele opgave (daags voordien poogde ik The Brutalist te kijken, zonder succes), bij een film als Meet Joe Black vliegen deze uren om. En nochtans betreft dit zeker geen flitsende actiefilm, maar heeft hij daarentegen een best sloom tempo. Maar hij boeit.

Anthony Hopkins steelt de show, Brad Pitt doet het zo vind ik ook heel aardig en de oogstrelende Claire Forlani is de kers op de taart. Prachtige decors, meeslepende muziek, een interessant gegeven voor een bijzonder verhaal, wat moet je nog meer hebben? Al zijn meningen uiteraard om het met een dooddoener te zeggen zoals steeds verdeeld, en zijn er die weldegelijk hogere eisen hebben. Goed voor hen, voor mijn simpele ziel volstaat het ruimschoots. Een welverdiende 4*, al zat ik zelfs te denken aan 4,5*. Maar daarvoor vind ik 'm misschien net ietsje te soft en te braaf, of net niet spicy genoeg.

Zeer benieuwd geworden ook naar de originele film Death Takes a Holiday uit 1934.

If I cannot bend the gods, I will move them with swift vengeance.
ofte
Scio quid aestate proxima feceris (I know what you did last summer)
meets Halloween & Saw.

Vond 'm nog zo slecht niet. Een beetje vergelijkbaar met een wedstrijd van de Rode Duivels op een EK of WK sinds de gouden generatie wat is uitgeblust. Een beetje zielloos met veel gehuiver, en het vuur niet echt meer in de pan krijgend, met enkele individuele klasbakken die als team wat te veel sputteren.

Maar eigenlijk wel genoten van aardig wat scènes die toch wat gaan blijven hangen, dus ik verhoog bij deze tot gemiddeld een bijna 2-tje.

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,0 sterren

stem geplaatst

stem geplaatst

Hou wel van de 70s/80s feel in deze film, en de stukken voor de kidnapping bevielen me zeer, maar daarna vond ik het steeds minder worden. Een beetje te veel van hetzelfde ook. Een kortverhaal uitgewerkt tot film, en dat voel je. Voor mij een 2,5 à 3, maar laat me nog net voor de 3 gaan dan door de boeiende eerste helft en de toch wel vrij aardige cinematografie.

stem geplaatst

Doet meteen denken aan 12 Angry Men, maar met nog een andere insteek. Hou wel van zo'n films, en dat was met deze niet anders. 4,5*. En het rechtssysteem, ook al wordt er nog op geklonken in de film, het is toch wat geworden. Hier en daar mangelt er toch nog wel wat aan, want deze film ook wat tracht aan te tonen.

Toch een uitmuntende film die je gebiologeerd doet verder kijken. k Had hem nog nooit heel aandachtig gekeken, bij deze eindelijk rechtgezet. Uiteraard een ietsiepietsie te gemakkelijke ommezwaai, maar anderzijds wel te begrijpen met hoe de gebeurtenissen in het gevangeniswezen hem de ogen opent plus de wens dat broer Danny niet in z'n voetsporen zou treden, ingegeven door zowel de wanhoop bij hun moeder als de oud-leraar die het zonde vindt dat de pientere Derek zo ontspoorde.

Wat leven we toch vaak hier en daar nog in moeilijke omstandigheden met veel onderlinge haat. Blijft ook anno 2026 zo een tristesse. Al hebben we zeker al een weg afgelegd, het kan nog altijd zo veel beter, van allerlei kanten.

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 1,5 sterren

De eerste helft van de film voelt alsof er van een kortfilm een langspeelfilm is gemaakt. Maar die eerste helft dient blijkbaar louter ter opvoering van de sfeer, worsteling met allerhande emoties, het mysterie en enkele vernuftige elementen. De film gaat steeds meer en meer in crescendo, met een zinderend slotkwartier (enkele keren flink kippenvel).

The Night House bevat heel wat creepy momenten die me bevallen, maar baadt net iets te zeer in het bevreemdende, wat me minder ligt. Al begrijp ik dat het ergens metaforisch bedoeld is voor periode van rouw en verdriet/depressie, of althans voor wie het op deze manier interpreteren wil. Want je kan de film uiteraard ook louter zien als een demonische entiteit die Beth gaan achtervolgen is, waardoor Owen deed om deze entiteit tegen te werken.. Mede omwille van deze dubbele lading uiteindelijk wel een begeesterende film, al vind ik het niet evident welke waardering daar nu op te plakken. Denk dat ik toch maar voor 4* ga, want we zien toch net iets te weinig van dit soort films, of toch zeker beter gemaakte dan doorsnee.

Naar het einde toe kreeg ik het Dream Theater album 'Scenes from a Memory' vibes, wat zeker een positief gegeven is. Voor wie het niet zou kennen, hier het complete (progmetal) album met alle bijhorende songteksten. In reacties heb je daar het volledige verhaal uitgeschreven, dat ook wel eens verfilmd zou mogen worden.

Tot slot nog zeggen dat een film rond thema zelfdoding zo kort na het verlies van een goeie vriendin op deze manier wel binnenkwam.

Helemaal niet mis. Goed uitgewerkt verhaal en ontrafeld plot. En inderdaad eerder drama i.p.v. thriller. Al vond ik de fragmenten van de meisjes op school met hun essays (en dat gefilmde voorlees-fragment) wel zeer vreemd. De hoofdrolspeler Marco D'Amore had me wat weg van Kim Bodnia als Martin Rohde in The Bridge. Het was er ergens wel wat over dat zowel z'n dochter als de zoon van z'n nieuwe geliefde als z'n vroegere kompaan als vader van het slachtoffer allemaal betrokken bleken. Maar 'k heb er wel 2 uur geboeid naar zitten kijken.

Allemaal nog best aardig, zonder wauw-gehalte. De film opent wel boeiend, met al die afrekeningen. Toen dacht ik hier minstens 3* aan te zullen geven, maar hij zakte toch weg tot een zeer doorsnee actiefilm en dus landt hij op 2,5* voor me. Persoonlijke wraak is in zo'n films wel iets té vaak een element, en dan het inmiddels wel doodgeknepen USA-Rusland sfeertje..., al ligt dat natuurlijk bij de heer Clancy. Hoe het er allemaal uitzag vond ik nu ook niet meteen van al te hoge kwaliteit. Wel nog een boeiend sniper-stuk ook.

Wel een lange zit voor dit soort film. Maar hij had zeker z'n vermakelijke elementen, voornamelijk in de animatie-humor, de vele cameo's en allerhande verwijzingen, zoals de filmscènes waarin de Looney Tunes figuren dan opdraven, zoals onder meer in Austin Powers, Mad Max, The Matrix, e.v.a. Alleen al daarvoor zou ik hem gerust nog eens willen herbekijken, of het moet zijn dat daar een YouTube video of zo van te vinden valt.

Verhaal natuurlijk weinig betekenend, en basket... je moet er ook wat voor zijn. Is voor ons Europeanen nu eenmaal niet één van onze topsporten zoals dat in de USA het geval is. Al zijn er zeker ook Nederlandse en Belgische NBA-fans. Maar om nu te zeggen afschuwelijk slecht vond ik deze Space Jam 2 eigenlijk niet.

Verrassend. Normaal heb ik weinig met dit soort CIA-contraterrorisme gedoe. Maar deze sprak me om de één of andere reden erg aan. Tijdens de film bedacht ik me "wedden dat deze een pak minder scoort dan pakweg The Bourne Identity?" En na de film dan gezien hoe laag hij effectief scoort. Ik vond de actie gewoon enorm goed zitten in deze film. Te beginnen al met een enorm knappe openingsscène. De training bij en door alweer een sterk spelende Michael Keaton mocht er ook zijn. Maar gewoon doorheen de hele film was de actie zeer puik. Misschien heb ik vandaag gewoon een heel andere pet op dan op andere dagen, maar ik vond American Assassin me boven alle verachtingen enorm bekoren.

Iets minder dan z'n voorganger, maar Halloween blijft sowieso wel een leuke franchise voor me. Al ligt deze film gewoon vrij ver van het origineel in hoe de horror wordt ingevuld. In Halloween Kills zaten wel enkele zeer flauwe stukken, zoals de boze menigte en al het voice-over gewauwel. Ook het slot was echt niet sterk.

Jammer van enkele zeer irritante typetjes (met die Jandice op 1), maar ondanks dat best een leuke film. Zou hem tussen de 3 à 3,5 plaatsen, maar dus misschien net iets te debiel bij momenten, dus doe maar 3. Zeker het kijken en zelfs eens herbekijken waard. Vooral het stuk op de rollerskates vond ik wel erg lachen. Leuke poster van de film ook.

En wow, ben ik blijkbaar de enige in 7 jaar die nog eens een reactie bij deze film plaatst.

Doet me toch wat vreemd aan dat deze op IMDb na hoger scoort dan The Addams Family uit 1991. Mijn voorkeur gaat dan toch naar die film uit.

Het laatste gedeelte van deze film vind ik zelfs niet de 3* waard, maar tot aan het laatste kwartier wel nog net. Wel een zeer leuk creepy wereldje, met enkele zeer geinige gedrochten. Zal er dus 3* aan uitdelen, zij het zeer nipt.

stem geplaatst

Totaal geen voer voor volwassenen maar kinderen lusten de Grote Rode Hond brokken wel, of dit nu om de kinderboeken, de tekenfilms of deze live-action animatiefilm gaat. Vooral mijn jongste van 7,5 wou deze al meermaals zien, de tweeling van bijna 9 vond hem 1 keertje zien wel voldoende.

WTH did I just watch? En er is ook duidelijk een publiek voor. Hier en daar wel eens een half geslaagd grapje tussen de gigantische berg bagger, wat hem nog net redt van 0,5. En was het irritatie-gehalte dan nog wat lager geweest, had ik er nog wel 1,5 voor veil kunnen hebben. Maar zoals ie is, vind ik 1* de prima waardering. Eén van de slechtste films die ik voorbije (half) jaar zag, alleszins.

Deze film heeft me enorm weten te charmeren. Na Twisters de tweede voor mij met Daisy Edgar-Jones in de hoofdrol, waarbij deze me net iets meer aanspreken kan. Op zich heeft het verhaal van Where the Crawdads Sing weinig vernieuwends, maar de manier waarop het gebracht zowel als geacteerd wordt, bekoort me. Vooral hoe het verhaal laagje per laagje wordt onthuld, zorgt dat het boeiend blijft. En verder uiteraard een extra plus voor de setting. David Strathairn vind ik hier ook een zeer mooie rol in hebben.

Gek, nooit geweten dat deze film zo goed was, en dat die ook zo goed in de smaak viel. Een eerste kijkbeurt dik 20 jaar geleden was maar met een half oog, en toen vond ik hem vooral zeer druk overkomen. Ik heb hem later, zowat 10 jaar geleden schat ik, iets nadrukkelijker bekeken. Nog niet met al te zeer focus, en toen vond ik hem niet onaardig, zonder meer. Nu ik er eens voor het eerst echt voor gaan zitten ben, moet ik toegeven dat het zonde is dat ik dit nu pas voor het eerst deed, want dit betreft echt wel een puike verfilming van een semi-autobiografie. Heel leuk gebracht ook allemaal, ook al gaan de details van de oplichterijen me wat boven m'n petje.

Een half uurtje korter had wel gemogen, en het einde voelde je van mijlen ver aankomen maar afgezien daarvan weinig op aan te merken. Dikke 4*.

Enkele leuke scènes maken nog geen leuke film. Het algemene plaatje is vooral weinig sympathiek, één groot boeltje hypocrisie zelfs. Een aantal personages wordt nagenoeg gepusht om vooral niet de keuze van het hart te volgen. En tussen twijfel en er toch weer vol voor gaan zit trouwens bitter weinig. Al valt liefde uiteraard niet rechtlijnig af te meten. Verder is het ook vooral een zeer clichématige romantische komedie volgens geijkte Hollywood-formule. Allemaal nog net eind goed al goed zonder dat er onnodige scheidingen aan te pas moeten komen. Algemeen vooral te flauw.

Ironclad 2, ofte The Fellowship to Return to the One Tower of the (Dying, niet dood zoals in de plottekst staat) King, waarin de hobbit-achtige Hubert ter versterking troepen ronselen gaat, en deze vindt in onder meer Guy de Lusignan als een soort van mini-Aragorn plus diens rechter (of linker, heb niet te nauw gekeken)-hand Berenger (nee, niet die acteur), een Bloody Mary die er haar kopje net weet bij te houden ondanks een vijsje los en al eens een tandje bijstekend, en met Pierrepoint ook een soort van trol of ogre aan hun zijde. En zo komt Hubert met een versterkt troepentotaal van niet minder dan 4, ofte dus ook wel vier, jawel het volledige totaal van vier (!) terug te 'de Vesci Castle' om de Schotten onder de rokken te helpen geven!

Hubert neemt ze onder de arm, aangezien pa-lief daar niet langer de mogelijkheid toe heeft. Ze slaan nog wel wat Schots gepeupel de harses in en om de Schotten hun pret te bedotten slaan ze ook nog wat de hand aan zichzelf, alvorens de kasteelbestormers binnen de muren nog wat komen ravotten. 'k Had verwacht hier nu eens helemaal niets aan te vinden, maar het kon me warempel nog redelijk boeien (zij het dat de meeste pret ging naar het schrijven van deze review), in die mate dat ik nu wel benieuwd ben geworden naar de originele Ironclad, zonder al dat gevecht voor bloed. Al zegt iets me dat ook daar het bloed rijkelijk vloeien zal.

Het voorafgaandelijke tweeluik vind ik van zeldzame hoogte. Deze valt daarnaast flink tegen, maar op zichzelf misstaat hij zeker niet. Regisseur Sarnoski wou een soort Children of Men look creëren, en daar is hij wel behoorlijk in geslaagd. Wel een zeer wonderbaarlijke kat die niet uit schrik gaat blazen voor de monsters en bij contact met water. Dat de hoofdrolspeelster terminaal is en vooral nog een pizza wil, helpt de spankracht ook niet echt. Maar wel zeker nog enkele leuke stukken (vooral wanneer de boel losbarst), en dan kom ik uit op een doorsnee 3*.

Kattenliefhebbers zullen hier wel een extra ster voor uitreiken. Frodo werd overigens gespeeld door zowel Nico als Schnitzel, en hoofdrolspeelster Lupita Nyong'o heeft haar kattenvrees ervoor opzij moeten zetten via therapie (mede doordat de regisseur - gelukkig - niet wou weten van een computergeanimeerde kat), en nam na de film zelfs zowaar een eigen kat in huis. Origineel was het de bedoeling dat de kat effectief zou blazen en haar rug krommen voor dreiging, maar dit viel niet goed aan te leren als reactie op CGI. Sam met haar kat Frodo was uiteraard nog een verwijzing naar de gekende hobbit-bromance uit Lord of the Rings.

Altijd van deze film wat gemerkt hoezeer deze vrouwen en jongere meiden wist aan te spreken. Het is dan ook een wat epische liefdesprent, zij het dan met een enorme tragiek, en dat Brad Pitt er met de mooie lange blonde lokken bijloopt zal er ook wel een rol in gespeeld hebben. Legends of the Fall is uiteindelijk vooral een stukje tijdsgeest waarin elementen zitten van de impact van Amerikaanse kolonisatie op indiaanse cultuur, van WO I op families ook ver buiten Europa, nog een stukje in drooglegging-tijden, en elk hiervan gepaard gaand met z'n stukje tragiek: William's vrouw die niet kon aarden in het koude Montana en wegtrekt, de jongste van drie zonen Samuel die sneuvelt in de oorlog, de knappe Susannah die uiteindelijk met elk van de drie broers wel wat had maar die uit het leven stapt doordat haar leven zich finaal niet uitstippelde aan de zijde van Tristan, Isabel II die gedood wordt bij een dispuut rond illegale stokerij, Tristan die ervoor in de bak vliegt en bij vrijlating wraak neemt, vader en zoons die uiteindelijk de arresteerders naar de eeuwige jachtvelden helpen en tot slot nog de grizzlybeer die Tristan's leven beëindigde.

'k Zit wat op de wip tussen 2,5 & 3 voor zo'n film. Hij doet me nogal Cold Mountain achtig aan en die gaf ik ook 3*, dus deze dan ook maar. Maar toegegeven, dat is zeer naar de milde kant.

stem geplaatst

Op zich een matige actiefilm, maar de explosiviteit spat gewoon van het scherm. Het leukste aan de film was de paranoia en zien hoe ze één na één aan hun eind kwamen. Al bij al nog steeds een kijkwaardige blast from the past.