Logboek

stem geplaatst

Je verwacht op elk moment dat Bruce Willis ergens op zou duiken. Niet met z'n befaamde "Yippee-ki-yay, motherf*cker!", maar als één of andere hoge pief met die vanuit ivoren torentje met een directe lijn naar de jagers de lakens uitdeelt om in z'n nadagen nog wat credits op te strijken. In deze film nam Gary Oldman die rol voor z'n rekening. Al is het niveau in deze film zo mogelijk nog iets hoger dan een doorsnee Willis-B-filmpje? Nu, dat al die tough guys met hun driedubbele biceps en tot de tanden toe bewapend zich zo één na één laten ringeloren door toch een behoorlijk poppetje, ... da's leuk voor een half uurtje, niet direct voor anderhalf uur. Ondertussen krijgt ze rake klappen, de keel meermaals dicht geknepen, schotwonden, ... Maar zelfs in toegetakelde staat krijgt ze mannen die nog fris zijn vakkundig het hoekje om.

Nu, dat terzijde, is dit best een spannende actiethriller met zeer specifieke harde beelden. Waarbij de vluchtenden opgesloten raken en zo'n uurtje zo goed en kwaad als kan verstoppertje dienen te spelen. Daarbij vloeien tranen, zweet en liters bloed. En de kerel die rondtuft met nummerplaat H3D SHOT beleeft niet z'n leukste dagje, dat kan ik je wel brommen. We krijgen bordjes te zien dat er CCTV bewaking is, dus kan hij nadien wel nog eens nakijken waar het dan zoal fout liep. Mogelijks is niet koelbloedig afmaken wanneer de kans daartoe een kleine misser geweest, maar een goeie schurk laat z'n slachtoffers James-Bond-gewijs nog even wat spartelen alvorens de overwinning te claimen, toch?

Oh, en Michael Myers was ook van de partij. Gore boel. Op het eind van deze one night stand valt het getuige Nick te binnen dat hij haar naam niet eens weet, maar ook voor ons blijft het bij The Courier. Tot slot moet ik eigenlijk wel toegeven dat dit behoorlijk behapbare shit was, beter dan verwacht en net iets hoger scorend dan doorsnee B-films.

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

Een 9-voudig werknemer van de maand verliest z'n job omdat hij destijds meteen in de marine ging en niet naar de universiteit en door hervormingen kan enkel nog personeel blijven dat intern doorgroeien kan en dus de vereiste kwalificaties aan diploma bezit. Aangezien een nieuwe job vinden ook niet meteen lukt, het sein voor meneer Crowne, ofte Corona voor de speelde vriendinnetjes, om terug te gaan studeren. Er wordt hem een cursus aangeraden, al was het maar om de lesgeefster. Die blijkt in een uitgeblust huwelijk te zitten, met een man die er weinig van gebakken heeft en z'n dagen door schijnt te komen met voornamelijk op het internet grotere loezen te zoeken dan die van vrouwlief. Tot daar het op zich interessant gegeven voor deze film.

Het is de rest van de cast, hoe eenzijdig de personages vormgegeven worden en hoe vlot alles lukt waar het verder aan schort. De logica is soms ver zoek, alles voor de feelgood. Die buur slash rommelmarkthouder bv die woekerprijzen voor z'n waren vraagt. Dat was een halve minuut grappig, niet om hem 3x zo een absurde afdingduel te zien uitvoeren. Dan kijk ik veel liever een aflevering van Pawn Stars. Het restylen inclusief de feng shui van ons hoofdpersonage, oké wel. Maar dat dit lieve hulpvaardige meisje ondanks stoer vriendje maar al te zeer rond de nek van Larry hangt, die moet dan toch wel een heel aimabel en charmant voorkomen hebben, wat er nu niet meteen van afdruipt. Het is geen klootzak, dat zeker niet, maar eerder een wat onbeholpen lamme goedzak, die hebben en houden verpatst voor een vespa.

Maar goed, de film is nu ook niet vervelend of zo. Kijkt op zich lekker weg zoals de Nederlanders dat vaak zeggen (is ook kort), dus 2,5 voor de sympathie. Kon het echte leven maar zo vlot lopen als in die talloze romkommetjes. Deze film had het in zich om een romantisch drama te zijn, maar eigenlijk ontbrak het zowel aan wat meer komedie als/of wat meer drama om er echt iets boeiends van te maken.

"Ik zit hier met een stel ruige wijven. Een stelletje stoere criminelen."

Bedekt onder het vele naakt en schoon zit er ook ergens een film, voor wie verder zien wil/kan. Heb hem gekeken vanwege nog behoorlijke waardering, zeker dan op rotten tomatoes.

Wel zeer mooie jonge dames (vooral Selena Gomez, toen zowat 20), maar op die leeftijd zijn er ook vele zeer aantrekkelijk. Maar dat zo'n meiden dan met zulke figuren van mannen omgaan... bah. Maakt hen ineens enorm oninteressant, hoe aantrekkelijk ook. En in zo'n film wordt dan ook nog enorm het geloof erbij betrokken, what the... ?
"Misschien zijn je gebeden met mij wel verhoord", lacht Alien z'n zilveren gebit bloot.
"Ik ben een G, een gangster met een hart van goud."
"Ik speel constant Scarface af."

De gangster- en zelfverheerlijking spat alleszins van het scherm. Zelfs een scène waarin hij z'n eigen pistool pijpt terwijl de vrouwtjes doen alsof er een fallus gaan groeien is. En de nodige portie trioseks mag uiteraard ook niet ontbreken.

De hele manier van filmen is ook wel heel opmerkelijk. Veel losse flarden. Er gebeuren gekke, harde, zware, dramatische dingen (zeker aan het eind, die spring breakerkes waren duidelijk aan een verzetje toe), maar je krijgt er hooguit wat flitsen en flarden van te zien. Het is een duidelijk gekozen stijl, maar mij spreekt het niet aan, alleszins. Al had ik het ook in vol ornaat niet hoeven zien. Walgelijk, dit. Nog een 1,5 vanwege een toch wat aparte sfeer, vertelling en het visuele aspect, maar zou deze niet nog eens hoeven zien.

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

stem geplaatst

Toen ik besloot alle Bondfilms op Netflix nog gekeken te krijgen voor ze er weer af zouden vliegen, dacht ik veel meer bijna-dood-ontsnappingen te zullen krijgen. Of alleszins, in m'n herinneringen waren er tal van momenten waarop een meesterschurk Bond uit de weg kon ruimen, maar hem liever nog even zonder al te veel supervisie wou laten lijden terwijl zelf zich verder focussend op werelddominantie en/of -verwoesting. Maar dat soort stukjes bleek toch minder de revue te passeren dan ik dacht (zijn er dan andere films waarin dat zit?). De momenten waarin Bond dan echt al moest worden gereanimeerd, die had ik al helemaal niet gedacht te krijgen. Ergens had ik dus toch een heel ander beeld van Bondfilms dan is gebleken. Het enige wat ik zo jammer vind, is het overdreven hoge tempo waarin ik ze nu heb dienen te zien. Dus plan ik nu alvast eens een rustigere rit, met de kinderen bij of zo, want die keken enkele stukjes toch best geboeid mee.

Deze vond ik lang ietsjes minder, maar wat een zinderend slot. Toch ook een enorme spektakelfilm! Ik ging na de Brosnan-films en dan na de Craig-films nog 2x m'n persoonlijk ranking updaten, maar ga er van afzien. Deze met Pierce Brosnan plaats ik stuk voor stuk bovenaan de lijst, en me goed herinnerend vond ik Casino Royale en Skyfall zeker nog beter. Quantum of Solace was wel wat minder.

Eerlijk, ik zou moeilijk kunnen kiezen tussen de eerste 3 met Pierce Brosnan, geef ze dan ook alledrie 4*, ondanks 3 (uiteindelijk 4) verschillende regisseurs. Had toen ik aan een marathon door de Bondfilms begon niet verwacht dat ik deze met Brosnan stuk voor stuk zo goed zou vinden. Benieuwd of die vierde nu ook nog zo goed bevalt.

Pierce Brosnan is de 007 waarmee ik Bondfilms heb leren kennen, al vermoed ik dat er ook geregeld wel eentje met Roger Moore passeerde, want 'k herinner me ook wel enkele meer campy Bondfilms uit m'n tienerjaren. Tommorow Never Dies opent wederom met een knaller, en een heel luchtige manier om zich te ontdoen van 2 vliegen, in 1 klap.

Voor deze Bondilm stond Roger Spottiswoode aan het roer, op dat moment gekend van onder meer Terror Train (1980), Under Fire (1983), Shoot to Kill (1988), Turner & Hooch (1989), Air America (1990), helaas ook Stop! Or My Mom Will Shoot (1992), een resem TV-films en dan ineens een Bondfilm. Erna volgden onder meer nog The 6th Day (2000), Ripley Under Ground (2005) en van recenter zowaar ook A Street Cat Named Bob (2016).

Sinds vorige film heeft MI6 een vrouw die de lakens uitdeelt, en dat brengt onder meer deze sneren:
- Sometimes I think you don't have the balls for this job.
- Perhaps, The advantage is I don't have to think with them all the time.
Daarnaast wel grappig ook dat bij de laatste nieuwe acteurs voor James Bond we ook een nieuwe M zowel als een nieuwe Miss Moneypenny kregen, maar die good old Desmonds Llewelyn maar door blijft gaan als Q. Hij zou deze rol voor zijn rekening nemen in niet minder dan 17 Bondfilms tussen 1963 en 1999. Helaas kwam hij in datzelfde 1999 om het leven bij een auto-ongeluk. Hij liet onder meer na:
"Grow up, 007."
"Please, pay attention, 007."
"Never let me down again."

Dit keer is een martelgrage megalomane mediamagnaat de tegenstander van dienst, sterk gedaante gegeven door Jonathan Pryce. Ook deze film staat bol van sterke actiemomenten. Zeker het ritje op de achterbank in z'n eigen wagen en de duosprong van een wolkenkrabber waren fenomenaal om zien. Verder ook samen geboeid op de moto. En er rollen vaten zoals je dat anders enkel maar kent uit Donkey Kong. Voor mij is dit toch ook gewoon een absolute topper onder de Bondfilms.

Pierce Brosnan maakt in GoldenEye een geweldige intrede als de nieuwe James Bond. Deze titelsong is ook wel zeer vet. De film heeft verder sterke actiescènes, een goed verhaal, boeiende slechteriken, alleen wat jammer dat ze het qua begintitels niet wat zoals bij Sleuth aanpakten. Waarom zat dat vroeger ook steevast vooraan? We zijn dat nu al vele jaren achteraan gewoon, en da's toch handiger. Al hebben ze er in Bondfilms wel altijd iets fraais van gemaakt.

stem geplaatst

stem geplaatst

The first, the last... Licence to Kill was de eerste Bondfilm die de titel niet uit de boeken van Ian Fleming haalde, en de eerste volledig buiten het Verenigd Koninkrijk gedraaid. Maar het was vooral ook de laatste van regisseur John Glen, de laatste keer Robert Brown als M en Caroline Bliss als Miss Moneypenny. Albert R. Broccoli, Richard Maibaum en Maurice Binder legden allemaal het loodje tegen de volgende Bondfilm. En voor Timothy Dalton werd het ook de laatste uiteraard.

James Bond goes rogue in deze film, nadat haaien voor de zoveelste keer als geliefkoosd wapen door de schurken worden ingezet. Dit keer bevinden we ons in de Florida Keys. Op zich vind ik Dalton een goeie 007 neerzetten, maar de verhalen in de films waarin hij speelt liggen me minder. Wel kent deze film weer een spetterende finale met de prachtige Kenworth trucks, wat veel goedmaakt.

Timothy Dalton nam de fakkel over van Roger Moore, al had dit naar verluidt net zo goed Sam Neill kunnen worden (vooral John Glen zou zeer gecharmeerd zijn geweest, maar producer Broccoli minder). Er werd ook aan gedacht om Mel Gibson in te huren voor 2 films, maar ook dat wuifde Broccoli weg. Ze zijn dan uiteindelijk voor Pierce Brosnan gegaan. Die zag de serie waar hij toen in meespeelde niet verder worden gezet. Maar doordat het rondging dat hij de nieuwe Bond zou worden, bezorgde dit de serie hernieuwde interesse en trok Broccoli z'n aanbod in, omdat hij zijn hoofdpersonage niet wou geassocieerd zien met een moderne serie. Wat uiteindelijk alsnog weinig later de doodsteek voor de serie werd. Met Dalton verliep het aanvankelijk ook nog stroef, en dus kwam Robert Bathurst in de picture en dat deed Dalton de knoop maar snel doorhakken. Wat een nevenverhaal.

Met Dalton krijgen we wel een wat andere bond, minder speelse humor en wat minder nadrukkelijk rokkenjager. Of lijkt dit maar zo, door een andere stijl en imago? We zitten nog steeds in een tijd van BRD-DDR, USSR en Tsjechië & Slovakije vormden toen nog één land. En dat vind ik wel wat jammer, want begint wat te vervelen op de duur. Al is dat natuurlijk de voedingsbodem geweest van al die spionagediensten. De scènes met de Aston Martin zijn wel magistraal, nagenoeg Fast & Furious achtig. Maar verder vind ik het van sfeer en verhaal toch maar vlak, te veel oorlog-achtig ook. De actie is dan wel stevig, met talloze zware ontploffingen. Alles samen goed voor 3* wat mij betreft, zij het aan de nipte kant.

Geen idee of het aan de film lag, maar ik kon bij deze minder goed m'n aandacht erbij houden. 'k Was misschien te zeer bezig met hoe jong Christopher Walken en Grace Jones er nog uitzagen. Van wat ik oppikte vond ik het wel wat een serieuzere film. Het kwam allemaal zeer degelijk over, maar weinig er echt uitspringend. Tot dan het laatste dik half uur, want deze film kende wel een zeer boeiende finale.

Thunderball-remake, in een regie van Irvin Kershner, al gekend van Star Wars Episode 5 (1980), Eyes of Laura Mars (1978), S*P*Y*S (1974) e.v.a. en die later qua films enkel nog RoboCop 2 voor zijn rekening zou nemen. Sean Connery speelt hier als 52-jarige een dozijn jaar na z'n laatste optreden nog éénmalig 007 en dik 20 jaar na z'n debuut, wat wel nog 3 jaar jonger is dan Roger Moore. Grappig dat de titel verwijst naar Sean Connery's eerdere uitspraak dat hij niet meer in de huid zou kruipen van James Bond.

De film opent wel ludiek, met Bond die blijkbaar simulaties doorloopt, met zo horen we bij zijn evaluatie enkele keren game over. Om er dan op gewezen te woden dat hij toch niet meer zo scherp staat als weleer. Deze film zit eigenlijk vol met allerlei grappen en grollen, en ze zijn vaker wel dan niet geslaagd (ik denk maar bvb. aan he shoots and scores, en de dry martini). Er doen ook aardig wat acteurs in mee die ik ken uit tal van andere films en series. Zelfs Johnny English is van de partij (zij het uiteraard niet onder deze naam).

Halfweg de film enigszins verrassend om te zien dat een ruimte vol arcade games (wel heel veel Centipede en Gravitar) zo in trek is onder de beau monde. Dan is de status van video games doorheen de jaren toch tanend geweest. Zelfs 007 himself waagt zich aan een potje, onder het toeziend oog van vele kijklustigen. De daarop volgende dans had me wel achterwege mogen blijven.

Wel vraag ik me af of ik hem niet beter meteen na Thunderball had gezien i.p.v. zo veel Bondfilms later? Ik zag er alleszins weinig in terug, van wat ik me herinner, op wat waterscènes na. Naar het einde toe vind ik Never Say Never Again wel wat inzakken, maar uiteindelijk vind ik 'm wel net een 3* waard en dus boven Thunderball uit komend.

Haha... "It's a small world, you're a Toro too." Gevolgd door een knap staaltje kunst- en vliegwerk is dit wel een zeer geslaagde opening. Met 009 vermomd als clown ook, dat kostelijk ei, ... Erna is het wat wennen, maar we zitten in deze Bond-film nog in IJzeren Gordijn tijd en dus de afscheiding tussen West- en Oost-Europa, tussen kapitalisme en communisme. Sowieso heeft de Bond-franchise enorm gedreven op deze Koude Oorlog sferen. Chemnitz heette toen bv. nog Karl-Marx-Stadt.

Ditmaal gaat de reis naar India, en ondanks Bond al op gevorderde leeftijd niet naar het Best Exotic Marigold Hotel, noch het Second Best. In de druk bevolkte Indische straatjes krijgen we een ludieke achtervolging, doorspekt met typisch culturele elementen van daar. Gelukkig waren ze toen nog maar met zo'n slordige 737 miljoen mensen, nagenoeg de helft van het huidige inwonersaantal, of er was geen doorkomen aan geweest.

Ik vind deze film op alle gebied behoorlijk gracieus, wat ik wel mag. Die settings ook! Het leger vrouwelijk schoon is hierin ook simpelweg moordend (die in de rode pakjes lijken wel de Incredibles ). Al kan het geboefte er ook aardig wat van. Die kerel met die cirkelzaag bvb. En enkele jaren na Alien krijgen we met Octopussy een nieuwe face hugger. Al vind ik één van de leukste dingen nog de inkruip- ipv opblaaskrokodil.

Van India gaat het dan naar Karl-Marx-Stadt, om er het vermaarde circus te gaan aanschouwen. Enkele artiesten staan messcherp, andere nemen een kanonstart. Erna krijgen we aardig wat gein op de trein, maar zonder ticket to ride gaat deze reis verder zonder 007, en zo wordt het een race tegen de tijdbom. Onderweg heeft een groepje jongeren nog het lef te spotten met een liftend geheim agent. Clowneske toestanden. Octopussy kent dan ook nog een denderend slot waarna zelfs Bond z'n wonden dient te likken (of laten likken), en kunnen we deze toch (voor mij althans) bij de betere Bond-films noteren. Topvermaak! Al zie ik dat hij voornamelijk op IMDb en rotten tomatoes toch betrekkelijk laag scoort. Het was voor Maud Adams overigens haar tweede optreden in een Bond-film, na eerder ook al in The Man with the Golden Gun. Ook wel cool om toenmalig proftennisser Vijay Amritraj te zien.

Leuke opening, maar dan is het toch behoorlijk lang wachten op meer van dat, tot 007 op de vlucht moet en dan is vooral de achtervolging op het 2PK-tje zeer vermakelijk. Na wat gereutel van de identigraph komt er een robotfoto uitgerold van een Belgisch gangster Locque, ontsnapt uit de gevangenis van Namen en wordt James er met nieuwe Lotus onder de poep op uitgestuurd naar Cortina, 25 jaar nadat de Olympische Winterspelen daar gehouden werden en 45 jaar voor een nieuwe editie daar.

En dus kan Bond nog eens z'n skikunsten etaleren. Uiteraard is hij daarbij doelwit van zowel plaatselijke schonen die hem naar het kruis grijpen zowel als biathlon-scherpschutters die er een kruis over maken willen. Zelfs een geslaagde telemark-landing en een enkeltje in de bobsleebaan is niet te veel gevraagd voor onze held, op twee latten zowaar meer vaart makend dan een viermansbob. Tegen de avond kon een training ijshockey er ook nog wel bovenop.

En dan kon er weer wat ontspanning vanaf, aan de zijde van Melina (Carole Bouquet). Onze Belg komt dat feestje in z'n dune buggy helaas verstoren. Columbo doet ook z'n opwachting, maar hier dan niet in beige stoffige jas in de gedaante van Peter Falk. Ze gaan dan nog bootje en duikbootje varen, zwemmen tussen de haaien, diepzeeduiken, bergbeklimmen, vallen, opstaan en weer doorgaan.

For Your Eyes Only is allemaal doorspekt met goeie actie, een avontuurlijk parcours, begeleid door een meeslepende soundtrack. Het is allemaal degelijk tot goed, zonder enorme uitschieters zowel als erbarmelijke slippers. Het mist vooral de echte wauw-factor voor meer. Je merkt wel dat er weer een andere regisseur aan het roer stond, de eerste Bond-film door John Glen. Deze film was ook gebaseerd op een bundeling kortverhalen plus wat extra stof uit al eerder verfilmde Bond-verhalen. Ook nog frappant dat de toenmalige eega van Pierce Brosnan in deze film speelde.

Yasmine zong het uit volle borst: "Alle meisjes aan de macht." Maar raakte emotioneel nooit over haar gebroken relaties met Alexandra Potvin en vooral Marianne Dupon (oud-winnares van De Mol, een ander donker vals beestje).

In Black Widow wordt het overtal aan vrouwen creatief opgelost. Marco Borsato zong daar ook ooit over: "Vandaag is rood..." De emoties lopen dan ook soms hoog op in de vrouwenclub.

De heer Luc Steeno bracht een ode:
Ja wat is een vrouw
Ze laat je eerst rennen
Ze laat je dan lopen
Je mag op een zegen aan de eindmeet slechts hopen
Want ze windt je zo op en je raakt overstuur
Als je vlak voor de finish wordt wandelen gestuurd
Een vrouw is een wonder
Een vrouw is bijzonder
Een vrouw is een engel een lieve vriendin
Prinses minnares maar ook tijgerin

Maar ach, dan zet ik liever Alice Cooper nog eens op... Minder lang, minder tralala, en nagenoeg gelijk aan nachtmerrie (lap, weer vrouwelijk).

stem geplaatst

stem geplaatst

In een ver verleden gezien met eerste liefje, zoals het hoort.
Nu ja, gekeken, dat was uiteraard een groot woord.
Ik raakte er destijds amper in.
In de film uiteraard, al was het 2x kloppen op de kin.
Het verhaal o zo klef, en dan al die rijmelarij.
Al was en ben ik nochtans fan van welig woordenbrij.
In de bioscoop pikten we ook geregeld een filmpje mee.
Daarom nog aangeklaagd voor diefstal, o wee.
Alle gekheid op een stok, Romeo + Juliet was niet meteen voor mij.
Maar in de zaal zaten we maar al te graag op de laatste rij.
Zo zagen we The Full Monty en Nothing to Lose.
Al was ze vooral weg van Men in Black en Tom Cruise.
Titanic zagen we ook zinken, net als de relatie de dieperik in.
Die zag ik een half jaar later opnieuw, met een andere vriendin.

Maar nu terug naar Romeo + Juliet.
Van die families, Montague en Capulet.
In zo'n modern jasje, dat doet toch was vies.
Niet het soort ontering die ik verkies.
En dan al dat verkleedgedoe, wat heeft dat gekost?
Vraag het gerust na bij Michaelangelo van Lost.
En dan die moderne muziek, of die van toen althans.
Zoals Lovefool van The Cardigans.
En Everybody's Free (To Feel Good) van Rozalla.
Maar dan in gospel-jasje bij het huwelijk richting Walhalla.
Met daarop volgend dan John Leguizamo.
Gekrenkt om zijn onbeantwoorde "ti amo".
Eens te meer, de liefde die snel over gaat.
Verwordt tot iets duisters, zijnde haat.
En prediken tot een vredesbestand ten spijt.
Is nieuw bloedvergieten en vergelding een feit.

Biechtvader Lorenzo komt dan met een subliem plan.
Maar zijn boodschap bereikt niet de beoogde man.
Het verdere verhaal is u wel bekend.
Samen de dood in, helaas niet weggerend.
Zoals Shakespeare het eind 16e eeuw neergepend heeft.
Naar een verhaal uit 1476 dat de tijd heeft overleefd.
West Side Story heeft er van weg, en best wel wat.
In verboden liefdes zit heel wat drama vervat.
Al bij al vind ik deze film nu best te pruimen.
Hoe heb ik aan een gedegen kijkbeurt zo lang kunnen verzuimen?
Had de film destijds maar mijn hart al zo kunnen raken.
M'n eerste liefje had het wellicht zeer kunnen smaken.

Vaak gelezen dat deze beter zou zijn dan de eerste, maar ik zou ze eerder op gelijke hoogte zetten, met punten waarop deze beter en andere waarop deze minder scoort. Blijf ook wel wat een probleem hebben met hoe Sherlock Holmes wordt neergezet, als vechtersbaas. Maar eenmaal die weg ingeslagen uiteraard... En het wordt hier gebruikt als tool om Sherlock's scherpzinnigheid weer te geven. Maar dan ook al dat schietgraag gedoe er nog bij, en als ware een halve nipt aan de dood ontsnapte oorlogsheld... Dat is toch al ver afgeweken van het originele personage.

Enig prachtig wel, ondergedompeld te worden in Londen, Parijs, Heilbronn (Württemberg) en Meiringen (Zwitserland) eind 19e eeuw. Wel kras dat Holmes toen al met een wagen rondreed, die bestonden toen slechts enkele jaren. Al was een man als hij ongetwijfeld een pionier. Edoch zou dit om een nagemaakte (steampunk-)Duryea (Amerikaanse wagen-pioniers) uit 1893 gaan. Echter, in Parijs aangekomen prijkt op een ticket voor de operavoorstelling Don Giovanni 'mardi 7 novembre', en dat kan dus in 1882, 1893 of 1899 zijn geweest. Maar op een (Britse) krant na de bomaanslag tijdens die opvoering staat de datum 'november 9, 1891' te lezen (en dan nog het artikel startend met "Yesterday, ...", klopt ook al niet), passend bij het gegeven van de bomaanslagen in die periode en een jaar nadat de eerste film zich af had gespeeld. Holmes zelf spreekt even later ook uit "Het is 1891, ik had een ballon kunnen huren".

Nu, aangezien die Duryea om een Amerikaanse wagen zou gaan en er in die tijd nog geen overzeese fabrieken zullen zijn geweest... Toch wel een bundeltje slordige onregelmatigheden samen: Een film zich afspelend in 1891, toch in het bezit van een wagen van Amerikaanse makelij in Engeland en uit 1893, een operavoorstelling die in 1893 moet zijn geweest volgens dag en datum op het ticket, en een krant van twee dagen na de bomaanslag bij die voorstelling uit wederom 1891 die het heeft over het voorval van gisteren. Al zou ik niet eens mogen vallen over zulke pietluttigheden? Sowieso al een knap staaltje werk erin gestopt. En dan die trein, toen was dat toch echt nog een avontuur op zich! Er volgen verder magnifieke stoomboten, adembenemende gebouwen, fraaie klederdracht, bijzondere schaakklok en een lekkere wijn uit het gezegende jaar 1789 (ik zou er meer dan 100 jaar later toch m'n lippen niet aan durven zetten).

De manier waarop het verhaal wordt verteld, is wel sterk gedaan. Visueel knap ook (die schietscène in het bos bvb.), en er wordt ook wel goed geacteerd. Wel heb ik de fanatieke titanentweestrijd tussen meesterbreinen met Moriarty nooit al te boeiend gevonden. Ik zie Holmes nog het liefst ingewikkelde raadsels oplossen. Maar goed, professioneel goed gemaakte film alweer.

Na het succes van Star Wars trok 007 in m'n geboortejaar ook de ruimte in, de laatste Bond-film met Bernard Lee als M. De film opent nagenoeg met de zeer iconische duikvlucht zonder parachute, toch wel steeds meer verbluffende beelden. Helaas gaat het verhaal niet hand in hand met de puike beelden. Het is me een enorm rommeltje, met zelfs een minuscuul stukje western erin gestopt. Een allegaartje aan settings, gedaanten en gebeurtenissen. Deze film staat omschreven als een actie/sci-fi, maar eigenlijk is het anderhalf uur lang een aaneenschakeling van avontuurlijke voorvallen. Pas de laatste 40 minuten gaat het over naar sci-fi. Tegen dan was ik helemaal niet meer betrokken. En dan volgden nog zeer ongeloofwaardige wendingen.

Conclusie: veel knappe zaken te zien, weinig samenhang te beleven. Je hebt uiteindelijk het gevoel naar 5 films in 1 te hebben gekeken, nooit goed. Je merkt dat er veel moeite in gestopt is, en de film bevat wel z'n vermakelijke momenten, maar het passeert allemaal zonder veel betekenis, jammer.

2 bemerkingen bij de opening credits:
1) Wat ik vaker zie in films is een verkeerde schrijfwijze van hoofdacteurs bij de credits, hier is het Curt Jurgens i.p.v. Curd Jürgens. Geen familie overigens van Udo. De ene heette voluit Curd Gustav Andreas Gottlieb Franz Jürgens en de ander Jürgen Udo Bockelmann, maar nam als artiestennaam dus Udo Jürgens.
2) De titelsong heeft bij een bepaald stukje wel wat weg van Alice Cooper's I Never Cry, toevallig (of niet?) van een jaar eerder. En nog meer toevallig (of niet?), had Alice Cooper een song ingezonden gehad voor de voorgaande Bond-film, The Man With the Golden Gun.

Wat een leuk optrekje heeft de meedogenloze Stromberg gespeeld door Jürgens trouwens. Grappig ook dat z'n boomlange voornaamste handlanger de naam Jaws draagt, 2 jaar na de iconische film van Spielberg. Even komt ook Lawrence of Arabia om de hoek piepen. De beroemde muziek van componist Maurice Jarre is hier ook te horen, één van de vele muzikale grappen uit het Roger Moore tijdperk. Ook nog het Jaws-deuntje wanneer de wagen op het strand uit de zee komt opgedoken was wellicht te veel van het goede.

The Spy Who Loved Me is de tweede bondfilm onder regie van Lewis Gilbert, na 10 jaar eerder ook al You Only Live Twice, die me aardig bevallen was. Deze keer zit de sfeerschepping vooral in de onderwaterwereld, met speciale vaartuigen en vooral boten en duikboten. De finale is zeer bombastisch, wat ik toch iets minder vind. Het laatste half uur doet de film voor mij dan ook afzwakken van 3,5 naar 3*.

Intrigerende horrorfilm, vooral door de manier hoe het verhaal gebracht wordt, via het volgen van verschillende personages telkens een stukje extra van de puzzel invullend. Het uiteindelijke plot is misschien wat minder m'n ding, maar op zich is dit ondergeschikt aan het ontrafelen van het mysterie en de sfeer waarin dit wordt gedaan. En het is ook niet dat het einde dermate afsteekt tegen de rest van de film. Sowieso kennen vele horrorfilms een wat minder einde, meen ik. Al kan dit persoonlijk zijn.

Laatste jaren werden toch wel enkele knappe horrorfilms gemaakt. Dan denk ik maar bv. aan het tweeluik A Quiet Place (day one vond ik wat minder), Get Out en Us van Jordan Peele, Abigail, Smile (de 2e zag ik nog niet), Thanksgiving vond ik ook wel meer dan redelijk, Until Dawn, Wolf Man (ook met Julia Garner) kon ik ook wel smaken en nu dus ook deze Weapons. Ik gaf ze alle 3,5* à 4,5*. Barbarian, ook van Zach Cregger, vond ik redelijk (3*).

stem geplaatst

Wat een knappe setting bij de opening al meteen! En die derde tepel, hilarisch. En enkele minuten later zitten we in een soort van Westworld-attractiepark. Gek overigens om een nog zo 'jonge' Christopher Lee te zien, ook al was de man daar al 50+. Ik las dat hij aangetrouwde familie was van Ian Fleming.

Het valt me op dat ik de door Guy Hamilton geregisseerde films er toch wat bovenuit vind steken. Net als in You Only Live Twice is het trouwens genieten van de Aziatische cultuur en landschappen, prachtige jonken en zo, en wederom enkele rikishi (sumo-worstelaars). Al kan je je afvragen wat deze in Thailand doen?

De film baadt verder nogal in de energiecrisis-sfeer en qua verhaal is het me toch wel wat een rommeltje. Daarom de eerste van de negen gekeken delen die ik 3* toeken. En daarmee komt de ranking op:
1. 4,0 - (1964) Goldfinger
2. 4,0 - (1973) Live and Let Die
3. 3,5 - (1967) You Only Live Twice
4. 3,5 - (1971) Diamonds Are Forever
5. 3,0 - (1974) The Man with the Golden Gun
6. 2,5 - (1965) Thunderball
7. 2,5 - (1962) Dr. No
8. 2,0 - (1963) From Russia With Love
9. 1,5 - (1969) On Her Majesty's Secret Service

Waar begin ik? Best niet met doornemen wat anderen ervan denken. Al staat het ieder uiteraard vrij dit soort films bagger en onzin te vinden. Ik ben de compleet andere mening toegedaan, alleszins. Lang geleden bij een eerste kijkbeurt keek ik me al de ogen uit m'n kop, met de extra keren die ik hem sindsdien nog keek moet ik als het ware op een minority report zijn gestoten, want in feite steeg m'n waardering alleen maar tot, jawel, de volle 5 sterren. Ik ben hem als het ware met nog andere ogen gaan zien.

Ten eerste hou ik wel van science fiction, dat zit dus al goed. Binnen sci-fi liggen dystopieën me het meest, tweede check. Verder ben ik gek op who/why/howdunits met de bijhorende plotontrafelingen, vinkje nummer drie. Ten vierde ben ik tuk op een intrigerend verhaal, hier zeker aanwezig. En ten vijfde, de hele sfeerschepping, weergaloos. En zo kom ik uit op de 5 sterren. Omwille van de visueel soms wel iets mindere beelden zou ik er hooguit een halve ster af kunnen laten, maar dan nog zou hij staan als een huis. Overtreft voor mij zelfs Total Recall (de oude uiteraard, al was de remake niet eens zo veel minder).

Detailelementen die ik simpelweg geweldig vind in deze film: de planten, de bolides, de lotto-balletjes, de spiderscanners, de jetpacks, de kotsstokken, de aircrafts, de zieners/precogs, en ga maar door...

Films als deze geven me zin om weer ten volle in dit genre films te duiken. Om er eentje (mogelijks iets minder gekende) uit te pikken... The Bothersome Man.

Interessant experiment dat uittest of mensen met 'behulp' (of beter gezegd onder invloed) van alcohol ongeremder en leuker de dag doorkomen en ook als dusdanig ervaren worden? Maar als je voor je dagelijks presteren met het oog op optimaal professioneel en sociaal functioneren op alcohol rekent, kan je toch moeilijk niet inzien dat je er afhankelijk van en dus verslaafd aan raken zal? Zeker voor verstandige koppen toch wel een beetje kortzichtig denken te menen dat ze niet in die valkuil zouden belanden.

Uiteraard zijn er tal van wereldleiders en andere vooraanstaande figuren die geregeld wel tekenen van zichtbare dronkenschap vertoonden, grappig om ze hier ook kort de revue te zien passeren. Zeker wanneer je wat verder teruggaat in de tijd. En als ik nog maar terugdenk aan m'n eigen leerkrachten in mijn middelbare schoolperiode, daar zaten wel figuren bij. De ene was daarmee eerder gezellig en populair, de ander maakte het nors en onhandelbaar en dus niet zo geliefd.

En dan gaat ons viertal onderzoeken waar de grens ligt, en wat het brengt om daarover te gaan. En oh boy, wat worden ze vervelende etters. Althans, dat vind ik persoonlijk. Mogelijks ervaart ieder dat anders. Hoe dan ook, de uitslag van hun experiment luidt zeer volgens de verwachtingen dat drinken nadelige sociale gevolgen heeft en risico op alcoholisme met zich brengt. Duh. En nog erger, er zomaar mee kappen, lukt dus ook niet te best, met professionele gevolgen erbovenop. En bij één van hen zelfs met tragisch ongeluk en de dood tot gevolg. En toch zetten ze door, en krijg je ze op het laatst een beetje te zien als een aapje op een speelterrein, helemaal losgaand, ondanks dat er zich toch wel heftige gebeurtenissen hebben afgespeeld.

Maar goed, de film op zich is eigenlijk wel leuk. Goed geacteerd, en eens iets anders qua onderwerp. De uitwerking, daar wringt het iets meer bij me. Op dat vlak vond ik hem toch een beetje zum Kotzen. Al was dat mogelijks het beoogde effect.

Heel wat beter dan Silverado. Ergens zijn dit soort films enigszins Lord of the Rings, de Western. Een groep zorgvuldig samengesteld uit enkele kleurrijke vrijbuiters met een grote verscheidenheid aan kwaliteiten om een queeste te vervullen, zijnde de boosaardige dictator te verdrijven voordat die zich het volledige gebied toe-eigent en nog machtiger en gemener wordt.

Nu betreft het hier uiteraard een remake van een heel wat oudere film, die op zijn beurt een remake was van Kurosawa's Seven Samurai. Die heb ik mogelijks een keertje gezien, al ben ik niet helemaal zeker welke legendarische samurai-films ik zag. Die staat toch maar mooi nog steeds (net) te pronken in de top 50.

Maar in modernere tijden valt visueel wel een heel fraai beeld te schetsen en oh my, wat oogt deze western goed. Wat ik wel altijd wat heb met films waarin de kogels je om de oren vliegen, is dat ik in het geval van westerns meer inzit met de paarden, vrouwen en kinderen dan de mannen die dit mekaar aandoen.

Nu is dit een film in een drietal bedrijven:
1) aanstook, waarna het gezelschap bij mekaar trommelend
2) confrontatie, waarna het stadje en de bevolking voorbereiden
3) de grote slag om weerwraak en rechtvaardigheid
Dit geeft een duidelijke structuur, maar ook wat aan de simplistische kant. Een beetje zoals Braveheart ook, The Last Stand, of de laatste Rambo, en wellicht talloze andere films. Maar aangezien het allemaal toch wel zeer puik gedaan is met de nodige variatie (verbluffend bijvoorbeeld dat machtige machinegeweer/mitrailleur voor die tijd, waarvan ik me afvraag hoe de meer specifieke naam luidt?), toch een verdiende 3,5* van me. Hoop alleen dat er geen paard gewond raakte...

Zeker niet slecht. Ik kan me voorstellen dat echte Batman-liefhebbers deze geweldig vinden. Voor mij was ie wat aan de lange kant, al schreed die tijd nog vrij vlot voorbij. Maar toch ben ik vooral van de indruk dat ze er net iets te veel in willen stoppen hebben. En ik volg ook Noodless wel wat... allemaal behoorlijk prima, maar weinig dat er echt memorabel uitspringt. De familiegeheimen worden blootgelegd, en in Gotham heerst dus corruptie alom, al is dat allemaal niet zo nieuw. Dus ja, echt voer voor de Batmanpuristen, zoals Simon Belmont ook stelt. Voor mij, niet al te gek op Batman, gewoon een goeie actie/crime film met een hoog Zodiac-gehalte.

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

Wat een geweldige opening heeft deze film! Het sequel-gedeelte en dan vooral zodra ze bij Emmett (een nagenoeg onherkenbare Cillian Murphy) belanden, veruit het grootste stuk van de film, vind ik wel iets (zeer minimaal) minder dan deel 1, al blijft het baden in een fantastisch post-apocalyptisch sfeertje. De film weet net zoals zijn voorganger ook geregeld gepast te vertragen, rust en bezinningsmomenten in te bouwen. Dat maakt het voor mij toch een zeer kwalitatief tweeluik.

Wat deze film kenmerkend anders doet ten opzichte van de eerste (alhoewel ook al aan het eind van de eerste film bedenk ik me), is spanning verdelen tussen moeder & zoon (met baby) en dochter met Emmett, vaak switchend tussen beide met net tegelijk dreiging. Dat vond ik wel iets hebben. Interessant ook dat uiteindelijk de kinderen zich tot onversaagde helden opwerpen.

'k Neem me alvast voor om ook eens een kijkje te nemen naar andere creaties van de heren Bryan Woods & Scott Beck (amper enkele weken verschillend in leeftijd), zijnde Nightlight (2015) (wel slechte beoordeling), Haunt (2019) & Heretic (2024). Die andere, 65 (2023) zag ik al, en vond ik niet al te denderend, al moet ik toegeven dat ik die maar met half oog keek. Scott Beck heeft ook University Heights (2004) geregiseerd, blijkbaar een eerder ongekende film. Ze hebben nog enkele werken, maar daarvoor raadpleeg je dan maar andere bronnen.

Op hier en daar enkele onlogische dingetjes na toch een geweldige film, deze A Quiet Place. Waar menig filmliefhebber anders zo lovend is over films met weinig acteurs en middelen, lees ik dat hier minder terug. Toch heeft ook dit een zeer minimalistische cast, quasi enkel het ene gezin. De kritiek dat er weinig uitgelegd wordt, kan ik begrijpen, maar daar dient de prequel/sequel voor. Ach, ik vind het gewoon een enorm indrukwekkende horrorfilm, al was het alleen nog maar omwille van de aparte invalshoek. En de wezens zien er geweldig uit.

De ene keer worden nepslangen gebruikt, dan weer echte. Toch enigszins jammer. Bij de crashende politiewagens zie je de laatste met een helm op in de wagen zitten, en bij het slot van de bootscène (die ik wel de max vond) werd geen moeite gedaan te doen alsof de schurk nog aan boord zat. Toch allemaal dingetjes die een beetje beter hadden gekund.

Maar verder wel een zeer vermakelijke film alweer, zeker met de geweldige song van Wings, exotische settings, de voodoo-scènes, de waarzegster, de krokodillen (alhoewel ik lees dat dit niet feilloos afliep voor de stuntmannen), de liftmechanismen, de ondergrondse monorail, de schurk met bionische arm, de fluisteraar, en de ietwat pompeuze snufjes.

Ook vind ik Roger Moore zeker niet moeten onderdoen voor Sean Connery als 007, al zullen sommige dat blasfemie vinden. En Jane Seymour... wow. Vind dit voorlopig zelfs de tweedebeste uit de reeks, na Goldfinger.

Ja, deze mag ik wel. Heb meermaals enorm moeten glimlachen, aardig wat leuke gimmicks in het verhaal ook, grappige domme bad guys, leuke locaties, ... Best gek hoe we allen zo verschillende smaken hebben, zeker ook in het rijtje Bond-films. Al zit ik precies wel wat in de buurt van xxERWINxx totnogtoe.

Mijn persoonlijke ranking totnogtoe, met voorlopig er 3 bovenuit stekend:
1. 4,0 - (1964) Goldfinger
2. 3,5 - (1967) You Only Live Twice
3. 3,5 - (1971) Diamonds Are Forever
4. 2,5 - (1965) Thunderball
5. 2,5 - (1962) Dr. No
6. 2,0 - (1963) From Russia With Love
7. 1,5 - (1969) On Her Majesty's Secret Service

Gek hoezeer smaken verschillen kunnen. Deze hele film vond ik maar niks, en dat lag voor mij zeker niet aan George Lazenby. De wintersporten werden er wat bijgehaald, maar die bobslee-scène leek nergens naar. Het einde is wat atypisch Bond, met een huwelijk en kort erna een dramatische afloop. Dat op zich kon me wel nog bekoren. En wat de film beloofde aan verhaal sprak me ook aan (een groep gebrainwashte dames die overal onvruchtbaarheid zou gaan rondzaaien), maar hoe dit uitgewerkt werd, dat was een heel andere zaak. Nee, niet m'n ding.

Och, dit was Brendan Fraser! De kop kwam me bekend voor, maar had het niet door. Hoewel knap gespeeld en er wel wat emoties passeerden, greep de film me toch niet naar de keel. Ik betreur het ook wel wat dat zeer zwaarlijvige mensen doorgaans weggezet worden als lijdend aan vreetbuien waarin ze zich te goed doen aan ongezond voedsel. Wat wel herkenbaar is, is dat depressie kan leiden tot je amper nog energiek voelen en quasi als vanzelf doet verzwaren. Maar geloof me vrij, om te verzwaren hoef je niet eens boefkicks te hebben. En hoe zwaarder je dan wordt, hoe lager het energiepeil en de toename van allerlei fysieke ongemakken, waardoor je zonder pardon in een vicieuze cirkel komt waar nog moeilijk uit te kruipen valt.

(reactie op ander bericht)


Kijk, dit bedoel ik dus. Ook dit soort reacties weekt zo een film dan los, door het tonen van een veelvraat gekoppeld aan een walvis. Mensen menen dat dit onlosmakelijk verbonden moet zijn. Terwijl de waarheid echt wel anders is voor velen. 160 kg, voor Fortune is dit dan fortuinlijk genoeg blijkbaar onwerkelijk veel, voor mij al enkele jaren niet eens zo veraf. Ik ben dan onfortuinlijk zowat een dubbele Fortune.

Op zich blij dat ik deze film eens gezien heb, en daardoor ook wat meer gelezen heb van wat Brendan Fraser overkomen is. En eigenlijk hou ik wel van toneelachtige Kamerspiel-verfilmingen zoals bv. de films 12 Angry Men, Seppuku (aka Harakiri), Sleuth, 8 Femmes, Exam, El Método, Fermat's Room, Alexandra's Project, Saw, Circle e.v.a. De meesten hiervan vind ik echt geweldig. The Whale is aardig, maar heeft voor mij geen herkijk-waarde.

Wat een resem vervangingen van acteurs voor meerdere personages. Al moet gezegd dat het amper opvalt. Deze tweede film behoefde geen introductie meer en dus meteen volop in de actie. 't Is allemaal goed gemaakt en je krijgt meer (pulp)vermaak dan in de eerste film. Al moet je er dan wel wat voor zijn. 'k Vind het allemaal toch iets meer voer voor jongere generaties, zeker met dat wrattenzwijn en die neushoorn. Ikzelf vond hem iets minder, mijn kinderen vonden hem beter. Dus geef ik hem maar dezelfde score.

Er zijn zo'n handvol à tien films over de poging tot perfecte moord door studenten Nathan (dus geen Justin) Leopold en Richard Loeb in 1924, nu meer dan 100 jaar geleden. Dit is een recentere verfilming, maar dateert dus al van bijna 25 jaar terug. Andere films die de bron daar onder meer haalden, zijn Alfred Hitchcock's Rope uit 1948 (naar het gelijknamig toneelstuk Rope uit 1929) met 3,62 op MovieMeter naast 7,9 op IMDb en Compulsion uit 1959 (naar het gelijknamig boek van Meyer Levin uit 1956) die 3,44 op MovieMeter scoort en 7,4 op IMDb. Er zullen er nog wel zijn, maar deze zo denk ik de bekendste. Twee die bij deze op m'n lijstje zijn gekomen van films die ik wel zou willen zien. Vergelijken kan ik dus niet, maar ik vermoed dat deze beter gaan uitvallen dan deze Murder By Numbers, al ben ik wel dermate geïntrigeerd geraakt door het verhaal en was het interessant om een jongere Ryan Gosling te zien en de nog net iets jongere Michael Pitt, geen familie van.

Leopold & Loeb hebben in werkelijkheid als 19- en 18-jarig homokoppel een jonge knaap van 14 ontvoerd en vermoord, om hun superieure intelligentie te bewijzen. Vooral Leopold stond gekend als een wonderkind. Ook Loeb bezat een uitzonderlijk hoge intelligentie en beide waren van enorm begunstigde komaf. Ze stonden wel gekend als jeugdige criminelen: diefstal, inbraak, ... Leopold was nogal into Nietzsche's concept van de Übermensch en voelde zich wel wat boven de wet staan. De moord op Bobby Franks hebben ze uitvoerig beraamd, met 7 maanden voorbereidend werk, zelfs met plannen voor losgeld erbij.

Zelfs de film Funny Games uit 1997 van Michael Haneke met zo'n 10 jaar later de remake Funny Games U.S. met daarin wederom Michael Pitt zouden er enigszins op zijn gebaseerd. Ook afleveringen van Columbo, Murdoch, de film Swoon uit 1992, Like Minds uit 2006 en zelfs de Ghostface-moordenaars uit Scream. Voor nog meer informatie en literaire en audiovisuele werken rond deze zaak kan je uiteraard terecht op Wikipedia.

In dit licht vind ik Murder By Numbers helemaal niet zo slecht gebracht. Al vraag ik me af hoevelen weten dat het (zij het losjes) op ware feiten gebaseerd is?

Een wat lange intro, nagenoeg de helft van de film, maar gezien het een tweeluik betreft niet al te erg, en tenminste oog voor uitvoerig uitgewerkte achtergrond. Nu heb ik nooit veel gehad met de Ninja Turtles, evenals met Transformers dus Megan Fox kiest haar hoofdrollen wel , maar beide vind ik wel behoorlijk knap tot moderne films gebracht (hier Michael Bay wel als producer ipv regisseur). Nickelodeon heeft er niet slecht aan gedaan de rechten te kopen eind 2009. De oudere trilogie uit begin '90s zit ver weg, als ik deze überhaupt zag? Kan daar dus niet met vergelijken.

Jammer wel dat die Ninja Turtles zo een hoog ADHD-gehalte hebben, ze zijn toch eerder schier vervelend dan sympathiek, en dat verergert nog nadat ze een bijna-overdosis aan adrenaline toegediend krijgen. Vanaf halfweg zit de vaart er flink in en holt de film in geen tijd naar z'n climax. Weinig vernieuwends, maar best aardige reboot.

stem geplaatst

stem geplaatst

Had hem bij een eerste kijkbeurt 3,5* uitgereikt. Ik vond 'm immers vet op vlak van Mario- & Nintendo-nostalgie, maar een wat mager verhaal hebben en nogal druk en chaotisch. Toch zat dit niet goed. Dus nog maar eens bekeken, en eigenlijk... een goed samenhangend verhaal behoeft zo een film toch niet? Voor de kleinsten is het sowieso dolle pret, deze kleurrijke schattige boel. Voor de iets grotere gewoon ook fijn om hun game personages en werelden in een film gegoten te zien en voor de ouderen onder ons genieten van al die kleine verwijzingen alom naar de pioniersjaren van de Mario-franchise, in mijn geval ook stuk voor stuk spellen waar ik honderden uren aan gespendeerd heb. Wat de film nog het meest doet, is me doen verlangen om weer in die werelden en personages te kruipen, weer even het innerlijk kind wat voeden.

Janne Desmet is zo heimelijk één van m'n favoriete actrices van eigen bodem gaan worden, dus leuk om eens een film te zien met haar in de hoofdrol. En het is weer zo een typisch goed gemaakt kleinschalig Vlaams/Belgisch portret. Wat kan het leven toch zwaar worden gemaakt. En daar hebben mensen vaak niet eens kanker voor nodig. En ook al vallen plooien mogelijks nooit helemaal glad te strijken, in donkere tijden kan ik geloven dat dit het eerste is wat door je heen gaat, al was het maar om niet met vete en wrok afscheid te nemen.

Het resultaat: voor de 2e maal binnen 12u tijd tot tranen toe bewogen om Vlaamse topprestatie (nadat Wout Van Aert eerder de kassei mocht meenemen uit Roubaix). Zeker als je het persoonlijk leven van Mathias Sercu wat kent, want dat ging ook al met vallen, weer recht klauteren en doorgaan. Goeie keuze ook voor de titel van de film en Sam Drakim als artiestennaam.

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 1,5 sterren

Dan heb je net een film gezien met Oscar Isaac (Ex Machina), dient de andere zich alweer aan. Dit keer geen futuristisch minimalistische AI-thriller, maar een zoveelste oog om oog, tand om tand prent, goed vs kwaad, wij tegen zij, vrienden en de vijand. DiCaprio & Crowe, 2 klasbakken. Maar 'k denk dat eender welke regie en acteurs dit soort films moge maken, ze zullen me telkens onderweg kwijtraken.

Wel sterk hoe Mark Strong zo veelzijdig uit de hoek komt. Da's dan wel nog een sterk lichtpuntje.

stem geplaatst

If you gotta go, you gotta go. Desnoods voor een meute aliens met het middelvingertje erbij. Als er dan eentje is waarvan je het wel kan hebben dat ie zou sneuvelen... Ach ja, dit soort scènes doen zulke films geen goed, meen ik. Maar verder toch een behoorlijk in mekaar stekende actie/sci-fi. Was dit geen vervolgfilm geweest, had ie ongetwijfeld een volle ster hoger gescoord. Met een algemene waardering onder de 2,5 scoort deze film sowieso ver beneden wat die verdient, meen ik. Wat deze film nog het meest mist, is de guitigheid van een film dragende Will Smith. Zoals hij nu uitviel, was het meer een soort van Starship Troopers. Wat daarom niet negatief hoeft te zijn, want die was ook best kijkwaardig.

Verder zijn al deze apocalyptische rampenfilms een beetje in het zelfde bedje ziek. Het is de USA vs. de omstandigheden, en uiteraard redden zij en in sommige gevallen nog de president himself de planeet en het mensenras van de ultieme uitroeiing. Je ziet dan zelfs monniken in Tibet of Nepal of zo aan de radio gekluisterd luisteren naar de 'last stand' toespraak van de inmiddels tot nieuwe president gehuldigde generaal. Maar als je daarvoor eentje aan de schandpaal nagelen wil, doe dat dan met de andere films evenzeer. En reken hen dan ook af op de talloze oorlogsfilms die wél hoge ogen werpen. En die Italo-Amerikaanse gangsterfilms met drugs-, geweld- en wapenverheerlijking al evenzeer. Niet? Per slot van rekening gaan we hier al decennia naar bioscopen waar 90% van de vertoonde films Hollywood-producten zijn en kan je op weg naar de zaal je nog te goed doen aan allerlei Amerikaanse producten, en is er zelfs amper enig ontsnappen aan. Stoor je je dus aan dat overdreven nationalisme, dan ben je in feite al enkele decennia te laat.

En wat lijkt die Joey King op Chloë Grace Moretz! Daar moet buitenaardse interventie aan te pas zijn gekomen.

Krasse oudjes, daar lijken de Britten stilaan wel een patent op te hebben. In dit geval ook nog naar waargebeurde feiten. Het mag dan wel charme hebben, het is eens iets anders dan samen in een home, maar een al te boeiende film levert het toch niet op. Vooral veel gekibbel (en meer), onder meer traditioneel rond het verdelen van de buit. Het viel mij alleszins toch weinig in de smaak.

De kinderen vonden hem geweldig, en zelf vind ik het toch ook best aardig. Evan is een heel ander type dan Bruce maar beide kunnen ze een les in nederigheid, behulpzaamheid, dienstbaarheid en samenhorigheid wel gebruiken. Uiteraard met een compleet andere uitwerking, mede doordat Evan een gezin heeft, Bruce een weekje mag voelen hoe het is om God te zijn en Evan een bijbels figuur die een race tegen de tijd aangaat om dieren en mensen te redden in zijn ark.

Steve Carrell is ook heel anders dan Jim Carrey uiteraard. Bij Carrey spat het dolkomische af van zijn personage en hoe hij dit neerzet. Evan Almighty moet het veel meer hebben van het gekke aan de situatie van een veranderende look waar hij niet in te kiezen heeft, hoe de dieren tot hem aangetrokken raken, enz... Ietsjes meer familiefilm ook, de voorgaande iets meer die doldwaze komedie waar Carrey wel wat een patent op had. Ik plaats ze nagenoeg gelijk, al zou ik Bruce Almighty nog net verkiezen boven deze opvolger.

Het valt me verder wel op hoezeer Shadyac z'n films me liggen, uit recent (her)bekeken werken:
4,5* : Liar Liar & Patch Adams
3,5* : Bruce Almighty & Evan Almighty
3,0* : The Nutty Professor

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

Ik blijf dit een miscast vinden en enkele dingen totaal niet bij het personage Sherlock Holmes passen. Het verhaal an sich, los van Sherlock en Watson, trekt me ook onvoldoende mee. Al kan het er nog wel mee door, en bepaalde scènes staken er wel bovenuit. Misschien ben ik te grote fan van hoe Sherlock en Watson door Benedict Cumberbatch en Martin Freeman werden neergezet?

Deze Sherlock Holmes voelde me iets te zeer als Iron Man gaat toneeltje spelen. Sherlock is voor mij een verwaande hoogbegaafde snob die graag op tijd en stond z'n thee drinkt, geen macho straatvechter. En hij lost complexe zaken op met de grootste finesse aan de hand van details. Het valt me op dat rond deze film ook grote verdeeldheid heerst... of hij wordt echt wel goed bevonden, of een fikse tegenvaller, weinig daar tussenin. Ikzelf zit er wel wat tussen.

Wat moet zowat de meest gehoorde uitspraak zijn in al die Amerikaanse oorlogsfilms?
Fucking Nazis

Maar met al die experimenten fuckten ze er ook wel wat op los. 'k Vind dit eigenlijk een geweldige mix tussen oorlogsfilm en horror, een pak vermakelijker dan ik had ingeschat. Bepaalde scènes kwamen me al bekend voor, maar de hele film had ik nog niet gezien. Heb dan misschien ooit eens halfweg ingepikt of zo, of enkele scènes gezien. Nu met de integrale kijkervaring is Overlord me wel de 4* waard. Ook de stukken pure oorlogsfilm vind ik immers een pak meer meeslepend dan doorsnee oorlogsprenten. Daarbij dan nog de horror deed het van al zeer degelijk naar best wauw stijgen. Beetje Doom/Wolfenstein achtig. En uiteraard ook wel zoals de mini-serie Les Sentinelles. Die vond ik wat minder, maar zou ik nog eens moeten herbekijken.

Ja, deze mag ik wel. Wel nog onder het verbluffende 1917, maar zet deze samen met bv. ook nog Hacksaw Ridge toch zeker ook bij m'n favoriete oorlogsfilms.

Wat ik me ineens afvroeg... hoeveel mensen zouden de personages gespeeld door Joe Pesci al het hoekje om hebben geholpen? En zich dan nog laten aftuigen door een kind dat alleen thuis zit met Kerst.

Al heeft GoodFellas (uiteraard) Home Alone flink in de schaduw gezet in 1990 en lang daarna. Niet dat ik daarin volg, maar de cijfers spreken voor zich. Nu is GoodFellas wel een gangsterfilm die ik nog behoorlijk boeiend vind, zij het ook wel een relaas van allerhande zinloosheid. Je raakt tegen halfweg meer en meer in de film gezogen, zoals ook bij The Godfather, Casino en nog wel meer van dit soort maffiafilms. Maar de teneur is telkens wel zeer identiek, the rise and fall van één of ander mafioso, onderweg een hele liquidatie tonend, veel macho en wacko stuff, vrouwen die worden mishandeld en bedrogen maar toch blijven, aan het eind een finale afrekening of rechtszaak, et cetera. Ik kan er maar één les uit trekken: If you wanna be a mobster, be a Paulie.

'k Vind hem uiteindelijk net iets minder dan Casino & The Wolf of Wall Street, maar onvoldoende verschil om hem een halve ster minder te geven, dus 3,5* ook voor GoodFellas.

stem geplaatst

stem geplaatst

Na Thunderball's Te Land, Ter Zee en In De Lucht verhaal opent You Only Live Twice naar een scenario van Roald Dahl (die als vriend van Ian Fleming heel wat toevoegde en veranderde aan het oorspronkelijke verhaal) in de ruimte, volop in de tijd van de Koude Oorlog & Space Race. Verder is de setting vooral in Japan en dus woohoo, sumo-worstelen. Na talloze jaren deze sport van nabij te hebben gevolgd wel boeiend om zien. En lang voor COVID ook al een kennismaking met mondmaskers. De oosterse sfeer en cultuur was vermakelijk maar tegelijk wel iets te zeer aanwezig in de film. Het voelde daardoor wel wat te veel als een promo-filmpje voor Japan.

Jammer wel van de geprojecteerde achtergrond bij de wagenscènes. Dan was de helikopter-dogfight leuker om zien. Wel grappig daarbij: 4 snufjes in het zelffabricagetoestel, en dus krijgt hij 4 tegenstanders achter zich aan, zodat we ze één voor één te zien krijgen. En het bolwerk in de vulkaan blijft toch iconisch. Het zorgde ook voor een zeer explosief slotakkoord, weliswaar iets te lang naar m'n zin. En je zal maar jarenlange toegewijde ninjatraining doorlopen hebben om door kraterafweergeschut als bepaald percentage kanonnenvoer het loodje te leggen. Alles bij mekaar bracht You Only Live Twice wel behoorlijk wat entertainment.

'k Heb ze hiermee dan momenteel in deze persoonlijke volgorde staan:
1. 4,0 - (1964) Goldfinger
2. 3,5 - (1967) You Only Live Twice
3. 2,5 - (1965) Thunderball
4. 2,5 - (1962) Dr. No
5. 2,0 - (1963) From Russia With Love

Een nazinderende film, dat op z'n minst. Helaas heb ik toch wel een lichte afkeer voor country muziek, vind ik het verhaal wel lastig met al die tijdsprongen, en zelden een film geweten met zulk opbod van dramatische gebeurtenissen en elementen. In Walk the Line is dat allemaal niet veel anders, dus misschien nog niet zo slecht dat ik niet zo te vinden ben voor country. Nu gaf ik Walk the Line wel 4*. Was dat wat aan de hoge kant, of beoordeel ik deze van eigen bodem lager dan ie verdient? Dat is het vooral, ik weet niet zo goed wat ik hiermee moet? Uiteraard zeer aangrijpend en troosteloos, anderzijds pakt de film me maar bij momenten en niet doorheen de hele film. Wat Felix z'n films wel nogal brengen, is een beeld van het leven hoe het soms ook kan zijn.

Als mannen mekaar een hand gaan geven aan het urinoir, dan weet je dat het menens is.

Oorlog heeft een onmenselijke grootsheid in het nietig zijn van één leven. Maar daarnaast is het ook het geheel van grootsheid van ontelbare kleine menselijke heldendaden en miraculeuze overlevingsverhalen die we nooit ten volle belichten kunnen. De gruwel die de overlevenden met zich dragen blijft ongetwijfeld een onuitwisbaar bloederig spoor. Net zoals bedenken waarom zij wél en anderen het niet overleefden:
- "Jaar in, jaar uit denk ik terug aan die 20 seconden, 32 jaar geleden, die ik verdorie over zou willen doen."
- "Overleven is geen misdaad."
- "Nee, maar je krijgt wel levenslang."

Straf dat meerderen er 30 jaar voor moeten ijveren hebben om die Medal of Honor uitgereikt te zien. Het levert uiteindelijk een redelijke Vietnam-oorlogsfilm op.

Voor Christopher Plummer (best gekend als Von Trapp) was het één van z'n laatste rollen.

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

Wow, de 3e Bond-film beviel me toch heel wat beter dan de 2 voorgaande (Dr. No kreeg 2,5, From Russia with Love 2). 'k Vermoed dat ik deze net als Dr. No heel lang geleden al eens zag, maar van beide was bitter weinig blijven hangen. Zodanig weinig dat ik niet eens met zekerheid kan zeggen dat ik deze ooit al eerder keek. Leuke schurken ook en vermakelijk hoe Bond ze verschalkt. Uiteraard laten ze tig keren toe 007 voorgoed te elimineren, maar zo herinner ik me de James Bond films wel. Eerst nog uitgebreid uit de doeken doen wat hun verdere snode plannetjes zijn en hem dan de rug toekerend bij z'n laatste doodstrijd, met dan nog een Houdiniaanse ontsnapping.

Alleszins bevat Goldfinger heel veel van wat ik zo leuk vind aan de James Bond films: excentriekheden (vergulden), wagenwaaghalzerij, leuke snufjes, snoodaards van schurken, grootse plannen, een bolwerk/rovershol vol technische hoogstandjes, knappe dames, fijne humor, ...

Bij herziening een halve ster meer gegeven: 2,5 -> 3.
Vooral om de luchtige manier van vertellen.

Wat een gek boeltje ook om in verzeild te raken. Op een bepaald moment had hij zowel de FBI, DEA, ATF als de staatspolitie achter zich aan, al was dat nu wel wat over-gedramatiseerd voor het verhaal. De ASF (Aviation Sans Frontières, Piloten Zonder Grenzen) ontbrak nog, zeker gezien tijdens het filmen een vliegtuigcrash het leven kostte aan een stuntpiloot en diens co-piloot. Maar je voelde alleszins aan alles dat Seal zelf het er ook niet levend vanaf zou brengen.

De echte Barry Seal gold trouwens als "El Gordo", De Dikke. Ook de naam van een mega-kerstloterij in Spanje trouwens. Niet bepaald waaraan je denkt als je Tom Cruise ziet. Maar goed ja, John Candy was nu eenmaal niet meer beschikbaar. En op zich vind ik Cruise wel goed in zijn rol zitten. "The gringo that always delivers", het zou ook op Cruise van toepassing kunnen zijn.

stem geplaatst

Vroeger toen ik nog boeken las, zat daar al eens een Mo Hayder tussen. Vogelman/Birdman is blijven plakken. Jammer dat ze geen 60 mocht worden. Bij mijn weten werd Vogelman niet verfilmd, noch De Elfde Plaag van John Baldwin en John S. Marr. Van Borig Starling kreeg z'n eerste Messias/Messiah een BBC-mini-reeks, andere zoals Storm en Wodka werden denk ik niet verfilmd. Het zijn stuk voor stuk wel wat thrillers/horrors in de lijn van de film Ritueel. Ik vind Ritueel eigenlijk niet minder dan De Behandeling, al scoort hij wel beduidend lager. 'k Vraag me dan af waar dit in zit? Zelf beoordeel ik ze beide met 3,5*. Geen topfilms, maar best onderhoudend. En met behoorlijk kartelig randje.

stem geplaatst

Enkele minuten ver in de film en schaken in de picture, woohoo. Helaas met 2 kapitale blunders:
1) een zet met de witte dame wordt op het grote bord getoond, bij overschakelen naar ander camerastandpunt hangt de dame weer waar ze eerder hing
2) zwart geeft op en noemt het een brilante zet, terwijl het een heel standaard vindbare schaak was, wel daadwerkelijk de game-winner, maar een grootmeester ziet dat eerder wel al aankomen, geeft normaal al eerder op en gaat al zeker niet verrast opkijken en het een briljante zet noemen; ik had zelf geen 2 seconden nodig om te zien dat De4+ het nekschot zou betekenen
=> Jammer dat in quasi elke film waarin schaken wordt getoond het niet al te realistisch gebeurt.

Dan iets later loopt nr.3 samen met 2 andere lieden van SPECTRE door de oefenzone, ze lopen er helemaal doorheen en dan krijg je een shot waarbij ze uit ander camerastandpunt het opnieuw net betreden.

Nu ben ik niet eens iemand die met een vergrootglas op films zit te kijken om er flagrante fouten uit te halen, maar dit viel in beide gevallen toch enorm op. Je zou van zo'n topfilms toch beter verwachten, of golden toen nog andere maatstaven dan tegenwoordig?

Nu had ik me dus erop verlekkerd om de tweede uit de Bond-filmreeks te kijken, dus niet verder proberen letten op incongruente zaken, maar me door het verhaal laten meeslepen. Alleen gebeurde dit amper of niet. Enkele leuke snufjes wel en enkele interessantere settings zoals de Orient Express en bij de achtervolging per boot. Maar dat was het voor mij dan ook, helaas.

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

Ze hebben ergens de Halloween-franchise wel wat ingewikkeld gemaakt. Met een remake in 2007 met eigen vervolg in 2009 door Rob Zombie, waar ik op z'n zachtst gezegd geen grote fan van ben. En dan in 2018 deze reboot met helaas ook gewoon Halloween als naam, bedoeld als een sequel op de originele uit 1978, alle tussenliggende films negerend. Maar goed, Myers heeft na zijn zus te hebben vermoord als 6-jarige dan op z'n 21e nog 4 anderen (+ 2 honden, grrr) het hoekje om geholpen om dan terug geïnterneerd te zijn geraakt (hoe?) en dan weer te ontsnappen rond de 40e verjaardag van de babysittermoorden, indien goed gerekend inmiddels dus als 60-plusser.

Anno 2018 is de man er wel wat moordlustiger en bloederiger op geworden. Daar waar dit in het origineel allemaal nog braafjes uitvalt, kunnen huidige slashers het niet zo maken dat de body count al te beperkt en goorheid uit blijft? En helaas was dit slechts de voorbode tot meer. Toegegeven, zoiets blijft toch minder m'n smaak. Less is o zo vaak more. Maar goed, 't is ook niet dat Myers een pinky swear kon doen dat hij het op z'n oude dag wat kalmer aan zou doen.

Al bij al nog wel een goeie slasher horror, vooral visueel dan. Een krappe 3,5.

Wat ik me bedenk... Michael Myers ontsnapt door een carjacking te plegen. Waar heeft hij leren rijden? Al wordt erop gealludeerd dat iemand van het personeel hem misschien wel les gaf. En dit is slechts één van vele zaken waar je vraagtekens bij plaatsen kan in deze film. En toch krijg ik het niet over m'n hart dit alles al te zwaar aan te rekenen. Halloween is en blijft een iconische low-budget slasher horrorprent, zelfs zonder dat er veel bloed te zien valt, wat veel te danken blijft aan de sublieme soundtrack.

stem geplaatst

stem geplaatst

Crime Busters of Twee Superflikken zoals ik deze film in m'n kindertijd kende, heb ik tot ik het ouderlijk nest verliet het meest gekeken, misschien wel 7x. En ook sindsdien nog een handvol keren. Vandaag voor het eerst met m'n kinderen erbij, die gelukkig meteen meer willen zien van beide heren (want heb er wel wat van liggen ). De film is ergens een soort neo-western (één van de titels is dan ook Trinity: In Trouble Again) met de helden Bud Spencer & Terence Hill uit menig spaghetti western van eind jaren '60, begin jaren '70 in zo meen ik hun leukste prent, al komen Double Trouble en ook Watch Out We're Mad in de buurt.

Crime Busters zit vol running gags, sterke visuele humor, Jackie Chan achtige gevechtsscènes, en heeft nog een goed verhaal ook, ondersteund door een geweldige soundtrack. Maar vooral dus de humor, die blijf ik geniaal vinden. Voor mij dan ook een zeer ondergewaardeerde en vooral ook te weinig gekende film. Maar daar gaat uiteraard niet veel meer aan veranderen. Zelfs Jill Flanter, April Clough & Laura Gemser ten spijt.

Wow, deze film polariseert enorm. Nu loop ik zelf niet al te warm voor Robin Williams, anders zou ik Good Morning, Vietnam (ofte De Grote Robin Williams Show) wel flink wat hoger waarderen, maar in deze film irriteert hij me voor geen meter. Meer nog, ik kan me zomaar voorstellen dat de echte Patch Adams zo kan zijn geweest. Het is dan ook hoofdzakelijk een biografisch drama met komische ondertoon.

De echte figuur polariseerde ongetwijfeld, de film evenzeer, maar we zijn dan ook met totaal verschillende mensen. Je hebt er die in de kleinste dingen en gebaren het mooie miraculeuze kunnen zien en het positieve in alles en in mensen, ook al komt dit met nadelen die eraan verbonden zijn. En je hebt er die alles veel zakelijker en kouwelijker bekijken, die pas op de eerste rij kunnen staan juichen als koelbloedige maffiapraktijken de pan uit swingen en films als deze te mierzoet en sappig vinden. Op zich niet erg dat dit soort onderscheid bestaat. Wel jammer dat de tweede soort een mooie prent als deze dan helemaal de laagte in moet trekken. Maar goed, het zorgde er dan wel voor dat ik des te aangenamer verrast kon zijn.

I'd say that I think the most revolutionary act that you can commit in our society today is to be happy.

See what no one else sees. See what everyone chooses not to see - out of fear, conformity, or laziness. See the whole world anew each day.

You treat a disease: you win, you lose. You treat a person, I guarantee you, you'll win no matter what outcome.

stem geplaatst

stem geplaatst

And Then There Were None, maar dan minder beklijvend.
Clue, maar dan minder iconisch.

Hij heeft meer weg van die tweede dan de eerste, met persiflages van personages, dolkomisch, en ieder zo z'n motief, al wordt net onvoldoende de tijd genomen om de mogelijke verdachten iets dieper uit te werken. Het aantal verdachten ligt ook net iets te laag, een tweetal extra had geen kwaad gekund. Ik bleek het ergens goed te hebben gegokt, maar zat wel op meerdere reservepistes ook. Wel dient dit soort films minstens een kwartier langer te zijn. Met de lange aftiteling eraf blijft er best een dun filmpje over.

En toch vind ik dit soort films te vermakelijke kost om laag te gaan waarderen. Sterker nog, ik zou er zo een pak meer willen gemaakt zien. En vaak moet je voor dit soort cinematografie ook aardig wat decennia terug in de tijd. Oké, je hebt Sherlock & Hercule Poirot, maar van die laatste ben ik nooit een al te grote fan geweest. De reeks Sherlock met Benedict Cumberbatch en Martin Freeman, daar wou ik op Netflix eens goed voor gaan zitten, maar deze blijkt inmiddels alweer te zijn verdwenen. Gelukkig is er ook de Knives Out whodunit-revival. Dus ja, dan toch nog genieten van er eens eentje te kunnen zien, ook al was die dan misschien niet de meest vernuftige. Maar tenenkrommend slecht toch ook zeker niet.

Bizar dat de remake met Jaden Smith zowaar hoger scoort dan het origineel hier op MovieMeter (toch wel anders dan op IMDb en rotten tomatoes). Let wel, die was ook zeker niet onaardig, kreeg 3,5* van me. Maar deze is toch nog net iets mooier en vooral iconischer, en dus 4* waard. Zeker omdat het een familiefilm voor alle leeftijden is, en tijdloos. En hoe leuk Jackie Chan het ook speelde, de rol van Mr. Miyagi was Pat Morita op het lijf geschreven.

Als je denkt aan Pat Morita, denk je aan deze rol. En hetzelfde geldt ook wel voor Ralph Macchio, ondanks nog andere rollen zoals in bv. My Cousin Vinny. Dat is toch wel anders met Jackie Chan en Jaden Smith. Al is het misschien ook vooral jeugdsentiment dat te zeer doorweegt. Enigszins moeilijk dat echt uit te maken.

Hector behoort gewoon tot ons nationaal sentiment, voor mij ook jeugdsentiment. Verder is hij tijdloos, zo bewezen daarnet ook m'n uiterst enthousiaste kinderen, die meteen ook Koko Flanel zouden willen zien. Het is uiteraard geen topfilm, maar m'n hart bloedt toch enigszins bij het zien van mensen die 1* uitreiken. Hector moet het hebben van de charmantheid en typisch absurdistische Urbanus-humor, die Bean-gewijs een klunzige antiheld speelt waar je desondanks weinig anders dan sympathie voor voelen kan. Wel meerdere Vlaamse films hadden zulke typetjes. Denk maar aan Gaston en Leo in Paniekzaaiers, Jacques Vermeire in Max, ... De wat typisch Vlaamse kneuterigheid, wat in Nederland mogelijks iets minder goed pakt.

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

Behoorlijk sadomasochistisch op een psychische manier. En wat een zootje wordt het uiteindelijk, maar zonder dat het rommelig of ongeloofwaardig wordt. Ik vind dit eigenlijk best een goeie psychologische erotische thriller zonder dat het echt zeer beklijvend spannend wordt of zo. Het einde was op de één of andere manier allemaal wel wat voorspelbaar. Enkele elementen extra en dit had een toppertje kunnen zijn. Maar ook nu dus al best alleraardigst.

Nog maar pas Fatal Attraction gezien, deze komt voor mij toch aardig in de buurt van die '80s film.

stem geplaatst

Ik ben normaal zeer tuk op dystopian sci-fi, en toch had ik deze nog niet gezien. Al moet ik ook toegeven dat ik The Island toch net iets minder vind dan vele andere in dit genre. De film is ergens iets te lomp of zo, te veel een actie flick, ik mis diepgang en meer psychologie. Verder zit je ook nog met de ambiguïteit dat je moet zitten meeleven met klonen die speciaal in het leven geroepen werden om het origineel langer in leven te houden en/of hun ziektes te helpen bekampen, en die klonen gaan zich even verzetten tegen de originelen waarvan ze gekloond werden. Het is aan de andere kant wel voer voor enige discussie en geeft stof tot nadenken.

Ik vind het in de Zweedse serie Äkta Människor ofte Real Humans bvb veel makkelijker om mee te leven met de voor 'mensenrechten' ijverende hubots.

Voer voor wie een jonge Richard Gere compleet naakt wil zien en hoe ie de vrouwen aan mekaar rijgt, en zo nu en dan eentje volledig het hoofd op hol, wat als gigolo uiteraard niet zo apart is. Moet toch ergens leuk zijn, aan de top staan qua aantrekkelijkheid. Je kan je dan als een volslagen narcist gedragen en nog gaan ze voor je plat.

Net dat is een beetje het probleem voor Julian Kaye. Want als moordverdachte blijkt hij plots op niet zo veel steun te kunnen rekenen om hem uit de penarie te helpen. Het einde vind ik wel apart, dat door zijn toedoen Leon James, weliswaar diegene die Julian er tracht in te luizen, van enkele verdiepingen hoog te pletter stort, maar dat Michelle Stratton hem dan alsnog het broodnodige alibi wil verzorgen (omdat zijn echte alibi voor haar man kiest), zodat hij vrij zal worden gesproken. Ongeacht wat haar te wachten staat, als echtgenote van een vooraanstaand politicus. Eind goed al goed, al zal Leon daar toch eens voor omkeren in z'n (weliswaar wat zelf gedolven) graf.

Het uiteindelijke plot is op zich niet eens zo slecht, maar het gehele verhaal heeft net als Gere bij vele momenten toch amper wat om het lijf. Hij scoort voor mij dan ook net een voldoende.
.
Tack och hej då!

Bezint eer ge begint.

Wat verder opvalt... rekken vol prachtige encyclopedieën en andere naslagwerken. Vandaag de dag allemaal vervangen door internet en wikipedia. Daarom onder meer wel nog eens leuk een wat oudere film te zien. Fatal Attraction is zeker een onderhoudende film, al valt het me enigszins moeilijk al te veel sympathie te hebben om meer mee te leven met hoe het allemaal de spuigaten uitloopt, behalve dan voor de bedrogen vrouw. Maar het dol draaiende, dat levert wel een boeiend kijkstuk op.

Ben overigens iets meer te vinden voor het alternatieve einde.

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 2,5 sterren

Er is dus duidelijk een reden waarom ik de Ocean's films nooit eerder zag. Er is voor mij zeer weinig aan. Ook weer zo'n film met te veel protagonisten, al is dat in dit geval uiteraard waar deze films om draaien. Een team van 11, dan 12 en nu 13 dieven die Robin Hood gewijs gaan stelen van de rijken, in dit geval ter gunste van de gedupeerde. Hij is beter dan Twelve, maar daar is het ook wel mee gezegd.

Een poging ondernemend om de 007-films eens chronologisch te gaan herbekijken. Deze eerste in de rij viel me minder mee dan ik had gedacht. Heb zo het idee dat mocht dit geen James Bond film zijn geweest hij toch een halve ster minder zou scoren algemeen, en indien niet de eerste uit de reeks, ook al een kwart-ster minder. Je kan redeneren... voor die tijd toch best oké. Maar als je weet dat m'n favoriete film allertijden ook uit 1962 stamt, nog trager is dan deze en ik die dus 5* geef, ligt het niet meteen aan de tijdsgeest voor me, maar aan de inhoud. 'k Heb overigens nog wel enkele films uit jaren '50 die bij m'n favorieten aller tijden behoren.

Ik volg alleszins Shadowed grotendeels in m'n mening. Echt voer voor de James Bond fans.

Flauw teampje huursoldaten, Rambo zou ze allemaal op z'n eentje hebben ingeblikt. En Bruce Willis is precies hier al begonnen met zeer kleine bijrolletjes in actiefilms spelen om er zijn gezicht aan te verlenen. Veel boem boem en ook wel nog wat bla bla, zoals het alfamannetjes betaamt. Ze maakten er uiteindelijk van expendables toch maar mooi expandables van, waarbij ik de vierde persoonlijk niet vind onderdoen voor deze eerste. De twee tussenin zag ik denk ik nog nooit.

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

Oh, deze wordt best laag gewaardeerd. Ik vond dit net een wat leukere animatiefilm. Leuk thema, boordevol fantasie, goeie vaart (oké, misschien iets té), ziet er fraai uit en met wat diepere lagen ook. Weliswaar heel simpel van aard, dus ook goed geschikt voor de allerkleinsten. Er had wel iets meer mee kunnen worden gedaan, maar dan richt je je meteen al tot een ietsjes oudere doelgroep.

Ik dacht dat het schedelneuken uit Full Metal Jacket kwam. Die militaire blafhonden der drilmeesters zijn alleszins niet aan mij besteed. Blijkbaar moet je hen zien als de vijand zodat de opgefoktheid wordt aangewakkerd. Maar wel goed geacteerd van Louis Gossett Jr. Sommige van hen schoppen het later dan tot dirigent van een jazz ensemble.

Tussen het drillen door wordt er ook op los geflikflooid en opportuniteiten aangeboord, met veel haantjesgedrag onder de mannen. De film stamt wel nog uit de tijd toen een volledig naakt koppel nog kon. Er spat wel het één en ander van het scherm, zij het dat er ook behoorlijk wordt aangetrokken en weer weggeduwd. Helaas leidt dit ook tot een groter drama.

Al bij al wel een onderhoudende prent, maar of ik hem nog eens terug hoef te zien, dat is een andere vraag.

Die Hards op rotten tomatoes, daar krijgt deze zowaar 85%

Letterlijk alles aan deze film was ondermaats. De muziek niet om aan te horen. Verhaal... tja. Beelden, nah. Acteerprestaties uitermate flauw. Rommelige montage. Slechte effecten. Moraliteit zero. Moet ik nog doorgaan? Ik voel me door deze bende clowns ferm opgelicht. Gelukkig ging de film daar ook wat over, maar had hem niet zo meta verwacht.

stem geplaatst

stem geplaatst

Ik werd er stil van. Geregeld enorme ontroering, ook enkele keren zeer humoristisch: vooral als ze high is op school en wanneer ze aan haar moeder opbiecht, ook de stukjes bij de psychologe. Ja, ik mag deze film wel. Enorm zelfs. Jenna Ortega is zo getalenteerd, maar sowieso meerdere knappe acteerprestaties. De regie mag er ook meer dan wezen. The Fallout is zo'n film die ik zeker aanraden zal aan anderen.

Net zoals ik destijds ook Elephant, Klass & Despues de Lucia al aanraadde...

Ik weet niet waaraan het ligt, maar die films waarin 1 acteur meerdere typetjes speelt, ik vind het goed voor een humoristische sketch show, maar niet zozeer passen in een film. Daar vallen wel uitzonderingen op te vinden, Double Trouble met Bud Spencer en Terence Hill vind ik bv. geniaal. Maar in Coming to America vind ik die hele barber shop zo ongrappig als wat. Ook in de rest van de film moet ik een vergrootglas bovenhalen om hier en daar een leuke grap te vinden. Het meeste is zoals eerder hier gesteld nogal onderbroekenlol.

Wat rest is dan een Eddie Murphy in een wat serieuzere rol, zonder al te veel van zijn ADHD trekjes, en een liefdesverhaal dat ermee door kan, zijnde in luxe badende prins wil dat gewone vrouw op hem valt om hem als persoon, niet zijn status. We kunnen wel moeilijk stellen dat dit gegeven origineel is, maar de uitwerking met Afrikaanse kroonprins die in de USA zijn aanstaande gaat zoeken, is dat wel. De meest leuke elementen in de film zitten zo meen ik aan het begin, als je ziet hoe letterlijk alles voor hem wordt gedaan. Mogelijks gaf ik deze film vroeger wel nog 3 of zelfs 3,5, maar zeker dat laatste kan ik er nu echt niet meer aan geven.

Sandra Bullock als IT-nerd... En eentje die graag de zonneklopper uithangt op een exotisch strand. Ze kent daarna ook wat van wapen, weet haar mannetje te staan in een lijf-aan-lijfgevecht met een man. Ja ja, de typische IT-er.

De film kent na een interessante start verder een nogal lange aanloop. Staat ook bol van de banaliteiten en enorme toevalligheden (zoals even naar toilet gaan om te ontsnappen aan politie). Dan is Enemy of the State is toch een pak boeiender.

stem geplaatst

Zoek de T-fout.

Ik begin met de stelling dat de titel en omschrijving gewoon alles weggeeft. Wat rest is dan nog de uitwerking van en hoe, en die is behoorlijk langdradig en het echte verhaal eigenlijk zeer minimaal. Op zich dan knap dat er nog een volwaardige film mee gevuld raakte.

Hartverscheurend ook, dat zeker. En wees maar zeker dat soortgelijke dingen vaker zijn voorgevallen dan je misschien zou denken. Enkel nog maar in eigen omgeving heb ik tig van dat soort verhalen gehoord, veelal familiaal in doofpotten gesmoord. Het zat Eva alleszins niet mee in het leven, wat een thuissituatie ook. Het is één en al mistroostigheid, een sfeer die Vlaamse cineasten wel vaker neerzetten. Niets op tegen, vaak vind ik dat ook zeer sterk. Ik denk bv maar aan De Indringer. Of de serie Tabula Rasa, met Veerle Baetens zelf in de hoofdrol. Bij deze vond ik dat toch iets minder, maar eigenlijk vooral door de weggevers. Letterlijk elke gebeurtenis in de film voelt als een binnenkopper op een afgemeten voorzet van even voorheen (zo ook met het paard bvb). Een beetje meer mysterie had het verhaal zo meen ik toch geen kwaad gedaan.

Wat een gezellig boeltje allemaal... Niet dat een film dat hoort te zijn, uiteraard. En het betreft hier ook een biografie, dus Jake LaMotta zal wel afgebeeld zijn zoals hij in z'n autobiografie naar voren kwam. Maar 't is wel de teneur van meneer Scorsese, bijgestaan door leading actor Robert De Niro en in dit geval ook Joe Pesci. Deze film (die ik voor het eerst keek) is wel wat de voorbode voor wat later overgedaan werd in Casino. Ik had dan ook wat het gevoel te zitten kijken naar een maffiafilm met boksen als neventhema i.p.v. naar een boksfilm met geweldenaren en een controlefreak als nevenverhaal.

Je hebt zo van die regisseurs en acteurs die om het even welke film ze maken enorm op handen gedragen en geprezen worden. Is Raging Bull kwalitatief sterk? Wellicht, maar het is een boksfilm, met de blijkbaar wat bijhorende weddenschap-zwendel er enigszins bij. Nu zullen daar wel liefhebbers van zijn, persoonlijk heb ik daar zeer weinig mee, en de rest van het verhaal is toch behoorlijk pover?

Wel ben ik onder de indruk van hoe Robert De Niro eruit ziet in de ring. Toch wel een metamorfose. Om nog maar te zwijgen van de gedaantewissel op het laatst. Er zijn wel wat kampen bij die wel heel ver gaan in het toetakelen van de tegenstander vooraleer de kamp wordt gestopt. Maar goed, misschien ging dat vroeger ook wel zo? Zo oud ben ik nog niet, en heb me ook nooit verdiept in geschiedenis van de bokssport. Ergens heb ik toch vooral het idee dat Scorsese gewoon graag shockeert en het publiek daar ook wel pap van lust. En wat is dat toch ook met Scorsese/De Niro en minderjarige vrouwen? Taxi Driver, Raging Bull, Cape Fear. Not my circus, not my monkeys.

Blijft bij m'n favoriete films. Aan plottwists geen gebrek, en hoe het verhaal speelt met publieke opinie en mediatisering is meesterlijk en wat in veel andere films totaal niet aan bod komt. Uiteindelijk is het ook een magistraal verknipte manier van je relatie redden. Wat een voorbereidend werk is daar allemaal ingestopt, en dat krijg je ook boeiend uitgelegd nog voor halfweg de film (meestal zulke onthullingen pas aan het eind). Dikke pluim ook voor hoe het hele verhaal wordt verteld, met de Amazing Amy boeken, de dagboekstukken, een hele poos het mysterie ophouden, en dan plots levende Amy on the run in beeld. Kortom, een verhaal in meerdere bedrijven.

Je wordt als kijker ook uitgenodigd mee te denken over hoe je er tegenover staat, en wordt daarin wel wat heen en weer geslingerd. Hoe immersief kan je een film maken? Tenzij zo een film waarin je als kijker zelf de uitkomst kunt sturen, maar daar gaan we 't maar niet over hebben, want met AI...

Ik had me voorgenomen er enkele stukken van te kijken vannacht, en toch weer integraal zitten kijken, ook al zag ik hem nu al een aantal keren. Heel bizar om te zien hoe sommigen deze film maar niets blijken te vinden (de Affleck-haters doen uiteraard sowieso hun werk), maar goed, ieder z'n smaak en mening.

stem geplaatst

Dat autisme inmiddels heel anders bekeken wordt, kan je bv. toetsen aan deze uitspraak uit de film: "De meeste autisten kunnen niet praten of communiceren." Ofwel zijn we veel sneller gaan spreken van autisme (al hoor je tegenwoordig ASS te zeggen, dacht ik) en sprak men toen enkel over autisme bij de echt zware gevallen, ofwel is het nu gewoon meer alom aanwezig door veranderende tijdsgeest? Of... ? Ach, we zitten hier niet om daarover een discussie aan te gaan, maar om over films te reageren.

Rain Man is en blijft wel een boeiende en meeslepende road trip en brak misschien ook wel een lans voor autisme, maar de lof die deze film kreeg, is me toch net iets te hoog. Zeker het feit dat de skills gebruikt worden om grof geld te scheppen in casino's was weer over-Amerikaanse grootsheid (al is het om zichzelf uit de penarie te krijgen). Maar wel pakkend te zien hoe de bromance zich ontwikkelde. En iconische rol voor Dustin Hoffman. In mijn anders best vlekkeloze jeugdherinnering speelde hij ook The Champ in de gelijknamige film, maar dat blijkt dus Jon Voight te zijn.

Het was alweer 9.808.381 minuten geleden dat ik deze film laatst zag.

Verrassend hoe laag deze film hier scoort en hoe weinig gekend deze ook is. Ik vermoed dat de meesten die hem laag waarderen toch niet eruit halen wat er met de film bedoeld werd. De humor zit goed, de spanning is aanwezig, en last but not least, hij herbergt zo veel meer dan wat op het eerste zicht lijkt. Was er meer gespeeld geweest met de grens tussen zin en waanzin, ik had hem nog sterker gevonden. Nu bleef het een beetje The Game ofte Fincher light, maar wel met fraaie onderliggende twist.

Hmmm... Iemand die E.T. en Armageddon in één adem bij z'n lievelingsfilms noemt? Of was dat ook sarcasme?

Typisch Britse melodrama met enorm aanstekelijke guitigheid van Lou, in het echt hier al 30 maar die haast kan doorgaan voor een puber. Overigens even zeggen dat ik geen Game of Thrones kijker ben, ken haar dus niet zo. Apart om te lezen dat ze al 2x een hersenbloeding had nog voor deze film. Wat een beeldschone vrouw wel. Gelukkig loopt ze hier nog rond.

Dat geldt ergens ook voor Will in deze film, alhoewel het door z'n verlamming dan rollen en liggen is. Al valt het hem begrijpelijkerwijze zwaar gezien zijn toestand. Lou krijg hem niet op z'n paard maar naar de paarden, naar de man van (niet met) De Toverfluit, ze doen eigenlijk allerhande romantische uitjes en dus zet de Patrick, al 7 jaar de partner van Lou, het ietsjes minder op een lopen, wat tot dan voor hem nagenoeg zijn enige passie was waar alles, ook Lou, voor wijken moest.

En dan het wat aparte plot in deze film: Lou tracht alle zeilen bij te zetten om Will af te brengen van z'n wens tot euthanasie, ze raakt daarbij ook werkelijk verliefd op hem (en bedriegt Patrick, die handigjes toch al prompt uit de verdere film geschrapt was). Voor Will is het mooi om zo te kunnen eindigen, met de kleurrijke Lou op z'n schoot, voor Lou is het begin van een nieuw sprookje tegelijkertijd meteen ook de nachtmerrie van niet verder kunnen en mogen dromen, maar berusten in afscheid nemen op een hoogtepunt. En dus breekt Lou's hart, die in deze job ver voorbij het professionele ging en er zelfs haar relatie voor op het spel zette. Uiteindelijk laat Will haar veel centjes na in z'n 'will', waardoor ze rijkelijk en vrij leven kan. Het is aangrijpend, maar tegelijk ook wel wat ergerlijk. Weliswaar een mooie film, maar me net iets te gemaakt voor absolute top.

Heb het overigens elders al eerder geplaatst, maar Elsker Dig for Evigt (Open Hearts) van Susanne Bier is een film die het toch anders aanpakt, die bevalt me wel wat meer.

Wat leuk zeg, de film opent met een song die al dagen in m'n oren zit: American Girl van The Dance Hall Crashers, cover van Tom Petty and the Heartbreakers. Hoe gek is dat? Die hele opening van de film is trouwens lachen.

Helaas hebben we dan het leukste al gehad. Iemand moet gedacht hebben "we laten Reese een klunzig hyperactief neurotisch roookie-boerenkinkel-agentje spelen die een rijke bevallige maar ietwat overjaarse arrogante verwaande schreeuwerige snol moet beschermen in een tocht doorheen redneck-gebied, dat geeft tal van dolkomische situaties". Vond u dat een te lang uitgesponnen omschrijving? Precies hoe de film overkomt. Dol wordt het wel, twee irritante types tegen en met mekaar, wat weldegelijk humoristische momenten brengt maar vooral hoofdpijn en misselijkheid. Dieptepunten waren het stuk in het hertenpak en hoe Cooper zich op de bus praat.

Wat ik dan wél grappig vind: Een op dat moment 43-jarige Vergara die gekrenkt de tv uitzet omdat ze haar in het nieuws als 45-jarige omschrijven. Laat staan wanneer ze haar 50 schatten. Gelukkig zijn beide een lust voor het oog en wordt er zo af en toe lustig op los ge-Cooper'd, maar dat is het dan wel.

Stop pesten, want als ze allemaal uitgroeien tot figuren als Bob Stone...

Chaotisch dertien-in-een-dozijn filmpje met vederlicht verhaal, maar eigenlijk best vermakelijk, en al helemaal gezien Kevin Hart in een hoofdrol, al vond ik voorlopig van wat ik van hem zag The Man from Toronto nog net iets beter. Dit is evenwel persoonlijk, de algemene waarderingen voor die film liggen lager dan deze.

Wel net iets te veel flauwekul er ook in (meeste vond ik wel best grappig, maar je hebt altijd van die momenten die je minder liggen) om hem nog net iets hoger te waarderen. Maar om af te sluiten met een positieve nooit: ik vond de entente tussen The Rock & Kevin Hart wel werken, vrij goeie chemie.

Toch iets te ongeloofwaardig en bij momenten ook pover geacteerd. Vind Kaley Cuoco zeker geen slechte actrice (in Based on a True Story is ze geweldig), maar deze rol lag haar toch minder. Rare dialogen soms ook wel, zoals:
- It's my job, it's what I do. I don't know how to do anything else
(lees: "er moet toch brood op de plank komen?").
- Then take a class!

- I love you, and I love our family. But killing is bad. Like, unacceptably bad.
En dan uiteraard "ja, maar ik stap eruit, enkel nog wat loose ends oplossen en klaar."

- You really shot me!
- I know. I'm so sorry. Does it hurt?

Al zit er zeker ook leuke humor in, zoals wanneer Emma/Anna tegen haar man zegt niet te kijken en hij haar een man enkele messteken hoort toedienen, waarbij de camera op zijn gelaatsuitdrukking gericht blijft. en er zaten algemeen wel wat leuke stukjes in, maar het valt toch allemaal net iets te mager uit.

Tot slot nog een passend stukje songtekst:
I do the "getting rid of", don't tell me why
Don't need to hear the truth, don't need the lies
Now pay me quickly, now we're through
It brings me great pleasure to say my next job is you
Don't you know that killing is my business
And business is good?
(Megadeth - Killing Is My Business… and Business Is Good!)

stem geplaatst

Hyperactieve animatiefilm, de grapjes worden in sneltempo op de kijker afgevuurd, en sommige zijn echt wel geinig. De kinderen vonden 'm super, zelf vond ik hem eigenlijk ook lang niet slecht. Rating tussen de twee (kids en ik) in.

stem geplaatst

Enkele maandjes te laat om deze te zien (stond toen gepland, maar niet van gekomen). Het is misschien voornamelijk voor een iets andere doelgroep, maar toch liet deze film me niet onberoerd. 'k Vond hem dan ook behoorlijk goed in het evenwicht tussen een lach en een traan: best goede humor, behoorlijk tragisch maar dan uiteraard met een kerstsausje van one happy family eroverheen. Maar toch zeker een kerstfilm zowel als coming out prent die gezien mag worden.

Mij raakte vooral hoe bepaalde zaken je zomaar aan het twijfelen kunnen brengen en zelfs de liefde van je leven kunnen doen verliezen. Ook voelde ik zeer de pijn van Abby, op bepaalde wat anderen manieren meermaals in haar schoenen gestaan. Je wil trots aan de zijde van je partner kunnen staan, ten allen tijde, en ook diens trots om jou voelen. Zo pijnlijk als dit er niet is, om welke reden ook. Dat kwam in de film alleszins fijn aan bod.

stem geplaatst

Ik heb weinig met Quentin Tarantino. Ben zeker geen fanboy. Maar deze film vond ik best wijs. Weliswaar veel te lang, maar al die memorabilia en de sfeer waarin de film baadt, met dan nog zo'n geweldig einde. Er kwamen ook zo veel dingen voorbij waar ik meer over wou gaan opzoeken. Ach, gewoon een enorm leuk ondergedompeld worden in de filmindustrie en lifestyle van die tijd, dit alles tegen de achtergrond van een enorm dramatische gebeurtenis.

Ik kijk er eigenlijk nu al naar uit naar wanneer ik hem nog eens kijk, mogelijks stijgt hij dan nog wel verder.

Ik herbekeek nog niet zo lang geleden Daens en nu deze voor het eerst. Ik moet toegeven dat ik er minder van had verwacht. Anderzijds voel ik ook gemiste kansen om het tot nog meer kwaliteit te verheven. De biografie op zich pakt me wel. Evident moet het allemaal niet zijn geweest in de tijdsgeest van toen. Vooral de uitspraak "de zoon van een Italiaanse mijnwerker wordt geacht ook een mijnwerker te worden" was zeer Daensiaans, om het met een neologisme te zeggen. Aan de andere kant is het een muzikale biopic over een one hit wonder artiest. Maar gelukkig heeft het levensverhaal voldoende om dat op te vangen.

'k Vind Matteo Simoni hierin wat zoals zijn rol in de film Rookie, maar heel anders dan als Frank Verstraeten in Zillion. Daarin vond ik hem geweldig, hier goed, en in Patser er wat tussenin. Het is wel een kerel die een film dragen kan. Maar ergens valt Marina me iets te lichtvoetig uit, het mist een beetje extra pit, Italiaanse grinta. Maar hij boeide zeker voldoende en blij hem eindelijk gezien te hebben.

Het cartooneske blijft toch zeer vermakelijk. Jim Carrey hier wel nogal over-the-top zoals in Ace Ventura, ligt me wat minder dan in andere films van hem. Maar wordt dus ruimschoots goedgemaakt door de vermakelijke cartoon-humor, de sterrenrol voor het hondje en Cameron Diaz is een pareltje om zien. De musical-achtige stukjes hadden van mijn part niet gehoeven.

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,0 sterren

stem geplaatst

Had er heel wat meer van verwacht. Vooral die crashes, komaan zeg... Verder is het verhaal lang, saai, en baadt het in norsheid. Weinig redenen ook om vrolijk te lopen misschien, maar dan nog. Wat was dan wel goed? Wat racebeelden, en het stukje tragedie. Dan vond ik persoonlijk Rosso Mille Miglia net iets beter.

By a whisker.

Rondom sterven miljoenen mensen bij bosjes, maar als kijker dien je mee te leven met de enkelingen die telkens net de dans ontspringen, slalommend tussen diepe kloven, gigantische vuurballen, kolkende golven, splijtende shockwaves, ... Moeilijk om echt te duimen voor die paar happy few tegen een zo verscheurende achtergrond. 2012 wil iets te zeer de ultieme rampenfilm zijn. Prima, maar daar hoeven dan geen mini-verhaaltjes van een gezin inclusief ex en pluspapa bij, en al helemaal niet met romantische insteek. Qua actie uiteraard wel eens fijn om zien. En die clou: Afrika nu on top of the world.

Destijds in de bioscoop gaan kijken en was toen al enigszins een tegenvaller. Ik had toen een vriendin die geloofde in de 2012-apocalyps, het enige wat dat jaar eindigde was onze relatie na 14 jaar. En nu nog een 14 jaar later deze film herbekeken. Dat kan geen toeval zijn. Nu vond ik 'm alleszins nog iets minder dan destijds, The Day After Tomorrow en Deep Impact vind ik beter.

stem geplaatst

Gelukkig maar dat Ginger de 60 seconden haalde, stel nu dat ze het maar 50 seconden had volgehouden... Dan was het kill shot dat uiteindelijk een knap staaltje Houdini bleek onnodig geweest. Verder vroeg ik me geruime tijd af of deze film 2 volle sterren hoger scoorde door de borsten van Halle Berry?

De film begint wel lekker met een flash forward en een brutale meedogenloze ontploffing, in slow-motion getoond, maar geef mij toch maar de film waar aan het begin naar wordt verwezen Dog Day Afternoon en zelfs Hot Seat moet weinig onderdoen. Denk dat deze me te megalomaan is of zo. De film die Gabriel op het laatst aanhaalt, The Sugarland Express, is me onbekend. Maar bij deze wel op het lijstje gekomen.

Het slot van de film maakt wel nog veel goed, want tot het laatste half uur zat hij op de wip tussen gebuisd of net voldoende. Wat me daar wel nog aan verrast... De film is van 2001. 9/11 was ook in 2001. Je zou gaan denken... Al herinner ik me een boek van 1998 met ook wel zeer opvallende passages, zijnde De Elfde Plaag van John Baldwin & John S. Marr, een aanrader voor wie thrillers leest. Die had ook wel eens verfilmd mogen worden.

stem geplaatst

stem geplaatst

Een Playboy Bunny Shelley (geen toevallig gekozen naam, me dunkt - omhulsel) krijgt te horen dat ze niet langer gewenst is in de Playboy Mansion en komt terecht bij de studentenhuizen. Daar tovert ze een nerdy loser clubje in no time om tot populaire bimbo's, en moet om zelf een behoorlijk nerdy kerel aan de haak te slaan wederom in no time verstand en kennis opdoen. Blijkbaar is er toch wat mis met jezelf zijn? Of niet?

Intussen zit de Hef in zak en as, want een bedrieglijk stel had dit allemaal opgezet. Maar als Hefner belt om zijn Bunny terug te vragen, kiest ze voor de studentinnen boven het leven van weleer, al zijn die inmiddels geworden zoals de meiden in haar vorige omgeving, oordelend en oppervlakkig. Maar net dan zien die hun te grote stappen in de foute richting in, geven er Shelley de schuld van, en dus alles terug naar af. Zij het uiteraard ook maar kortstondig, want de korte tijd in het andere leven deed bij ieder meer van dat verlangen.

En dus, na wat twists & turns komt de spreekwoordelijke aap uit de mouw, die ik zo hoop ik mag spoileren gezien zodanig voor de hand liggend: "looks zijn vergankelijk, raak je ware ik niet kwijt voor wat oppervlakkige roem." Of zoiets. En dan daar nog een zoetsappig eind goed, al goed finale er overheen. De film had wel nog een leuke intro en outro, met dat sprookjesboek. Maar oh (Play)boy, wat was deze slecht.

Zoals wel vaker sluit ik ook deze review af met een zo meen ik toepasselijk stuk songtekst:

Why are you listenin'
To all the things they tell you every day?
Why are you listenin'
What happened to your own mind, anyway?
Why are you listenin'
To their advice on what to watch and do?
Why are you listenin'
Has your mind been overrun, what do I do?

What are you doin'?
It's been too long, I'll never even see you
What are you doin'?
You're a different girl, but I don't know who
What are you thinkin'?
I suspect you're losin' it for good
What are you thinkin'?
Promise I would save you if I could

(Dance Hall Crashers - Shelley)
=> Hoe toepasselijk kan je het hebben? Blijft een subliem album trouwens, dat Lockjaw.

Iedereen weet het... om de dochter te beminnen moet je bij de... Nee, schrap dat. Een vent kan wel heel ver gaan om het hart van een vrouw te winnen. En meestal blijft ie dan alsnog in de friendzone. Maar uiteraard zijn we in filmland en daarin gelden andere wetten. Zoals kinderen schattig noemen die bijna je hele hebben en houden hebben gekost. Maar zoals het een goede halve Jezus betaamt, keert Ice Cube gewoon z'n andere wang toe, koel als ie is. Ach ja, flinterdun maar wel met wat lollige momenten zonder dat het al te dom, vunzig of wat dan ook werd, en dus kan ik het wel nog hebben. Je zou er zo 50 Cent voor geven, of een volle dollar zowaar als ie maar z'n kop houdt.

Mijn God, mijn God. Een film met dit soort thema met als titel War Room, daar wou ik toch het fijne van weten. En warempel, nog een leuke insteek zowaar. 'k Heb zelf niets met geloof en God (ook al schrijf ik het eerbiedig nog steeds met hoofdletter, zoals ik ook m'n eigen naam schrijf ), ik ben al lang uit die kast(ij) gekomen. De boodschap die hier wordt meegegeven vind ik persoonlijk wat gevaarlijk. "Je moet van hem houden, hem respecteren en voor hem bidden." Dus zelfs al zet die bijvoorbeeld de bloemetjes elders buiten of behandelt die man je heel slecht, met een paar weesgegroetjes en onvoorwaardelijke liefde ga je de oorlogsstrategie aan? Zo lang hij maar hard werkt en geld schept...

En dus wordt een moedige poging ondernomen de duivel te verdrijven, zonder dat er mensen op bed vastgeketend liggen en hun hoofd 360 graden draaien. Neen, dat soort horror is het niet. Maar het zet wel één en ander in gang: De echtgenoot verliest z'n job, krijgt dromen waarin hij z'n kwaadaardige zelf van z'n vrouw moet afslaan. Hij ontdekt dat zijn vrouw de hulp van God ingeroepen heeft wat zijn trainingsmakker in de gym doet uitspreken "als God voor haar vecht, helpt trainen niet." En dus beseft hij dat hij effectief niet tot de man is uitgegroeid die hij had willen worden, en komt beetje bij beetje alles goed.

Wat het wél met me doet, is bedenken hoezeer ik zachtheid en welwillendheid om voor je relatie en gezin te vechten mis in deze wereld. Ik heb helaas op relatievlak zelf al zeer pijnlijke breuken meegemaakt. Eentje na 14 jaar nadat zij op het werk een affaire kreeg en ik dus op een dag thuiskwam van het werk en haar spullen gepakt bleken. En een andere waarin we in geen tijd 3 kinderen kregen, maar eigenlijk nog voor de geboorte van de derde alles stuk ging. Die relatie is zo pijnlijk gebleken van begin tot einde. Het had zomaar tot een zeer mooie droom kunnen uitgroeien, maar werd eigenlijk een behoorlijke nachtmerrie. Los van geloof en God, een ingetogen zoektocht naar wat ons bij mekaar had gebracht had ik zeer wenselijk gevonden. Al moet je daarvoor met twee zijn.

In deze film was de man welwillend meewerkend, en dat maakte het mooi te zien dat dit ook kan. Frustrerend ook te beseffen dat het ons niet lukte. En dan gaat de film nog een stapje verder, met dat de man complete boetedoening doet en te biechten gaat bij het bedrijf waar hij ontslagen werd, wat hem uiteindelijk in dank wordt afgenomen: "De verantwoordelijkheid voor je fouten opnemen, wat de gevolgen ook zijn." Dat dit getuigt van oprechte spijt en het goed te willen maken. Waardoor hij dus niet zal worden vervolgd, gratie krijgend. Jammer wel dat het allemaal zo doorspekt is met geloof, want ook zonder dat thema had hier een mooie integere film in kunnen zitten. Maar zelfs met het gegeven van geloof erin, moet ik toegeven dat ik traantjes gelaten heb en het eigenlijk goed gebracht vond, zonder dat ik hem te zeer de hemel in kan prijzen. Maar het is niet omdat ik niets met het geloofsaspect heb waar deze film zo van is doordrenkt dat het daarom een abominabel slechte film is, al wat het slotkwartier wel te veel van het goeie.

Tot slot nog zo meen ik een toepasselijke songtekst:

I can always be God
He can exist deep inside of me
But it doesn't make me better or a better person
Perhaps it just gives me an excuse to do just what I want to do
God and the Devil are not so different
Both manipulate in their own ways

I can hide behind my own God
He will forgive me all of my sins
Give me carte blanche to do what I want
Just as long as I repent

Sanity, insanity, there's a fine line between the two
You can see me how you want to see me now
I got a different perception to you
But it could be a different me to what others may see, you see?
And you may be a different you to what you perceive as being you

Which way shall I go? It really depends on how I feel
Am I happy or am I sad
Am I rational or am I mad
It's all a matter of perspective
Yes I guess it's all relative
Am I the poison
Am I the vice
It's for someone else to decide...

(Galahad - I Could Be God)

Los van de Oscars, die schijnvertoning houdt me al tig jaar niet meer bezig, was dit een wat aparte filmbeleving. Ergens goed, ergens ook niet al te best. En roep aub niet zo, ik heb hoofdpijn. Romantiek zou ik er maar af laten (seks wel, maar is wat anders), maar komisch en tragisch was het wel. Een lach en een traan. Uiteindelijk vind ik het een zeer mistroostige film, met tal van figuren die totaal niet gelukkig in het leven staan, ondanks tal van schijnvertoon, en daarin vind ik de film dus best sterk, en twijfel ik zelfs of ie toch niet meer verdient dan de score die ik hem toebedeel. Het is een film ook vol vluchten in en voor... Maar het hoog ADHD-gehalte en het tieren, bulderen, roepen, gillen, brullen, joelen, krijsen, razen, blèren, schreeuwen en alle kabaal maakte het toch wel wat een vervelend aanvoelende lange zit ook.

Heel sterke uiteenzetting ook van JJ_D. Je kunt de mensen in deze film ergens ook als personificaties zien voor een getouwtrek tussen landen. Al kan je er misschien ook te veel in gaan zoeken?

stem geplaatst

Oei, acteerprestatie zijn helaas niet zo best. Sorry. Nee, ikke sorry. Verder wel verdienstelijk, maar Storm Lara vond ik wel van hoger niveau. Stoorde me wel aan de scène buiten op de wagen, en dan vooral hoe daarop gereageerd werd door meerderen. Maar in al z'n kleinschaligheid had de film zeker wel iets. Had ergens het idee dat hij meer richting Relatos Salvajes uit zou gaan, dan had het me wel meer kunnen bevallen. Sorry. Nee, ikke sorry.

Pffffff. Lang. Saai. Lelijk inderdaad ook. Een boeltje. En dat stuk met die laserstralen. Ik had op zich al geen te hoge verwachtingen, maar vond 'm op bijna alle vlakken nog een pak onder die verwachtingen uitvallen.

Net gemerkt dat Out of Sight ook met Clooney en van Soderbergh is, en die vond ik ook al behoorlijk bagger, maar eigenlijk nog niet zo erg als dit. Erin Brokovich vond ik wél redelijk, maar ook wel minder dan hoe deze doorgaans beoordeeld wordt. Dus denk niet dat Soderbergh me erg ligt.

Moet zo meen ik niet onderdoen voor de eerste. Ik mag deze gozer wel en de humor in deze films grotendeels ook wel. Het is tenminste niet van het niveau van uitwerpselen of ander lichaamsvocht, seks noch drugs en er zitten in deel 1 dan net iets flauwere stukken. Die film deed je net iets meer meeleven, maar op zich plaats ik ze dus gelijk. Geen hoogvliegers, maar best verdienstelijk.

Zo slecht is deze toch ook weer niet? Eens een heel ander soort superheldin dan die met talloze oerkrachten, snufjes of een arsenaal aan gaven waardoor ze rennen, springen, vliegen, duiken, vallen, opstaan en weer doorgaan. Deze is een beetje Final Destination meets Marvel. Niet alles zit even ragfijn in mekaar en dat Madame Web toevallig Webb heet komt wel heel goed uit, maar op zich is de hele zit nog best vermakelijk. Al opende hij wel sterker dan hoe hij eindigde.

Begrijp niet zo best waarom er soms zo zwaar afgekraakt wordt. Maar misschien menen sommige dat een bedrijf als Marvel enkele maar topproducten op de markt mag gooien en dat alles wat daar niet aan beantwoordt gewoon een grote teleurstelling is en dus met de grond dient te worden gelijk gemaakt, het levenslicht niet waard? Mogelijks ben ik met 3* net iets aan de milde kant, maar de vele halve sterren die worden uitgedeeld zijn dan ook bedroevend.

Ik sta paf, murw geslagen. Om meerdere redenen. Ten eerste, had ik tot dit jaar nooit van deze film gehoord. Ten tweede blijkt hij in de top 150 hier op MovieMeter te staan. Ten derde, een film over een leerling-muzikant en zijn tirannieke leraar (mogelijks gaan er hier sommige niet akkoord gaan met die benaming, die van mening zijn dat om succes te oogsten je Gordon Ramsay gewijs hard MOET optreden, wat mij betreft dan stuk voor stuk nood aan doorgedreven therapie). Ten vierde, hoe bevreemdend deze film overkomt. En ten vijfde, hoe hoog hij überhaupt scoort. Eén vraag: WHY??

Dat er spanning in de film zit... ja. Dat er drama in zit... veel. Dat het door die dingen beklijft... jazeker. Maar verder, komaan. Doe normaal. Hufter zoekt hufter of zoiets? Niemand van het hele korps die ook maar enigszins er tegenin gaat? En kom niet af met "allemaal schrik voor hun plaatsje". Want op die ene uithaal naar de trombonespeler louter alleen al omdat hij molliger was dan doorsnee (hij bleek niet eens diegene te zijn die letterlijk voor de valse noot zorgde, maar was de figuurlijke belichaming) na kregen ENKEL de drummers er flink van langs. Zit het in zo'n orkesten dan vol huftertjes of zo? Not at all, die vind je veeleer in de NFL-teams en in andere macho-subculturen, niet al te snel onder de geeks der hout- en koperblazers, de mannen en vrouwen met snaarinstrumenten en de enkele toetsenist, bijgestaan door het slaginstrument, hierin de hoofdrol spelend.

Is het dan slecht geacteerd? Nee, hoegenaamd niet. Minder goed gefilmd? Nee, evenzeer niet. Maar een verhaal en scenario mag toch ook ergens wat geloofwaardigheid in zich dragen en vooral... een beetje redelijkheid bieden? Toch? Dus ja, ik weet niet zo goed wat hiervan te denken. Vind 'm niet eens slecht, maar toch wel zeer bezwaarlijk een klepper te noemen. Er vloeien bloed, zweet en tranen, en zelfs ondersteboven gereden worden door een truck weerhield onze held er niet van om door te zetten, ook al moest hij dan nog enkele blokken lopend afleggen op enkele minuutjes tijd (ook totaal geen realistisch moment qua tijdspanne daar), blijkbaar spreekt dat enorm aan. 'k Zie in vele andere films mensen vallen over pietluttigheden aan realisme en daar een film voor afkraken, in deze wordt dan blijkbaar enorm veel door de vingers gekeken. Een beetje maat houden mag wel. Nee, de manier van uitwerken lag mij echt wel niet, en dus kan ik mijn verontwaardiging dan ook niet onder stoelen of banken steken. Vind het dan ook wat apart dat dit soort prenten dan net hoge toppen scheren. En enerzijds leuk dat dit kan met een film rond een jazz band, maar toch... drama om de drama. Ik volg hierin dan ook enorm de opmerkingen van ZenZin, Boenga, tommykonijn en BBarbie.

(reactie op ander bericht)


(reactie op ander bericht)


(reactie op ander bericht)


(reactie op ander bericht)

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 2,5 sterren

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 2,5 sterren

stem geplaatst

Gekeken omdat ik wou weten of het nog erger kon dan in de eerste. En ja hoor, deze wou ik eigenlijk na 5 minuten al afzetten. Maar de ramptoerist in mezelf beet door, en ondervond dat er wel meerdere het meest irritante personage uit de weg wilden ruimen, dus toch nog met enige interesse verder blijven zien. Verder, oh boy, oh boy, oh boy. Gelukkig is er nog dat streepje functioneel naakt.

Maar warempel, eigenlijk vond ik dit tweede deel maar half zo slecht dan de eerste. Help, straks raak ik hier nog aan gewend. De eindcredits vond ik zelfs geweldig. Maar uiteindelijk alles samen toch een onvoldoende, al was de toekomst leuker dan het verleden. Vooral misschien iets minder gortig of zo?

Waarom moet een film met op zich een interessant concept toch zo rond seks, drugs en ranzigheid gaan? Het leukste eraan is ondergedompeld worden in 1986, toen ik zelf kind was, en de muziek van die tijd. En dan hun moderne(re) spullen die in die tijd als spionage-materiaal overkomen en vraagtekens plaatsend bij een e-mailtje en andere zaken die in 2010 vanzelfsprekend waren. Maar tot daar wat er leuk aan was, want verder was het huilen met de pet op. Vooral dat personage gespeeld door Corddry was al te exuberant en wansmakelijk. En het personage van John Cusack is daar dan nog beste maatjes mee ook. Een hele film zat ie ook reikhalzend uit te kijken naar het moment waarop die ene z'n arm verliest, meermaals kots en andere smerigheid producerend, ... Nee, met deze film komt het dieptepunt toch behoorlijk dichtbij.

The Vow vliegt er meteen in, en da's een beetje jammer. Aan de hand van wat flashbacks krijgen we wel een beetje meer kadering hoe het koppel zich had voor de traumatische gebeurtenis, maar toch eerder summier. Ergens is het een beetje een omgekeerd Eternal Sunshine of the Spotless Mind, maar dan niet van dat niveau. De film is luchtig zonder al te humoristisch te zijn, al zitten er ook enkele interessante dingen in.

Want face it, iemand die zich van enkele jaren niets meer herinnert, dat biedt ook opportuniteiten om een ander beeld op te hangen of op z'n minst met een frisse lei te herbeginnen. Wel vond ik het getouwtrek rond slachtoffer Paige vermoeiend voor haar. En zo werd het een beetje als de geschiedenis herschrijven maar met een butterfly effect of ripple effect als vervelend neveneffect. En zo had deze film ondanks zeer luchtige verpakking wel nog enige inhoud. Best nog een mooi op waarheid gebaseerd verhaal. Ik geef 'm nipt 3*, al zat ik lang aan 2,5 te denken. De laatste 10 minuten krikten het nog net ietsje op.

Een iets of wat soortgelijke film maar dan zonder het gegeven van geheugenverlies is de Deense prent Elsker Dig For Evigt (Open Hearts) van Susanne Bier (ook gekend van Bird Box), en die plaats ik toch wel iets hoger.

- Björn, dat is wel een populaire naam in Zweden, niet?
- Ja, er wordt elke minuut wel eentje gebjorn.

85% belastingen, jeminee. Gimme gimme gimme money, money, money. En dan de nuchtere reactie "Dat is ok. Geld is niet alles." Ze stijgen zo mogelijk nog meer in m'n achting. Als metal-liefhebber moet ik bekennen dat ik wel een zwak heb voor ABBA zowel als het songfestival als guilty pleasures (heb er nog wel, zoals Army of Lovers en East 17 bvb). Er zijn ook aardig wat metal-covers van ABBA-songs, zelfs heuse metal-coverbands. Metal-bands met hoog ABBA-gehalte zijn bvb: Amberian Dawn (love them), At Vance, Metalium, Yngwie Malmsteen, Afterworld, Sinergy, Helloween, ...

Leuk ook om de band Chic voorbij te zien komen. Uiteindelijk kan je wel wat stellen dat door niet meteen al te zeer gewaardeerd te worden in de V.S. een nog grotere status er aanvankelijk wat bij ingeschoten is. Maar na enige tijd toch volop in de armen gesloten en the winner takes it all. Wat een hit list hebben ze ook. Je kan er met gemak een 20-tal opsommen, en er zijn er nog zo veel meer. En vroeg of laat kent elk succes wel wat z'n Waterloo, da's niets om "mamma mia" voor te roepen of een SOS uit te zenden. So I say "thank you for the music."

Had deze al eens eerder gezien. Is op zich een ludieke feelgood-film, maar ben nu vooral benieuwd naar het origineel uit 1968. In deze remake ben ik nog het meest gevallen voor dat huis met die vuurtoren en de prachtige locatie.

De insteek van het wild chaotische vs het militair gedisciplineerde, daar had misschien nog net iets meer uit kunnen worden gehaald. Anderzijds kan je je ook de vraag stellen hoe de beide ouders voor mekaar zijn kunnen vallen gezien deze tegenpolen. Al trekken die wel vaker mekaar aan. Dat beide hier overigens al 50-ers zijn, wow.

stem geplaatst

Just when I thought I was out, they pull me back in, grrr.
Politics is knowing when to pull the trigger.

Een over lijken gaand maffiosi op audiëntie bij het Vaticaan, kan tellen als opener. Voor geld blijkt alles te koop, zelfs zuivering van blaam. Maar helaas is de paus net dan niet in optima forma, en krijgt Don Michael Corleone ook een opstootje. Back in de US of A maakt ene Zasa de familie gaga. Maar de ene z'n benen als lood, betekent de ander z'n dood. En bloed kruipt nu eenmaal waar het niet gaan kan. Eens te meer worden kopjes gesneld en hele clans geveld. En allemaal omdat ze kiezeltjes in hun schoenen hebben zitten.

Ik was wat verrast dat deze film zich bleek af te spelen in 1978. En heb dan ook even opgezocht wat de reden was dat deze pas in 1990 het licht zag. Interessant. Zeker ook om te zien dat aanvankelijk Winona Ryder de rol zou spelen die uiteindelijk door Sofia Coppola werd ingevuld. Gezien de toch wel behoorlijk lagere ratings had ik hem ook minder verwacht, maar vind deze eigenlijk de beste van het drieluik, met als summum de grand finale. Ik zag trouwens de gereviseerde versie uit 2020. Geen idee waarin die zoal verschil van de versie uit 1990.

Tot slot nog 2 toepasselijke stukjes songtekst:

From our lives beginning on
We are pushed in little forms
No one asks us how we like to be
But don't push me to the maximum
Shut your mouth and take it home
Cause I decide the way things gonna be
I want out
To do things on my own
There's a million ways to see the things in life
A million ways to be the fool
In the end of it, none of us is right
Sometimes we need to be alone
(Helloween - I Want Out)

When you hear them saying "Trust me"
Don't wait to see what's next
Thrown to the wolves, forever trusting
Raised in a form of living Hell
Sing a one note song of rage
Live and die within your heart
So beware in the shadows
Your family tree waits in the dark
Let me show you how I love you
But keep it in the family tree
(Megadeth - Family Tree)

Welcome to the backstabbers club, nauw verwant met de backscratchers club. Niet alle aanslagen zullen slagen, voor sommigen loopt het af in bad, anderen leggen het loodje in een bootje. Ergens hilarisch als je de belofte kreeg dat de familie binnen 5 jaar legaal zou opereren, nadat ze al 2000 jaar of zo in Siciliaanse familievetes betrokken blijkt.

Nu had ik verwacht dat de tweede film, zowel prequel als sequel, me meer zou kunnen boeien dan deel één, maar dat viel me toch wat tegen. Op zich ook wel apart dat ik 46,5 jaar moet geworden zijn om een klassieker van inmiddels meer dan 50 jaar oud voor het eerst te zien. Maar daar is gegronde reden voor, zo is gebleken. De hele maffiacultuur ligt me gewoon niet zo, en weet me ook onvoldoende te entertainen als verhaal. Ze spelen alleszins graag één happy family, en loopt daar toch wat mank, dan besnoeien ze zonder verpinken op wat familie, want aan interne twist hebben ze een broertje dood.

Ach ja, leven en laten leven zal niet meteen een Siciliaanse leuze zijn, noch binnen maffiakringen, niet eens bij de James Bond film van rond die tijd. I can dig that. En het film-twee/drieluik betekende ongetwijfeld de Grand Cru van de Italo-Amerikaanse (of mag ik zelfs schrijven Amero-Italiaanse?) acteurs en is een uit de kluiten gewassen maffiafamilie-epos. Dat heeft zeker z'n waarde, dus snap zeker dat het cultstatus verwierf. Wel begrijp ik iets minder hoe het algemeen genomen zo hoog scoren kan. Maar dat ligt ongetwijfeld meer bij mij dan aan de films zelf. Ik prijs me gelukkig geen clan van de familie te zijn die na zich openlijk twijfelachtig uitend niet meteen dient te vrezen voor een paardenkop of erger.

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 1,5 sterren

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

Moord en vergelding, het eeuwenoud recept voor vele verhalen. Neem daar het maffiawereldje bij en je krijgt vergelding om vergelding. Oog om oog, tand om tand, en wie loog een mes in z'n hand. Gevolgd door een touwtje om de hals of door een kogelregen doorzeefd. Er stappen er al dan niet kortstondig in het huwelijksbootje, verder leggen er vooral vele het loodje.

Als tiener kon ik me in zo'n film niet vastbijten. Als adolescent deed ik nog wel eens een poging, maar ik kwam er gewoonweg niet doorheen. Ouder worden en een drang om vele klassiekers op de teller te krijgen, hielp om me er wel eens door te worstelen. En warempel, ik vind The Godfather best kijkbaar. Absoluut goddelijk zoals z'n algemene status zal ik hem nooit vinden, maar wel zowat de beste pure maffiafilm die ik zag. Al vond ik Casino ook wel wat van dit niveau (al vond ik die destijds in de bioscoop niet zo goed als dat ik hem later vond).

Vind het wel fascinerend hoe de Italianen zo een greep op de Verenigde Staten en ook wel Hollywood hebben gehad. Met uiteraard al de spaghettiwesterns om te beginnen, maar dus ook de vele maffiafilms. Al is dat de voorbije decennia zo lijkt het wel fel weggeëbd. Van mannen als Al Pacino, John Cazale, Robert De Niro en Joe Pesci is de Italiaanse afkomst duidelijk. Vind dan ook vooral Marlon Brando hier verbluffend. Hij van gemengde Brits-Iers-Duits-Nederlandse afkomst en dus niet direct Italiaans bloed door de aderen vloeiend, speelt toch maar knap Don Corleone.

Destijds in de bioscoop gezien, en ongetwijfeld gaf ik hem toen 4* of meer. Dat is niet overeind gebleven, maar ik hou wel nog steeds van het creepy sfeertje in aanloop naar eindelijk dan de wezens in beeld. Daarnaast ben ik enorme fan van M. Night Shyamalan's werk, een regisseur die me enorm ligt. Z'n beste is voor mij The Village, die ik 5* toeken. En op zich is dat een beetje zoals deze Signs, maar dan gewoon pakken beter uitgewerkt. Recent herbekeek ik 5 van z'n films en ik plaats ze in deze volgorde:
1. 5,0 - The Village
2. 4,5 - The Sixth Sense
3. 4,0 - Split
4. 4,0 - Old
5. 3,5 - Signs

Wat zo jammer is in Signs, is dat het geloof er een grote rol in speelt, nagenoeg de hoofdrol (zo ook in The X-Files: I want to Believe ). Er is uiteraard een (best groot) publiek voor, maar persoonlijk heb ik daar niets mee. In The Village zit dat ergens ook, maar heel wat vernuftiger uitgewerkt, zonder dat hier te veel uit de doeken te gaan doen. Ik vind The Village overigens een film waar je moeilijk veel over kan zeggen zonder de talloze dubbele lagen prijs te geven. Dat is in Signs gelukkig makkelijker. Er zijn UFO's met ruimtewezens naar onze planeet afgezakt en ze komen niet in vrede, maar worden voorlopig afgeweerd. Waar Shyamalan's films het vooral van moeten hebben, is mysterie en sfeer. Meer nog, ik vind hem daarin behoorlijk sterk. The Happening vind ik daarom ook een leuke, en uiteraard ook de Unbreakable-trilogie.

Voor de rol die uiteindelijk naar Joaquin Phoenix ging werd aan Mark Ruffalo gedacht, maar die had toen een ingreep voor kanker achter z'n oor. En in plaats van Mel Gibson had het net zo goed Paul Newman of Clint Eastwood kunnen zijn. Tot slot, Signs blijkt geen Stephen King verfilming, het had wel zomaar even gekund.

stem geplaatst

stem geplaatst

- We mogen tegenwoordig geen vrouwen meer ongevraagd betasten.
- Het spijt me dat dit niet langer kan.
- Ach, niet erg, heb het er vroeger flink van genomen.

Tja, het zet een toon... Het enige lichtpuntje voor me was Wesley Snipes eigenlijk, die vond ik wel nog lachen. Maar verder... Niet dat de film helemaal nergens naar leek, maar vooral een nietszeggend niemendalletje.

Op naar nog een derde film? Het nationaal voetbalelftal van Zamunda, met uiteraard enig prinselijk bloed, neemt het op tegen een Amerikaanse delegatie. Met z'n allen richting Het Land van de Vrijen en de Thuis van de Dapperen. Al zou zoiets net zo goed een nieuwe Kampioenen-film kunnen zijn. En aangezien die hun aflevering met het Afrikaans zwart schaap wegens racisme gecensureerd hebben gezien, why not?

stem geplaatst

John Cusack kan een film dragen. 'k Zit voor deze horrorprent wat op de wip tussen 3 en 3,5, maar door enkele wel zeer creepy en andere dan weer vermakelijke scènes laat ik de balans net overslaan naar 3,5. Zeer interessant uitgangspunt ook wel voor een film, al had ik het toch net iets beter uitgewerkt verhoopt. Want uiteindelijk willen we toch 4* of meer kunnen uitreiken. Maar alleszins meer dan naar behoren.

4,5*, net zoals de eerste. M'n zoontjes zijn er echt weg van, ook. Ik kreeg spontaan een knuffel toen ze hoorden dat we de (voor hen langverwachte) tweede Kingsman film zouden gaan kijken. En mijn drie kinderen 2u20 aan de tv gekluisterd krijgen, het is toch een kunststukje. Want doorgaans lukt dit toch maar voornamelijk animatiefilms & familiefilms. Dus hats off to deze mix van Britse bolhoeden & wandelstokken en Amerikaanse stokers & lasso-werpers. En het valt mee dat ik hem zelf ook zo geweldig vind.

Zelfs even over 5* getwijfeld, maar dan moest ik van de boys de eerste ook 5* geven, en dat gaan we dus maar niet doen. Maar voor mij overtrof deze nog net de eerste alleszins, en de jongens beamen dat ook wel. Wat een geweldige beeldvoering bij momenten! En die robot-woofies, vond die wel zalig.

stem geplaatst

Yeah, baby. In een ver verleden kon ik dit allemaal toch iets beter smaken, merk ik. Nu vind ik vooral dat enkele geslaagde grappen afgewisseld worden met de grootste onzin en vrij wansmakelijke troep. Zeker Fat Bastard, daar heb ik nooit wat mee gehad. Ondanks dat ik jarenlang sumo-worstelen op de voet volgde.

De eerste paar minuten van Goldmember starten veelbelovend, met de vele cameo's. Er vallen sowieso wel enkele leuke momenten aan te halen, zoals in de studententijd, wat stukjes met papa Powers, Godzilla, het woordgrapje rond de 'mole' (helaas wordt het te ver doorgedreven). de misverstanden door de niet volledig getoonde vertalingen, de vijver met plassend standbeeld, het gevecht met Mini-Me en het schaduwspel achter het gordijn. Het vele disco-feesten, muzikale intermezzo's, de onderbroekenlol en vooral saaiere rode draad doen het wat de das om voor me.

Tot slot... Dan komt er eens een Belg in de picture, dan is het Dr.Evil zowaar. Mwahahahahaha.

Voor mij waren de vorige 4 F&F films met Justin Lin aan het roer bij de 5 minste uit de franchise. In deze vier is er vooral een opbod aan knokken, kogels die je om de oren vliegen, ... Geloof best dat sommige daar meer voor zijn dan over-the-top actiescènes met de voertuigen, maar voor dat soort tweestrijd vallen er duizenden anderen films in een handomdraai te selecteren. Ook in deze laatste van Lin is al dat geknok en geschiet in overdaad aanwezig. En in een film met speelduur van 2,5 uur gaat me dit ook snel vervelen. Als die toeslaat, wordt het toch een lange rit. Het magnetisme vond ik wél een tof element, en zeker de begin- en eindsetting met bergen en groen. Uiteindelijk vond ik het wel de beste van Justin Lin, mede door enkele knallers, maar wel te kort komend voor 3,5*.

De film heeft ook enorm te lijden onder te veel acteurs die hun portie schermtijd nodig hebben. En wat is dat toch met al die rondwarende spoken in deze franchise?

stem geplaatst

stem geplaatst

Zonet herbekeken. Wat een heerlijke horrorfilm is dit toch. Vind 'm wat hebben van The Ring, van de thriller Fallen ook. Twee films die ik 4,5* gaf. Ga deze daarom ook verhogen van 4 naar 4,5. Tot aan de laatste 10 minuten vind ik zelfs de 5* in de lucht hangen, maar het einde haalt het helaas wel nog wat omlaag voor me.

Die It Follows, die moet ik dan ook maar eens opzoeken...

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 2,5 sterren

Indien de humor de hele film door van het niveau was van het legendarische stuk in de tent, dan zou deze makkelijk een volle ster meer scoren, maar te vaak wordt best leuke humor afgewisseld met een zeer flauwe hap. Al denk ik wel dat 2 decennia geleden ik dit soort films nog net iets beter wist te smaken. Hij is nog altijd redelijk voor de paar betere stukjes, maar het aantal echt grappige minuten speelfilm valt toch magertjes uit. En daar moeten dit soort films het toch vooral van hebben, want voor het verhaal kijk je zoiets niet.

stem geplaatst

Een groot (sport)man, maar geen al te hoogstaande documentaire. Vooral die professor (Andrew Bell?) die aan de hand van allerlei statistieken tracht aan te tonen dat Fangio onmiskenbaar de grootste allertijden is, komt steevast onderbreken met een karrevracht aan quasi-nutteloosheid. Grafiekjes waarop Fangio hoger staat dan andere kampioenen doorheen de tijd, ... Terwijl nochtans de algemene teneur doorheen de documentaire ook wel wat is dat je die tijden niet kan vergelijken. Dat de kwaliteiten waar racepiloten vandaag over dienen te beschikken (jong, snelle reactietijd, goed getraind om de G-krachten tegen te gaan, ...) verschillen van toen (ervaring, lef, wagenbeheersing, ...). En dan vooral ook hoe teams toen en nu (100+ koppig) enorm verschillen.

Zijn punt ook dat Fangio met niet minder dan 4 constructeurs wereldkampioen werd en dat dit niet snel zal worden geëvenaard, hier wordt tijdens de documentaire zelf brandhout van gemaakt (was het uit de mond van Sir Jackie Stewart?) want tegenwoordig zijn de rijders gebonden aan contracten van 3 à 5 jaar bij dezelfde constructeur. Dus door die gebondenheid alleen al zal inderdaad niemand nog binnen een zelfde tijdspanne met 4 verschillende constructeurs de rijderstitel kunnen behalen. Tegenwoordig zou je daarvoor al een carrière van zowat 15 jaar aan de top bij telkens een topteam moeten halen, helemaal niet evident (doch niet ondoenbaar).

Daarnaast miste ik toch net iets meer achtergrond. Er kwamen ook wel interessante zaken voorbij, zoals hoe Fangio eens met de grootste moeite met onder meer een geleende wagen net op tijd kwam voor de start van een Grand Prix, en hoe de dood van Onofre Marimón werd beleefd, en de interventies van Jackie Stewart zijn altijd een meerwaarde. Ik zou gewoon wat minder de vergelijking tussen verleden en heden gemaakt hebben en gewoon volledig toespitsen hoe de sport toen was, en Fangio daarin zijn weg zocht en vond. Sowieso uiteraard ook altijd prachtig om die oude beelden te kunnen aanschouwen. En wat was dat bij de aftiteling?

Fangio werd wereldkampioen in 1951 in zijn tweede jaar voor Alfa Romeo (1950 ging nipt naar Farina), in 1954 (nadat hij seizoen 1952 had moeten uitzitten en 1953 aan Ascari moest laten) met Masarati en Mercedes/Daimler-Benz, in 1955 nog eens met Mercedes/Daimler-Benz, in 1956 voor Scuderia Ferrari en tot slot in 1957 nog eens voor Maserati. Tot op heden houdt de Argentijn naast kampioen met 4 teams nog een handvol records:
* oudste wereldkampioen (46j, 41d)
* 46,15% winst percentage
* 68,63% podium plaatsen
* 55,77% pole positions
* 92,31% eerste rij starts
* 45,10% snelste ronde
=> cijfers die uiteraard bijna onverbreekbaar zijn in moderne tijden

Verrassend genoeg wist hij wel nooit de legendarische Mille Miglia te winnen, in 5 pogingen.

- Fun?
- Yeah, you know, what you see other people having.

Ergens is The Game een film die je maar 1x echt kan zien, daarna wordt het voor altijd een andere kijkbeleving. En toch heb ik hem nu al meermaals gekeken, en blijf ik hem geweldig vinden. Als ik aan Michael Douglas denk, gaat m'n herinnering steevast naar deze film, de grumpy grijze woordfetisjist en high society hufter, eigenlijk al z'n hele leven enorm vast zittend in het trauma om de zelfdoding van z'n vader: like my father before me, I choose eternal sleep. Nu ja, naast z'n rollen in Falling Down & Basic Instinct. In ieder geval een acteur die het gewicht van een film volledig op z'n schouders dragen kan. 'k Denk dat behoorlijk wat van de films waarin hij een hoofdrol heeft boven de 3,5 scoren.

Natuurlijk gaat het hele spel wel wat ver, er zouden zomaar doden kunnen vallen. Dan was het pas echt een life-changing experience geweest. Maar het hele mysterieuze sfeertje, door de muziek, talloze gebeurtenissen en wendingen in het verhaal, de vraagtekens die het allemaal oproept, ... helemaal m'n ding. Eigenlijk heeft hij veel weg van The Truman Show van een jaartje later, die ik eveneens 5* uitreikte, maar dan inclusief een hoog thriller-gehalte.

Ter afsluiting, Johannes 9:25:
Once I was blind, now I can see

De tatoeages die deze man draagt (o.a. Please Kill Me) zeggen ergens wel wat hoe hij in het leven stond en staat. En dan komt plots overvallende doofheid erbovenop. Geen wonder dat het een wel zeer donkere rit wordt. Waarmee ik er uiteraard niet licht over wil gaan. Maar 'k kan gewoon niet al te sterk meeleven met de hoofdfiguur, ondanks dat ik zelf bv. metal-liefhebber ben. Nu, de film is ongetwijfeld ergens bedoeld ter acceptatie van deze handicap, met op het eind ook doofheid boven kunstmatig horen (dubbele laag in de titel) verkiezend, zo doet vermoeden. Wij als kijker mogen en kunnen dit proces ook meebeleven, uiteraard wel enigszins frustrerend en confronterend. Het is eigenlijk een best interessant thema, maar hoe het uitgewerkt werd, lag me wat minder.

My silent gesture was designed to speak volumes.

stem geplaatst

911 is the best.
5... 4... 3... 2... 1...

Het jammere aan de Baron Cohen films is de overdreven vulgariteit die van het scherm spat (gelukkig niet letterlijk te nemen) en de toch wel zeer puberale humor bij momenten. Toch stoort het me hier minder dan in Borat. Daarnaast zijn er ook heel wat grappen die wél gesmaakt worden. Mocht de hele film doorspekt zijn met de betere humor zou ik hem hoger waarderen. Zoals het nu is, met al een zo korte speelduur, blijft er zonder de porties nonsens een mager beestje over. Vooruit met de geit! Over geit gesproken, Anna Faris lijkt zo uit Scary Movie overgekomen. De zelfde soort uitdrukkingen, zowel in stem als gelaat. Bizar, aangezien er toch zowat 10 jaar tussen gaapt.

Wel wat apart dat Borat zodanig veel hoger scoort:
Borat: 7,4/10 op IMDb, 3,26/5 op MM, 90% & 79% op Rotten Tomatoes (2,5* eigen score)
Dicta: 6,5/10 op IMDb, 2,78/5 op MM, 56% & 45% op Rotten Tomatoes (3,0* eigen score)

Ik herbekeek Borat recent, en vind die dus iets minder dan deze. Al is het ook een iets andere format, aangezien daar een soort van Banana Split opnames in zitten en de Mockumentary-stijl. Maar ik vond de humor in Borat vaak nog een stuk platter gaan dan hier en daar ergerde het me gewoon te zeer. In The Dictator zit dezelfde bagger, maar nooit minutenlang, en de algemene flow van wél gesmaakte humor zit er wat meer in. Maar goed, dat is dan mijn bescheiden mening. Gelukkig woon ik in een land waar ik recht op klagen heb.

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 2,5 sterren

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 2,5 sterren

(reactie op ander bericht)


Grappig, ook al die jaren gedacht dat Cruise hier de hoofdrol in speelde.

Is trouwens de 2e keer dat ik me door de film heb proberen worstelen, zonder al te veel succes.

Oog om oog, tand om tand, zo deden Israeli's en Palestijnen al ruim voor München 1972, zo ook in de tijdspanne van deze film en ook vandaag de dag nog, en over enkele decennia en wellicht ook eeuwen niet anders. In sommige volkeren zit dat beurtelings wraak nemen er diepgeworteld in. Mij pakt het dan ook niet dat diegene die de opdrachten uitvoert zich het zinvolle van de wraakacties afvraagt nadat er al enkele gepleegd zijn. En dat ze zelf moeten opletten voor hun eigen hachje, is me nogal wiedes. Er zit verder nog wat seks in, wat emo-momenten met een kind in aantocht en na de geboorte, en steekpartijen, schietpartijen en explosies. Leven gaat en komt, maar bij betrokkenen in dit eeuwigdurende conflict net iets vlotter dan elders. Allemaal zeer realistisch weergegeven, maar dat is het dan ook. Vooral een veel te lange zit met heel veel niet zo boeiende stukken.

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

Vannacht zette ik mijn tanden nog eens in Van Helsing, de James Bond onder de monsterjagers, met een licence to kill and some blood to spill. De verzamelde monsters doen hun best om hem een toontje lager te doen zingen, maar onze held steekt tijdig een hoektandje bij en dunt de monsterpopulatie duchtig uit. Om de muren van op te lopen. De man blijkt ook een kei in gargoyle-schieten, zet zijn beste knoflookteentje voor, maakt brochettes van het vledergespuis, slaat tussen de soep en de patatten Jekyll zowel als Hyde achterover en lust als toetje nog wel het door Dr. Frankenstein geschapen creatuur. Al steekt hij deze laatste uiteindelijk niet achter de kiezen.

Het meest vermakelijke aan deze film is dan ook het hele legertje aan klassieke horrormonsters voorbij zien komen, bestreden door onze charismatische held, zijn hulpjes en zijn vamp. Dat alles is om duimen en vingers met lange tongen bij af te likken. Het nadeel is echter dat het daardoor een zodanig potje ratatouille wordt, alles bliksemsnel voorbij vliegt en ook al spatten de vonken ervan, al te spannend is de race om te beletten dat Van Helsing transformeert tot Wolverine niet zo, noch eender welk ander plot. Het genot zit 'm dan ook niet in het verhaal, maar in de opeenvolging van griezels en co.

Let the beast go!

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,0 sterren

stem geplaatst

stem geplaatst

Hier blijkbaar niet zo gekend of geliefd, maar toch een zeer aardige kinderfilm, die ook door volwassenen genietbaar te kijken valt. Met de kracht van verbeelding en een potlood in de hand, kom je door het ganse land. Uiteraard luchtig vermaak, met een mini-boodschap. En laat paars ook nog m'n lievelingskleur zijn.

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

Er zitten een aantal voor mij behoorlijk tenenkrullende dingen in deze film, hij fluctueert ook van een ludieke workaholic-film naar een romantisch drama. Waarbij ik zeker inhoudelijk de link vatten kan, maar de flow van de hele film draait er 180 graden mee. En verder is het vooral een enorme opeenstapeling van zaken die allemaal wel zeer vlot en/of (net) goed uitdraaien, hoe fout het ook dreigde te gaan. Wat uiteraard wel kenmerkend is voor een feelgood-film, maar het gaat het realisme toch wel een eind voorbij.

Dit gezegd zijnde, vind ik de film wel een aangenaam kijkstuk, en dit voornamelijk door hoe geacteerd werd, met Robert De Niro op kop. Dus ondanks de zaken die me storen wel een film die ik best hoog beoordeel. Gewoon vooral geen te grote fan van hoe het gekozen script.

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

Leuk om de ontwikkeling van de apen te merken, hoe vlot ze nu als mensen praten en omgekeerd, hoe mensen zijn afgegleden tot een onderontwikkelde soort, helemaal in de aap gelogeerd, quasi op apegapen liggend. Interessant ook hoe de hele reboot-serie door drie verschillende regisseurs en met wisselende acteurs werd gedraaid, en de vier films samen toch een zeer homogeen geheel vormen.

Deze laatste is zeer mooi gemaakt ook weer (wat een settings!), maar qua verhaal is het mager. De 2e, 3e en 4e film zijn me ook wel stuk voor stuk wat te lang. De eerste heeft een prima speelduur, maar blijkbaar moest het bij elke film net dat tikkeltje langer, en trager. Vooral in de laatste twee is dit toch voelbaar. Het is ook een opbod aan ruziemaken, vechten, machtsstrijd, ... Uiteraard wel een beetje de moraal ook achter het verhaal, zijnde dat hoe slimmer een soort, hoe meer deze ravage aanricht onderling en bij andere soorten.

Gone Too Far van Asia ter afsluiting:

Kelly stands by the water
With a gun in her hand
She won't believe in the future
In a world made by man

Joseph stands in the desert
With a gun in his hand
Brother still killing brother
Cold within this eastern land

There's nowhere to run
Nowhere to hide
With so much to say and no time
Have we gone too far?
In a world so scarred

Eigenlijk een modern Robin Hood verhaal, met de frauduleuze baas als Sheriff van Nottingham. Doet denken ook aan de Belgische prent Verlengd Weekend. Vond 'm goed meevallen. Alleen met mijn hoogtevrees enkele minuten toch met flink dichtgeknepen billen en handen voor de ogen zitten zien. Eddie Murphy viel hier wel behoorlijk tegen voor me, maar de rest doet het aardig. Vooral Ben Stiller en Téa Leoni scheren top.

De film kort samengevat:
"Ring ring..."
"Who's there?"
"A stranger."
"Why are you calling?"
"To scare you."
"It's working."
"Bye, hear you again."
"OK, talk to you later"
... en dan een soort van tijdlusje.

En toch biologeert het nog enigszins. Zeker wanneer je dan te horen krijgt dat de telefoontjes van binnenin de woning gepleegd worden, dan gaat er een koude rilling doorheen je hele lijf. Alleen zitten we dan al dicht bij het einde van de film. In sneltempo volgen vanaf dan de huivermomenten zich wel op. Uiteindelijk had het een prima kortfilm kunnen zijn, maar voor een langspeelfilm valt het allemaal iets te magertjes uit. Anderzijds zorgt het wel voor enorme spanningsopbouw, maar zelfs ondanks vrij korte speelduur voelt dit allemaal als net iets te herhalend en langdradig aan. Valt voor mij ook compleet onder psychologische thriller, niet zozeer horror. Toch 3* omdat dit soort films wel enorm m'n ding zijn, maar ik vind een film als The Glass House dan bv. wel een pakje beter.

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

De flash forward waarmee de film opent, roept de vraag op "hoezo, opnieuw?", waardoor het kwartje van een tijdlus-film ook al vrij snel valt (ik had me vooraf niet ingelezen ). Je beseft dat ze zoals in Boss Level, Edge of Tomorrow, Source Code en andere films (zoals ook het hier vermelde Groundhog Day) gaan moeten uitvissen hoe het mysterie te ontrafelen (ik zou deze dan ook eerder als Horror/Mysterie bestempelen).

Het geeft daarnaast de kans om heel veel uit het horrorgenre aan bod te laten komen als elementen om mee te spelen, en dat vond ik wel een frisse aanpak. Het nadeel eraan is echter dat je na een poosje niet meer zo meeleeft met het lot van de protagonisten, sowieso al iets waar ik bij bovennatuurlijke horror minder toe kom dan in een meer realistische setting. Deze film had me dan ook op eender welke wijze kunnen en mogen eindigen, al vond ik het gekozen slotstuk toch wat een tegenvaller. Maar grotendeels me meer dan prima vermaakt met deze melting pot binnen het horrorgenre. Ik waande me als in een Halloween-attractie omringd door wel zeer macabere figuranten. De sfeer zat goed.

stem geplaatst

Who rules the world?
Al die Man-Vrouw aanklachten hadden toch niet gehoeven? Al was "I am Kenough." wel een leuke. Mantel i.p.v. Mattel had ook zomaar gekund.

Na 10 minuten vroeg ik me af of het zou wennen, al dat roze en die felle kleuren? Antwoord: Nee, al is het deel van de humor. Het hele gegeven heeft wel iets, maar het is tegelijk ook helemaal niets voor mij. Het verbaast me wel hoe hoog deze nog scoort, zelfs 88% en 83% op rotten tomatoes, warempel. Bij aanvang dacht ik nog "dit kan zijn momenten nog wel hebben", maar naarmate de film vorderde stapelden de ergernissen en irritaties zich steeds meer op. Muzikaal ook pure bagger. Ik vond het allemaal toch al te dolletjes. Oh Oh Cherso.

Poppetje gezien, kastje dicht.

Integere prent met twee karakterspelers in de hoofdrol. Wat me echter niet zo helpt, is dat ik beide personages niet al te sympathiek vind. 'k Snap dat de klok tikt op die leeftijd, maar om dan meteen na de dood van iemands partner te gaan eisen dat diegene zich zonder veel rouwen in wat nieuws dient te storten, een beetje uit boosheid om de verloren jaren en dingen die vroeger gewrongen hebben... Het kwam daardoor bij mij ook niet zo erg over als een heropflakkerende oude liefde, maar eerder een soort van opportuniteit die zich na vele jaren weer stelde.

Los daarvan zeker geen misse film, maar niets wat de doorsnee overstijgt, op misschien muzikale stukjes na. Vooral bij de aftiteling.

stem geplaatst

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 2,5 sterren

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

Nu pas voor het eerst gekeken, maar beviel me zeer matig, had het ook moeilijk om de aandacht erbij te houden. Het is een soort van horrorsprookje waarvan ik vermoed dat het beter werkt in comicvorm dan voor een filmvertaling. En is het toeval of niet, dat hoofdrolspeler Perlman eerder ook al meespeelde in Alien... jawel... Resurrection? Want dood betekent in deze film vaak niet lang dood. Was er eens een zeer vermakelijke dode uit het graf weer opgestaan, duurde dat helaas niet lang. Vond ik nochtans de leukste figuur uit de hele film. Het sushi-kok-achtig figuur vond ik ook wel vet, al zie je hem ergens in het begin vlotjes een zuil doorklieven, maar de mensen die erna gefileerd werden, vielen niet uit mekaar in stukjes. Tegenvaller.

Uiteindelijk vond ik de film nog het meest uiteenvallen als los zand, alsof het een aaneenschakeling van allerlei losstaande fragmenten betrof. Waardoor ik hooguit kan waarderen op sfeer en actie, verhaal deed me weinig tot niets. Perlman zat wel lekker in z'n rol.

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

Sitting next to me is my brother from an other mother.

Ik heb geen vliegangst, oef. Ik heb wel ofidiofobie, zoals in de film uitgelegd angst voor slangen. Ook wel een beetje hippopotomonstrosesquippedaliofobie (angst voor moeilijke, ingewikkelde woorden), dus zeg maar kortweg sesquipedalofobie. Ik ga dus niet zo goed op monsterlijkheden. Een bakkie vol slangen lijkt me dan ook een enorme gruwel. Toch kan ik Snakes on a Plane zien zonder handen voor de ogen of hartkloppingen. Komt mede doordat ze er heel computerachtig uitzien en vaak met een hele hoop samen in beeld worden gebracht. Ik had het persoonlijk een stuk enger gevonden indien slechts een handvol slangen vrijwel onopgemerkt hier en daar slachtoffers zouden maken i.p.v. zoals nu in geen tijd totale chaos en paniek. Verder bevat de film ook de nodige actie en humor om de horror luchtig te houden. Vind het wel een beetje apart dat deze niet als actie/horror bestempeld staat, maar dat is dan misschien toch m'n slangenvrees die door komt schemeren.

Hoe dan ook kan ik me wel nog vermaken met deze film, en dus ondanks geen hoogvlieger in filmland, toch een 3*.

stem geplaatst

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 2,0 sterren

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,0 sterren

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,0 sterren

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,0 sterren

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,0 sterren

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 2,5 sterren

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 2,5 sterren

Oké, het is klef, maar wel waarachtig, zonder het opbod aan vaak flauwe humor zoals in vergelijkbare films. Het is hier nu ook niet saai en droog, de humor is eerder wat verfijnd, en dat is een verademing. Geen vingers in de poep en behoorlijk veel naakt zoals in Anyone But You bvb. Wel is het duidelijk een chick flick, alles vanuit de leefwereld en belangen van de vrouw. Anderzijds, naar mijn eigen ervaringen althans, grotendeels hoe het in het echt er ook wel wat aan toegaat. De vrouw heeft het doorgaans voor het kiezen, de mannen ondergaan de selectie meer. En laat ons eerlijk wezen, dit is ook gewoon het doelpubliek van Hallmark.

Uiteindelijk vind ik het wel een fijne boodschap brengen, die zowel hier als in Anyone Buy You wat gelijkaardig is. Ga voor je gevoel en benader het allemaal niet te zeer volgens handleidingen en adviezen of sturing van anderen. Heb en maak het leuk samen, en dan komt die prins wel op je pad.

Overdaad schaadt. Maar wie honing wil eten, moet de steken verdragen. En er vloeit in deze film wel wat sappigs van het scherm. Hoofdfiguur Adam Clay vormgegeven door Jason Statham is dan ook een bezige bij, nadat hij als door een... badum tss... wesp werd gestoken, door de zelfdoding van de vrouw wiens schuur hij deelt voor de was van zijn productieve korven. Phishing is dan ook een smerig iets, m'n eigen ouders raakten er onlangs ook slachtoffer van. Vooral de insteek "ze gaven zelf toestemming om hun rekeningen te laten plunderen, de daders komen er zo mee weg" vind ik geen... daar gaan we weer... steek houden. Maar bijen en horzels breken het spinnenweb. Kleverige Adam laat eerst de bijen nog naar de honing komen, maar wie goed wil bijen moet heien en kleien, en dus raast hij vliegensvlug door naar de top van de bijenkorf.

Toegegeven, al deze woordspelingen en zegswijzen, het is een beetje als stroop om de mond smeren. M'n opening van paragraaf één geldt dus evenzeer voor m'n eigen betoogje. Woorden kunnen ook een angel hebben, al hou ik ze bewust zoetsappig als honing. Dat het uiteindelijk doordringen was tot het hoogste echelon met een heel legertje dat viel als vliegen (je houdt de tel niet bij), maakte het Rambo-gewijs wel wat over-the-top. Maar goed, de boerderij is niet compleet als de boer geen imker heet, en een goede imker is bij-gelovig. Hij die bijen teelt, die mensen veelt (vermenigvuldigt), of het kaf van het koren scheidt en er een aantal vierendeelt. Oh, en à propolis, er volgt wel nieuwe aanwas, want een sequel hangt in de lucht. Dat wordt kruisbestuiving.

stem geplaatst

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 2,5 sterren

Dit werkt niet zo voor me, maar de kinderen vonden hem vermakelijk. Omwille daarvan nog ter gemiddeld 3*.

Mijn mening: Je verwacht je aan een Tom & Jerry film, maar krijgt een algemeen verhaal waarin Tom & Jerry stoorzenders spelen, de hele aanwerving was bedroevend om te zien, dat bloedserieuze gedoe van Michael Peña (erna gaat hij dan ook nog uit karakter spelen, zie onder) dat niet grappig afsteekt tegen het absurde van een kat onder het personeel, het bijna kinderlijk ander personeel en gasten die in de puberale fase zijn blijven steken, dan ook nog dat woke-gedoe in de film... bah, bij momenten abominabele muziek ook (op andere momenten wel best leuke). De vetste elementen in de film blijven de animatiefiguren Tom en Jerry zelf, met Tom's duivel en engel als innerlijke stemmetjes en uiteraard hoe hij Jerry's fratsen dient te ondergaan als hoogtepunten. Alleen past dit alles niet zo in het gehele verhaal.

Dan dit soort conversaties ook, tussen de glamourboy/aanstaande bruidegom en de general hotelmanager:
- Mag ik je iets vragen nu je er toch bent?
- Natuurlijk.
- Wat vind je van olifanten?
- Olifanten zijn majestueuze en nobele dieren.
- Ik bedoel voor op de bruiloft.
- Echte? Heb je iets kleiners overwogen zoals een hamster?
- We wilden erop rijden. Kan dat op een hamster?
- Als je er genoeg hebt, kun je je helemaal uitleven.
- Oké, mooi. We zullen het overwegen.

Who let the dogs uit? Do I need to say more?
That's all, Folks!

Voor mij scoort de originele RoboCop een 4,5. Bij elke daarop volgende film gaat het wat achteruit, maar niet dat het dermate desastreus wordt om er nog hooguit 1,5 ster aan uit te gaan delen, laat staan minder. Deze derde is best nog het bekijken waard, en krijgt dus alsnog 3 sterren van me. Ik kan wel begrijpen als anderen de eerste maar 3 of 3,5 gaven, dat er dan voor deze geen 2 meer over blijft. Puur objectief binnen het hele filmlandschap vind ik deze wel enorm ondergewaardeerd staan, al is het op IMDb en Rotten Tomatoes van hetzelfde laken een broek.

Ach, ooit vinden we er wel iets op om dat te 'overriden'.

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

I didn't want to spend the rest of my life being afraid of monsters.
I wanted the monsters to be afraid of me.

All the best lies are based on the truth.

Om de Scream-films nog een beetje aardig te kunnen volgen, vergt het wel enigszins mee te zijn met al het vooraf gebeurde. Misschien de volgende keer eens proberen met een overzichtje van alle personages en wat hen zoal overkwam erbij. Al blijf ik wel te zeer een fan van de metahorror slasher whodunit franchise, om me hier te zeer aan te storen. Integendeel, zou ze eigenlijk wel eens in één marathon-zitting willen uitzitten.

En een film die me een goeie song in het hoofd doet prenten, altijd een meerwaarde.
Killer, intruder, homicidal man.
If you see me coming, run as fast as you can.
A blood thirsty demon who's stalking the street.
I hack up my victims like pieces of meat.
I lurk in the alleys, wait for the kill.
I have no remorse for the blood that I spill
A merciless butcher who lives underground.
I'm out to destroy you and ,I will, cut you down.
(extract uit Good Mourning / Black Friday van Megadeth)

An old Cherokee is teaching his grandson about life: “A fight is going on inside me,” he said to the boy. ”It is a terrible fight and it is between two wolves. One is evil – he is anger, envy, sorrow, regret, greed, arrogance, self-pity, guilt, resentment, inferiority, lies, false pride, superiority, and ego.” He continued, “The other is good – he is joy, peace, love, hope, serenity, humility, kindness, benevolence, empathy, generosity, truth, compassion, and faith. The same fight is going on inside you – and inside every other person, too.” The grandson thought about it for a minute and then asked his grandfather: “Which wolf will win?”

The old Cherokee simply replied, “If you feed them right, they both win. You see, if I only choose to feed the white wolf, the black one will be hiding around every corner waiting for me to become distracted or weak and jump to get the attention he craves. He will always be angry and always fighting the white wolf. But if I acknowledge him, he is happy and the white wolf is happy and we all win. For the black wolf has many qualities – tenacity, courage, fearlessness, strong-willed and great strategic thinking – that I have need of at times and that the white wolf lacks. But the white wolf has compassion, caring, strength and the ability to recognize what is in the best interest of all.

(extract uit de gekende Cherokee parabel, al wordt deze vaak wat verkeerdelijk ingekort)

Zo toepasselijk ook in dit verhaal: She's both a victim and a villain.
Echt een zeer boeiende documentaire, dit.

stem geplaatst

stem geplaatst

- "I hear 'birds can't fly this high'"
- "I hear only angels can".

Al kunnen die bij momenten ook behoorlijk laag vliegen. Deze 3 engeltjes van Charlie blijken Natalie, Alex & Dylan te heten. Jammer dat er dan niet voor 3 unisex-namen is gegaan, maar goed... die actrice heet dan weer Cameron. Uiterlijk zijn ze elk wel het toppunt van vrouwelijkheid. Heb vooral moeten lachen om hoe ze keer op keer hun sexyness uitspelen. De eerste gevechtsscène is overigens bijzonder leuk gefilmd, en werd ook ludiek geparodieerd in Scary Movie (ook daarin overigens Tim Curry). Uiteindelijk miste ik toch meer van dat in de film, maar alles bij mekaar zeker vermakelijke kick-ass chicks.

Oh, grappig nog dat Vivian Wood hier een personage bleek. Nu vooral gekend als schrijfster.

stem geplaatst

stem geplaatst

Eerst en vooral: Waarom zo lang? En van de hand van Steven Spielberg, een man met S.S. als initialen. Al was dat maar bij WO II uiteraard...

Vroeger keek ik graag naar The Grand National in Aintree, een heel aantal jaren na mekaar was deze race kijken een stukje traditie, want daarnaast volgde ik paardensport amper of niet. Op een bepaald moment kreeg ik toch wat een afkeer van die race, nadat ik eens in slow motion beelden zag hoe benen en ruggen gebroken werden. En dan komt een film als War Horse, waarin paarden worden opgekocht om in WO I te gebruiken. 't Is altijd nog humaner dan zwarte slaven als kanonnenvoer te gebruiken in de Burgeroorlog, maar toch, al die paarden zo bij mekaar zien liggen, zelfs al betreft het een film... Moeilijk om er dan nog de wel wat bedoelde familiefilm in te zien.

Los daarvan is het wel eens een heel andere insteek bij een oorlogsfilm. Wat een sterrencast ook, met Cumberbatch, Arestrup, Nicolas Bro, Emily Watson, ... Waarom niet ook een pak goeie Duitse acteurs erbij nemen zodat er tenminste consequent door elke Duitse soldaat ook die taal gesproken wordt? Het volstaat voor mij althans niet er de naam Gunther op te kleven opdat de kijkers zouden door hebben "ha, dat moet 'nen Duits' zijn".

Het leukste stuk vond ik toen Joey (wat een naam voor een paard) vrijgelaten werd (Bro, was machen Sie?), over de tank springt, door de loopgrachten rent, maar dan helaas in 'pinnekesdraad' belandt. Dat er daarna dan 2 soldaten van beide kampen met kniptangen 'die Freimaching' bewerkstelligen, is wel wat bij de haren geplukt. Al bij al wel vermakelijke kost, maar 'k ga hem zeker ook niet te zeer over het paard tillen: 3*

stem geplaatst

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

stem geplaatst

stem geplaatst

Geen handige titel om op te zoeken, je komt zo bij een heel arsenaal andere sites terecht. Een arsenaal, dat krijgen we ook in deze film, maar dan aan wapens, stunts en voormalig Sovjets. Met een andere acteur had dit zomaar in het James Bond rijtje kunnen passen. De Diesel wordt er in deze film goed doorgejaagd/doorgejast, jammer dat hij vandaag de dag wat duur staat. 'k Vin de film niet meer zo wauw als door de ogen van een adolescent maar aan één sterretje per x komt hij toch nog net.

Ter afsluiting een Russisch spreekwoord beginnend met de letter X:
Хотели как лучше, а получилось как всегда
"We wilden het beter doen, maar het werd zoals altijd"

Afgezien van wat typisch Amerikaans gedoe zoals de passie voor het NBA-team de Knickerbockers beter gekend als kortweg Knicks (heb daar een leuk weetje over, maar da's niet voor nu), vind ik dit toch een zeer geinige komedie. De premise van de conflicterende, nu ja ... eigenlijk net complementaire weddenschappen geven dit dan ook een interessante uitwerking. Denk dat dit het romkommetje moet zijn waar ik meest smakelijk om heb moeten lachen, met tegelijk ook z'n portie ontroering. Geweldige coverfoto ook. Al helpt het mogelijks dat ik deze na het voor mij vrij flauwe Four Weddings and a Funeral keek. En neen, dit heeft weinig te maken met Amerikaanse vs. Britse humor, want doorgaans ligt die laatste me pakken beter.

Fool's Gold met hetzelfde duo staat toch wel in schril contrast ermee, want dit beviel me niet zo. Waar is de tijd ook dat Goldie Hawn m'n favoriete actrice was? Verstoten van de troon door Rebecca Gayheart. Maar voor Kate Hudson zoals hier in deze film had ik zeker ook een zwak. En je weet hoe het spreekwoord gaat: "om de dochter te beminnen, moet je met de moeder beginnen." Sowieso zou dat van leeftijd een stukje beter hebben gepast.

't Wordt hoog tijd dat ik zelf nog eens probeer ze langer te houden dan 10 dagen. Maar dan zou ik weer wat minder films kunnen zien. Dilemma.

Uiteraard gebeurt het dat mensen die mekaar doorheen het leven jaren kennen en best enige aantrekking tot mekaar voelen er uiteindelijk niets verder mee doen (al is vreemdgaan zoals in de film niet niets), mede doordat telkens de ene single wordt de ander in een relatie zit bijvoorbeeld. En ook zal je het vaak genoeg hebben dat iemand diegene die smoor op hem/haar is niet zien staan omdat hij/zij zelf smoor is op een ander. Hoe er hier een film over gemaakt werd, spreekt mij weinig aan alleszins. Heb deze destijds ook nooit al te zeer gesmaakt, en nu vele jaren en een doorwinterd relatieleven later is dit eigenlijk nog niet veranderd.

Ja, het is uit het leven gegrepen, maar al te veel humor of enige spanningsboog zit er niet in. Je voelt het einde ook van mijlenver aankomen. En Hugh Grant speelde destijds ook wel net iets te veel van dit soort rollen. Maar een Notting Hill vind ik dan toch een pak beter, en ook Love Actually wel. Van deze begrijp ik maar niet hoe deze tot zo'n succesvolle film kon uitgroeien.

It doesn't matter if you do ten stupid things.
As long a you do one smart one.

A snowman is only as good as his attraction.

Leuk gebrachte muzikale bio-pic, zowel rond zanger Elvis Presley als diens manager Tom Parker, die zijn product goed wist te verkopen. Ik herinner me van toen ik klein was nog de schuif met buttons waaronder eentje van Elvis, die ik nooit heb gekend, want gestorven 2 jaar voor ik geboren werd. Het is pas door het zien van deze film dat ik besef hoe The King ergens de brug zowel als wig vormde tussen blank en zwart. Om de één of andere reden heb ik ook altijd gedacht dat hij van Hawaii afkomstig was. En wat gek dat je toen in problemen kon komen door je dansbewegingen.

Best fijn om te worden ondergedompeld in die tijd, wat een prachtige bolides, leuke kledij en haarstijlen. Ook leuk die stijl te zien veranderen van de '50s/begin '60s naar eind '60s/'70s, ook al ligt die mode met de bakkebaarden, olifantenpijpen en de kleurschakeringen van toen me een pak minder. 'k Krijg zelfs flashbacks naar het spuuglelijke interieur in m'n eerste levensjaren. Elvis zelf bleef wel z'n '50s/'60s stijl trouw. En zijn fan-base hem ook wel nog lange tijd, zelfs lang nadat het schip gezonken was en The King het gebouw via een achterpoortje verlaten had.

Niet zo sterk als Walk the Line, maar toch net boven Bohemian Rhapsody voor me.

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

Wat beelden betreft niet onaardig, maar verder zeer beroerd. Heb me vooral vaak geërgerd. Wat een zootje samen. Ik heb hem bij mijn 2e poging uitgekeken gekregen, al vergde dit behoorlijk wat doorzettingsvermogen. Slechts 1 van de 4 leading ladies kon ik wat hebben, met name Kristen Wiig. De 3 andere waren vooral luidruchtig, irritant en uitlacherig. En leuk verhaal en goed beeldmateriaal ten spijt, de hoofdactrices dienen de film te dragen.

stem geplaatst

stem geplaatst

Bij aanvang van de film kijkt het kind in mij zijn ogen uit. Fireball Island en al dat ander lekkers in die speelgoedwinkel! En in een oogwenk zit ik eind '80s, zie ik me als kind lopen in de ouderlijke woning, huiverend bij films als The Fly (toen aan m'n moeder aangeraden als huurvideo voor haar enige in principe nog veel te jonge zoon) en bang van weerwolven die door de muren zouden komen of zich onder m'n bed schuil hielden. Child's Play moet ik pas jaren na datum hebben gezien, if überhaupt, want ik kon me haast niets van deze film voor de geest halen bij mijn kijkbeurt van zonet. Misschien zag ik wel andere uit de oorspronkelijke trilogie, zonder deze?

'k Had aanvankelijk een 3* ervoor klaar staan, maar toch maar verhoogd naar 3,5* want wat zitten er toch zeer coole scènes in Kinder- of Poppenspel. Toegegeven, de heel belabberde CGI stond toen nog in z'n kinderschoenen en ook in wat andere scènes hebben ze het moeten doen met de beschikbare middelen van destijds. Her en der ziet het er daarom uiteraard wel wat oubollig uit, zeker hoe werd gefilmd dat ze in de woning achtervolgd worden door Chucky, maar algemeen een zeer vermakelijke slasher horror met een eigen toets.

Dingen een eigen leven laten leiden via een blikseminslag was toen niet zo vernieuwend. Denk bv. ook aan Short Circuit. Die film en bv. een D.A.R.Y.L., E.T., Cocoon, The Fly dus, The Goonies, Police Academy, RoboCop, Poltergeist, Gremlins, Maximum Overdrive, The Champ, Karate Kid, Crime Busters, Crocodile Dundee, Indiana Jones films, Rambo films, Commando, Predator en The Running Man maken als films deel uit van mijn prille kindertijd. Vele andere 80s films zag ik maar in het daarop volgende decennium of nog (veel) later, waaronder Alien films, Christine, de Halloween films, Mad Max films, The Thing, The Terminator, Ghostbusters, Back to the Future, Beverly Hills Cop, Friday the 13th, A Nightmare on Elm Street, Children of the Corn e.v.a.

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst