• 144.846 films
  • 7.278 series
  • 22.079 seizoenen
  • 497.477 acteurs
  • 313.443 gebruikers
  • 8.298.727 stemmen
Avatar
 
banner banner

Once upon a Time... in Hollywood (2019)

Komedie / Drama | 161 minuten
3,57 2.205 stemmen

Genre: Komedie / Drama

Speelduur: 161 minuten

Alternatieve titels: Once upon a Time in... Hollywood / Once upon a Time in Hollywood

Oorsprong: Verenigde Staten / Verenigd Koninkrijk / China

Geregisseerd door: Quentin Tarantino

Met onder meer: Leonardo DiCaprio, Brad Pitt en Margot Robbie

IMDb beoordeling: 7,6 (652.702)

Oorspronkelijke taal: Engels

Releasedatum: 15 augustus 2019

Plot Once upon a Time... in Hollywood

"In this town, it can all change… like that"

De zomer van 1969. Rick Dalton, een acteur op zijn retour, voelt aan dat zijn dagen als leading man in tv-series stilaan geteld zijn. Hij vindt troost bij zijn rechterhand en stuntman, Cliff Booth genaamd, die tevens zijn chauffeur en klusjesman is. Rick ziet met lede ogen aan hoe Hollywood een nieuw tijdperk ingaat, waarin het toeval wil dat Daltons huis zich vlak naast dat van de beroemde Poolse regisseur Roman Polanski en diens mooie vrouw Sharon Tate bevindt.

imageimageimageimageimageimageimageimage

Externe links

Social Media

Reviews & comments


Gast

  • berichten
  • stemmen

Let op: In verband met copyright is het op MovieMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.
zoeken in:
avatar van Serpicos

Serpicos

  • 980 berichten
  • 2804 stemmen


avatar van Roger Thornhill

Roger Thornhill

  • 4643 berichten
  • 1874 stemmen

Merkwaardige film weer. Eerst zit ik me de hele tijd af te vragen waarom dit verhaal verteld moest worden, dan komt die spannende scène waarin Brad Pitt op de Spahn Ranch rond gaat snuffelen, en dan die hilarische finale waarbij de geschiedenis net als in Inglourious basterds wordt herschreven, en dan zit ik me na afloop toch te realiseren dat ik toch weer een uiterst vermakelijke film heb gezien. Minder dwingend qua plot dan bijvoorbeeld Basterds of The hateful eight, maar met een briljante climax en een fantastische Brad Pitt.
        Goed dat ik voor deze film niet eerst even MovieMeter heb gecheckt – in de voorgaande berichten wordt het einde al flink gespoilerd. Zijn er hier nou echt zo veel gebruikers die nooit van spoiler-tags hebben gehoord, of denken ze allemaal dat mensen vooraf toch wel weten dat het einde van deze film nogal afwijkt van de historische werkelijkheid?


avatar van Lovelyboy

Lovelyboy

  • 1652 berichten
  • 1396 stemmen

Lovelyboy schreef:

'We love pussy.'

'Yes we do!'

In eerste instantie toch een beetje een tegenvaller. Het zal ook niet eenvoudig zijn als Tarantino zijnde om iedere keer met iets nieuws te komen. Vooral na Inglorieus Bastards, The Hatefull Eight en Django. In mijn ogen toch wel zijn besten maar in alle eerlijkheid wel films die moeten rijpen en die je vaker moet zien, en wellicht dat deze vlieger net zo opgaat voor Once Upon A Time...

Het gebruikelijke recept komt voorbij rollen van kolderieke situaties, grof geweld, bijzondere verhaallijnen die door elkaar lopen, buitenissige karakters en een vaak onnavolgbare ode aan wat QT mooi vind. Dit met als rode lijn, die naar het einde steeds duidelijker wordt, het drama in huize Polanski op naam van Charles Manson. Een betrokkenheid overigens tot de hoofdrolspelers die tot het einde raden blijft en een vrij bijzondere wending tot gevolg heeft.

Toch is het verhaaltechnische allemaal wat té apart met betrekking tot bepaalde zaken die geen verband hebben. Uiteraard heeft Tarantino daar andere bedoelingen mee, maar daar moet je maar oog voor, en trek in, hebben. Ik vind de tijd die aan de hele carrière van Dalton besteed wordt op het randje. Het verschijnen van Damian Lewis als McQueen voelt als onnodig. Ik weet dat hij bij toeval het drama ontlopen heeft, toch maakt Lewis als McQueen te weinig indruk en wordt er te weinig mee gedaan. Dus ja, waarom...? Net als Tate die zichzelf gaat zitten bewonderen in de bios en schaamteloos met zichzelf te koop loopt. Voegt ook erg weinig toe.

Wel geweldig is DiCaprio, en vooral Pitt vind ik erg sterk. De geweldsuitbarsting op het einde is subliem net als de muziek. Samen met alle nostalgie, alle stijl en detail is Once Upon A Time zeker de moeite waard om te kijken maar waar de film staat in de rangschikking samen met de rest van Tarantino's repertoire durf ik nog niet te zeggen.

En Once Upon...voor de tweede keer. Beter bevallen doet hij zeker en het oog valt op meer zaken dan de vorige keer.

QT's ode aan de filmdustrie jaren '60 krijgt dan toch meer gestalte. Gisteren Django '66 gezien van de hand van Sergio Corbucci, een naam die valt en waar Rick Dalton op een gegeven moment voor gaat werken. Grappig zijn de details en kritieken die geuit worden die ook nog blijken te kloppen na het kijken van Django zoals morsig, ranzig en de benoemde nasynchronisatie. Tevens komt het beeld naar voren van 'de kliek', ons kent ons, het hebben van een reputatie, type casting en de vluchtigheid van carrière. Toch kan het met de knip van een vinger weer anders zijn. Het beeld van de Manson-gang klopt ook redelijk en de geweldsuitbarsting op het einde blijft een daverend hoogtepunt.

Ja Once Upon...slaagt al meer met zijn beeld dat overloopt van de nostalgie ook al moet de film nog altijd zijn meerdere erkennen in andere QT films.


avatar van Lovelyboy

Lovelyboy

  • 1652 berichten
  • 1396 stemmen

Lovelyboy schreef:

'We love pussy.'

'Yes we do!'

In eerste instantie toch een beetje een tegenvaller. Het zal ook niet eenvoudig zijn als Tarantino zijnde om iedere keer met iets nieuws te komen. Vooral na Inglorieus Bastards, The Hatefull Eight en Django. In mijn ogen toch wel zijn besten maar in alle eerlijkheid wel films die moeten rijpen en die je vaker moet zien, en wellicht dat deze vlieger net zo opgaat voor Once Upon A Time...

Het gebruikelijke recept komt voorbij rollen van kolderieke situaties, grof geweld, bijzondere verhaallijnen die door elkaar lopen, buitenissige karakters en een vaak onnavolgbare ode aan wat QT mooi vind. Dit met als rode lijn, die naar het einde steeds duidelijker wordt, het drama in huize Polanski op naam van Charles Manson. Een betrokkenheid overigens tot de hoofdrolspelers die tot het einde raden blijft en een vrij bijzondere wending tot gevolg heeft.

Toch is het verhaaltechnische allemaal wat té apart met betrekking tot bepaalde zaken die geen verband hebben. Uiteraard heeft Tarantino daar andere bedoelingen mee, maar daar moet je maar oog voor, en trek in, hebben. Ik vind de tijd die aan de hele carrière van Dalton besteed wordt op het randje. Het verschijnen van Damian Lewis als McQueen voelt als onnodig. Ik weet dat hij bij toeval het drama ontlopen heeft, toch maakt Lewis als McQueen te weinig indruk en wordt er te weinig mee gedaan. Dus ja, waarom...? Net als Tate die zichzelf gaat zitten bewonderen in de bios en schaamteloos met zichzelf te koop loopt. Voegt ook erg weinig toe.

Wel geweldig is DiCaprio, en vooral Pitt vind ik erg sterk. De geweldsuitbarsting op het einde is subliem net als de muziek. Samen met alle nostalgie, alle stijl en detail is Once Upon A Time zeker de moeite waard om te kijken maar waar de film staat in de rangschikking samen met de rest van Tarantino's repertoire durf ik nog niet te zeggen.

En Once Upon...voor de tweede keer. Beter bevallen doet hij zeker en het oog valt op meer zaken dan de vorige keer.

QT's ode aan de filmidustrie jaren '60 krijgt dan toch meer gestalte. Gisteren Django '66 gezien van de hand van Sergio Corbucci, een naam die valt en waar Rick Dalton op een gegeven moment voor gaat werken. Grappig zijn de details en kritieken die geuit worden die ook nog blijken te kloppen na het kijken van Django zoals morsig, ranzig en de benoemde nasynchronisatie. Tevens komt het beeld naar voren van 'de kliek', ons kent ons, het hebben van een reputatie, type casting en de vluchtigheid van carrière. Toch kan het met de knip van een vinger weer anders zijn. Het beeld van de Manson-gang klopt ook redelijk en de geweldsuitbarsting op het einde blijft een daverend hoogtepunt.

Ja Once Upon...slaagt al meer met zijn beeld dat overloopt van de nostalgie ook al moet de film nog altijd zijn meerdere erkennen in andere QT films.


avatar van pampelonne

pampelonne

  • 177 berichten
  • 57 stemmen

Ode aan het oude Hollywood met op de achtergrond de Manson family (creepy!!).
het einde vind ik zeer verrassend.
ik was heel even bang dat de Tate/LaBianca moorden zouden worden getoond, dat zou wel heel verwerpelijk zijn.