Babylon (2022)

Vooraf had ik eigenlijk geen idee waar ik aan begon met deze Babylon die ik op de harde schijf staan had. Kennelijk leek de film me interessant genoeg, ook al is het cijfer gemiddelde niet heel hoog, daarentegen zei de cast en de naam Chazelle me al meer dat er toch enige vorm van nieuwsgierigheid ontstond. De lange speelduur van meer dan 3 uren was wel even een schok maar bleek uiteindelijk geen issue want deze film verveelde geen enkel moment.

De toon is wat dat betreft wel meteen gezet met het vervoer van een olifant naar een buitensporig feestje van heb ik jouw daar waar Sodom en Gomorra bij verbleekt. Want op dat feestje is geen nee te koop, is de wereld verworden tot een losgeslagen en dol gedraaide bende en had de film toch beter naar die stad van verderf genoemd kunnen worden dan 'de poort van God'. Het moet overigens gezegd dat dit decadente beeld wel in alle mogelijke kleurrijkheid, sjeu, stijl en vlotheid wordt neergezet die de twijfels aan de lange speelduur langzaam wegnemen en de interesse laat stijgen. Het beeld dat daarna volgt met de acteurs on set is een vervolg van wat we zagen met scènes die letterlijk bruisen van energie en tempo, een genot wat kleuren en vlotheid betreft, en overlopende van humor en chaos. En wat een ontzettende vermakelijke chaos waarin alles door elkaar loopt maar ook regelmatig verschillende elementen samen komen in een scène waar weer een reactie op volgt en daarom ongetwijfeld niet gemakkelijk was om te schieten. En verdomd, het vermaakt ondertussen nog steeds.

Duidelijk is dat dit een bijzondere film betreft, dat er veel tijd is genomen voor scènes, is het tijdsbeeld prachtig, valt de mix op met een bij tijd en wijlen heerlijke soundtrack waaronder het hyperactieve nummer Coke Room van Justin Hurwitz en is er natuurlijk een gigantische cast voor dit geheel verzamelt met een schare mooie dames waar ik niet eens aan ga beginnen ze op te noemen. Fantastisch zijn de chaotische scènes met Brad Pitt in de set op de woestijn of de slapstick achtige stress rond de opname van Robbie in de slaapkamer waar ze haar koffer op de vloer laat vallen, of bijvoorbeeld de gigantische chaos rond het gevecht met de slang. Bedenk het maar eens en voert het dan ook nog eens goed uit. Buiten dat is er toch gewoon een meer dan treffend beeld over roem, rise and fall, afgunst, haat, pech, verkeerde keuzes en de onvermijdelijke slechte kanten van het 'rijke' leven met drugs, drank, gokken en schuld waar iedereen op het randje van het toelaatbare leef en sommigen botweg reeds 'certifiable' zijn, ofwel rijp voor de inrichting.

Ik kan Babylon dan ook niet anders omschrijven dan een uitzinnige soort kunstwerk die alle grenzen en drempels bewust voorbij gaat in een poging de puisante en decadente tijd van toen te tonen samen gepakt met een ode aan de filmindustrie en de vooruitgang en de technische stappen die sindsdien gemaakt zijn. Boeiend, interessant, vermakelijk en zeker niet voor de laatste keer gezien wat mij betreft met een herkijk die waarschijnlijk nog wel cijferverhoging tot gevolg gaat hebben. Voor nu nog even een veilige 3,5.