Babylon (2022)

Bij Chazelle's vorige film, First Man, schreef ik al 'Belevingscinema'. Dat geldt allicht nog meer voor deze Babylon.

Vooral het eerste uur is geweldig. Een mix van PTA's camerawerk met de gekte van Baz Luhrmann. Een fikse dosis adrenaline, humor en schwung. Dit is echt het feestje van Chazelle, opgezweept met jazzmuziek (altijd jazz bij hem). Na dat eerste uur zakt de film behoorlijk in tempo en dat wreekt zich uiteindelijk wel. Vooral doordat het eerste uur is gekozen voor komedie en niet voor drama of diepgang. Na dat eerste uur heb ik er weinig zin meer in en voelt dat allemaal plichtmatig, buiten nog dat het überhaupt niet goed over komt. Deels ligt dat ook aan de acteurs. Vooral Robbie legt haar rol er te dik op. Dan is Pitt een stuk beter, al blijf ik altijd wel Pitt in hem zien. Maar hij heeft wel de beste stukken en komt best overtuigend over, naast zijn uitstekende komische timing.

Inhoudelijk weet de film wel de aandacht erbij te houden. Qua thematiek ligt dit ding heel dicht bij Singin' in the Rain (Chazelle verwijst er meerdere keren naar) en op momenten wordt dat ook goed uitgewerkt vanuit meerdere kanten. Boeiend genoeg voor 188 minuten film.

Lange tijd dacht ik wel dat de film als een nachtkaars zou uitgaan. Zeker zo ergens na het tweede uur glipte de film een beetje weg (in La La Land had Chazelle er ook mee te maken) en dat gedoe met die gokschuld en die rare scène met die gangster zijn wel een dieptepunt. De film mag dan alle kanten opgaan, qua toon en stijl past die hele scène niet. Maar goed, uiteindelijk zijn de laatste 20 minuten nog gevoelig en prachtig. Heel erg prachtig zelfs. Eerst even al dat momentje met Pitt's zelfmoord (mooi opgebouwd en vanaf seconde 1 weet je waar dit heen gaat, al zag mijn buurman dat pas toen een pistool in beeld kwam aan zijn reactie te horen) maar vooral het deel in 1952 is schitterend. Uiteindelijk wist Chazelle me dus nog te ontroeren. Afgerond naar boven 4,0*.

Fantastisch.

Met Whiplash en La La Land als enige films die ik van Damien Chazelle gekeken heb, had ik geen bijster hoge verwachtingen voor Babylon. Trailers en dergelijke heb ik als altijd weer mooi aan mij voorbij laten gaan dus kon ik zonder enige voorkennis de film in gaan. En dat kan ik iedereen ten zeerste aanraden.

Dat eerste uur, of misschien zelfs anderhalf uur, is top. Dwaas, luid, uitbundig. Decadent, ordinair. Er passeert van alles wat, maar het is geweldige cinema. De tijd vliegt voorbij. Chazelle slaagt erin een waanzinnige schwung aan z'n film te geven. De muziek (en muzikaliteit) is geweldig. De decors zijn kleurrijk, de manier waarop ze in beeld gebracht worden keurig. Zo nu en dan kreeg ik een Paul Thomas Anderson-gevoel, maar meer dan een inspiratie zal dat wel niet geweest zijn. Chazelle heeft absoluut genoeg een eigen stempel op Babylon kunnen drukken.

Na die geweldige opening valt de film een tikkeltje stil. Er moet onvermijdelijk aan karakterontwikkeling gedaan worden. 3 uur dezelfde uitbundigheid is wellicht ook nooit haalbaar geweest, maar dat hoeft ook niet. Het tempo wordt gedrukt, maar Babylon blijft wel boeien. Brad Pitt is uitstekend, Margot Robbie een tikkeltje minder. In haar over-the-top acteerwerk vind ik haar niet altijd even overtuigend. Dat ze belachelijk knap is, helpt de thematiek van de film natuurlijk wel handig vooruit.

Het laatste uur komt er al eens een scène voorbij die niet in de film lijkt te horen - de maffiascène. Die is op zichzelf nog wel vermakelijk, maar voelt ondanks z'n gekkigheid misplaatst in een film die bol staat van gekkigheid - hoe tegenstrijdig dat ook mag klinken. Nadien vindt men snel terug de focus en gaat men uit met een knaller. Een film over film, in zekere zin. Met veel goesting en kwaliteit gemaakt. Aanrader.

4

De beste bioscoopervaring die ik in tijden heb meegemaakt. Heerlijke pacing en soundtrack. Met name Voodoo Mama wat is dat een goed nummer zeg. De vele uitgerekte scenes waren om van te genieten. Zo'n dualiteit ook in de verschillende editing tussen de scènes. De dansscène van robbie deed me laten denken aan de danscène uit Climax. En wel meer deed mij aan noè denken in Babylon. Cinematografie is echt schitterend. Qua structuur is de film heel vergelijkbaar met Boogie nights, en Babylon zou zo van de jaren 90 PTA af kunnen zijn gekomen. De eindscène is nog wel het beste, en zal voor elke filmliefhebber binnenkomen. Een groot scherm met hard geluid is een must voor de ervaring die Babylon is.

Vandaag gekeken

EEN DIKKE 5,0

Gewoon cinema volk begrijpt dit niet maar deze film was een pracht.

Robbie en Pit speelden geweldig !

Ik heb ook iets met tarantino en op sommige momenten voelde het gewoon als een tarantino.

Sommige mensen vonden het na het eerste uur inkakken, ik vond juist de karakterontwikkeling goed.

En dat einde

WAUWW.

Wat is film toch prachtig !!!

"I love watching movies."

Op voorhand had ik eigenlijk geen idee wat ik moest verwachten, maar ik ben echt weggeblazen door deze film.

Damien Chazelle presenteert hier de roaring twenties waarin Hollywood de transitie maakt van de stille film naar zogenoemde 'talkies', films waarin wordt gesproken. Het is een ware verandering die vele winnaars en verliezers kent, al is het meer het laatste voor sterren die proberen vast te grijpen aan hun oude gloriedagen. Zo volg je de opkomst en ondergang van enkele van deze personen die daarmee te maken krijgen.

Als kijker word je vanaf het begin gelijk in de chaos gegooid. Het is lekker extravagant, ordinair en tegelijkertijd ook verdorven; Hollywood ten voeten uit eigenlijk. De swingende score, de schitterende cinematografie, de kleurrijke decors, noem het allemaal maar op. Het is een ware audiovisuele traktatie voor de zintuigen. Werkelijk alle registers worden hier opengetrokken door Chazelle.

Door de wanorde raakt men de narratieve structuur wel een beetje kwijt. Sommige personages moeten namelijk bepaalde ontwikkelingen doormaken. Het scheelt dat de cast top is. Vooral Brad Pitt is uitstekend, waar Margot Robbie het er allemaal net iets te dik op legt. Tegen het einde lijkt de film wel een beetje stil te vallen, echter heb je ondertussen al zoveel gekke uitspattingen voorbij zien komen dat het de pret niet mag drukken. Ik heb met name genoten van de uitbundige feesten en het proces omtrent het maken van een film, heerlijk!

Al met al is 'Babylon' een epische ode aan cinema geworden. Dit is zonder twijfel een must-see in de bioscoop.

4,5 Sterren.

Het losgeslagen zusje van Once upon a time in Hollywood!

Chazelle doopt ons ruim drie uur onder in de hallucinante pubertijd van Hollywood waarin een feestende bende losgeslagen pioneers de switch moet maken van de stomme naar de sprekende film.

Wervelende montages van feesten, filmopnames en muziek wisselen elkaar in hoog tempo af om pas na een dik uur even tot rust te komen. We volgen de up en vooral de downfall van drie personages. Dit kenmerkend voor de vergankelijkheid van roem.

Het laatste deel dalen we af tot een duister hoogtepunt. Geen wonder dat het grote publiek deze film niet trok.

Uiteindelijk is het bovenal een schitterend eerbetoon aan deze prachtige kunstvorm.

Gaat dat zien!

4,5

Geen La La Land (wel veel overlap) en soms slaat de film wat door. Maar alsnog een geweldige bioscoopervaring. Pitt en Robbie (en de rest van de cast) schitteren en de film swingt waanzinnig.

In de proloog wordt een man ondergekakt door een olifant, een corpulente acteur heeft plasseks in een feestzaal en een enthousiaste menigte geeft zich over aan een orgie van drank, drugs en sodomie. Tegen die veel te nadrukkelijk aanwezige achtergrond volgen we de rijzende ster van jongeling Nellie LaRoy [Margot Robbbie, de val van Jack Conrad [Brad Pitt], en de pogingen van diens persoonlijke assistent Manny [Diego Calva] om het zélf te maken in Hollywood. Chazelle liet zich veel te nadrukkelijk inspireren door Singing In The Rain (hij kopieert zelfs scènes uit dat meesterwerk) en slaat je dood met groteske, luidruchtige en al snel vermoeiende pogingen tot humor. Hysterisch acteerwerk voert de boventoon (met Robbie als aanvoerder) maar er zijn drie goede scènes: Nellies debuut in een geluidsfilm (tot het ontaardt in hysterie), Conrads confronterende gesprek met columniste Elinor St. John [Jean Smart], en Manny’s woedeuitbarsting wanneer Nellie hem om hulp vraagt. Da’s onvoldoende voor ruim drie uur. Het subplot rondom trompettist Sidney Palmer [Jovan Adepo] lijkt er alleen te zijn om aan diversiteitsverplichtingen te voldoen. Ook Tobey Maguires bijdrage had van mij zeker niet gehoeven.

Wow, wat een film! Lang geleden dat ik de cinema nog zo overdonderd was. De film duurt 3 uur, maar zeker in het begin ligt het tempo zeer hoog. Complimenten voor de montage trouwens, maar ook de heerlijke muziek. Er gebeurt veel, maar het is niet zomaar chaos.

Babylon vertelt het verhaal van de overgang van de stille film naar de geluidsfilm. Een Singin' in the Rain voor gevorderden. En wat we zien lijkt overdreven, maar ik denk dat ze er niet zo heel veel naast zitten. Ik heb zelf ook al wat gelezen over de opkomst van de film in Hollywood, waarbij veel risico's werden genomen, weinig veiligheidsmaatregelen en de creativiteit meer bij de filmmakers lagen dan bij de studio's die samen met de grote budgetten ook meer eisen begonnen stellen. Als filmliefhebber is het leuk om de link te leggen met de echte mensen en feiten waar Babylon zich op geïnspireerd heeft, dus lees nadien ook zeker wikipedia en IMDb er even op na. Een heerlijke film!

De overgang van de zwijgende film naar de gesproken film (en later de geluidsfilm) betekende einde carrière van heel wat acteurs en actrices (hun stem voldoet niet of ze kunnen alleen schmierend acteren), en nieuwkomers moesten zich nog aandienen. Tel daarbij op hoe in het begin de plek van de vaste microfoon alles bepalend was voor elke scène, dan krijg je een idee hoe het oude Hollywood-bolwerk wankelde en alles uit de kast moest worden getrokken om een nieuw medium tot een succes te maken.

Babylon probeert deze periode te 'vangen' en mislukt hierin hopeloos. De periode van de zwijgende film wordt karikaturaal als een grote orgie getoond, de overgang naar de sprekende film is door Singin' in the Rain al perfect verbeeld.

Dat roept de vraag op: wat draagt deze film bij? Antwoord: helemaal niks, behalve drie uur spektakel (vooral het eerste uur), oude films herkennen (en weten dat je kennis van de filmgeschiedenis tekortschiet) en genieten van een daverende slotscène die fabuleus is gemonteerd.

Dat lijkt me te weinig...

Weer een film over Hollywood. Net zoals de boeken die over schrijven gaan niet te tellen zijn, zo is er ook geen tekort aan films die de cinema zelf als onderwerp hebben. Ik dacht dat Babylon anders zou zijn, maar nee, het is hetzelfde verhaaltje van aan de top staande en dan uitgerangeerde sterren. De karakters verdwijnen aan het eind als een schim in het donker, of eigenlijk zijn het al die tijd al schimmen: platte figuren die geen werkelijke connectie aangaan met de kijker of met een ander personage op het scherm. Sommigen zullen beweren dat dit precies de bedoeling is van Chazelle en dat zou ook best kunnen. Het probleem is echter dat je dan niet kan komen aanzetten met een film van drie uur, waarbij alle elan in het eerste deel zit. Het navelstaarderige Babylon heeft teveel pretentie en te weinig substantie, een te matig script ook, en kan zo de kijker niet blijven boeien. De pogingen om dat te compenseren, met de rijkelijk aanwezige muziek, een stuk cinema bizarro wat alludeert op Dante en een flitsende eindgeneriek, zijn opzichtig en slaan eerder dood dan dat ze enerveren. Ik vond de eerste helft prima, met een paar geweldige momenten (de dans van Margot Robbie en de over-the-top sequentie van die draaidag in het begin), maar verliet teleurgesteld over de leegheid van het geheel de bioscoop. Eén scene die ze er sowieso uit hadden kunnen snijden: dat gedoe met die slang. Wat een lompe metafoor zeg, komaan.

Imposant en mooi maar evengoed een beetje een mixed bag wat mij betreft.

De liefde voor cinema (einde!) en de setscenes zijn geweldig. De muziek subliem.

Maar de feestscenes en Sodom en Gomorra typeringen waren me te vergezocht en irritant. Ik begrijp eerlijk gezegd niet waarom ze daar voor gekozen hebben.

Wanneer een film begint met een schijtende olifant, dan kun je op je klompen aanvoelen dat je te maken krijgt met een weinig verheffende film. Dat is dit relaas over Hollywood ten voeten uit. Opvallend dat de korte clipjes uit “Singin’ in the Rain” zowat de enige lichtpuntjes zijn in deze rommelige film over de duistere kanten van de filmindustrie. Ik vond er weinig aan en dan is drie uur een lange zit.

Overtild.

Er zijn nogal wat films over de filmindustrie, dus je moet wel wat te brengen hebben als je nog indruk wilt maken met dat genre. En als je er dan ook nog een soort spektakelfilm van probeert te maken, dan krijg je ook nog eens de vergelijking met alle films uit de periode van een David O. Selznick te pakken. Kom daar nog maar eens gunstig uit.

En dat lukt Chazelle dus ook niet, of tenminste, niet bij mij. Terwijl het begin toch best ok is, even afgezien van de flauwe start met meteen maar wat pis- en poepgrappen. Maar het narratief verliest zich teveel, de speelduur is van een ongekend kontkrakende lengte, de verwijzingen zijn te vaak meh of flauw, en het einde verliest zich in een sentimentaliteit waar geen geldige aanspraak op gemaakt kan worden. Onbedoeld komisch wel dat Pitt de acteur speelt die in zijn latere dagen niet meer meekomt, en Robbie die voor steeds meer rollen te plat en te ordinair is in vergelijking met haar acteerprestaties. Dat zit wel zo dicht op de huid dat dat pijnlijk wordt, maar toch ook weer niet genoeg om als bedoeld over te komen.

In de navelstaarderij van de filmwereld kan je beter iets als Les Vampires (1915) / Irma Vep (1996) / Irma Vep (2022) opzoeken. Leuk ook als contrast - een geniaal verhaal in meerdere lagen, tegenover dit platte Amerikaanse bombast.

Een nogal hysterische en vermoeiende ode aan Hollywood, met evenveel mislukte als geslaagde scenes. De toon, vooral in de eerste helft, is erg overdreven en flauw. Gaandeweg is de mix van drama en humor wel iets beter in balans, vooral naar het fraaie einde toe, maar het akteerwerk is erg dik aangezet en er wordt buitensporig veel gevloekt, op het vervelende af. Dat de film van mij toch een ruime voldoende krijgt is te danken aan de tomeloze energie en de grenzeloze ambitie van regisseur Damian Chazelle, die hier werkelijk alles uit de kast haalt om er iets moois van te maken. Helaas vergeet hij daarbij een beetje dat een dergelijke film een boeiend plot en interessante personages nodig heeft. Beide elementen zijn hier ver te zoeken.

Zoals La La Land een romantische ode was aan de musical van weleer, is Babylon een film die de magie van 'the pictures' vereert, een verhaal vertellend dat zich afspeelt gedurende de overgang van stomme film naar 'talkies' en hoe sommige acteurs daarmee omgaan.
Maar Babylon is i.t.t. La La Land veel hectischer, grootser en bombastischer, met vele personages en verhaallijnen die een tijdspanne van zo'n 30 jaar overbruggen.

De geschiedenis van Hollywood blijkt (nog steeds) een rijke bron van inspiratie. We zien studio sets, wilde feesten, opkomsten en ondergangen van sterren en het wel en wee van Hollywood in volle glorie. Het is eigenlijk een beetje afgezaagd, die meta-kijk op Hollywood. Er wordt nog wel een enorm (fictief) verhaal omheen gebouwd, maar een film over Hollywood is toch eigenlijk altijd een vorm van zelfbevlekking, ondanks dat ook donkere kanten van Hollywood aan bod komen. Die zelfbevlekking blijkt ook uit de monoloog van Elinor aan het adres van Jack Conrad (Brad Pitt) over nalatenschap, en de slot-scène waarin allerlei bekende filmshots de revue passeren als een ultieme, maar weinig originele compilatie van de meest iconische momenten.

Ondanks het afgezaagde onderwerp kan het heus nog wel een leuke film opleveren, maar helaas deed het me niet zoveel. Ik vond Margot Robbie geweldig in haar rol, Brad Pitt deed het ook niet onaardig. De rest van de cast was ook prima, maar ik kon gewoon weinig met al die drukte op het scherm. Ja, het is mooi vormgegeven en knap gefilmd, maar het is tegelijk ook een onrustige mix van drama en (flauwe) komedie die notabene met 3 uur eigenlijk veel te lang doorgaat. En die hele Manny vond ik weinig aan.

Opvallend genoeg -maar niet geheel verrassend nu ik hem gezien heb- heeft Babylon weinig Oscar-nominaties gekregen. Geen Best Picture, zelfs geen Best Actor (m/v). De kritieken schijnen behoorlijk verdeeld te zijn.
Voor Production Design en Costume Design maakt het wel een aardige kans, want dat was prima in orde.

Maarja, was dus niet mijn ding. Een 3*, alleen omdat Margot Robbie wél van het scherm spatte en er enkele aardige vondsten inzaten.

In Babylon reist regisseur en schrijver Damien Chazelle ver terug naar het verleden en toont Hollywood in de jaren 20. Het tijdperk dat de stomme film hoogtij viert maar de overgang van de stomme naar de geluidsfilm aanstaande is. De aftrap omponeert. Een wervelend begin dat de kijker samen met het kleurrijke personage Nellie LaRoy (Margot Robbie) op een decadent feest doet belanden. Een spektakel van kleur en geluid. Een audiovisueel hoogstandje dat vele minuten duurt. Fantastisch geënsceneerd. Echt een heerlijke scène.

Knap ook hoe in die werveling van kleur en geluid een glijdende helling voelbaar is die een ieder ongetwijfeld zou kunnen opmerken maar die liever wordt weggedanst, weggesnoven en weggedronken. Men leeft in een sprookjeswereld en de eindigheid van een periode wordt liever met losbandige zwelgpartijen en hooghartige nonchalance bedekt.

De evolutie van stomme film naar geluidsfilm loopt parallel met de ontwikkelingen in de levens van de personages. Hollywood is in deze film een plaats waar voor sommigen dromen bewaarheid worden. Voor anderen is het een plaats van wreedheid en onbarmhartigheid. Een plaats die mensen zonder enig gevoel van medeleven verguist en afdankt. Een plaats waar vergane glorie welig tiert en waar jong talent de illusie heeft dat hun roemrijke dagen nooit zullen verglijden.

Een achtenswaardig acteerensemble geeft vorm aan de decadentie, aan het succes en aan het verval. Brad Pitt in een prima rol als een dronken filmgrootheid en kassamagneet die in het wereldje wordt gevreesd en hooggeacht. Margot Robbie als opkomend sterretje die van een tomeloze energie is voorzien. Sidney Palmer als trompettist die furore maakt maar net als de meeste figuren in Babylon desondanks te maken krijgt met vernederingen. Om roemrucht te worden en te blijven, moet altijd een prijs worden betaald. Die prijs is vaak erg hoog en confronterend en inwendig invretend maar is wel weer goed voor het zelfinzicht.

Een heus verhaal ontbreekt. De film bestaat uit een mozaïek van momentopnamen en springt van het ene personage naar het andere, van het ene feest naar het andere en van de ene filmset naar de andere. Het is een fascinerende mix aan indrukken en verhaallijntjes. De terugblik naar het oude Hollywood van de jaren 20 met de doeltreffende naam Babylon is een fijne ode aan chaos, excessen, de schoonheid van de filmkunst en aan de markante malloten die filmkunst creëerden.

Babylon is een heerlijke brij aan indrukken. Ik heb genoten.

Pfffffffff effe bijkomen. Was het boeiend ja, is het aan te bevelen jazeker, Maar het is ook veel, heel veel. Al na het eerste half uur zit je knock-out in je stoel van de beelden en die sneltrein gaat door, iets langzamer maar niet heel veel. Het had wat mij betreft af en toe een tandje langzamer gemogen want zoals zo vaak, less is more. Maar toch een visueel plaatje dat je gezien moet hebben. Drie hoofdpersonen met elk hun verhaal die samen en apart een stukje filmgeschiedenis vertellen.

Ik ben deze film helemaal blanco ingegaan. Het decadente feest dat zowat een half uur doorgaat, zegt mij niet zoveel: seks en drugs in Hollywood, we hebben het al zo vaak gezien. De film doet wel zijn naam eer aan, aangezien Babylon in de Bijbel staat voor de stad van goddeloosheid en verderf, de stad die in de Openbaring door God wordt veroordeeld. Het blijft maar duren en ik dacht nog: wat is hier de bedoeling eigenlijk van?

Maar dan kwam eindelijk de openingstitel in beeld, en dan ging ik er eens goed voor zitten. De scènes op de filmset zijn best grappig. Het gaat er blijkbaar erg chaotisch en toe en er vallen zelfs dodelijke slachtoffers tijdens het filmen, wat in die tijd waarschijnlijk wel eens voorviel. Het tempo is erg hoog en de muziek aanstekelijk.

Diego Calva speelt zijn rol ingetogen. Brad Pitt is zoals altijd leuk om bezig te zien. Hij speelt eigenlijk in elke film dezelfde rol, of misschien gewoon zichzelf? De vuilgebekte Margot Robbie met haar "fuck" en "shit" elke drie zinnen past niet helemaal in het tijdsbeeld. Ze oogt en handelt ook te modern voor de jaren 1920. De jaren '20, en later ook de jaren '30 en '50, worden verder wel goed weergegeven. Vooral aan het einde van de film als Calva met zijn familie in L.A. aankomt en even later in de bioscoop als de camera langs het publiek rondgaat.

De overgang van de stille films naar de 'talkies' wordt met de nodige humor weergegeven. De scènes die telkens opnieuw moeten worden opgenomen, de stuntelige manier waarop Pitt zijn tekst opzegt, het publiek dat onbedoeld in de lach schiet, terwijl hij achter de coulissen staat toe te kijken. De verwijzing naar Singing in the Rain wordt wel dik aangezet als Diego Calva in de bioscoop zit te kijken naar die film.

Dit 'rise and fall' verhaal van de twee hoofdrolspelers gaat ondanks de lange speelduur van Babylon nogal abrupt, en had wat meer uitgediept kunnen worden. Ik leefde maar weinig mee met Jack (Pitt) en Nellie (Robbie). Toen Jack rustig naar zijn hotelkamer liep en zelf een einde aan zijn lijden maakte, had ik iets van: oké, dat was het dan. En Nellie wandelt gewoon weg en haar zien we niet meer terug. We weten dus niet hoe zij aan haar einde komt.

De flitsende beelden die de kijker aan het einde in de bioscoop worden voorgeschoteld met de woorden van Jack in de herinnering: "I want to be part of something larger than life!", laten beelden zien van diverse bekende films: Singing in the Rain, Psycho, Jurassic Park, The Matrix... Dat ook Avatar ertussen zit, zegt wel veel over wat men onder grote cinema verstaat maar goed. Hoogstaande cinema is een subjectieve ervaring. Maar om films die in de toekomst nog gemaakt moesten worden in een film te steken die zich afspeelt in het eerste deel van de 20ste eeuw, dat vind ik wel een beetje een anachronisme .

De oerknal van Damien Chazelle – het wonderkind dat deze keer naar verluidt carte blanche kreeg. Als ode aan de dromenfabriek die Hollywood is, is ‘Babylon’ evengoed een soort droom, een explosie van ongebreidelde mogelijkheden, van talloze verhaallijnen die onderweg lijken aan te knopen doch later weer ontward worden. Narratief staat de vergankelijkheid van het sterrendom centraal, waar Chazelle de tijdloosheid van het cinematografisch eindproduct tegenover plaatst. Ars longa, vita brevis?

Niet alleen in dolgedraaide cinematografie zoekt Chazelle een grensverleggend extreem op – in parallel met het narratief over de komst van de geluidsfilm. Ook de verstrengeling tussen beeld en geluid, met alweer een weergaloze soundtrack van Justin Hurwitz, vormt een schitterende doorwerking van het thematisch discours: zoals destijds het woord de stille film op zijn grondvesten deed daveren, zo is het nu de energetische bom van improvisatie alsook een romantisch leidmotief dat meer vertelt dan woorden kunnen...

De revolutie waar ‘Babylon’ het over heeft, probeert Chazelle te hertalen naar zijn eigen project. Het levert een dijk van een film op, met onvergetelijke scènes en een onvolprezen score, doch helaas ook met puberale humor en wel erg klassieke psychologische verhoudingen tussen personages. Kortom absoluut imperfect, doch in zijn megalomane opzet: gedurfd, origineel, en verdomd aanstekelijk.

3,5*

Als je moeite moet doen om een zaal te vinden waar deze film vertoond wordt, of er voor moet reizen, dan wordt de drempel om te gaan kijken al verhoogd. Tel daar bij op dat de jongere generatie volgens Maarten van Rossum niet meer historisch bewust is en je hebt een verklaring waarom deze film flopt. Het verhaal gaat over de opkomst van film met geluid in hollywood en de ondergang van sterren van de stomme film. Als je nog nooit een stomme film hebt gezien of een beetje wilt verdiepen in de geschiedenis van cinema dan ontgaat je wellicht veel van de essentie van "Babylon".

Als je onbevangen de film gaat kijken dan wordt je toch wel verrast met veel bizarre momenten waarbij met de openingsscène gelijk de toon zet: humor om te lachen, verwacht geen subtiliteit. Kijk daar houd ik wel van. Inherent aan het geschetste tijdbeeld wordt vrouwelijkheid nog ruimschoots tentoon gesteld, leuker dan de tegenwoordig overheersende preutsheid. We zijn een beetje vergeten dat nog niet zo lang geleden een Nederlandse film synoniem was voor blote konten en tieten en dat veel actrices zoals Maryline Monroe uitgroeiden tot sekssymbool.

Babylon is een feest om naar te kijken met mooie beelden, prima cameravoering, een geweldige soundtrack en geweldige acteurs onder vakkundige regie. De film duurt lang maar heeft mij nergens verveeld. Het verhaal is niet steeds geloofwaardig, maar ach het is fictie. Ik vind het een gewaagd project deze film die toch wel boven het maaiveld uitstijgt maar misschien wat minder geschikt voor "het grote publiek".

Je moet wel heel erg in je project geloven als je er 189 minuten screentijd van wil maken. Ongelofelijk, hoe bedenk je het om zo'n bizar lange film af te leveren. Tuurlijk zijn er lange films die voorbij vliegen, maar dat zijn dan vaak ook echte klassiekers geworden zoals Titanic, Lord of the Rings, Das Boot of Dances with wolves. Maar een verhaal over het Hollywood van de jaren 20?

Op basis van kwaliteit is dit best een goede film. Mooie decors, goed acteerwerk, aantrekkelijke dames, een lekkere soundtrack en een aantal hele toffe scènes, maar dit is gewoon nauwelijks uit te zitten en ook erg wisselvallig in niveau. De eerste fase van de film vond ik heerlijk, lekker absurd en in een hoop tempo. Daarna wist het me steeds minder te boeien en toen keek ik naar de speelduur en zat ik net halverwege. Dus ik heb het lekker in 2 dagen bekeken, maar dan nog was het een taaie zit die me richting het einde eigenlijk niks meer kon boeien. Gelukkig is de film fragmentarisch, waardoor er af en toe nog wel een kleine opleving kwam.

Dit had een heel dik uur korter gekund, dan was het denk ik wel meer aangeslagen bij het publiek. Teveel niet boeiende subplotjes en langdradigheid maken dat ik er geen voldoende voor over heb. Mooi project, matige uitwerking. En ze mogen nu ook wel weer even stoppen met al die odes aan het oude Hollywood-films. Zijn er iets teveel van verschenen de laatste jaren.

2,5*

Uitstekende film over een man die weet op te klimmen in de filmindustrie van Hollywood. Een aantal rise-and-fall verhaallijnen die zich afspelen tijdens de overgang naar de geluidsfilm in de jaren '20. Groots opgezet en grotesk. Een mooie aankleding en ook het camerwerk weet soms te imponeren. Lang, maar de scenes zijn wel allemaal goed en het is ook een boeiend stukje Hollywood geschiedenis.

Het eerste uur van de film vind ik erg sterk en met de juiste toon. Een waar spektakel met een ontketende Robbie.

Ook de scène met de eindeloze opnames van een scène van de film waarbij Robbie moeite heeft met haar tekst en tegelijkertijd juist moet bewegen om in de buurt te blijven bij de microfoon is erg sterk.

De scènes in de woestijn zijn ook leuk. Toen er nog geen microfoons nodig waren konden ze blijkbaar ook interieurscènes flexibel met wat simpele wandjes draaien. Daar heb ik nooit zo bij stilgestaan.

Zodra de personages gaan zwalken gaat de film dat ook.

De lengte werkt niet in het voordeel van de film. Bijvoorbeeld de scène met Tobey Maguire en de hele verhaallijn rondom de trompetist had er beter uit gekund. Dan had je een leuke en evenwichtige dolkomische film gehad.

De hoeveelheid ranzigheid in de film is too much. Alsof de mensen in die tijd allemaal losgeslagen idioten waren.

Het zal destijds ook best sodom en gomorra zijn geweest, maar door deze overkill aan ongeremdheid bij de personages sneeuwt de liefde voor cinema wel onder.

Het is geen film waar je heel diep op personages in gaat. Daarvoor zijn de personages te platvloers. Dat geldt niet voor de personages Manny Torres en de trompetist, die wel stabiel en normaal overkomen. Maar zij zijn vooral bedoeld om de verhaallijnen aan elkaar te knopen, als de nuchtere toeschouwers. Het komisch talent van Brad Pitt komt in deze film niet helemaal tot zijn recht. Hij is hier niet zo sterk als je zou verwachten.

Ik ben enorm benieuwd wat de Coen brothers met hetzelfde gegeven hadden gedaan. Die hadden vast met wat evenwichtigers op de proppen gekomen, en met leukere humor.

Jammer dat het niveau van het sterke eerste uur niet wordt vastgehouden. De film kent genoeg memorabele scènes om een voldoende te scoren, maar het had zoveel beter kunnen zijn.

2022 was een bijzonder jaar met bijzondere films als Don't Worry Darling,Triangle of Sadness, Everything Everywhere all at Once en deze Babylon. Bijzondere beelden camera posities enz enz. Opvallend ook dat het kotsen is nagebootst door of in deze Babylon of in Triangle of Sadness.

Babylon begint sterk. Wist niet wat ik zag. Vooral in de eerste ontmoeting gingen alle remmen los waar seks niet werd geschuwd. Het ziet er allemaal fantastisch uit. Het verhaal zover je het een verhaal kunt noemen vliegt alle kanten op. Het is een soort van caleidoscoop van beelden waar alles getoond moet worden ook al is het niet bepaald realistisch. Hoeft ook niet. Deze Babylon is een soort van fantasie in de hoofden van de regisseurs. Er is er eigenlijk maar eentje die serieus speelt en dat is de Spaanse Manny. Call me Manny gespeeld door Diego Calva. Zijn ingetogen rol vond ik fantastisch gespeeld. Bratt zoals we hem kennen en Margo uitgelaten zoals altijd. Wat ik minder goed naar voren vond komen was de overgang van stomme film naar beeld en geluid alleen op het laatst alsof in de jaren 50 alles ineens anders was geworden. Ook de gesproken tekst was iets te modern weergegeven. Fuck you en zo anno jaren 20 echt niet. Beetje vreemd zo. Ik kan me voorstellen dat sommigen deze film helemaal niks vinden, maar niet elke film heeft een duidelijke structuur met kop pomp en staart. Ja chaotisch is ie zeker. Maar heb m toch ondanks de lange speelduur in 1 ruk uitgekeken.

Muziek en soundtrack dik in orde. Beeld wat super mooi op 4k. Opvallend waren de aanwezige witte spots in beeld. Ik vermoed expres gemaakt. Geen idee. Verder ontzettend blij met de misschien wel mooiste steelbook ooit gemaakt.

Film 4,0

Beeld (4K) 4,5

Geluid 4,5

Wel een redelijke film en ondanks dat de film mij in feite werd afgeraden door mijn broer, toch gekeken omdat ik wel iets comfortabeler ben met dit soort films. Damien Chazelle was veelbelovend begonnen met Whiplash maar valt me sindsdien eigenlijk eerder tegen. Zeker La La Land was voor mij geen doorkomen aan. First Man was matig en deze film, goh is beetje op dat zelfde elan verder. Interessant om op deze manier ondergedompeld te worden in de overgang van stille cinema naar cinema met geluid. Dat is toch quasi 100 jaar geleden en ik heb volgens mij nog nooit een écht stille film gezien. Ooit misschien, maar het zal er waarschijnlijk niet snel van komen. De film was wel behoorlijk lang maar zeker onderhoudend genoeg om het af te zien. Ok voor 1 keer.

We hebben het een 1/2 uurtje volgehouden en toen de film stopgezet met de wetenschap dat de film nog ruim 2 uur duurde. Wat een soepzooitje en geen verhaal aan vast te knopen. Misschien te vroeg uitgezet maar we waren er klaar mee

In de overgang van de stomme film naar geluidsfilm barst Hollywood uit zijn voegen. Met seks, drugs en bigbandmuziek gaat Babylon dan ook explosief uit de startblokken. De gelikte cinematografie, opzwepende muziek en ontketende Margot Robbie vormen daarbij de perfecte definitie van extravaganza. Door de lange duur gaat die wilde rit naar het einde toe uiteindelijk wel wat tegenstaan - met voor mij persoonlijk een anticlimactisch einde. Overdaad schaadt, maar doet gelukkig niet teveel kwaad.

3,5 * Groteske ode aan de klassieke filmindustrie

Een waarlijke achtbaan van beelden, zwarte humor, schrijnende scènes en filmgeschiedenis, misschien extra leuk voor wie al iets over de periode van omstreeks de wisseling van zwijgende naar geluidsfilms weet en dus wat verwijzingen naar gebeurtenissen en (historische) personages kan herkennen, maar dankzij de pakkende karakteriseringen, de sterke soundtrack en het solide spel van Robbie, Calva en vooral Pitt toch ook voor "leken" interessant. Ik heb zelf in ieder geval 3 uur lang geboeid zitten kijken; leuk dat ik kortgeleden zowel The jazz singer als Singin' in the rain nog had gezien, maar voor mijn kijkplezier was dat verder niet essentieel. Na vier films heeft Chazelle mij nog niet teleurgesteld.

Deze film had voor mij de opmerkelijke kwaliteit om bij tijden tergend pretentieus maar af en toe ook enorm hilarisch te zijn.in tijden niet meer zo hard gelachen als tijdens sommige scènes in Babylon. Bijzondere ervaring.