Babylon (2022)

Het was een boeiende tijd, toen de silents werden verdrongen door de talkies- en daarmee ook veel silent stars zonder baan kwamen te zitten. Singin' in the Rain is een beetje het standaardwerk over dat tijdperk en wordt dan ook uitvoerig geciteerd. Donen's bitterzoete musical is superieur in elk opzicht, wat geen schande is natuurlijk. Babylon is grotesk, uitbundig, en nogal platvloers- er zitten een aantal memorabele scenes in en muzikaal vond ik het behoorlijk sterk.

Ik moet alleen nu echt concluderen dat ik niet zo'n fan ben van Margot Robbie. Een knappe vrouw, maar ik vond haar geen moment geloofwaardig als silent starlet. Ik las dat ze haar rol spiegelde aan Clara Bow, de "It-girl". Ik zag het er niet in terug. Ik vond haar eigenlijk in alles een 21e eeuwse vrouw, in haar bewegingen, mimiek en taalgebruik. Maar dat geldt voor meer acteurs in Babylon, de aankleding was top- de acteurs waren vooral erg hedendaags. Zo had het meer de sfeer van een eigentijds feest met als thema 'roaring twenties' dan dat het het oude Hollywood tot leven brengt.

Ook een beetje pijnlijke rol van Tobey Maguire, in een sowieso overbodige gangster-sequentie. Ik zag dat iemand Boogie Nights noemde, die associatie had ik ook, en Chazelle heeft ook wel gekeken naar Gaspar Noé. Ik had uiteindelijk het gevoel veel dingen al eerder te hebben gezien, maar dan beter uitgevoerd, en dat maakt van Babylon uiteindelijk een wat hysterisch afgietsel van (veel) betere films. Niet heel vervelend, en misschien ooit rijp voor een herziening, maar bepaald niet het miskende meesterwerk wat ik had gehoopt.

Babylon is een film die op zich alle nodige elementen bevat om er een geweldige film van de maken. Enkele bijzonder leuke scènes in de woestijn, met de olifant of die steeds mislukte filmscéne om er maar enkele te noemen. Het acteerwerk is sterk met een vooral erg dynamische Margot Robbie en de decors zijn fabuleus waarbij je ogen tekort komt bij die decadente feestjes waarbij dans, seks, drank en drugs in overvloed aanwezig zijn.

De speelduur is lang, maar toch blijft de film onderhoudend genoeg om verder te kijken. Het niveau van het eerste uur wordt dan wel niet meer gehaald. Veel malloten in de film, alsof de wereld niets anders kende of een enkele uitzondering na. De film is bijzonder energiek en verdient daarvoor wel lof. Wat een spektakel bij momenten!

Iets te fragmentarisch misschien van opzet. Dat is meestal geen goed teken, hier pakt dat beter uit, maar daar zal de lange speelduur wel voor iets tussen zitten. Maar het kon gerust korter.

Ik ook. Waardeloos, van de hak op de tak, alles in de vierde versnelling, en dan gaat 't nog eens nergens over. La La vond ik ook al niks.

Het kijken van Babylon is een hele ervaring. Of dit positief of negatief is, vind ik na het zien van de film moeilijk te zeggen. Uiteraard is het gedurfd om een groots project als dit onder handen te nemen en het moet gezegd, het is weer eens wat anders dan de zoveelste vervolgfilm.

Dan toch maar eens een moedige poging om wat gedachtes over de film op te schrijven. Het absoluut hoogtepunt in deze film vond ik de briljante rol van Brad Pitt. De man is uitstekend op zijn plaats als de melancholische acteur, die zijn beste tijd heeft gehad en blind door alle schone schijn van Hollywood heen prikt. Vlak achter Pitt is er een uitstekende rol van Margot Robbie, die voortdurend balanceert op het randje van over acteren maar juist daardoor ideaal is voor de aanhoudende theatrale setting.

Daar tegenover staat echter dat Babylon een extreem hysterische film is waar geen eind aan lijkt te komen. De sfeer valt misschien nog het best te omschrijven als een film van Fellini die drie uur lang begeleid wordt door een uitbundige bigband. Uiteraard past deze muziek uitstekend bij het tijdsbeeld waarin de film zich afspeelt maar al vrij snel kon ik geen trompet meer horen en was ik ernstig toe aan een rustig moment in de film. Kort gezegd, er gebeurd heel veel in een hele korte tijd en dat bijna de gehele filmlengte.

Pas in pakweg het laatste half uur komt er wat rust in de film en wordt er langzaam toegewerkt naar een uitstekend einde dat licht contrasterend werkt met de cynische toon van de rest van de film.

Doordat het einde van de film veel indruk maakte en de twee eerder genoemde acteurs het uitstekend deden kan ik deze film geen onvoldoende geven maar de eerlijkheid te zeggen dat het doorkomen van de eerste twee uur een flinke worsteling was. Af en toe de rem erop was wel aangenaam geweest en had zeker een betere film opgeleverd.

Babylon is een film die alle kanten op vliegt en daarom niet het meesterwerk is geworden die het had kunnen zijn. 3 uit 5 voor de durf en het acteerwerk.

Chaotisch en abstract.

Niet slecht, origineel, maar wat mij betreft wat overrated. Visueel en sfeervol in beeld gebracht en op een wijze zoals het er waarschijnlijk wel aan toe ging in die tijd, zoals de vrij simpele filmsets in vgl. met hoe sets er heden ten dage uitzien (en bijhorende kosten).

Maar bij momenten is deze film zeer chaotisch en abstract. Zo duurt het bijna een uur vooraleer er een verhaal in komt. Film begint als een groot orgie, een party in de filmwereld ten tijde van de stomme film. Zeer extravagant. Na dit uur begint toch ergens een verhaallijn te ontwikkelen.

En naar einde toe opnieuw chaos en abstractie.

Feitelijk gaat alles over de opkomst van geluid in de film en de ondergang van de stomme film en dito acteurs.

Film toont het ontstaan en de essentie van de film waar we heden ten dage zo van kunnen genieten. Als de beelden kloppen krijg je een stukje filmgeschiedenis mee. En als filmliefhebber heb ik daar wel van genoten..

Ergens in de film komt de filosofische boodschap dat de acteurs van de stomme film vergankelijk zijn en ze hun tijd hebben gehad, maar hun prestaties op het witte scherm onvergankelijk zijn. Dat ze ooit na 50 jaar nog zullen bekeken worden op het scherm door een latere generatie terwijl de acteurs zelf er niet meer zijn. En dit is waar deze film vnl. over gaat.

Alleen vind ik dat een langere film dan normaal en een die wat buiten de lijntjes kleurt zoals deze door zijn chaos en abstractie automatisch als een meesterwerk moet worden omschreven. En net daar ben ik het bij deze niet eens. Door zijn duur is het een weliswaar een uitgebreid verhaal maar door zijn drukte is deze voor mij niet zo geslaagd. 3,5*

Wat een beginscène tijdens het feest. De toon is wel gezet. Een film met heel wat vlot geschoten scènes. Bij het tweede deel ligt het tempo iets lager, maar vervelen doet hij zeker niet. De pittige speelduur stoorde ook niet. De cast deed het ook uitstekend.

De film was af en toe ook wel grappig, dus dit was nog goed meegenomen.

Ik had eigenlijk geen verwachtingen bij deze film, maar ben toch wel aangenaam verrast door deze film. Het was eens iets anders.

Epische dramakomedie die indrukwekkend wordt neergezet door regisseur Damien Chazelle. Zeker voor hem is Babylon een bijzonder ongeremde en excentrieke film te noemen, aangezien zijn voorgaande projecten zich duidelijk in kleinschaliger en veiliger vaarwater bevonden. Daar moet dit project niets van weten en de luchtige aanpak van Chazelle helpt dat goed neer te zetten. Het eerste uur verloopt bijzonder vlot, met doeltreffend energiek camerawerk en overtuigende decoraankleding. De volgende twee uur zijn echter beduidend vermoeiender, met meer aandacht voor dramatiek waardoor het tempo vertraagt. Erg interessant zijn de personages niet en het feit dat je er als kijker vervolgens 189 minuten mee zit opgescheept helpt het gebeuren amper verder. Een voldoende zit er zeker in, maar mede daardoor geen hoge.

Chazelle is niet mijn regisseur: ik begreep al niet wat mensen goed vinden aan zijn eerdere films en deze is nog wantaltiger. De film is een soort komedie maar is niet grappig; veel grappen zijn letterlijk poep- en piesgrappen en de rest, inclusief een paar flauwe running gags, is niet eens van een hoger niveau. Het gaat over de filmindustrie ten tijde van de voor de stomme acteurs moeilijke overstap naar geluidsfilms en er wordt veel hardop gemediteerd over de magie van de film – die je meeneemt naar een andere, grotere wereld dan je alledaagse bestaan – zodat dat het thema zal zijn maar deze film vind ik niet erg magisch. Meer in het bijzonder gaat het vooral over een arm meisje en een Mexicaanse immigrant die door de film zelf groot worden, zodat film ook de American Dream belichaamt, al is de top die Hollywood biedt vooral een decadent en arrogant leven van overdadige luxe en leeg genot. Door de transitie naar geluid verliezen veel acteurs uit het stomme tijdperk hun publiek, maar de boodschap is: carrières en zelfs de levens van de makers komen en gaan maar hun films zijn eeuwig en overstijgen het aardse bestaan. Zoals we gewend zijn weet Chazelle er wel de swing in te houden – film lijkt bij hem onlosmakelijk verbonden met muziek en dans – waardoor de film niet saai wordt, maar dat kan de in wezen lege film niet redden. De film wordt eigenlijk pas leuk tegen het eind als de film een vreemde want irrelevante zijweg inslaat met de gokschuld die afbetaald moet worden: het is dan opeens een bizar-carnavelske misdaadthriller (met een bijna-romance en een tragisch einde voor sommigen) die de film nog bijna redt.

En daar was afgelopen woensdag de herkijk van deze Babylon samen met een kameraad. En zoals verwacht maakte de film een nog betere indruk met zijn niet aflatende en kleurrijke stroom van gebeurtenissen en karakters die in een bloedvaart voorbij komen. En het verveelt werkelijk geen moment, en hoogtepunt van de film is toch wel de poging om voor het eerst met geluid op te nemen en resulteert in een scène die ontelbaar vaak opnieuw gedraaid moet worden. En wat is dat toch een hilarisch geheel wat mij en mijn kameraad praktisch de slappe lach opleverde. Kostelijk! Halve ster erbij.