Yin Ru Chen Yan (2022)

Vanaf 10 november 2022 in de bioscoop (September Film)

EDIT: verplaatst naar 19 januari 2023.

Verterend drama over twee arme verschoppelingen, die op een afgelegen plek op het Chinese platteland gaandeweg warmte en genegenheid vinden bij elkaar. Een empathische film –gemaakt met het hart op de juiste plaats– over armoede, affectie en weerbaarheid.

De film werd ruim twee maanden na zijn première verwijderd van de streamingsdiensten in China, nadat ie eerder al op last van de autoriteiten een ander einde had gekregen. Het acteerwerk van de onervaren Wu Renlin en van Hai Qing (als zijn vrouw) is van een uitzonderlijk niveau. Indrukwekkend.

Magistraal. Cinematografie, het verhaal, de acteerprestaties: wat bijzonder! En wat een aanfluiting voor de Chinese censor dat deze film niet vertoond mag worden in dat land. Wat een kut regime hebben die Chinezen.

Maar ja, ook in ons land worden de mensen die ons voedsel maken kapot gemaakt.

Mooi rustig gebracht drama over twee arme donders die feitelijk tot elkaar veroordeeld worden, maar daar meer dan het beste van maken. Veel tegenslag en tegenwerking, en het zit uiteindelijk niet mee. Maar het levert wel een hele warme film op.

Aandoenlijke film over 2 verschoppelingen die noodgedwongen een stel vormen, maar elkaar vinden in dit warme, menselijke verhaal over twee doorzetters. Daar kan MAFS nog een puntje aan zuigen. Het zal aan mijn leeftijd liggen, maar de clou van het eindshot, viel bij mij pas 15 minuten later toen ik weer naar huis fietste. Ja, ik ben een ezel. Voor degene die hem nog kunnen zien, doen. In China zelf kan dat nooit meer begrijp ik.

Twee singles worden door culturele gebreken op elkaar aangewezen en maken er samen het beste van. De film werd gecensureerd in China, mede of omwille van het feit dat de arme Chinese regio de reputatie van welvarende en economisch groeiende China een knauw(tje) geeft, maar ik vraag me dan af of dat dat dan zo'n groot geheim is. Ruiqi Liu mag dat dan wel aanhalen in zijn film, een zuiver plot wordt het nimmer. Door het te censureren, wordt zoals vaak het tegendeel beoogd, en komt dit item éxtra onder de aandacht.

Return to dust is in de eerste plaats een sereen en warm liefdesverhaal. Ze kampen met problemen en tegenslagen, maar wie maalt daarom? Ze hebben immers elkaar.

Sterke cinematografie en acteerwerk, maar bovenal een ingetogen portret.

Ma Youtie [Renlin Wu], de vierde broer in een plattelandsfamilie, gaat een gearrangeerd huwelijk aan met Cao Guiying [Hai-Qing], een onvruchtbare vrouw met een blaasprobleem en andere fysieke beperkingen. De twee gaan gelaten het huwelijk aan, maar toch groeit de band tussen de twee buitenbeentjes. Deels een lofzang op het eenvoudige leven in het traditionele deel van China en daardoor dramatisch vlak, maar de hoofdrolspelers zijn goed en er is een ontroerende ontknoping.

Prachtige heerlijke trage film over een mooie liefde van een uitgehuwelijkt koppel, twee speciale mooie mensen. Deze film is ongelooflijk maar waar verboden door het Chinese regime, omdat het in de film te duidelijk is, ook na een eerste aanpassing, dat het regime niets geeft om arme mensen op het platteland, en dat zoals op veel plaatsen er enkele zeer rijk worden door het uitbuiten van arme sukkelaars...

De film is mede zo schitterend door de twee hoofdrolspelers die dat grandioos doen.

Zo intriest! En de hele tijd het gevoel hebben van dit loopt slecht af. Wel een prachtfilm!

Niet enorm boeiend… maar toch blijf je kijken. Het begint eigenlijk met het openingsshot: bruin-blauw-groene aarden muur met een gat erin waar constant aarde naar buiten geschopt wordt. Een kleur die ik niet zo goed kan peilen. We krijgen hier vervolgens een soort heiligenleven te zien. Een man die niet veel geluk heeft, maar nooit moppert en bij iedereen zijn schulden nakomt, zelfs bij mensen die bij hém in schuld staan. En verder het geluk zoekt en ontvangt in de kleine dingen. Net als zijn toegewezen 'rest-bruid' die alsnog een streepje geluk in haar leven meekrijgt. Geen drama, vooral registratie en observatie. Niet bijster boeiend dus.
Waarom blijf ik dan kijken? Door de werkelijk opvallende fotografie. Beelden, kleuren, compositie zijn vaak schilderachtig. Ik krijg een Klompenboomgevoel. Alleen krijg je hier een anachronisme te zien, want dit speelt zich af in een hedendaags China, waar de ezel en kar of eg schril afsteken tegen blinkende moderne Chinese wagens. Dat ze met zijn anderhalf ook nog alleen zo'n enorm huis bouwen, leek me wel wat ongeloofwaardig, naast al hun landbouwactiviteiten, alles op met niet eens 1pk tot hun beschikking, maar alleen maar een ezel… Een verdwijnend leven.

Dat deze in China verboden is, zegt héél veel over dat land. Wraakroepend.