Babylon (2022)

Overigens is de openingsscene met de olifant echt briljant!

Geen La La Land (wel veel overlap) en soms slaat de film wat door. Maar alsnog een geweldige bioscoopervaring. Pitt en Robbie (en de rest van de cast) schitteren en de film swingt waanzinnig.

Ik weet niet hoor. Bij vlagen echt genoten van sommige scene's, personages, beelden. De humor was soms ook prima, maar af en toe ook tenenkrommend. Maar uiteindelijk had ik toch wel een leeg gevoel. Ging eigenlijk nergens over. Het einde met dat 'deel uit willen maken van iets groots', en dan al die filmfragmenten... potsierlijke pretentie.
Drie uur was wat mij betreft overdreven lang voor iets als dit.

Wat. Een. Film! Gisteravond gezien, en ik moet er nog steeds van bijkomen. Heel veel positieve dingen, met een paar negatieve dingen. Om het grootste (en misschien enige) minpunt gelijk te benoemen, de Tobey Maguire scenes werken echt totaal niet. Misschien hadden deze scenes gewerkt in het begin van de film, maar niet tegen het einde wanneer we Pitt, Robbie, Adepo en Jun Li willen blijven volgen.

Maar voor de rest is dit een feest. Een verdorven, hallucinerend, grandioos en waanzinnig feest vol met cocaïne, seks, drank en andere geneugtes des levens. Alle remmen gaan los bij Chazelle met een combinatie van OUaTiH, The Wolf of Wall Street en The Artist (alleen jammer dat Pitt uiteindelijk niet zo'n lief en trouw hondje heeft als in die film ). Pitt, Calva en Robbie zijn uitstekend, met Robbie in de wat uitbundige rol. Er zit een scene in de film waarin ze voor het eerst een scene in een 'talkie' moet opnemen, en ik heb de gehele scene met een grote glimlach op mijn gezicht gezeten. Met een perfecte en zeer zwartgallige afsluiter.

Genoten van de film. En Chazelle heeft het publiek een scene gegeven tussen Margot Robbie en Samara Weaving. Wat wil je nog meer? Wat een begin van het filmjaar 2023.

Dijk van een film over de vergankelijkheid van roem. Prachtig hoe tegen het einde de camera glijdt over de hoofden van bioscoopbezoekers. De één zit te vreten, de ander zit te gapen, en geen van allen lijkt te beseffen wat voor impact hun bezoek heeft op de levens van de mensen voor en achter de camera. 'Het is allemaal jullie schuld!', lijkt Chazelle ons met gevoel voor cynisme te zeggen.

Mijn favoriete scènes zijn die zich afspelen op de filmset. Dat bruist, dat leeft, alles op het scherp van de snede, wat een energie!

Geweldig geluid ook, heerlijke score.

Toch net geen meesterwerk. Daarvoor word ik te weinig geroerd en leef ik niet genoeg mee met de karakters.

Chazelle is met Babylon definitief wel één van mijn favoriete regisseurs geworden van deze tijd. Wat een film. Van het hilarische begin tot de briljante afsluiting heb ik drie uur lang zitten genieten. Een ode aan het oude Hollywood, en de revolutie die ontstond door geluid. Aan alles voel je de liefde voor film van Chazelle

De film begint gelijk sterk met de olifant en het hedonistische feest. Het is allemaal geweldig in beeld gebracht. Het shot van Robbie die vroeg in de ochtend naar buiten loopt. Het doet denken aan het eindshot van Wayne in de The Searchers. Pitt is ook direct geestig, met zijn Babylonische spraakverwarring alsof hij een Italiaan is, een Inglourious Bastards déjà vu . Met de proloog zit je er dus gelijk goed in.

De tweede akte is nog briljanter met het slagveld, het acteerdebuut van Robbie, de zoektocht naar een camera, een doorgedraaide Otto Preminger en een prachtig shot van Pitt en zijn tegenspeelster op de berg met zonsondergang. Er gebeurd in al die scenes zoveel dat je er een hele pagina over kan typen.

En Chazelle gaat vervolgens maar door met hilarische en ontroerende momenten. Ik heb werkelijk in een deuk gelegen om het deel waarin een scene moet worden opgenomen met geluid. Het is een repetitief gebeuren dat wordt opgebouwd naar een absoluut kookpunt waarin iedereen compleet doordraait.

Halverwege wordt de film hier op MM beschreven als een rustiger gedeelte. Er is wel degelijk een ommekeer, maar het bevat nog genoeg dynamiek en ijzersterke scenes. Het is de rise en en fall van sterren, grotendeels veroorzaakt door de overgang van stomme films naar die met geluid. Pitt is in het begin al een grote ster, maar ondergaat een droevig lot met als dieptepunt het moment waarin hij wordt uitgelachen om zijn acteren. Dezelfde filmwereld die Robbie wil veranderen in een welbespraakt en fatsoenlijk type. Het is het begin van een preutser en hypocriet Hollywood wat niet veel later zou leiden tot de Hays code. Hilarisch hoe zij dat in een scene allemaal van zich afschudt. Ook het personage van Calva is overigens interessant die als loopjongen langzaam verandert in iets wat hij eigenlijk niet wil zijn.

Het laatste gedeelte is redelijk duister, maar niet minder. Een hoogtepuntje is de kleine maar sterke rol van Maguire als weirdo, die je meeneemt naar een rariteitenkabinet, de donkere kelder van LA. Het slotstuk is tevens ook het tragisch einde van Pitt en Robbie, de keerzijde van fame. Maar de film eindigt wel briljant, positief en ontroerend, met scenes van beroemde films dat verglijdt in een palet van kleuren. Het Hollywood wereldje is niet bepaald sjiek te noemen, maar heeft wel meesterwerken afgeleverd die over 100 jaar nog steeds te bewonderen zijn (wat ook een mooie quote in de film is).Deze film behoort wat mij betreft ook tot die selectie.

5*

Overigens is het ook ontzettend knap gedaan van Chazelle en Pitt hoe geloofwaardig het is dat Pitt opeens "verleden tijd" is. Want op papier klinkt het belachelijk. Pitt, één brok charisma en één van grootste filmsterren (plus een prima stemgeluid) zou niet met gemak de overgang van 'stomme film' naar 'talkie' kunnen maken? Maar wat zonder geluid prima werkt (smachtende en verliefde blikken) kan met geluid opeens inderdaad belachelijk klinken ('i love you', i love you', 'i love you'!). En één verkeerde rol en box office flop kan inderdaad een sneeuwbaleffect hebben.

Absoluut. In stomme films moesten de acteurs en actrices theatraler acteren en ik kan me voorstellen dat de overgang voor veel van hen lastig was. Ineens moest je ook met je stem emotie overbrengen. Andersom had het publiek waarschijnlijk een bepaalde stem in gedachten bij de stomme film, die in werkelijkheid tegen kon vallen.

Als je alle review zo leest, begrijp je niet dat de film geflopt is. Het zal natuurlijk niet voor het eerst zijn dat een geflopte film toch een klassieker wordt. Al raad ik iedereen aan deze op het grote doek te zien, zo lang je de kans hebt.

In de proloog wordt een man ondergekakt door een olifant, een corpulente acteur heeft plasseks in een feestzaal en een enthousiaste menigte geeft zich over aan een orgie van drank, drugs en sodomie. Tegen die veel te nadrukkelijk aanwezige achtergrond volgen we de rijzende ster van jongeling Nellie LaRoy [Margot Robbbie, de val van Jack Conrad [Brad Pitt], en de pogingen van diens persoonlijke assistent Manny [Diego Calva] om het zélf te maken in Hollywood. Chazelle liet zich veel te nadrukkelijk inspireren door Singing In The Rain (hij kopieert zelfs scènes uit dat meesterwerk) en slaat je dood met groteske, luidruchtige en al snel vermoeiende pogingen tot humor. Hysterisch acteerwerk voert de boventoon (met Robbie als aanvoerder) maar er zijn drie goede scènes: Nellies debuut in een geluidsfilm (tot het ontaardt in hysterie), Conrads confronterende gesprek met columniste Elinor St. John [Jean Smart], en Manny’s woedeuitbarsting wanneer Nellie hem om hulp vraagt. Da’s onvoldoende voor ruim drie uur. Het subplot rondom trompettist Sidney Palmer [Jovan Adepo] lijkt er alleen te zijn om aan diversiteitsverplichtingen te voldoen. Ook Tobey Maguires bijdrage had van mij zeker niet gehoeven.

Mijn inziens was dat personage vooral geïnspireerd door Erich von Stroheim, al leek hij fysiek ook op Preminger. De meeste personages waren een combinatie van bestaande filmfiguren: Margot Robbie was een combinatie van Clara Bow, Joan Crawford en (vermoed ik) een snufje Renée Adorée en Brad Pitt was John Gilbert met een vleugje Douglas Fairbanks en John Barrymore. Niet dat de film er beter op maakte overigens, maar dat is niet iedereen met mij eens, vrees ik

Hoor toch ook dat veel mensen het niets vonden en dat mensen na de pauze wegbleven. Maar dat zijn de bezoekers die niet zo filmgek zijn om een account op MovieMeter te hebben.

Denk dat het voor de casual bezoeker een stuk minder feest van herkenning zal zijn.

Bijzonder slechte film. Verhaal heeft kop nog staart. Geen verdieping ban karakters. Bombastische diarree van beelden zonder samenhang. De hele film probeer je verbanden te ontdekken die er niet blijken te zijn. Fatalistisch en cynische blik op de wereld. Misleidende sfeer die niets met jaren 20 te maken heeft.

Ik associeerde het met Preminger, omdat hij Otto wordt genoemd plus het accent, kale hoofd en korte lontje. Von Stroheim had ook last van een temperament dus daar kan je wel eens gelijk in hebben. Preminger's debuutfilm verscheen immers ook pas in 1931. Overigens lees ik op wikipedia dat het een fictief karakter is met de naam Otto von Strassberger, maar wat me verrast ik dat het Spike Jonze is die dit speelt. Ik herkende hem niet.

Bizarre film. Dit gaat zeker geen succes worden bij het grote publiek.

Het eerste deel is super goed. Swingend, snel, humoristisch over sex, drugs en rock en roll in Hollywood. Dan zit je er lekker in en vraag je je af waar gaat het verhaal naartoe. En dan volgt een traag stuk wat een historisch beeld geeft over het maken van films met wat persoonlijk drama er doorheen. Dit stuk duurt naar mijn mening veel te lang en haalt de film zwaar naar beneden. En tot slot krijg je weer een heel ander uiterste met een soort knallend Quentin Tarantino gedeelte met nog wat horror gore er tussendoor, wat er totaal niet bij past.

Het is tegenwoordig een modetrend om films lang te maken maar daar wordt het in dit geval niet beter van. Ik zat met 10 man in de zaal, waarvan er 4 de film niet hebben afgekeken en ik zat dit zelf ook hard te overwegen in het middenstuk.

Al met al is deze film een gigantische gemiste kans want er zitten ook echt een aantal hele goede vermakelijke scènes in. Eigenlijk zou deze film een uur tot anderhalf ingekort moeten worden. Met de beste scènes aan elkaar gekoppeld in een wat hoger tempo dan zou het een steengoede film kunnen zijn.

Dat schreef ik ook al in mijn oorspronkelijke review, maar ook als niche zou het wel meer publiek mogen trekken.

Diarree heeft nooit samenhang, maar het loopt er wel altijd lekker uit.

Nogal schreeuwerige Hollywood parodie die nooit echt van de grond komt. Veel groteske scènes die moeten doorgaan voor humor, maar de plank vaak misslaan. De scène van Robbies eerste geluidsfilm is wel raak, en er zijn meer scènes die wel blijven hangen. Maar de lange zit (met pauze) is, alles overziend, redelijk goed maar niet groots. Saai is hij zeker niet.

Fantastisch visueel spektakel met Margot Robbie in topvorm die jammer genoeg geruisloos uit de film verdwijnt. Geweldige openingsscene. Vond het verhaal tegen het einde een stuk minder worden.

begint als een 5 sterren baz luhrman film

dan een 4 vanaf de woestijn

daarna was er geen script meer en is de editor in slaap gevallen en

dan gaat t snel bergafwaarts naar 3 2 1 en het letterlijke avatarshot maakt het een nul

toch bijzonder verloop voor zo'n dure film.

Volgens mij zijn alle plus- en minpunten al geruimschoots aan bod gekomen hierboven. Maar laat Chazelle (nog maar 38 jaar...) absoluut doorgaan met dit soort films! Wat gezonde bravoure en liefde voor oude cinema kunnen zeker geen kwaad.

Gisterenavond in de bioscoop gezien en ik weet nog even niet zo goed of ik het nou geweldig vond of net niet.
Bij Kinepolis zat er een pauze in, wat voor mijn zwangere blaas op dit moment perfect was, maar ik merkte dat ik daarna de film minder sterk vond.. Of dit kwam door de pauze of omdat ik het echt minder vond, vind ik lastig.

Sowieso tot aan de studioscene met geluidsopname die iedere keer opnieuw moest heb ik echt genoten en vloog de tijd voorbij.

Wat een geweldige hommage aan Hollywood. Babylon is een liefdesbrief aan de kunst die film wat mij betreft zeker is. Al zou je daar in die vroege jaren wel aan kunnen twijfelen. Het was een zooitje ongeregeld en dat weet Chazelle in het fan-tas-tische eerste uur op een overtuigende manier in beeld te brengen. Dit is cinema in zijn meest pure, oprechte vorm. Chazelle bewijst met deze twee lange, maar visueel adembenemende scenes dat er ook in de komende eeuw nog ruimte is voor auteursfilms met een blockbuster budget. Hoewel ik mij kan voorstellen dat de decadentie die over je heen gekiept wordt in het eerste uur voor sommige kijker iets te veel van het goede is, zet het wel de toon over hoe roaring die twenties wel niet waren.

Vervolgens krijgt de film gelukkig ook de nodige diepgang met de verhaallijnen van Pitt, Robbie en Calva die niet bijster interessant zijn, maar interessant genoeg om de kijker in de volgende twee uur geboeid te houden. De film deelt qua verhaallijn, personages en thematiek veel van Chazelle's eerdere La La Land. Zeker de (prachtige) laatste scene deed me denken aan de slotscene van La La Land. Het voelde daardoor lichtelijk als een herhaling van zetten, maar gelukkig heeft Babylon ook weer genoeg verfrissends te bieden.

Meer dan dit alles voelt Babylon als een liefdesbrief aan de film en de bioscoop. Chazelle is nog zo'n regisseur die overtuigd is dat een film in de bioscoop beleeft dient te worden. Iets waar ik het alleen maar hartstochtelijk mee eens kan zijn. Het was daarom jammer om te horen dat Babylon de zalen niet vol krijgt. Ik zou iedereen die dit nog niet heeft gedaan daarom aanbevelen om deze film nog even mee te pakken op het grote doek, want dit is er wel zo eentje die het best tot zijn recht komt op groot formaat.

Schijnbaar 31 januari al VOD release. Dat is een quickie. Schijnt nogal een trip te zijn dit. Op zich een film voor de bios, maar dat wil even niet.

Een ode aan film! Ga het zien!

Voor mij één van de beste films sinds jaren!

Wow, wat een film! Lang geleden dat ik de cinema nog zo overdonderd was. De film duurt 3 uur, maar zeker in het begin ligt het tempo zeer hoog. Complimenten voor de montage trouwens, maar ook de heerlijke muziek. Er gebeurt veel, maar het is niet zomaar chaos.

Babylon vertelt het verhaal van de overgang van de stille film naar de geluidsfilm. Een Singin' in the Rain voor gevorderden. En wat we zien lijkt overdreven, maar ik denk dat ze er niet zo heel veel naast zitten. Ik heb zelf ook al wat gelezen over de opkomst van de film in Hollywood, waarbij veel risico's werden genomen, weinig veiligheidsmaatregelen en de creativiteit meer bij de filmmakers lagen dan bij de studio's die samen met de grote budgetten ook meer eisen begonnen stellen. Als filmliefhebber is het leuk om de link te leggen met de echte mensen en feiten waar Babylon zich op geïnspireerd heeft, dus lees nadien ook zeker wikipedia en IMDb er even op na. Een heerlijke film!

Nog nooit zo'n slechte film gezien! Bizar dat een dergelijke cast hieraan heeft meegewerkt! Vervelende muziek die totaal niet past bij verschillende delen in de film, chaotisch verhaal en slecht acteurschap.

Film blijft altijd smaak, maar na alle lof deze film toch gaan zien. Dit was een erg lange zit. Waarbij ik na Avatar dacht, zo, nu al voorbij, voelde ik hier de prikkels om de bioscoop uit te stappen. Een vriend die mee was heb ik 2 keer wakker gemaakt. Niet om hem meer 'waar voor z'n geld te geven', maar omdat zijn gesnurk ook anderen stoorde. Ik vond de scenés soms nogal tenenkrommend, van plasseks tot chaotische feestscenes met de nodige erotiek.

Het enige wat ik wel mooi vond is het beeld hoe de industrie van de 'ouderwetse' film naar een ander niveau getild wordt, en ik had dan ook gehoopt dat het meer over dat beeld en concurrentie zou gaan, en vond het dan nog wel te pruimen dat dan ook brad pitt zo aan z'n einde is en in de film ook zo'n rol krijgt.

188 minuten ook, dat nodigt niet bepaald uit. Daarnaast wel veel lovende reacties. Dat nodigt dan wel weer uit....

De overgang van de zwijgende film naar de gesproken film (en later de geluidsfilm) betekende einde carrière van heel wat acteurs en actrices (hun stem voldoet niet of ze kunnen alleen schmierend acteren), en nieuwkomers moesten zich nog aandienen. Tel daarbij op hoe in het begin de plek van de vaste microfoon alles bepalend was voor elke scène, dan krijg je een idee hoe het oude Hollywood-bolwerk wankelde en alles uit de kast moest worden getrokken om een nieuw medium tot een succes te maken.

Babylon probeert deze periode te 'vangen' en mislukt hierin hopeloos. De periode van de zwijgende film wordt karikaturaal als een grote orgie getoond, de overgang naar de sprekende film is door Singin' in the Rain al perfect verbeeld.

Dat roept de vraag op: wat draagt deze film bij? Antwoord: helemaal niks, behalve drie uur spektakel (vooral het eerste uur), oude films herkennen (en weten dat je kennis van de filmgeschiedenis tekortschiet) en genieten van een daverende slotscène die fabuleus is gemonteerd.

Dat lijkt me te weinig...