Babylon (2022)

Weer een film over Hollywood. Net zoals de boeken die over schrijven gaan niet te tellen zijn, zo is er ook geen tekort aan films die de cinema zelf als onderwerp hebben. Ik dacht dat Babylon anders zou zijn, maar nee, het is hetzelfde verhaaltje van aan de top staande en dan uitgerangeerde sterren. De karakters verdwijnen aan het eind als een schim in het donker, of eigenlijk zijn het al die tijd al schimmen: platte figuren die geen werkelijke connectie aangaan met de kijker of met een ander personage op het scherm. Sommigen zullen beweren dat dit precies de bedoeling is van Chazelle en dat zou ook best kunnen. Het probleem is echter dat je dan niet kan komen aanzetten met een film van drie uur, waarbij alle elan in het eerste deel zit. Het navelstaarderige Babylon heeft teveel pretentie en te weinig substantie, een te matig script ook, en kan zo de kijker niet blijven boeien. De pogingen om dat te compenseren, met de rijkelijk aanwezige muziek, een stuk cinema bizarro wat alludeert op Dante en een flitsende eindgeneriek, zijn opzichtig en slaan eerder dood dan dat ze enerveren. Ik vond de eerste helft prima, met een paar geweldige momenten (de dans van Margot Robbie en de over-the-top sequentie van die draaidag in het begin), maar verliet teleurgesteld over de leegheid van het geheel de bioscoop. Eén scene die ze er sowieso uit hadden kunnen snijden: dat gedoe met die slang. Wat een lompe metafoor zeg, komaan.

En wat vond ik er nou van:

Wat een geweldige, mooie, vreemde en bizarre film is dit geworden zeg. Je zou de film in 3 stukken kunnen delen. 1. Swingend, snel, humoristisch over sex, drugs en rock en roll in Hollywood. Er wordt snel in gemonteerd zonder het een chaos te laten worden. 2. Krijgen we wat meer diepgang in de karakters en de aanpassing van film maken met geluid. En het proces daaromheen. 3. Is de wat donkere deel, waarin de teloorgang van verschillende hoofdpersonen in beeld komen die maar niet meer zonder de roem kunnen leven. Ondanks de filmwereld in dit verhaal soms hard overkomt is dit echt wel een liefdesbrief zo niet een hommage aan Hollywood. Aanrader? AB-SO-LUUT!!! Maar 3 uur blijft wel een lange zit.

Schijnbaar kan dat prima gezien de keurige 3,7 en de hoge waarderingen die hij hier scoort.

Gezien het feit dat ik de film niet meer dan drie sterren kan toekennen, schijnt het toch niet echt te kunnen.

Voor jou kan het niet, voor eRCee kan het niet. Maar dat wil nog steeds niet zeggen dat het dan niet kan.

Als werkelijk iedereen die mening zou delen, ja, dan zou je misschien kunnen stellen dat het niet kan.

Nee, dat wil niet zeggen dat het niet kan, maar het wil ook niet zeggen dat het wel kan. Daarom zeg ik dat het niet *schijnt* te kunnen. Dat het niet blijkt te kunnen blijkt immers nergens uit.

Al is er maar 1 persoon die vindt dat het kan, dan kan het dus al.

Als er 1 persoon is die vindt dat ik over een huis kan springen, dan kan ik nog niet over een huis springen. Ook in 2023 is een mening nog niet een feit.

Imposant en mooi maar evengoed een beetje een mixed bag wat mij betreft.

De liefde voor cinema (einde!) en de setscenes zijn geweldig. De muziek subliem.

Maar de feestscenes en Sodom en Gomorra typeringen waren me te vergezocht en irritant. Ik begrijp eerlijk gezegd niet waarom ze daar voor gekozen hebben.

Dat is appels met peren vergelijken.

Je kunt aan komen zetten met een film van 3 uur waarin alle elan in het eerste uur zit, dat is een feit. Geen mening. Het is een feit omdat is gebleken dat genoeg mensen er geen probleem mee hadden dat het een film van 3 uur is waarin alle elan in het eerste uur zit. Ergo, je kunt aan komen zetten met een film van 3 uur waarin alle elan in het eerste uur zit.

Op ware feiten en personen gebaseerd.

Een recensie is gewoon een mening waarin je dingen 'stelt' die je vindt. Wat mij betreft kan hij hiermee niet komen aanzetten. Dat dit voor anderen niet hoeft te gelden, is vanzelfsprekend. Daarenboven lijkt de film financieel te floppen, in elk geval in de US. Ik stel voor het hierbij te laten, veel te lange discussie al over niks.

Wanneer een film begint met een schijtende olifant, dan kun je op je klompen aanvoelen dat je te maken krijgt met een weinig verheffende film. Dat is dit relaas over Hollywood ten voeten uit. Opvallend dat de korte clipjes uit “Singin’ in the Rain” zowat de enige lichtpuntjes zijn in deze rommelige film over de duistere kanten van de filmindustrie. Ik vond er weinig aan en dan is drie uur een lange zit.

Eerste anderhalf uur ongeveer erg vermakelijk. De ordinaire feesten zijn fantastisch in beeld gebracht en duidelijk het hoogtepunt van de film. Ook de hele tweede akte met het filmen van de film is genieten.

Vanaf de overgang naar de gesproken film kakt de film wel duidelijk in. Met het introduceren van het personage van Tobey Maguire volgt nog wel een korte opleving. Toch geef ik hier nog wel 4 sterren voor, alles ziet er prachtig uit en de eerste helft is gewoon ontzettend genieten.

Overtild.

Er zijn nogal wat films over de filmindustrie, dus je moet wel wat te brengen hebben als je nog indruk wilt maken met dat genre. En als je er dan ook nog een soort spektakelfilm van probeert te maken, dan krijg je ook nog eens de vergelijking met alle films uit de periode van een David O. Selznick te pakken. Kom daar nog maar eens gunstig uit.

En dat lukt Chazelle dus ook niet, of tenminste, niet bij mij. Terwijl het begin toch best ok is, even afgezien van de flauwe start met meteen maar wat pis- en poepgrappen. Maar het narratief verliest zich teveel, de speelduur is van een ongekend kontkrakende lengte, de verwijzingen zijn te vaak meh of flauw, en het einde verliest zich in een sentimentaliteit waar geen geldige aanspraak op gemaakt kan worden. Onbedoeld komisch wel dat Pitt de acteur speelt die in zijn latere dagen niet meer meekomt, en Robbie die voor steeds meer rollen te plat en te ordinair is in vergelijking met haar acteerprestaties. Dat zit wel zo dicht op de huid dat dat pijnlijk wordt, maar toch ook weer niet genoeg om als bedoeld over te komen.

In de navelstaarderij van de filmwereld kan je beter iets als Les Vampires (1915) / Irma Vep (1996) / Irma Vep (2022) opzoeken. Leuk ook als contrast - een geniaal verhaal in meerdere lagen, tegenover dit platte Amerikaanse bombast.

Een nogal hysterische en vermoeiende ode aan Hollywood, met evenveel mislukte als geslaagde scenes. De toon, vooral in de eerste helft, is erg overdreven en flauw. Gaandeweg is de mix van drama en humor wel iets beter in balans, vooral naar het fraaie einde toe, maar het akteerwerk is erg dik aangezet en er wordt buitensporig veel gevloekt, op het vervelende af. Dat de film van mij toch een ruime voldoende krijgt is te danken aan de tomeloze energie en de grenzeloze ambitie van regisseur Damian Chazelle, die hier werkelijk alles uit de kast haalt om er iets moois van te maken. Helaas vergeet hij daarbij een beetje dat een dergelijke film een boeiend plot en interessante personages nodig heeft. Beide elementen zijn hier ver te zoeken.

Gisteren gezien. Geweldige rit. Duurt wel even, maar mij geen minuut verveeld. Margot Robbie steelt de show.

Vermoeiende film, waar vooral style over substance de boventoon voert. Er was zoveel over-acting gaande, dat ik halverwege dacht dat Hans Kraaij jr. nog in een gastrol zou opduiken. En ben ik de enige die die Margot Robbie eigenlijk een ontzettende eigenaardige kuttekop vind hebben? Dat mens lijkt ook alleen maar vervelende irritante rollen te krijgen. Brad Pitt was ook weer geestdodend, want deze man is zo zelfverzekerd het lijkt wel soort mannelijke sex-robot die alles op de automatische piloot speelt.

Had het niet beter kunnen verwoorden, chapeau

Pretentieus, belerend en slechts deels geslaagd als film.

Dit was echt niet mijn ding.

Speciaal allemaal en ik vond het veel te druk allemaal en de blote borsten konden er niets aan veranderen.

De olifant was nog leuk int begin.

Maar nee, dit is niet meteen mijn genre.

De ietwat zure reacties hier (of dan toch in ieder geval op de laatste pagina) zouden doen vermoeden dat je hier met een doorsnee spektakelstuk te maken hebt. Nu kun je veel zeggen over Babylon, maar niet dat het een doorsnee film is. Het verhaal is nogal ongestuurd, curieus en, bij vlagen, absurd, maar dat is ook de charme van de film. Babylon is één grote ode aan het Hollywood van de jaren '20 en '30, maar doet dat toch op een eigentijdse manier. Groots en meeslepend, al sleept het niet iedereen mee, zo blijkt. Fijn dat dit soort spektakelstukken nog een kans krijgen.

En de slotscène kan nu al de boeken in als één van de mooiste van dit jaar.

Zoals La La Land een romantische ode was aan de musical van weleer, is Babylon een film die de magie van 'the pictures' vereert, een verhaal vertellend dat zich afspeelt gedurende de overgang van stomme film naar 'talkies' en hoe sommige acteurs daarmee omgaan.
Maar Babylon is i.t.t. La La Land veel hectischer, grootser en bombastischer, met vele personages en verhaallijnen die een tijdspanne van zo'n 30 jaar overbruggen.

De geschiedenis van Hollywood blijkt (nog steeds) een rijke bron van inspiratie. We zien studio sets, wilde feesten, opkomsten en ondergangen van sterren en het wel en wee van Hollywood in volle glorie. Het is eigenlijk een beetje afgezaagd, die meta-kijk op Hollywood. Er wordt nog wel een enorm (fictief) verhaal omheen gebouwd, maar een film over Hollywood is toch eigenlijk altijd een vorm van zelfbevlekking, ondanks dat ook donkere kanten van Hollywood aan bod komen. Die zelfbevlekking blijkt ook uit de monoloog van Elinor aan het adres van Jack Conrad (Brad Pitt) over nalatenschap, en de slot-scène waarin allerlei bekende filmshots de revue passeren als een ultieme, maar weinig originele compilatie van de meest iconische momenten.

Ondanks het afgezaagde onderwerp kan het heus nog wel een leuke film opleveren, maar helaas deed het me niet zoveel. Ik vond Margot Robbie geweldig in haar rol, Brad Pitt deed het ook niet onaardig. De rest van de cast was ook prima, maar ik kon gewoon weinig met al die drukte op het scherm. Ja, het is mooi vormgegeven en knap gefilmd, maar het is tegelijk ook een onrustige mix van drama en (flauwe) komedie die notabene met 3 uur eigenlijk veel te lang doorgaat. En die hele Manny vond ik weinig aan.

Opvallend genoeg -maar niet geheel verrassend nu ik hem gezien heb- heeft Babylon weinig Oscar-nominaties gekregen. Geen Best Picture, zelfs geen Best Actor (m/v). De kritieken schijnen behoorlijk verdeeld te zijn.
Voor Production Design en Costume Design maakt het wel een aardige kans, want dat was prima in orde.

Maarja, was dus niet mijn ding. Een 3*, alleen omdat Margot Robbie wél van het scherm spatte en er enkele aardige vondsten inzaten.

Dat over de top feestje in het eerste half uur van de film deed me even vrezen voor weer zo'n vermoeiende The Wolf of Wall Street-achtige vertoning waarin we dat een groot deel van de film te zien zouden krijgen. Goddank is daar uiteindelijk geen sprake van, ook al is Chazelle in al zijn ambitie uiteindelijk maar zelden subtiel. Hij is een veel te kundige filmmaker om je van scène tot scène niet te onderhouden, en na drie uur heb je ook echt wel het idee wat gezien te hebben, maar uiteindelijk is dit toch niet echt een samenhangende film geworden, zelfs niet qua toon.

Hoe indrukwekkend de hele aankleding de film ook is, met ook veel energie en fantastische muziek , je krijgt uiteindelijk wel het gevoel dat de personages er maar wat bekaaid vanaf zijn gekomen. Door de ogen van sympathieke personages had dit echt een mooie film kunnen worden. Helaas zijn het er te veel en verdwijnen ze allemaal enigszins naar de achtergrond. Hoewel Calva, Robbie en Pitt nog best wat schermtijd krijgen weet alleen Pitt nog wat van zijn rol te maken. Aan een rol als deze zie je dat Robbie toch wat overschat is, ook al is ze verre van een slechte actrice.

Door het gebrek aan goede personages en hun verhaallijnen heeft het laatste deel van de film uiteindelijk niet de dramatische impact waar Chazelle voor gaat. Ja, het einde is met uitzondering van die totaal onnodige montage van beelden uit legendarische films fantastisch, maar over het algemeen weet het laatste bedrijf maar weinig indruk te maken. Dat gedeelte met Tobey Maguire leek wel uit een totaal andere film afkomstig. Uiteindelijk zijn veel van de beste scènes dan toch vaak afkomstig uit het minder serieuze gedeelte van de film.

Gelukkig dat de film zo fragmentarisch is. Dat maakt dat er voldoende leuke scènes in deze soms erg vermoeiende film zitten. De filmcamera die gehaald moet worden om een filmscène af te ronden bijvoorbeeld, of de scènes rondom de erg leuke rol van Tobey Maguire bijvoorbeeld. Verder duurt de film gewoon veel te lang, en zijn bepaalde rollen gewoon vervelend (Brad Pitt speelt weer vrijwel dezelfde overdreven rol als in Once Upon a Time in Hollywood, en Margot Robbie is weer eens gecast als lekker gestoorde jongedame). Ook de hele lange intro van een van god losgezongen feestje is gewoon strontvervelend omdat het allemaal al veel vaker is gedaan en meer over komt als ‘kijk mij eens edgy zijn’.
De film heeft ook bij vlagen de neiging erg pretentieus te zijn. Dat wordt het laatste kwartier wel erg pijnlijk. Dat we flashbacks krijgen naar gebeurtenissen eerder in de film, die soms nog geen twintig minuten daarvoor gebeurd waren, is nog tot daaraan toe. Dat de regisseur vervolgens meent dat hij een één of ander allesomvattend meesterwerk heeft afgeleverd over de Hollywoodgeschiedenis, en het zichzelf permitteert om een extreem pretentieuze montage van allerlei oude en nieuwe filmfragmenten in de film te stoppen slaat echt alles. Ik kan er bijna bewondering voor hebben hoe schaamteloos het is..
Maak gewoon een mooie film over de vroege hoogtijdagen van Hollywood, of de gevolgen van overgang naar de geluidsfilm, maar hier wordt wel echt te veel hooi op de vork genomen.

In Babylon reist regisseur en schrijver Damien Chazelle ver terug naar het verleden en toont Hollywood in de jaren 20. Het tijdperk dat de stomme film hoogtij viert maar de overgang van de stomme naar de geluidsfilm aanstaande is. De aftrap omponeert. Een wervelend begin dat de kijker samen met het kleurrijke personage Nellie LaRoy (Margot Robbie) op een decadent feest doet belanden. Een spektakel van kleur en geluid. Een audiovisueel hoogstandje dat vele minuten duurt. Fantastisch geënsceneerd. Echt een heerlijke scène.

Knap ook hoe in die werveling van kleur en geluid een glijdende helling voelbaar is die een ieder ongetwijfeld zou kunnen opmerken maar die liever wordt weggedanst, weggesnoven en weggedronken. Men leeft in een sprookjeswereld en de eindigheid van een periode wordt liever met losbandige zwelgpartijen en hooghartige nonchalance bedekt.

De evolutie van stomme film naar geluidsfilm loopt parallel met de ontwikkelingen in de levens van de personages. Hollywood is in deze film een plaats waar voor sommigen dromen bewaarheid worden. Voor anderen is het een plaats van wreedheid en onbarmhartigheid. Een plaats die mensen zonder enig gevoel van medeleven verguist en afdankt. Een plaats waar vergane glorie welig tiert en waar jong talent de illusie heeft dat hun roemrijke dagen nooit zullen verglijden.

Een achtenswaardig acteerensemble geeft vorm aan de decadentie, aan het succes en aan het verval. Brad Pitt in een prima rol als een dronken filmgrootheid en kassamagneet die in het wereldje wordt gevreesd en hooggeacht. Margot Robbie als opkomend sterretje die van een tomeloze energie is voorzien. Sidney Palmer als trompettist die furore maakt maar net als de meeste figuren in Babylon desondanks te maken krijgt met vernederingen. Om roemrucht te worden en te blijven, moet altijd een prijs worden betaald. Die prijs is vaak erg hoog en confronterend en inwendig invretend maar is wel weer goed voor het zelfinzicht.

Een heus verhaal ontbreekt. De film bestaat uit een mozaïek van momentopnamen en springt van het ene personage naar het andere, van het ene feest naar het andere en van de ene filmset naar de andere. Het is een fascinerende mix aan indrukken en verhaallijntjes. De terugblik naar het oude Hollywood van de jaren 20 met de doeltreffende naam Babylon is een fijne ode aan chaos, excessen, de schoonheid van de filmkunst en aan de markante malloten die filmkunst creëerden.

Babylon is een heerlijke brij aan indrukken. Ik heb genoten.

Wat een complete bagger was dit. Drie uur naar niets zitten kijken. Het eerste uur is een soort LSD trip (denk ik) waarbij continue van het ene verhaal naar het andere verhaal wordt gesprongen met als hoogtepunt een film set waar ongeveer 100 films tegelijk worden opgenomen. Regisseur probeert er een perverse woke film in de jaren '30 van te maken. Niets voor niets dat er iemand opstond en deze overgewaaide perversiteiten en perverselingen uit Berlijn schopte tien jaar later.

Dan dat stuk met Tobey Maguire, man man man. En als hoogtepunt hebben we Eric Roberts, lol

Historisch correct of niet, het zal me echt een worst wezen. Slecht, slecht en nog eens slecht.

Vreemde film die ik helaas niet goed kan noemen.

Acteurs waren wel goed

1:45 was genoeg geweest voor deze film

2,5*

Pfffffffff effe bijkomen. Was het boeiend ja, is het aan te bevelen jazeker, Maar het is ook veel, heel veel. Al na het eerste half uur zit je knock-out in je stoel van de beelden en die sneltrein gaat door, iets langzamer maar niet heel veel. Het had wat mij betreft af en toe een tandje langzamer gemogen want zoals zo vaak, less is more. Maar toch een visueel plaatje dat je gezien moet hebben. Drie hoofdpersonen met elk hun verhaal die samen en apart een stukje filmgeschiedenis vertellen.

Ik ben deze film helemaal blanco ingegaan. Het decadente feest dat zowat een half uur doorgaat, zegt mij niet zoveel: seks en drugs in Hollywood, we hebben het al zo vaak gezien. De film doet wel zijn naam eer aan, aangezien Babylon in de Bijbel staat voor de stad van goddeloosheid en verderf, de stad die in de Openbaring door God wordt veroordeeld. Het blijft maar duren en ik dacht nog: wat is hier de bedoeling eigenlijk van?

Maar dan kwam eindelijk de openingstitel in beeld, en dan ging ik er eens goed voor zitten. De scènes op de filmset zijn best grappig. Het gaat er blijkbaar erg chaotisch en toe en er vallen zelfs dodelijke slachtoffers tijdens het filmen, wat in die tijd waarschijnlijk wel eens voorviel. Het tempo is erg hoog en de muziek aanstekelijk.

Diego Calva speelt zijn rol ingetogen. Brad Pitt is zoals altijd leuk om bezig te zien. Hij speelt eigenlijk in elke film dezelfde rol, of misschien gewoon zichzelf? De vuilgebekte Margot Robbie met haar "fuck" en "shit" elke drie zinnen past niet helemaal in het tijdsbeeld. Ze oogt en handelt ook te modern voor de jaren 1920. De jaren '20, en later ook de jaren '30 en '50, worden verder wel goed weergegeven. Vooral aan het einde van de film als Calva met zijn familie in L.A. aankomt en even later in de bioscoop als de camera langs het publiek rondgaat.

De overgang van de stille films naar de 'talkies' wordt met de nodige humor weergegeven. De scènes die telkens opnieuw moeten worden opgenomen, de stuntelige manier waarop Pitt zijn tekst opzegt, het publiek dat onbedoeld in de lach schiet, terwijl hij achter de coulissen staat toe te kijken. De verwijzing naar Singing in the Rain wordt wel dik aangezet als Diego Calva in de bioscoop zit te kijken naar die film.

Dit 'rise and fall' verhaal van de twee hoofdrolspelers gaat ondanks de lange speelduur van Babylon nogal abrupt, en had wat meer uitgediept kunnen worden. Ik leefde maar weinig mee met Jack (Pitt) en Nellie (Robbie). Toen Jack rustig naar zijn hotelkamer liep en zelf een einde aan zijn lijden maakte, had ik iets van: oké, dat was het dan. En Nellie wandelt gewoon weg en haar zien we niet meer terug. We weten dus niet hoe zij aan haar einde komt.

De flitsende beelden die de kijker aan het einde in de bioscoop worden voorgeschoteld met de woorden van Jack in de herinnering: "I want to be part of something larger than life!", laten beelden zien van diverse bekende films: Singing in the Rain, Psycho, Jurassic Park, The Matrix... Dat ook Avatar ertussen zit, zegt wel veel over wat men onder grote cinema verstaat maar goed. Hoogstaande cinema is een subjectieve ervaring. Maar om films die in de toekomst nog gemaakt moesten worden in een film te steken die zich afspeelt in het eerste deel van de 20ste eeuw, dat vind ik wel een beetje een anachronisme .