Logboek

Dit is zo'n typische horrorfilm die je OF te zwak vindt en dan heel laag waardeert OF wel te pruimen en dan op 2,5 à 3 uitkomt. Ikzelf dacht zelfs een poosje aan 3,5, maar daarvoor is het laatste half uur me te mak. Maar ik hou wel van het verhaal achter alles, de legende met vermeende hekserij en dan de vloek, en het tot uiting komen bij het verlies van de laatste melktand. En hoe Kyle als kind als vermeende moedermoordenaar werd aanzien. Er zit wél een wat betere film in.

Wat het horrorgenre best leuk maakt, is het spelen rond zin en waanzin, tussen realiteit en fantasie, en door wie en in hoeverre wordt meegegaan in de onwerkelijke gebeurtenissen. En daarrond speelt Darkness Falls wel aardig. Vandaar dus toch gewoon 3* van me.

stem geplaatst

Er rollen koppen in deze film! Hier geen vertelsel van de Twaalf Werken, maar een herwerking van de stripreeks Hercules: The Thracian Wars. Wat zo vermoed ik sommige kijkers wel heeft ontgoocheld door het gevoel te krijgen dat het een onvoldoende weergave is van het klassieke verhaal. Ik vond vooral de gevechtsformaties en uiteraard de mythische wezens zoals Cerberus, Centaurs, een leuke onthulling rond de Hydra, de Nemeïsche leeuw, ... leuke voer. Voor enig verhaal kijk ik dit soort films niet, want daarin inleven lukt me minder. Maar het geheel was best vermakelijk en dus de volle 3* van me.

En ze zitten misschien niet allevier meteen in hetzelfde vaarwater, maar ik plaats deze vier films als volgt in m'n persoonlijke volgorde:
1. 6,0 op IMDb, 2,76 op MM : Hercules (2014) met Dwayne Johnson
2. 5,8 op IMDb, 2,82 op MM : Clash of the Titans (2010) met Sam Worthington
3. 5,2 op IMDb, 2,58 op MM : Conan the Barbarian (2011) met Jason Momoa
4. 5,7 op IMDb, 2,71 op MM : Ben-Hur (2016) met Jack Huston

Pontius Pilate still washin' his hands
The world don't wanna be saved, only left alone

Djeezes... wat was deze gejaagd door de wind. Eerlijk, je wilt vooral het wagenrennen zien, en daar krijg je hier veel te weinig van. De rest van het verhaal leest natuurlijk als een paar Bijbelse (vergt blijkbaar hoofdletter, zo ook T(h)ora, Koran, ...) parabels. Twee broers aan weerszijden van een kamp, schuld en boete, oorlog en geen vrede, grote verwachtingen, 5 (geen 12) jaren als een slaaf, een mini-stukje The Passion of the Christ startend in de Garden of Gethsemane, ...

Je leert dat 1 Romein zo'n 20 Joden (hoofdletter, want hier als volk en niet als religie) waard is, dat de zeloten (kleine letter ditmaal, want slechts een stroming, al zie je het overal met hoofdletter) fanatieke dwepers waren en uiteindelijk rond 66-70 n.Chr. de Joodse opstand (JO I) ontketenden, ... Afijn, je steekt er wel het één en ander van op, maar het passeert allemaal in net iets te veel sneltreinvaart. Een beetje zoals in die Train of Consequences:

No horse ever ran as fast
As the money that you bet

Wat mindere Godzilla-film vind ik deze toch. De meer T-Rex dan Godzilla zaait dood en verderf. Er moeten wel honderdduizenden tot miljoenen slachtoffers gevallen zijn, maar je krijgt er amper te zien, Emmerich heeft er dan ook meer een zoveelste rampenfilm dan monsterfilm van gemaakt. Leukste scène is wanneer de eieren uitkomen, maar dit doet het nog meer als een telg uit de Jurassic Park reeks dan uit de Godzilla/Gojira franchise aanvoelen. Door veel herhaling van zetten voelt de film ook wel te lang aan, hij gaat ook zeer vlotjes boven de 2 uur. Wel leuk om de voormalig WTC-torens nog eens te hebben gezien. Gek genoeg werden deze niet neergehaald bij de ravage en razernij. En Matthew Broderick's puppy-ogen komen in dit soort film ook wat minder tot z'n recht.

stem geplaatst

Wat gek hoe kort deze film is. Dit soort epische fantasy films gaan doorgaans vlotjes boven de 2 uur, zolang ze geen Lord of the Rings heten. Niet dat dit mij hoeft, gewoon een verrassende vaststelling.

Dit type verhaal ligt me niet zo, maar ze hebben er wel een puike cast voor bijeen geraapt (zelfs ene Mads Mikkelsen ) en enkele mythologische figuren zijn wel eens leuk om te aanschouwen, zoals een Medusa, Pegasus, een berijdbare schorpioen, de vleermuisachtigen, onderkruiper Hades en de Kraken. Wat maakt dat ik het allemaal nog wel vlot verteerbaar vind.

Omwille van het best mooi in vorm gegoten geheel wil ik er nog wel 3* aan kwijt, al zit ik eerder op een 2,75. De ene 3 is de andere niet, bij Toutatis!

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

2e film met Erika Eleniak vandaag. Daarnet nog E.T., nu deze Under Siege. Zoek maar vooral niet op hoe ze er vandaag de dag uitziet (beide armen vol tattoos bvb).

Tussendoor zag ik ook een B-(of is het C?)film met Bruce Willis (Detective Knight: Rogue), meteen enigszins de (aanleg)brug leggend naar een actiefilm als deze. Gelukkig is deze wel een pakje beter. Zonder dat ie zelf al te hoogstaand is. Ze hebben wel een zeer uit de kluiten gewassen bad guys cast voor deze kunnen optrommelen, zeg. En de kok... die maakt er een potje van! Don't mess with the cook als je op zee bent! LL Cool J zal dat wat later in de 90s beamen!

Trick or Treat? MTF!

Dan toch maar bekeken via BiliBili, en dan hoor je Bruce tegen een schaakmeester zeggen: "go learn a real sport" en daalt ie nog een stuk verder in m'n achting.

Nog maar eens een film badend in het Halloween sfeertje. Wat dan misschien verklaart waarom iemand met het mastker van een griezelige (weer?)wolf zonder argwaan zo maar het politiekantoor binnenwandelt? Edoch... Aan het slot is er wel nog coole actie op meerdere fronten. Al te goed was dit zeker niet, maar heb toch al slechter gezien.

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

Nog behoorlijk. Misschien net te weinig voor een 3,5, maar toch zeker dikke 3 van me. Frisse aanpak van dit soort thema films, met fikse dosis humor. De kracht zit hem nog vooral in het aftoetsen wie van de twee nu eigenlijk de bezetene is. Wel jammer dat het wel wat gespoild wordt.

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,0 sterren

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 2,0 sterren

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 2,0 sterren

Hey, Antwerpen. En aandacht meteen ook weer weg, want deze film kan zich overal afspelen.

Dit soort B-films zijn vaak zeer ingezoomd gefilmd. En één bepaalde scène wordt vaak een kwart tot halve film gerokken. Veel gepraat en rond de pot gedraai ook. En vooral, niet boeiend.

Jammer van dat laatste half uur, want tot dan meer dan de moeite. Er is ook een foutje gelopen in de montage denk ik, want we zien plots onbedoelde (ja, toch? ) beelden van een laconiek shoppende Russell Crowe terwijl diens vrouwlief al urenlang elk moment kan gaan bevallen, hij nog maar pas van z'n taak ontheven werd na vele uren onafgebroken op scherp en de man(nen) die hij heeft proberen door de hel te loodsen voor hun leven liggen te vechten. Maar goed, gegeten en gedronken (iemand iets hebben van Starbucks?) moet er ook worden, uiteraard. En dan op goed en wel 1 minuut haast Crowe zich van de supermarkt naar de legerbasis, om daar de basketbal wedstrijd te verstoren nog aan toe! Nee, dit hele einde haalde zo de hele film onderuit. Maar goed, dit povere slotakkoord wil ik door de vingers zien, want de rest van de film was wel stoer en cool, een 3,5 waard.

Hoe kan je een film rond racen zo onrealistisch brengen als ware het een SuperBowl tweestrijd? En ok, ze maken er een trio van, omdat de onzekere rookie de hulp kan gebruiken van een ouwe rot. Maar dan nog... al de rest is blijkbaar louter opvulling zodat de racebaan niet zo leeg zou lijken.

Ook naast de baan is er een driehoeksverhouding, en trekt de jongeling aan het korte eind. Dus komt er wat psychologisch oplapwerk en gek race- en crashwerk aan te pas om het verhaal binnen de normen van Hollywood te laten passen. Zoals zelfs beide heldhaftig de race staken om hulp te bieden vooraleer eender welke hulpdienst te hulp schiet (dit terwijl in IndyCar of vroeger Cart om het minste cautions worden ingeroepen) en met twee samenwerken om links en rechts nagenoeg het hele veld tegelijk in te halen (what the... wie bedenkt zulke dingen?). Was het nu nog een film geweest rond Mario Kart of zo...

Wel nog leuk om de bolides en wat racebeelden. Maar als verhaal zowel als het in beeld brengen van autoracen als sport enorm teleurstellend. Echt een rommeltje van jewelste.

Nog een best aardige film rond een interessante zaak. Gek hoe het geslacht zo bepalend kan zijn voor de kijk op zulke zaken. Wat zowel in de volksjury als in de publieke opinie tot uiting kwam.

Ik heb voor de volledigheid ook de Netflix-documentaire errond bekeken (de miniserie is voor later). Die kerels hadden spraakmakende advocates, en de zaak kwam op TV, kort na de Rodney King zaak met rellen tot gevolg. Destijds dus een heel mediacircus errond. Daar wordt wel meer de focus gelegd op moord uit financieel gewin dan om de jarenlange verkrachtingen en mishandelingen. Daar werd aanvankelijk ook zeer weinig geloof aan gehecht. Heel gek ook hoe groot het verschil is geweest tussen hun eerste (nietig verklaarde) rechtszaak en de tweede.

Via die weg kom je ook veel meer te weten over psychiater Oziel, wat voer is voor een film op zichzelf. Je ziet ook hoe jongere generaties en social media deze gebeurtenissen weer een heel andere kant uit hebben gestuurd en hoe de publieke opinie dus ook wat keerde. En tot slot hoe beide broers op hun manier worstelen met schuldgevoelens, vooral ten aanzien van mekaar. De docu vind ik uiteindelijk wel net iets sterker nog dan deze film. Benieuwd naar de miniserie...

Als kind en jongeling deze vaak gezien, maar nooit door de ogen van een al meer doorwinterd man. 'k Had me verwacht aan een oubollig kitscherig iets, maar ben toch best verbaasd. Aardig kabbelend verhaal, fraaie iconische liederen (een pak meer dan ik me herinneren kon), bij momenten mooie beelden, leuke vrolijke humor, en het contrast tussen de militaire opvoeding van Von Trapp en het speelse eigenzinnige karakter van de zingende non die niet luistert naar de naam Sœur Sourire:
"Hadden ze in het klooster ook zoveel last met je, Fräulein ?"
"Oh, veel meer, meneer."
"Ze hebben uniformen."
"Dwangbuizen, ja."
Heerlijk hoe Maria niet op haar kuise mondje gevallen is.

Wel meer films die spelen rond dit soort contrast van mekaar uiteindelijk aantrekkende tegenpolen. Ik denk bvb. maar aan de originele Yours, Mine and Ours uit 1968 of de remake uit 2005. Maar het is uiteraard ook een soort van modern Assepoester verhaal, Nanny McPhee (ook al uit 2005) heeft er ook veel van weg, en herinner me nog wel zulke films. En ook een veelvoud aan films waarin de kinderen van een weduwe of weduwnaar een andere partner voor hun ouder wensen dan diegene die het lijkt te gaan worden, en er alles aan doen om het zo te sturen.

Anderzijds vermoed ik wel dat er enige nostalgie meespeelt dat deze me zo bevallen kon, want m'n kinderen vonden er maar niets aan. :/ Dit terwijl ze wél dol waren op Wonka bijvoorbeeld. De lengte van 2u45' helpt er wel niet zo aan, toch nog zowat 50 minuten extra vergeleken bij die Wonka en dik een uur meer dan vele andere. Van mijn part had de Sissi-achtige grandeur van het galabal en zo eraf gemogen.

Edoch, deze film ontroert, vertedert (ik word des te warmer van die soort platonische liefde), heeft prachtige lessen te geef, nog een aardig stukje drama in de laatste act, én gebaseerd op ware feiten (altijd gedacht dat het louter fictief was), ... Ik doe zeker ooit nog een poging, als ze paar jaartjes ouder zijn. Op dit moment kan dit nog altijd bij leven en welzijn van Julie Andrews, die alvast 2 van de 7 kinderen uit de film (RIP Charmian Carr, Liesl en Heather Menzies, Louisa) heeft overleefd.

Smartness is one thing, motherhood is an other, Mr. Cowboy.

Op zich een leuk uitgangspunt, de discrepantie tussen het Wilde Westen te Arizona en het al fel gemoderniseerde New York. Maar de vrouwen in deze film, oh boy... We leven inmiddels natuurlijk in heel andere tijden, nagenoeg 6 decennia later, maar hoe onderdanig ze zich hier opstellen, dat is toch weer wennen. Al heeft me dat sowieso wel vaker gestoord in prenten met Clint Eastwood, hoe vlot de vrouwen zich in films met hem aan de voeten van de man gooien, en niet in het minst de zijne. Wat een vrouwen wel in deze film... Susan Clark, Tisha Sterling, Melodie Johnson, Betty Field, (en dan nog een paar uit die danstent), ... Toch wel een beetje de Grand Cru. En Eastwood was een beetje de Ruben Van Gucht avant la lettre.

Maar dus, al dat hoog-libido-vrouwengefladder leidt 007-gewijs nogal af van het verhaal. Maar blijkbaar zoals het de toenmalige macho man betaamde wat eigen aan die tijd? De slotactie mocht er trouwens wel wezen, maar algemeen genomen toch maar een doorsnee film, en me vooral wat te veel gestoei, geflikflooi, gesmos, ... Gelukkig maakt het conflictueuze tussen de aanpak in Arizona en die in New York nog wat goed. Al moet de film het ook vooral daarvan hebben, en dat blijkt uiteindelijk toch iets te mager.

Duelleer-toernooi, de wereldbeker avant-la-lettre. Geen VAR om na te kijken of iemand in buitenspelpositie te snel z'n wapen trok. Hier en daar wat matchfixing. En als je denkt "die is eraan", better think twice. Pas helemaal belachelijk was de scène waarin Cort er staat te wachten op een tweede kogel en de ander (ondanks half dood) hem niet kan raken, zelfs al neemt hij z'n tijd om te mikken. Wie aan zo'n toernooi meedoet, werd toch geacht een revolverheld te zijn. In feite was GEEN ENKEL duel spannend, telkens won de te verwachten held of antiheld. Uiteraard nog met een subplotje van een voormalig kind dat zijn/haar vader te wreken heeft, zoals in wel meerdere westerns..

Leuke cast wel, wat de film nog wat redde voor me. Het schietgrage Wilde Westen, het zal sowieso nooit m'n genre worden, maar zo nu en dan steekt er wel eens een toppertje tussen. Maar helaas pindakaas, voor The Quick and the Dead is dit niet weggelegd voor me.

stem geplaatst

stem geplaatst

Oh... ook deze is van de hand van de heer Nolan, zie ik. Jaren geleden zag ik zowel de originele Noorse prent als de remake, me er helemaal niet van bewust door wie deze geregisseerd werd. Ik vond ze uiteindelijk beide nagenoeg even goed. Zou heel graag de originele nu ook nog eens willen herbekijken, want wat blijft het toch een heerlijke politiethriller met sterke karakterschetsen.

Ik zag deze film zonet voor het eerst, en tot enkele dagen geleden wist ik niet eens van diens bestaan af. Hoe een film met zo'n prestige me zo lang aan het oog is kunnen ontsnappen? Dat moet haast wel magie zijn. De film is ook zeer de moeite, al had ik wat moeite met het net iets te lange middenstuk. Een kwartiertje minder ware niet slecht geweest. Maar films met plottwisten, altijd leuk. En in de goochelarij sfeer, nog beter. Misschien een tikkeltje te oubollig naar m'n zin, maar dat is kwestie van smaak. En 't moest zich nu eenmaal in het Tesla tijdperk (niet de wagens) afspelen.

Het meta-aspect van 'een regisseur is als een goochelaar', die de kijker beetneemt en een illusie opvoert. Mja. Dat klopt an sich wel, maar wat meer fuzz dan nodig. Maar verder heeft deze film echt wel heel veel in huis om me te bekoren. En 'k wil hem stiekem eigenlijk al opnieuw zien. En The Fly ook ineens nog een keertje.

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

De regisseur doet z'n naam eer aan, helaas niet figuurlijk maar letterlijk. De gore Verbinski. Heel lang voel ik bij deze film een hoog Shutter Island gehalte. Cinematografisch wel in orde, en boeiend sfeertje, maar verdere uitwerking laat voor mij toch wel te wensen over. Dat staat als een paling... euh paal boven water. Een 3 is misschien net wat te weinig, maar de 3,5* die ik er aan geef, is uiteindelijk toch maar met de hakken over de sloot. Had op het eind van de film vooral wat het gevoel bij aanvang blij te zijn gemaakt met een dode vis... euh mus.

Wel nog interessante uiteenzetting met oog voor tal van details die me niet waren opgevallen:
The REAL Horror of A Cure for Wellness

En overigens nog een bijpassende song:
Megadeth - Family Tree

Wat een mooie les in nederigheid en nietigheid! Zo, kwam die even binnen, zeg. Helaas heeft Murphy een wat kwalijke reputatie opgebouwd doorheen de jaren. Toch is hij de geknipte man voor deze rol die de mix houdt tussen komedie en drama, transformerend van bekken trekkende brulaap zoals we hem kennen tot een volledig neergedaalde rust vindende nagenoeg terminale patiënt. Zeer mooie beeldspraak ook in deze film, en hoe het een thema als dementie verwerkt. Echt krop in de keel en tot tranen toe bewogen op het eind, en dat bezorgen me toch maar weinig films. Hoe jonge Jack tegen volwassen Jack staat te praten, doet je wel wat reflecteren over je eigen levensloop.

Deze film doet me ook zo denken aan m'n favoriete song Larger Than Life van Sonata Arctica. Enkele passages daaruit:
I climb up on the stage
Wearing an old man's face
I've said those words a thousand times
To get here took its time, I forgot to make a life
Between the scripted ones I knew
When admiration grew I was only loved by few
We all shall one day become what we play
The marvelous, magical, bewildering array
Of trees and stones as we work our way up
When life becomes a play
And I don't know the role I'm cast
It's all wrong
I will fall
Deeper into the role written in a drunken haze, it seems
By the Shakespeare in me
I lived half a century aboding deep in vanities
Am I now wise, when I've learned all the traits
Of a fool?
The mirror now cries
Ageless mask fades to true life
To taste the immortal grace
I lived the role I played
Alone in a golden cage
I climb down from the stage
Remove the young man's face
And underneath reveal a sage
"Young man, you play my role
Breath life into that soul
Prepare to live a thousand lives"
Now when you think it's all over, you find love
A flower starts to bloom, a chapter starts anew
The greatest moment in life
Mirror still lies, time's a cruel, silent landslide
It builds you up within, destroys the shell you're in
And everything will fall into place

Ze kunnen deze film haast niet beter samenvatten... Wat mij betreft een enorm positieve verrassing.

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

stem geplaatst

Ik weet dat deze gebaseerd is op ware feiten en het dus effectief om een diep religieus iemand ging, maar het was me toch te zeer aanwezig doorheen de film. Los daarvan waren de gesprekken tussen ontvoerder en ontvoerde wel boeiend, maar het verhaal zoals in de film gebracht leent zich toch meer tot een documentaire vanwege toch wat te weinig om het lijf.

Nu, wat de ware feiten betreft... maak het maar mee. Dreigen de dochter wat aan te doen opdat de moeder zou zwichten zich te laten aanranden, vanuit een verstoord idee rond liefde. En dat 53 dagen lang. Uiteindelijk vind ik die documentaire wel een iets completer beeld geven dan wat je meekrijgt van de film, ook al zit deze dan vol domme beelden en ingesproken door een AI stem.

Zeker de aftermath van hoe de rechtszaak verliep had wel nog een meerwaarde. En zo leent dit meer complete verhaal zich in feite wél tot een heel wat beklijvendere film. Maar met alle elementen er meer in verwerkt, zowel voorbereiding, daden zelf als de nasleep. Conclusie: een enorm onbenut potentieel.

stem geplaatst

stem geplaatst

Hey, weird. 'k Vond deze derde uit het drieluik zowaar terug leuk, zoals de eerste en nadat de tweede me zo misvallen was. 'k Had hem graag met mijn cijfer boven de 2,50 getrokken, maar helaas. Zo laag verdient deze film toch niet. Alleen die tweede film had me echt niet gehoeven. En voor mij haalt deze derde het nipt van de eerste uit het drieluik, de humor is doorgaans net iets stijlvoller. Ik waardeer ze dan ook als volgt:
3,5*(-) ofte 6,5 - Meet the Parents
2,0*(-) ofte 3,5 - Meet the Fockers
3,5*(=) ofte 7,0 - Little Fockers

(reactie op ander bericht)


En toen kwam 2026...

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 2,5 sterren

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

Wat gek. Jaren geleden gekocht op DVD en eens proberen kijken en moet er amper naar gekeken hebben, want herinner me er nagenoeg niets van. 'k Weet wel dat ik toen dacht "pfff, is dit het dan?" Ik kon me er gewoon niet doorheen worstelen. We zijn nu zowat 20 jaar later en oké, het blijft een nogal onzinnig misdaadverhaal, maar wat hou ik van de stijl waarin het verpakt zit. Ik ken de comics niet, maar dit doet het ongetwijfeld alle eer aan.

Wel moet ik tegelijk toegeven dat na ongeveer 1,5 uur film m'n aandacht nagenoeg opgebruikt is. Het blijft qua verhaal ergens te veel gekronkel en gepalaver, maar het over-the-top visuele is om van te smullen. Nu ja, ook wel bruut en sletterig, waar ik minder voor te vinden ben. Al past het in het geheel van dit neo-noir comic wereldje. De hele film doet ook wel nogal Pulp Fiction achtig aan. Had hier ook een meer beklijvend verhaal bij gezeten, het was zeker een kandidaat voor 5*. Nu zit ik wat op de wip tussen 3,5 en 4, maar omwille van het aparte karakter én tevens een geweldige cast, slaat de balans toch door naar rechts. Eentje die je toch echt eens (goed) gekeken moet hebben.

Play in Vlaanderen zond voorbije weken enkele Superman-films uit en dus pikte ik ze stuk voor stuk mee. De eerste twee met Christopher Reeve passeerden eerst de revue (III en IV lieten ze maar voor wat ze zijn) en beoordeelde ik met 3 en 2,5 in m'n sinds vorig jaar bij gaan houden privé-bestand. Uiteraard zag ik deze films ooit wel al, maar zodanig lang geleden dat een herziening zeker geen kwaad kon, want inmiddels ben ik toch een heel ander film-mens geworden.

Deze Superman Returns krijgt maar een gelijke waardering dan Superman II en dus verwachtte ik me aan niet al te veel (kan me niet herinneren of ik deze ooit al zag, flarden ervan zeiden me wel iets), maar hij heeft me toch wel positief verrast moet ik eerlijk bekennen. Wat deze film nog het meest nekt, is de toch wel net iets te lange zit. En het blijft natuurlijk dat sullige Clark Kent typetje die zich af en toe met rode cape en in spandex pakje uitdost. Maar globaal toch een redelijke superhelden-prent en Superman-reboot.

Man of Steel van nog 7 jaar hierna beoordeelde ik overigens met 4*.

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 2,5 sterren

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

Sterk en zwaar dramatisch waargebeurd verhaal, en uiteindelijk een onderhoudende film erover. Mogelijks zou ik deze 20-30 jaar geleden wel nog 3,5* uitgedeeld hebben, maar hedendaags is hij me vooral wat aan de lange kant. Krijgt wel nog steeds een voldoende van me, al was het maar om de psychologische aspecten die aan bod komen.

stem geplaatst

De film beklijft niet de volle 90+ minuten, maar 'k vond hem toch zo sterk als een Cube destijds, en het is een tijd geleden dat een film rond dit thema dit voor mekaar kreeg voor me. Van Fermat's Room, eigenlijk.

Wat me wel enorm verbaast, is hoevelen deze film geen horror vinden. Er heerst dan toch echt een verkeerd beeld over wat horror inhoudt, meen ik. Dit is weldegelijks een psychologische horror film, de hoofdrolspelers worden geterroriseerd door maniakale geesten. De spanning bij het oplossen van de puzzels is inderdaad thriller, maar het angst inboezemen, laten herbeleven van trauma's, claustrofobie, de sterfscènes, ontberingen, ... dat is toch allemaal wel horror. Blijkbaar leeft een beeld dat er enkel van horror kan en mag worden gesproken als er ledematen afgerukt/gezaagd worden, gezichten en/of lichamen in twee gespleten worden, darmen er uit komen gebengeld en vooral liters bloed vloeit? Dat is gewoon ander soort horror. Maar deze kan je gerust onder torture horror plaatsen zoals bv. de Saw- en Hostel-reeksen, maar dan wat minder gory.

Door de leuke en zeer verscheiden ingerichte kamers waar ze doorheen moeten, heb ik de film uiteindelijk 4* gegeven. Toch nog een half puntje extra voor de creativiteit die hierin werd gelegd. Wel vind ik het een wat ongelukkige keuze om de film te laten starten zoals die doet. Dat neemt al meteen bepaalde spanning weg. Dat belet onder meer toch dat ik niet voor 4,5 ga. Maar zeker eentje die ik wel nog eens herbekijken ga.

Monster-in-Law maar zeer over-the-top mensonterend. Met dan nog een smerig religieus sausje erover (plaatst religie ook totaal niet in een mooi daglicht), en wat racisme-gedoe... Nee, echt wel barslecht, dit. Geen horror, wel horribel.

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

Een 2-tje voor dit beestje niet uit het zeetje.
Maar dus een haai in het moeras, ja dat is kras.
Een beetje zoals Jaws die de straat doet.
Aan ledematen en rompen doet hij zich te goed.
Hem aangeboden door plaatselijke rednecks.
Waaronder enkele mooie en dus net-niet-seks.
Want dat beest dat het verstoort.
En dus jongen en meisje overboord.
Nog behoorlijk popcorn-vermaak.
En gelukkig schieten ze niet meteen raak.
Maar uiteindelijk wordt ie dan fijngemalen.
En komen ze de snoodaard in boeien ophalen.

stem geplaatst