Turist (2014)

De man als loser, vrouw als bitch. Het dilemma (man rent weg voor lawine en laat zijn gezin in de steek) mag er zijn, maar de regisseur maakt zich er te gemakkelijk van af. Zoals de zogenaamde redding van de vrouw op de berg. Te simplistisch gebracht. De film is verder aan de trage en saaie kant.
De bus scene aan het eind slaat nergens op. Toch zitten er een paar mooie scenes in zoals de huil scene en het verdriet van het gezin samengebald in een mooi shot.

Onevenwichtige film.
De mooie plaatjes laten deze film nog net naar de positieve kant overhellen. Prachtige geabstraheerde shots die soms wel in studio opgenomen lijken. Altijd in het ijle licht.

Het drama laat echter te wensen over. De acteurs lijken gevangen in een strak keurslijf en lijken ook nergens oprecht. De vrouw lijkt wel een kat en muis spel te spelen. Enerzijds terecht verbolgen, daarna doet ze dan weer net of er niks gebeurd is. De man is een saaie droplul waar ik geen greintje sympathie voor kan opvatten. De enigen die een beetje normaal lijken te denken en functioneren zijn de twee bezoekers.

En een einde dat uitloopt op een dubbel sisser. Eerst de episode op de berg. Zwak in scène gezet, zowel door het paar als door de regisseur. Dan het rare staartje met de bus… het spoor bijster.

Ik ben zeer positief verrast. Ik vind 'm veel beter dan ik had verwacht. Veel aparter en artistieker. De huilscène vind ik passend in de sfeer van deze film, evenals de busrit op het eind. Zeer mooie, vloeiende beelden van het skiën in de sneeuw en goed geacteerd. De kinderen spelen wat mij betreft heel sterk. Wel was de boodschap mij soms onduidelijk. Desalniettemin 4*.

Will Ferrell Joins Julia Louis-Dreyfus In 'Force Majeure' Remake | Deadline

Een film waarvan je meteen denkt: dit kan beter.

Wat dat betreft wel mooi dat het opnieuw verfilmd wordt.

Een verhaal waar meer in had gezeten, maar zeker zijn mooie momenten kende. Zelf vond ik het aangenaam dat ze zich niet lieten verleiden om teveel richting komedie te gaan,

Goede en zwakke momenten wisselen elkaar af, ik rond het af op een voldoende. *3.0

Oei.

Soms vraag ik me oprecht af of ik de goede film heb gezien, en dit heet ook gewoon Turist, dat laatst op NPO 2 was. Goede geluiden, prijzen gewonnen, een meeslepende en aangrijpende film genoemd door mensen links en rechts, maar ik vind dit heel heel matig.

Om positief te starten, de film begint wel sterk. De scene met de lawine was best eng en om voor te stellen met wat voor een snelheid dat ding soms naar beneden komt is ook wel een beetje bijzonder. Al vond ik het al verdacht dat zo'n lawine "plots" stopt voor het restaurant. Nog erger, waarom ze hem laten komen terwijl mensen zitten te lunchen.

Maar zo zit de film ook bomvol fouten en ongeloofwaardigheden. Het leek wel alsof het gesticht even een skivakantie was gaan houden, wat een abnormale mensen hier en daar. De film blinkt uit in de ongeloofwaardigheid soms, de enige andere mensen op de piste waren 2 zeikertjes in de skilift, om zo maar even door te gaan. En dat terwijl het hotel / restaurant bomvol mensen zit.

Daarnaast is de traagheid soms ook behoorlijk hinderlijk. Ik vind het normaal niet erg, als de ellendig lange shots iets toevoegen. Ik hoef niet 2 minuten lang naar slapende mensen op bed te kijken, of 5 minuten naar een drone die uiteindelijk niets toevoegt.

Hier en daar een prachtige shot van de alpen, maar ik heb het idee dat de cameraman soms gewoon wegliep. Ik heb hem nauwelijks zien bewegen, alsof hij hem gewoon ergens neerlegt en wegloopt. Stoelen klaar, acteurs voor de camera en draaien maar. Dit levert enkele hele lelijke scenes op.

Richting het einde is het dan weer net iets pakkender, de bus was wel beklemmend. Dan heb ik wel weer genoeg gezegd over deze film. Grote teleurstelling voor een prijzenwinnende film.

Het verhaal over een relatie en hoe verschillende personen anders om gaan met een situatie. Word alleen allemaal wat makkelijk gebracht (vooral het eind) en dat maakt dit een redelijk saaie zit. De psychologie erachter is wel mooi.

Vreemde film.

Normaal gesproken ben ik helemaal voor dialoog-gedreven films, gepsychologiseer en taferelen uit het dagelijks leven, maar hierin werkte het niet zo voor me.

Driekwart van de speelduur blijven dooremmeren over een gebeurtenis die nu ook weer niet zó boeiend of dramatisch was? Voor de personages is het blijkbaar allemaal nogal een heet hangijzer, prima, maar kan niet zeggen dat ik al die gesprekken en het vage onderhuidse gedoe boeiend genoeg vond om naar te zitten kijken.

Het laatste half uur gooit de film het een beetje over een andere boeg door daadwerkelijk wat dingen te laten gebeuren, maar dat vond ik, net als de rest van de film eigenlijk, vrij gekunsteld overkomen allemaal.

Die huilbui-scène vond ik typisch zo'n (Scandinavisch) arthouseding en echt zo'n momentje dat je zuchtend denkt 'waar kijk ik naar'.

Qua cinematografie e.d. wat aparte keuzes die het nog wel oké maken, zo'n wintersportsetting is op zich natuurlijk wel vermakelijk om te zien, maar voor de rest is dit toch vooral een lange en wat vreemde zit.

kleine 2,5*

Vond dit eigenlijk best een goede film, ondanks wat ik hier lees.

De psychologie erachter vond ik wel interessant en ook goed geacteerd. De film is vrij traag en moet het vooral hebben van de onderhuidse relatiecrisis die ontstaat vlak na de lawine die in het restaurant tijdens een gesprek én later bij op de kamer met vrienden tot uitbarsting komt.
Hoe de vrouw zich realiseert dat hij wegrende en daardoor op hem afknapt; niet alleen omdat hij zich niet om zijn gezin bekommerde maar vooral dat hij later ontkende te zijn gevlucht en de man die in denial is (uit schaamte) en geconfronteerd wordt met zijn eigen 'gebrek aan mannelijkheid'. De pijnlijke gesprekken worden sterk gebracht en hoe de man probeert om te gaan met zijn afstandelijk geworden vrouw zijn ook prima gedaan.

Jammer alleen dat het einde erg teleurstellend is; de "reddingsscène" (een soort final test van de vrouw) vond ik een gekunstelde manier om de man een soort overwinning te geven en de busscène was eigenlijk totaal overbodig en dubbelop, omdat we niet per se hoeven te zien hoe de vrouw achteraf 'fout' zat omdat zij óók vluchtte zonder haar kinderen.

De huilscene was trouwens (onbedoeld?) grappig en pathetisch. Ik kon in ieder geval weinig sympathie voor hem opbrengen.

Je moet hiervan houden, niet echt mijn ding.

Hollywood heeft kennelijk besloten dat je zelfs van een Zweedse arthousehit een remake kunt maken.

Dit voorjaar op Sundance

Buitengewoon vervelende en irritante film.

Vreemde film en toch ook goed. Wij zijn Scandinavië-liefhebbers (vooral Noorwegen) en komen er vaak en al lang. Het is zó herkenbaar: de omgangsvormen die rammelen, het onbeholpen gedrag en het verstoppen van gevoelens. Zoek op internet: de wet van Jante, dan weet je hoe mensen in het hoge Noorden worden opgevoed, nog steeds, ook nu.

Heb deze film al een keer gezien, vanavond is deze weer op Canvas.

Die lawines zijn wel verrekte goed gefilmd, met zo'n knallende Vivaldi eronder....

Östlund heeft mijn hartje gestolen, wederom een prachtige film met idem shots, dialogen en acteurs.

Dit zijn films die je moet ervaren, niks over lezen gewoon kijken en genieten van vakwerk.

Langdradig een ander woord bestaat er niet voor deze film. Lijkt wel een homemade vakantie film met een hoop gezeik.

Tegenvallend. Op zich wel goed geacteerd, maar toch kwam het als geheel niet lekker over. De boodschappen waren voor mij te impliciet waardoor ik vaak dacht 'wat moet ik hier nu mee' of 'waarom kijk ik hiernaar?'. Trage film. Ik kon voor beide hoofdpersonen (en voor de kinderen) geen sympathie opbrengen wat ook niet helpt. Als je boodschap hebt (en dat lijkt met deze film het geval, want dit kijk je niet voor de actie of het mooie drama), mag je die van mij iets duidelijker overbrengen en in beeld brengen. Omdat ik in een goede bui ben: 2,5 ster.

Positief verrast wel. Het toeristische - en gezinsleven worden in een fijn cynisch daglicht gezet, wát een pretje. Er ontrolt zich een (gezins)drama, maar ondanks de pittige onderwerpen wordt het geheel met een dusdanige lichtvoetigheid en soms droogklotigheid verteld, dat dat niet de overhand neemt. Let wel, niet op de over-the-top of parodie-wijze. Maar, soort van onderkoeld.
Dat komt met name door de uiterst natuurlijke, geloofwaardige en overtuigde wijze waarop de karakters overkomen. Het voelt écht, juist ook door de kleine herkenbare gebaartjes, op vrijwel alles wat langskomt (ok, op één scene na, met de jankbui, dat was té). De trage scenes zijn soms wat moeilijk doorheen te komen, maar de ongemakkelijkheid die daar soms mee gepaard gaan, zorgen wel voor de gewenste sfeer.
Naar het einde toe zijn niet alle scenes even sterk meer -veel beelden overigens wel-, en komt het tikkie moraal wel naar voren, maar dat mag de pret niet drukken.
Zo typerend ook de aandacht voor allerlei mechanische geluidjes.

Wat een vervelende zeikfilm.

Is de korte synopsis. In iets meer woorden, ook The Square en Triangle of Madness waren bij mij geen onverdeeld succes, maar die kon ik toch beter smaken. Maar ook daar was het idee leuker dan de uitvoering, en dat geldt voor deze film nog veel meer. Het begin is prima, maar daarna is het anderhalf uur gezaag en geëmmer aanhoren, en weet Östlund de skivakantie dodelijk saai te maken. Het is traag, maar ook bijvoorbeeld cinematografisch of filosofisch niet echt prikkelend. Op het einde gebeurt er nog iets meer, maar ik vond de redding (of is die gefaket voor de kinderen?) een wat goedkope manier om z'n mannelijkheid terug te winnen en de busscene voegt ook niet heel veel toe.

De vierde film uit de Ostlund box en de laatste die ik nog niet kende. Hier zit alweer veel meer verhaal lijn in het geheel al bestaat het ook weer uit enigzins afstandelijke observaties.

De set up is natuurlijk briljant, maar ook hoe het verder wordt uitgespeeld blijft boeien. Ik ga die Ostlund eigenlijk steeds meer waarderen met zijn schurende humor en pijnlijke situaties.

4* en op naar herziening van zijn laatste twee.

Droogkomisch drama over een skivakantie die uitloopt op een huwelijkscrisis. Tijdens een “beheerste lawine” raakt Tomas [Johannes Kuhnke] in paniek en laat hij zijn echtgenote Ebba [Lisa Loven] en kinderen Vera [Clara Wettergren] en Harry [Vincent Wettergren] achter op het terras dat overspoeld wordt met sneeuw. Iedereen komt met de schrik vrij, maar Ebba neemt het Tomas kwalijk dat hij zijn gezin in de steek laat. Tomas grijpt de rest van de vakantie aan om met zichzelf in het reine te komen, terwijl Ebba zich afvraagt of Tomas überhaupt nog een goede echtgenoot en vader kan zijn. Östlunds scenario is schetst een treffend beeld van de impact die een gedeelde traumatische gebeurtenis kan hebben op een gezin, waarbij hij precies de juiste dosis ironische humor gebruikt om het in gelijke mate realistisch en vermakelijk te houden. Opnieuw verfilmd als Downhill (2020) met Will Ferrell en Julia Louis-Dreyfus in de hoofdrollen.

Erg leuke film en sowieso fijn dat Östlund het nare wereldje van de skivakantie gebruikt als decors. Hij weet het naargeestig en absurd te maken zonder te overdrijven. Het morele conflict waar Turist om draait is in zichzelf interessant, maar zoals vaker bij deze regisseur trekt hij het gelijk in het komische, waarmee ook ietwat de angel uit de psychologie gaat. Voordeel is dat ik het wel gewoon echt grappig vond. Naar het einde toe wordt de film mijns inziens zeker niet zwakker; ik kon het allemaal goed smaken (vooral als de vrouw na naar beneden gedragen te zijn zelf vlotjes weer omhoog loopt, haha). De busscene kan je een tijdje op blijven kauwen. Verbaas me eigenlijk nogal over de negatieve reacties hier.

Vrijwel direct na aankomst van het gezin in hun vakantiehotel in de Franse Alpen hangt er onheilspellende sfeer over de film. Na het ervaren van een (gecontroleerde?) lawine staan alle relaties direct op scherp. Onderhuidse spanningen leiden tot ongemak in gesprekken en de setting, maar ook het gebruik van geluiden en camerawerk versterken de vervreemding en het gevoel van isolatie en versterkt de opgekropte gevoelens. Het ligt er best dik bovenop: nachtelijke explosies (om de pistes te egaliseren?), het piepen, kraken en ratelen van de skiliften, lange shots van verlaten hotelgangen... De film leent hierin erg van The Shining. De spanning is constant om te snijden en net als in The Shining heeft deze plek een ander effect op verschillende personages. De 'humor' ligt als een heel dun laagje over de ongemakkelijke situaties heen die echter eerder juist diepe emotionele gronden van de personages onthullen.

Uiteindelijk komt alles... 'als een lawine' los. Op een manier die tegen het absurdistische aanzit.

Verwacht je een soortement rampenfilm in een skioord, krijg je een doorlopend gezeik over een non-event. Wat een lawine bleek te zijn, resulteert alleen in een poederwolkje van sneeuw. Het enige waar de gehele film zich op focust is het gediscussieer over een bange vader die zijn eigen hachje in veiligheid bracht (samen met zijn iPhone) en zijn gezin achterliet in de zogenaamde chaos. Een veelvoud aan pijnlijk gênante situaties die dan ook nog eens aanstekelijk werken op een ander bevriend koppel. Ik vond het even boeiend als naar de veelvoudige sneeuwlandschappen te kijken

2.5*

Lang, lang gelden, toen de dieren nog konden spreken en Afrika en Amerika nog één continent waren, werd het woord 'plot' uitgevonden.

Het is 2 miljard jaren later nog steeds een heel nuttig concept.

Heel intens verhaal. Waar ruim tijd genomen werd om de kijker mee te laten voelen en na te denken. De scène waar ze dit met vrienden bespreken vond ik beklijvend.

Wat zou je doen onder levensbedreigende omstandigheden ? Eerst je naasten beschermen of toch eerst jezelf in veiligheid brengen ? Op deze vraag kan je gerust een volledig Halloween week-end mee vullen met veel discussies als gevolg. Ostlund besprenkelt dit dan nog met een beetje zwarte humor omdat de daad van de vader in de film dit niet alleen het gezin kapot maakt maar ook het bezoekend koppel maakt erover ruzie achteraf.

In Turist wordt de egoïstische keuze gemaakt door de vader en Ostlund toont wat er dan volgt. Samenhang van het gezin (cf het begin van de film met de gezinsfoto’s op skiën, samen in bed ontwaken) is verbroken. Er wordt apart geskied, mannelijkheid in vraag gesteld. Ook de daad wordt (on)bewust verdrongen.

Ostlund heeft steeds iets te vertellen over sociaal gedrag en analyseert grondig de resultaten. Het zijn films die tegenovergestelde meningen oproepen, Ostlund wil dus de kijker wakker schudden en ik vermoed dat het de bedoeling is dat de kijker in zichzelf kijkt. Wie zijn wij als mens en waarom reageren we zo ?

Het is droog verteld en soms voel je inderdaad ongemakkelijk bij bepaalde scenes, een soort gene omdat je meekijkt en luistert. Het einde - misschien te getelefoneerd om een punt te maken - heeft me niet gestoord. Turist is een vorm van interactieve cinema. Je krijgt een vraag én een antwoord en wij graven in ons geweten of we daarmee akkoord kunnen gaan.