Turist (2014)

Ruben Östlund zijn stijl is herkenbaar en raakt mij wel. De manier waarop hij "everyday life" in beeld bracht in Play (2011) zie je dan ook terug in "Turist". Door het gebruik van machinaal geluid / beeld (Play: bus, tram; hier: skilift, urinoir ) legt hij herkenbare links met het dagelijks leven. De pijnlijke momenten in deze film, worden afgewisseld met komische momenten. Als ik gauke zijn typering "afstandelijk" mag interpreteren duidt hij wellicht op het afbreukrisico van de humor als tegenhanger van de emotie ik denk aan de huilscene waarbij Kuhnke eerst zijn jankpartij "faket" voordat hij echt begint . Voorgenoemde scene vond niet al te sterk. Als geheel vond ik de film wel sterk genoeg voor 4*.

Best leuk. Vooral omdat er met een serieus thema doldwaas omgegaan wordt. Levert echt knotsgekke momenten op en het is eigenlijk dolkomisch en zeer lachwekkend. Qua drama lang niet zo overtuigend omdat de komische elementen het drama gedeelte enorm tegenwerken. Desalniettemin zorgt het wel voor veel lachsalvo's. Erg leuk.

Erg boeiende film. De film lijkt "de mens is laf" als motto te hebben, en schetst de interessante dichotomie die bestaat tussen de gebruikelijke zelfperceptie van mensen ("zelf zouden wij op het moment suprême wel dapper zijn", wat vooral in mannelijke rolpatronen sterk verankerd is) en de minder rooskleurige praktijk. Het is niet voor niets dat veel kapiteins toch als eerste hun schip verlaten, half Duitsland in '39-'45 netjes de orders opvolgde, of regelmatig geen van de omstanders iets doet om een drenkeling of het slachtoffer van een verkrachting te helpen. Deze mensen zijn geen uitzonderingen, maar eerder de regel, en ik denk dat het maar zeer de vraag is of wij (ondergetekende inclusief) zouden doen wat dapper en juist is als de omstandigheden daar zijn. Vandaar ook dat ik denk dat de bus-scène (iedereen stapt uit) juist prima in de film past.

Is laf eigenlijk hetzelfde als egoïstisch? Ik denk van niet. Het handelen van Tomas zou kunnen worden verklaard door egoïsme (als angst niet de drijvende kracht achter zijn handelen was, hij zichzelf best had kunnen aanzetten tot dapper handelen, maar simpelweg besloot dat wegrennen de optimale keuze voor hemzelf zou zijn). Het kan echter ook zo zijn dat hij laf is, en zijn vecht-of-vluchtrespons er altijd een van vluchten is. Ik las een interessant interview met de regisseur, die de termen laf en egoïstisch door elkaar gebruikt. Op dit punt ben ik het niet met hem eens, ik denk dat we te maken hebben met aangeboren instincten die losstaan van egoïsme.

Verder zit de film prima in elkaar, hoewel een aantal onnodig lange scènes inderdaad iets korter hadden gemogen. De film is prachtig geschoten (inclusief mooie natuurbeelden), de sfeer is goed, en ook het acteerwerk is meestal dik in orde.

Toch wel een sterke film hoewel ik niet de hele speelduur als onderhoudend heb ervaren, zo halverwege voor het diner met de man die sowieso een lawine zou overleven was ik de aandacht volledig kwijtgeraakt.

Egoïsme wordt veelal als thema genoemd, ik zou daar vertrouwen aan toe willen voegen. En zoals u weet komt dat te voet en gaat het te paard.

De skivakantie als cultureel fenomeen wordt in al zijn lelijkheid getoond, waarvoor hulde.

Niet zo best.

Over "de mens" gaat deze film niet echt, wel over het verschil tussen man en vrouw en het verwachte rollenpatroon dat daarmee gepaard gaat. Het egoïsme zit duidelijk in de man, de vrouw beschermt haar kroost en trotseert het gevaar. Eén van de populaire first world problems waarmee de zichzelf progressief inschattende internetmens zich tegenwoordig bezighoudt, als hij al niet druk is met het zoeken van Aziatische of Afrikaanse acteurs voor gevestigde blanke personages in allerlei adaptaties en reboots.

Soit, vanuit die achtergrond al enigszins wantrouwend aan deze film begonnen, want in dezelfde milieus wordt deze film graag naar voren gedragen als ... "belangrijk". En da's zeker niet zo verwonderlijk, want genuanceerd of subtiel kun je deze film niet bepaald noemen. Er is EEN PUNT en dat zal willens nillens duidelijk gemaakt worden. Spijtig genoeg komt Östlund aan met een zo gekunstelde opzet dat het hele PUNT mee in het water valt. Want als je al te duidelijk naar een verhalende constructie zit te kijken, kan je daar moeilijk een realistische conclusie uittrekken.

Wat in deze film niet werkt is het tonen van de lawinescene EN het diner gesprek. Thomas gedraagt zich daar zo genant onwennig dat de constructie eerder genant is dan het gesprek zelf. De film zou allicht een stuk boeiender geweest zijn zonder het tonen van de lawinescene, maar dan had je meteen ook wel een andere film gehad. Belangrijk was dus om het dinergesprek goed te laten verlopen, maar daar falen regisseur en acteur compleet. De lullige, wazige en compleet onlogische verdediging is niet die van de archetypsiche man die Tomas op die moment nog moet voorstellen, maar beantwoord meer aan het vrouwelijke cliché, waardoor je je afvraagt of Östlund z'n constructie zelf wel begrijpt.

Het is op zich best jammer, want qua vormgeving was de film absoluut wel te pruimen. Mooie, sterke composities en goed gebruik van muziek. Die scenes zijn dreigender en innemender dan het hele gepoogde drama of de mislukte pogingen tot humor.

Ook het tweede koppel dat betrokken wordt in de problematiek voegt niks zinnigs toe, de jankscene is weer maar eens een genante vertoning (en weer niet het juiste genant) en die eindscene slaat werkelijk alles. Hoeveel hamers heb je nodig om iemand mee in het gezicht te slaan in een onderkoelde film als deze? Als je dan toch al iets op de spits wil drijven, ga er dan volledig voor en laat dit soort hypocriete ingetogenheid gewoon links liggen.

Ik ben er na het kijken van deze film wel van overtuigd dat Östlund een aardig film kan maken, maar biedt hem aub geen platform meer aan om iets "zinnigs" te zeggen, want het raakt kant noch wal.

2.0*

Bijzonder knappe film die je instant doet verlangen naar een skivakantie – evenwel zonder dramatische Scandinaven in de buurt. De langgerekte, trage winterbeelden alleen al maken de film de moeite waard.

Het familiedrama/gezeur wordt eerder matig uitgewerkt. Wat wringt is inderdaad de ongeloofwaardigheid van de rol van de man. Het ontkennen en naderhand toegeven van de feiten is dermate cliché dat ik er van overtuigd was dat de regisseur een lichtjes gefrustreerde vrouw was (type Kristien Hemmerechts maar dan met talent). Blijkt dus niet te kloppen. Ook het huilgedoe is zo van de pot gerukt dat het inderdaad – om de verkeerde redenen – op de lachspieren werkte. En die eindscene hoefde écht niet.

Wat dus overblijft is een film die heel traag maar knap op gang komt, dan een klein uur weet te boeien – maar niet altijd even geslaagd is – om dan op het einde de pedalen te verliezen, kwestie van de boodschap door de kijker zijn strot te rammen.

Een Zweeds gezin is op skivakantie in de Franse Alpen. Ze hebben het erg naar hun zin. Als er plotseling een lawine plaatsvindt wordt alles anders. In de consternatie blijkt de vader laf en egoïstisch te reageren. Na de lawine vraagt hij zich af waarom hij zo reageerde.

Tja, waarom reageerde de vader zo? Eigenlijk is het heel simpel. De reactie van de vader kwam voort uit de drang tot overleven, dat van de moeder kwam voort uit de drang haar kroost te beschermen. Heel natuurlijk eigenlijk. In de dierenwereld is het niet anders. Baardmans wist het uitstekende te vertellen. Had misschien wel Nietzsche gelezen want die wist het zo'n 150 jaar geleden exact zo te verwoorden. Volgens Nietzsche is ons kenvermogen helemaal niet ingesteld op weten, het meeste gebeurt instinctief, zoals wij bij de lawine duidelijk hebben kunnen zien. Maar ja, daarna komt natuurlijk het schaamte- en schuldgevoel. "Ik ben het slachtoffer van mijn instincten" jammerde de vader op een gegeven moment. Tja, inderdaad, het zij nu eenmaal zo, leer er maar mee leven. Ik zou waarschijnlijk in zijn situatie niet anders gehandeld hebben.
Het onderwerp van deze film vond ik dus best wel boeiend, hoewel het mij dus ook weer niets nieuws vertelde. Het einde daarentegen vond ik behoorlijk ongeloofwaardig. Welke gladiool gaat er nu met twee kids in de stormachtige wind en dichte mist skiën? En die busrit lijkt ook helemaal nergens op. Of moet dit laatste het komische gedeelte voorstellen?

3,5*

Een van de vreemdste fabricaties die ik ooit heb aangetroffen. Ik vond het erg apart hoe de personages zich gedroegen en ik kon niet altijd ontrafelen wat er nu precies speelde. Ik had het idee dat de boel ietwat opgeblazen werd; wanneer je ter nauwer dood aan een lawine bent ontsnapt lijkt het me waarschijnlijker dat je opgelucht bent nog steeds te leven. Misschien dat deze merkwaardige Zweedse uiteenzetting dan ook wel de nodige eigenheid nodig heeft om het probleem op een acceptabele wijze naar voren te brengen. Maar ik weet nog steeds niet helemaal hoe de vork in de steel zat; was het hele gezin het spoor bijster geraakt, zat die man met zichzelf in de knoop of had die lawine echt zoveel impact? Ook op momenten dat er eigenlijk 'niets aan de de hand' was vond ik het maar een merkwaardige toestand. Bijvoorbeeld als ze gaan skiën en die vrouw om hulp schreeuwt en die kinderen daar uiterst kalm staan te wachten totdat hun vader haar gevonden heeft (en er bij terugkomst helemaal niet uitgelegd wordt wat er gebeurt was). De busreis op het einde was ook nogal apart. Zo was dit eigenlijk één bizarre zit en dat kan ik wel waarderen maar ik had moeite om me in te leven in de personages en de boel op een rijtje te zetten.

Haneke met humor, daar deed dit me nog het meest aan denken. Een beetje een zelfde soort didactische aanpak, met sociale kritiek die erg bedacht lijkt en die mensen moet confronteren. Toch moet ik zeggen dat het beter werkt dan het zo klinkt. Deels ook door die humor, zelfs al was die lang niet zo aanwezig als ik vooraf verwachtte. Daarnaast helpt het ook gewoon dat er filmisch veel te genieten valt. Meer dan Haneke, die altijd wel op een afstand blijft, gebruikt Östlund muziek, geluid en de camera om toch wat meer het perspectief van de personages weer te geven en soms zelfs even om een scène wat zwier mee te geven, zoals de ski-scènes.

De centrale kwestie ligt wat voor de hand misschien, maar is verder wel boeiend genoeg. Vond trouwens wel meer dat het om vertrouwen ging dan over zeg maar mannen- en vrouwenrollen of kleinzieligheid van de rijken. De setting en de personages zijn misschien typisch iets voor een rijkere samenleving, de vertrouwensvragen zijn dat niet. Lijkt me een logisch onderdeel van ieder gezin. Wel denk ik dat het conflict hier lang niet zo groot was geweest als de vader kon toegeven dat hij wegrende toen zijn familie hem nodig had. Het verhaal steunt er nu enorm op dat hij een enorm kinderachtige persoonlijkheid heeft. Dat is aan de ene kant grappig, tijdens de ongemakkelijke gesprekken, maar wordt bij die huilscène wat te ver doorgevoerd. Daarop volgt dan weer de erg grappige in scène gezette redding van de vrouw tijdens die hevige sneeuwbui. Was een perfect einde geweest wat mij betreft, in lijn met de komische elementen. De busrit die erop volgt ligt er te dik bovenop.

Een beetje hit-and-miss is het wel. Östlund wil misschien iets te vaak een punt maken waardoor hij soms de scherpte mist die zijn beste scènes wel bevatten. Toch hebben die beste scènes de overhand en ik hoop dat in de toekomst wellicht de zwart-humoristische zijde van Östlund meer de leiding zal nemen.
3,5*

Ik kende Ruben Östlund nog niet, maar dit is wel een ijzersterke auteur/regie film zeg. Met mooie fotografie van Fredrik Wenzel legt hij hier een relatie-crisis vast, waarbij elke 'gebeurtenis meteen een argument is om op de ander te vitten of 'zwart te maken'. That's in the Eye of the Beholder. Dat levert pijnlijke, onlogische wellicht, maar treffende realistische taferelen op.

Wat ik buitengewoon knap vond is de wijze waarop hij 'wintersport' - de stoeltjesliften, het gebruik van de cabine, het geluid ervan, het gedoe met kleding, schoenen en stokken, heeft vastgelegd. En de 'slotscene' is er 1 om in te lijsten. 4.5*

Zo zie je maar, die ogenschijnlijk gelukkige gezinnetjes op vakantie zijn dus helemaal niet gelukkig eigenlijk. Een rampenfilm dus in de relationele sfeer dan. Ik had hier echt meer van verwacht. Er zat mee in, maar kwam er wat mij betreft niet uit.

Een ijzersterk begin met de lawine en die laffe vent en de impact die zijn nalaten op het hele gezin heeft.
Halverwege de film werd het me te veel een komisch drama met als dieptepunt het laatste stuk in de bus. Ik had het een pakkender einde gevonden als het gewoon niet goed afliep. Hup! Een scheiding of neerstorten in het ravijn maar goed dat is mijn sadistische-inborst misschien. Daarom net een 3.5 en geen 4.

Goed omschreven hierboven: een rampenfilm in relationele sfeer. Een vader laat zijn gezin in de steek bij een ogenschijnlijk gevaarlijke lawine en kan, nadat is gebleken dat er niets aan de hand was, de redenen voor zijn gedrag maar niet toegeven aan zijn vrouw. Scherp geobserveerd en goed gespeeld, al zeurt het geheel iets te lang door en zakt de boel naar het einde toe flink in. Niettemin veel treffende en vooral pijnlijke scenes.

Een broze relatie die niet tegen een lawine kan. Feitelijk niet meer dan een poederwolk, maar het blijkt een donderwolk. Naderend onheil. Dat weet Östlund wel in z'n film te leggen. De strakke beeldregie met terugkerende elementen (die immense gang!) en de muziek; je proeft meteen dat deze idyllische vakantie er eentje is om de rillingen van te krijgen. Vaak leuk wanneer er wordt afgerekend met zo'n façade en dergelijke gezelligheid. Jammer dat de spontaniteit ver te zoeken is. En ook dat is iets dat je vrij snel proeft.

Best grappig wanneer het ongemakkelijk wordt tijdens het etentje, maar hoe langer ze dooremmeren, hoe meer het idee ontstaat dat het maar al te graag ongemakkelijk wíl zijn. Iets dat de rest van de film meer en meer gaat tekenen. Roodbaard komt de boel letterlijk uitleggen en zo zijn er wel meer scènes die vooral bedoeld lijken te zijn om de kijker iets in te peperen. Als drama wordt het dan een prefab prutje, als zwarte komedie wil het ook meer niet zo vlotten. Hoe meer Östlund probeert, hoe minder ik er mee kan.

Tegenvallend psychologisch huwelijksdrama. Aanvankelijk best interessant, met name de scènes waarin de vrouw in tegenwoordigheid van anderen haar kant van het verhaal vertelt. Het is jammer dat de film tegen het einde helemaal inzakt. Allereerst door de geënsceneerde reddingsactie ten behoeve van de kinderen. En vervolgens door de slotscène, die enkel bedoeld lijkt om de “battle of the sexes” in een gelijkspel te laten eindigen.

Een Russisch vriendin van me die in Nederland woont vond de film pijnlijk om aan te zijn omdat hij voor haar ging over precies dat wat er fout is aan de mannen in Europa: wegvluchtgedrag, egoïsme, ijdelheid, slachtoffergevoelens, etc. Force Majeure (vanwaar de Engelse titel die in bijna geen enkele Nederlandse en Vlaamse bioscoop werd gehanteerd?) is een ijzersterke film die het angstbeeld van de Moderne Man als geen ander neerzet. En voor nu laat ik het even hierbij, over het geweldige filmwerk, dat zelf op ski's lijkt te glijden door de Franse sneeuw, is buitengewoon goed. Dat liefhebbers van Saw en dergelijke het huidige landschap van Moviemeter bewonen is natuurlijk een zonde maar de echte filmliefhebber moet zich niet door hen bang laten maken en deze zsm aanschaffen. Deze Zweed is een echte aanrader!

Niet echt een goede film. Het kabbelt maar voort. De personages waren ook niet echt geweldig. Dus een onvoldoende.

Degelijke film over relatieproblemen en ontgoocheling over eigen gedragingen.

Maar eigenlijk had Mats gelijk is zijn betoog : heldendom en opoffering zijn niet altijd als vanzelfsprekend.

De film heeft enkele zeer knappe scènes : het verhaal van de vrouw aan hun vrienden en de respectievelijke reacties, de mistscène, de bergafdaling in groep.

Het acteerwerk was niet altijd overtuigend en er waren teveel gelijkaardige scènes in de gangen van het hotel.

Matig. Het idee achter de film is op zich heel aardig bedacht, over hoe een echtpaar reageert op een voorval waarbij eigenschappen van hen naar voren komen die de ander niet kende, maar het wordt allemaal zo banaal en langdradig gebracht dat het op den duur gaat vervelen, ook vanwege het steeds in herhaling vallen, danwel met de dialogen, de scenario's, of het deuntje. Het vluchten van de vader vond ik overigens niet echt overtuigend, hij struikelt zowat over zijn zoontje. Hij zou veel sneller zijn geweest als hij zijn zoontje greep en ervandoor ging. Ook de situatie op zich, waarbij een ouder zijn kinderen aan hun lot overlaat, is erg lastig voor te stellen. Gelukkig reageren vrijwel alle ouders in zulke situaties wel anders.

De uitwerking komt helaas niet verder dan het hameren op een primitieve stereotype van een man. De film zet het later nog wat recht door de vrouw in paniek te laten raken en als eerste uit de bus te stappen, kroost achterlatend, maar of dat nou indruk maakt? Alleen het begin van de film en de afsluiting van de huilscene vond ik geslaagd. Een magere 2,5* voor deze erg banale drama met wat droge humor die maar niet goed op zijn plaats valt.

Goeie film waarin de balans van een gezin verstoord wordt na een onverwachte gebeurtenis. Een originele en boeiende film met redelijk lange takes en statisch camerawerk (vergelijkbaar met het vorige werk van de regisseur). Sterkste scene is zonder meer de scene waarin de twee vrienden op bezoek zijn. De starheid van de man (die aanvankelijk niets wil toegeven) kwam me wat ongeloofwaardig over. Met gemak 3.5 sterren.

Deze vrij onbekende Scandinavische Drama / Komedie film, waarbij vooral de klemtoon ligt op Drama want te lachen (hooguit wat glimlach momenten) viel er eigenlijk weinig, heb ik gisteren toevallig gezien op de televisie zender Film 1 en was eigenlijk best leuk en vermakelijk om naar te kijken en dat ondanks dat het verhaal behoorlijk langdradig is en ook regelmatig wat saai is.

In deze film draait het om een Zweeds gezin (vader Tomas, moeder Ebba, zoontje Harry en dochtertje Vera), welke op skivakantie is in een kil kunstmatig aangelegd skiresort in de Franse Alpen. Als gezin hebben ze het er goed naar hun zin, maar als het gezin op een buitenterras zit te lunchen en er plotseling een grote lawine ontstaat die dreigend op hun afkomt, verandert hun situatie drastisch omdat vader Tomas daarbij laf en egoïstisch reageert. Hij rent namelijk weg en neemt daarbij alleen zijn telefoon mee en laat zijn vrouw en twee kinderen (die op hem roepen) achter, waarbij er gelukkig wel niets gebeurt (de lawine wordt namelijk op tijd afgeremd en gestopt en zorgt alleen voor stuifsneeuw overlast). Na de lawine gaat het gezin in eerste instantie in stilte gewoon verder met de lunch en doet de vader enigszins lacherig om de situatie, maar als snel begint moeder Ebba zijn twijfels te uiten over de lafheid van haar man Tomas en weet ze ook niet meer of hij nog wel de geschikte man voor haar is. Ook de twee kinderen zijn bezorgd en zijn zelfs bang dat hun ouders gaan scheiden, omdat ze opeens vreemd en gescheiden met elkaar omgaan (met name moeder Ebba wilt vaak alleen zijn) en ook ruzie maken. Vader Tomas gaat in eerste instantie laconiek om met de situatie en hij is zich van geen kwaad bewust, maar op een gegeven moment heeft hij ook zijn bedenkingen over zijn laf reageren op de lawinesituatie en stort hij ook min of meer in elkaar. Om de gezinssituatie na de lawine draait het dan om in deze film, waarbij de vraag is of het gezin deze crisis zal doorstaan en overleven.

Deze film moet het hebben van de sfeer (soms enorm kil en mede dankzij het skiresort), de fraaie beelden (eigenlijk ook de geluiden en klassieke muziek) van het kunstmatig aangelegde skiresort en omgeving en vooral van de dialogen. Bij dat laatste zijn vooral de dialogen tussen vader Tomas (verdienstelijk gespeeld door Johannes Kuhnke) en moeder Ebba (goed gespeeld door Lisa Loven Kongsli, die er ook leuk uitzag en zelfs eventjes bloot is te bewonderen) interessant en zijn ze conform de omstandigheden ook best realistisch. Ook hun dialogen en discussies met twee bevriende aparte stellen (o.a. door een hitsige vrouw bij het eerste stel en het leeftijdsverschil bij het tweede stel) m.b.t. het lawine-incident en vooral het laf reageren daarbij van Tomas (wordt vooral zwart gemaakt door zijn vrouw Ebba, waardoor hij zich zeer ongemakkelijk voelt), waren leuk en die zijn vooral ook komisch (bevatten droge humor). Buiten de vele dialogen gebeurt er eigenlijk weinig, waardoor het geheel wel langdradig (had makkelijk in 90 minuten afgedaan kunnen worden) en ook saai overkomt. Ook ontbreekt het aan een echte climax in het verhaal (het is ook niet echt pakkend of aangrijpend) en is het einde met de bus flauw en eigenlijk ook belachelijk. Ondanks dat de cast eigenlijk onbekend voor mij was (op Kristofer Hivju na), deden ze het wel leuk en verdienstelijk en vond ik de drie vrouwen in het verhaal, te weten Lisa Loven Kongsli (moeder Ebba), Karin Myrenberg (als de hitsige vrouw van het eerste stel) en Fanni Metelius (als de zeer jonge vrouw van het tweede stel) wel leuke verschijningen om naar te kijken.

Al met al gewoon een vermakelijke Drama / Komedie film om eens gezien te hebben, maar meer ook niet omdat daarvoor het verhaal te langdradig en te saai was.

Een goede drama/komedie film...
Prima verhaal...
Tja dat verbaasd me ook over deze man loopt weg...
Prima acteerwerk...
Mooi landschap, ik wou ook lekker rustig skiën, helaas vanwege mijn skiongeval...
Prima achtergrond geluid/muziek....
Mooi HD kwaliteit breedbeeld...
Prima camerabeweging...

'k vond dat de film erg goed begon, maar na een tijdje begon de film me toch een beetje te vervelen. Van mij mocht de film gerust een half uur korter geweest zijn.

De cast deed het niet slecht en de film zag er ook wel mooi uit met die winterse taferelen.

Een beetje jammer van het langdradige verhaal.

Toch wel meer van verwacht gezien de score en meningen. De film begint wel goed en heeft een interessant gegeven. Maar het wordt zo langdradig opgebouwd dat je als kijker voortdurend wacht op iets dat niet komt. En wanneer de regisseur dan eindelijk ( dan spreek ik al over de laatste 20 minuten ) iets teweeg wil krijgen bij de kijker, slaat hij de bal volledig mis. De rare toevoegingen bij het verhaal dan raken kant noch wal. Totaal mis plaats einde ! 5/10

Nagenoeg perfect, op enkele wat meer uit de toon vallende scenes na. En dan doel ik niet op die huilscene van de vader aan het einde van de film. Grandioos was die.
Snel meer van Östlund gaan zien.

Best een interessante regisseur die Östlund. Turist is een origineel relatiedrama, knap geacteerd en mooi in beeld gebracht, die ongetwijfeld tot de nodige discussie heeft geleid onder bezoekers- net als zijn eerdere Play. Wel had ik graag een iets frisser muzikaal thema gehoord dan de wat afgezaagde (sorry voor de liefhebbers) Vivaldi.

De film is mischien niet super goed uitgewerkt ( al had de film zeker sterke scenes) maar het thema is

wel heel interessant .

Mannen worden geacht zich altijd heldhaftig te gedragen in crisissituaties en van de vrouw word vluchtgedrag veel meer geaccepteerd , wat dat betreft staat het stereotype ( voor de man zeker ) nog

steeds fier overeind .

Maar de 21 e eeuwse man is niet zo mannelijk meer als pakweg 150 jaar geleden ( verschillende feministische golven hebben daartoe bijgedragen ).

Stel je de situatie van de titanic eens voor anno nu , zouden alle mannen even massaal als toen zich opofferen zodat de vrouwen aan boord van de reddingsboten konden komen ?

Plaatje van een film over een vervelend onderwerp. Letterlijk. Opgemerkt hoe veel scenes als foto stills overkwamen? Veel distantie daardoor, nergens closeups. Wat in eerste instantie aanvoelde als een metafoor over nooit uitgeprate issues ("ik ervoer het als zo, jij ervoer het anders") in een relatie, kreeg gaandeweg iets existentiëlers. Ik geloof overigens dat iemand die echt om vrouw en kiddos geeft, als eerste instinct heeft om die te willen beschermen. Tomas en zijn vrouw kwamen er dus achter dat Tomas vooral erg veel om zichzelf geeft (nam wel de iPhone mee).

Matige film over een gezin dat op reis is in de Alpen en te maken krijgt met een pseudolawine. Ik dacht dat er nog iets ging volgen, maar dat bleek niet het geval te zijn. Het uitgangspunt is best interessant te noemen, maar wordt reeds deels geanalyseerd door één van de personages. Welk gedrag stelt een persoon wanneer hij in een reflex moet beslissen om zijn eigen leven in veiligheid te stellen? Denkt hij altruïstisch of eerder egoïstisch? Valt dit de persoon te verwijten? Zijn er verschillen tussen mensen onderling, of tussen geslacht? Hebben pantoffelhelden ook hun charme? Best leuk discussievoer voor op café ...

Kijk, dat Thomas een lafaard is, kan ik best aannemen, hoewel ik niet zomaar blind wens te veroordelen. Dat hij het niet kan toegeven, zal eerder uit schaamte zijn en zegt ook wel iets over zijn persoon. Maar vrouwlief is ook niet zonder zonde wanneer ze in het openbaar haar man bekritiseert. Ook zoiets hoort niet, toch niet als de relatie goed zit (maar dat was dus niet het geval).

Turist slaagt er echter in dit interessante concept te herleiden tot nodeloos gewauwel en oninteressante subplots. De hypothetische discussie in bed net voor het slapen gaan, was voor mij compleet overbodig en haalde de aandacht weg van de film. Het einde met de bus was beter, maar wat wou de regisseur hiermee bewijzen? Nee, matig uitgewerkt verhaal. Ik had hier meer verwacht. Omwille van het redelijke concept en mooie decor een zeer nipte 3,0*.