Turist (2014)

Een Zweeds gezin is op skivakantie in de Franse Alpen. Ze hebben het erg naar hun zin. Als er plotseling een lawine plaatsvindt wordt alles anders. In de consternatie blijkt de vader laf en egoïstisch te reageren. Na de lawine vraagt hij zich af waarom hij zo reageerde.

Tja, waarom reageerde de vader zo? Eigenlijk is het heel simpel. De reactie van de vader kwam voort uit de drang tot overleven, dat van de moeder kwam voort uit de drang haar kroost te beschermen. Heel natuurlijk eigenlijk. In de dierenwereld is het niet anders. Baardmans wist het uitstekende te vertellen. Had misschien wel Nietzsche gelezen want die wist het zo'n 150 jaar geleden exact zo te verwoorden. Volgens Nietzsche is ons kenvermogen helemaal niet ingesteld op weten, het meeste gebeurt instinctief, zoals wij bij de lawine duidelijk hebben kunnen zien. Maar ja, daarna komt natuurlijk het schaamte- en schuldgevoel. "Ik ben het slachtoffer van mijn instincten" jammerde de vader op een gegeven moment. Tja, inderdaad, het zij nu eenmaal zo, leer er maar mee leven. Ik zou waarschijnlijk in zijn situatie niet anders gehandeld hebben.
Het onderwerp van deze film vond ik dus best wel boeiend, hoewel het mij dus ook weer niets nieuws vertelde. Het einde daarentegen vond ik behoorlijk ongeloofwaardig. Welke gladiool gaat er nu met twee kids in de stormachtige wind en dichte mist skiën? En die busrit lijkt ook helemaal nergens op. Of moet dit laatste het komische gedeelte voorstellen?

3,5*

Ik trek me meestal weinig aan van een plotbeschrijving (als ik het al lees). Dat zit er zo vaak naast, en ookal is het correct, zegt dat nog steeds niet per se veel over de film. Maar de poster is inderdaad om te janken..

De boodschap of wat de maker wil zeggen is wel psychologie van de koude grond. Als je daar de film op afrekend is de film volkomen mislukt. Er zaten wel wat mooie beelden in, het kunstmatige van die skidorpen vond ik goed getroffen. Maar het duurde te lang voor mij.

goed uitgevoerd, het concept blijft alleen staan als je er in mee gaat, gewoon een aardige film (naar mijn idee)

Zonde enige twijfel de slechtste film die ik ooit in een bioscoop heb gezien. Tijd -en geldverspilling. Er gebeurt weinig, de personen (vooral de vrouw en kinderen) zijn ergerlijk, naast de hoofdpersonen voegen de overigen niet veel toe of slechts heel oppervlakkig, en er valt niets te lachen ook al wordt deels van een komedie gesproken? Hoe dan ook, not my cup of tea.

Een van de vreemdste fabricaties die ik ooit heb aangetroffen. Ik vond het erg apart hoe de personages zich gedroegen en ik kon niet altijd ontrafelen wat er nu precies speelde. Ik had het idee dat de boel ietwat opgeblazen werd; wanneer je ter nauwer dood aan een lawine bent ontsnapt lijkt het me waarschijnlijker dat je opgelucht bent nog steeds te leven. Misschien dat deze merkwaardige Zweedse uiteenzetting dan ook wel de nodige eigenheid nodig heeft om het probleem op een acceptabele wijze naar voren te brengen. Maar ik weet nog steeds niet helemaal hoe de vork in de steel zat; was het hele gezin het spoor bijster geraakt, zat die man met zichzelf in de knoop of had die lawine echt zoveel impact? Ook op momenten dat er eigenlijk 'niets aan de de hand' was vond ik het maar een merkwaardige toestand. Bijvoorbeeld als ze gaan skiën en die vrouw om hulp schreeuwt en die kinderen daar uiterst kalm staan te wachten totdat hun vader haar gevonden heeft (en er bij terugkomst helemaal niet uitgelegd wordt wat er gebeurt was). De busreis op het einde was ook nogal apart. Zo was dit eigenlijk één bizarre zit en dat kan ik wel waarderen maar ik had moeite om me in te leven in de personages en de boel op een rijtje te zetten.

Haneke met humor, daar deed dit me nog het meest aan denken. Een beetje een zelfde soort didactische aanpak, met sociale kritiek die erg bedacht lijkt en die mensen moet confronteren. Toch moet ik zeggen dat het beter werkt dan het zo klinkt. Deels ook door die humor, zelfs al was die lang niet zo aanwezig als ik vooraf verwachtte. Daarnaast helpt het ook gewoon dat er filmisch veel te genieten valt. Meer dan Haneke, die altijd wel op een afstand blijft, gebruikt Östlund muziek, geluid en de camera om toch wat meer het perspectief van de personages weer te geven en soms zelfs even om een scène wat zwier mee te geven, zoals de ski-scènes.

De centrale kwestie ligt wat voor de hand misschien, maar is verder wel boeiend genoeg. Vond trouwens wel meer dat het om vertrouwen ging dan over zeg maar mannen- en vrouwenrollen of kleinzieligheid van de rijken. De setting en de personages zijn misschien typisch iets voor een rijkere samenleving, de vertrouwensvragen zijn dat niet. Lijkt me een logisch onderdeel van ieder gezin. Wel denk ik dat het conflict hier lang niet zo groot was geweest als de vader kon toegeven dat hij wegrende toen zijn familie hem nodig had. Het verhaal steunt er nu enorm op dat hij een enorm kinderachtige persoonlijkheid heeft. Dat is aan de ene kant grappig, tijdens de ongemakkelijke gesprekken, maar wordt bij die huilscène wat te ver doorgevoerd. Daarop volgt dan weer de erg grappige in scène gezette redding van de vrouw tijdens die hevige sneeuwbui. Was een perfect einde geweest wat mij betreft, in lijn met de komische elementen. De busrit die erop volgt ligt er te dik bovenop.

Een beetje hit-and-miss is het wel. Östlund wil misschien iets te vaak een punt maken waardoor hij soms de scherpte mist die zijn beste scènes wel bevatten. Toch hebben die beste scènes de overhand en ik hoop dat in de toekomst wellicht de zwart-humoristische zijde van Östlund meer de leiding zal nemen.
3,5*

We keken elkaar aan en dachten hetzelfde: 'Wat een bagger.. niet ons ding'. Na zo'n 40 minuten afgezet en een andere film opgezet (en dat overkomt ons niet vaak).

2 sterren voor het plot en enkele beelden.

Turist vond ik een vermakelijke film. Het geeft een boeiend thema weer en het acteerwerk is van degelijk niveau. Eigenaardig hoe een gebeurtenis van minder dan twee seconden zo'n enorme impact kan hebben op de sfeer binnen een gezin.

Op dat gebied ben ik er nog niet helemaal van overtuigd of ik het geheel wel 100% geloofwaardig vind. Ik zou in zo'n situatie alleen maar blij zijn dat iedereen het heeft overleefd in plaats van aan een stuk door blijven door zagen of iemand probeerde te overleven. Maar ik neem aan dat het ook de bedoeling was om op dat punt stof tot nadenken te bieden.

Dan nu over het "Komedie" genre dat hierboven staat vermeldt. Voor de mensen die deze film nog willen zien: dit is dus absoluut geen Komedie. Het is Drama op en top met hier en daar een kleine cynische grap. Als je deze film wilt zien om een avondje lekker te lachen, zit je hier fout. Ik snap ook niet waarom dit genre hierboven staat vermeldt want een film met enkele komische elementen is naar mijn mening niet meteen een Komedie.

Over het algeheel genomen vond ik het een vermakelijke film waar je nog wel even over blijft nadenken en dat is positief.

3,0 sterren

Voor mij ook een van de slechtste films die ik ooit in de bioscoop of misschien wel überhaupt heb gezien.Ik heb er geen een keer om moeten lachen, en het verhaal boeide me verder ook totaal niet. Dialogen waren matig, en de kinderen oervervelend.

De film staat op netflix USA voor wie n unblock account heeft

Snap de slechte reacties hier totaal niet. Erg intrigirende film van begin tot eind. Mooie shots van de omgeving en overal het algemeen bovengemiddelde cinematografie. Gooi daar bovenop het perfect neergezette psychologische steekspel tussen man en vrouw en je hebt een ruimschoots geslaagd filmproduct.

Ik vind het sowieso wel raar dat je elkaar kwalijk gaat zitten nemen hoe de een of de ander reageert in een noodsituatie. en daar gaat de film over

Ik kende Ruben Östlund nog niet, maar dit is wel een ijzersterke auteur/regie film zeg. Met mooie fotografie van Fredrik Wenzel legt hij hier een relatie-crisis vast, waarbij elke 'gebeurtenis meteen een argument is om op de ander te vitten of 'zwart te maken'. That's in the Eye of the Beholder. Dat levert pijnlijke, onlogische wellicht, maar treffende realistische taferelen op.

Wat ik buitengewoon knap vond is de wijze waarop hij 'wintersport' - de stoeltjesliften, het gebruik van de cabine, het geluid ervan, het gedoe met kleding, schoenen en stokken, heeft vastgelegd. En de 'slotscene' is er 1 om in te lijsten. 4.5*

Maar dat irrationele maakt het toch ook juist weer heel menselijk?

Toch juist heel origineel? Ik ken in ieder geval geen andere film die dat als uitgangspunt heeft.

Oh ok, nu begrijp ik je beter (uit je opmerking kwam het over alsof het je om het onderwerp zelf ging, ipv om de uitwerking).

En thanks voor de tip alvast (I love Dries)

Review in The Guardian bij de release in de UK.

Zo zie je maar, die ogenschijnlijk gelukkige gezinnetjes op vakantie zijn dus helemaal niet gelukkig eigenlijk. Een rampenfilm dus in de relationele sfeer dan. Ik had hier echt meer van verwacht. Er zat mee in, maar kwam er wat mij betreft niet uit.

Een ijzersterk begin met de lawine en die laffe vent en de impact die zijn nalaten op het hele gezin heeft.
Halverwege de film werd het me te veel een komisch drama met als dieptepunt het laatste stuk in de bus. Ik had het een pakkender einde gevonden als het gewoon niet goed afliep. Hup! Een scheiding of neerstorten in het ravijn maar goed dat is mijn sadistische-inborst misschien. Daarom net een 3.5 en geen 4.

Neem aan dat ik niet de eerste ben die vind dat acteur Johannes Kuhnke verdacht veel weg heeft van Stephen Dorff. Het zal me dan ook niets verbazen dat Östlund op deze manier nog iets wil zeggen over mannelijke (actie)helden. Zie ook de 'verwisselscène' over de knapste man.

Goed omschreven hierboven: een rampenfilm in relationele sfeer. Een vader laat zijn gezin in de steek bij een ogenschijnlijk gevaarlijke lawine en kan, nadat is gebleken dat er niets aan de hand was, de redenen voor zijn gedrag maar niet toegeven aan zijn vrouw. Scherp geobserveerd en goed gespeeld, al zeurt het geheel iets te lang door en zakt de boel naar het einde toe flink in. Niettemin veel treffende en vooral pijnlijke scenes.

Slaapverwekkend..... je denkt dat het nog dat het spannend wordt maar eindeloos geouwehoer of wat je zou hebben moeten doen... zucht en einde ook nog vaag 1 ster

Origineel, maar wat langdradig en steriel.

Inderdaad, je moet hiervan houden. Wij duidelijk niet en hadden ook een totaal andere film verwacht. Wellicht toch niet goed naar het genre gekeken (Drama/Komedie). Erg langdradig.

Een broze relatie die niet tegen een lawine kan. Feitelijk niet meer dan een poederwolk, maar het blijkt een donderwolk. Naderend onheil. Dat weet Östlund wel in z'n film te leggen. De strakke beeldregie met terugkerende elementen (die immense gang!) en de muziek; je proeft meteen dat deze idyllische vakantie er eentje is om de rillingen van te krijgen. Vaak leuk wanneer er wordt afgerekend met zo'n façade en dergelijke gezelligheid. Jammer dat de spontaniteit ver te zoeken is. En ook dat is iets dat je vrij snel proeft.

Best grappig wanneer het ongemakkelijk wordt tijdens het etentje, maar hoe langer ze dooremmeren, hoe meer het idee ontstaat dat het maar al te graag ongemakkelijk wíl zijn. Iets dat de rest van de film meer en meer gaat tekenen. Roodbaard komt de boel letterlijk uitleggen en zo zijn er wel meer scènes die vooral bedoeld lijken te zijn om de kijker iets in te peperen. Als drama wordt het dan een prefab prutje, als zwarte komedie wil het ook meer niet zo vlotten. Hoe meer Östlund probeert, hoe minder ik er mee kan.

De sfeer van het vakantieresort vond ik wel goed neergezet maar verder niks bijzonders. Te langdradid, totaal overbodige eindscene en die hysterische jankscene van papa was buitengewoon irritant. Nee, had er meer van verwacht