Turist (2014)

Op basis van het plot kan ik er al niet meer dan één ster aan geven ...

Zelfs dan kan het nog steeds Ruben Östlunds beste film worden...!

Op basis van het plot kan ik er al niet minder dan 4 sterren en een half aan geven ...

Op basis van wat ik hier in Cannes gezien heb kan ik er al niet minder dan 4 sterren en een half aan geven.... Gedoodverfde kandidaat voor de Prix Un Certain Regard!

Nou, juryprijs Un Certain Regard dan. De Prix Un Certain Regard naar het ook niet misselijke White God, die tevens de Palm d'Or won.

Palm Dog, Rene. Palm d'Or is wishful thinking

heb hier zin in!

Bekijk hier de (geweldige) cruciale scene uit de film. Althans de aanloop naar het cruciale moment.

Subtiel, afstandelijk en psychologisch middenklasse gezin-in-crisis-drama, spelend in de Franse alpen, waarin het zelfbeeld van de vader langzaam afbrokkelde. Naar mijn smaak werd het verhaal, door een teveel aan saaie nietszeggende scènes, onnodig in de lengte getrokken, hetgeen ten koste ging van de spanning. Daardoor kon de film mij maar sporadisch boeien. Het steriele interieur van het hotel zorgde voor de gewenste kille sfeer.

Ruben Östlund zijn stijl is herkenbaar en raakt mij wel. De manier waarop hij "everyday life" in beeld bracht in Play (2011) zie je dan ook terug in "Turist". Door het gebruik van machinaal geluid / beeld (Play: bus, tram; hier: skilift, urinoir ) legt hij herkenbare links met het dagelijks leven. De pijnlijke momenten in deze film, worden afgewisseld met komische momenten. Als ik gauke zijn typering "afstandelijk" mag interpreteren duidt hij wellicht op het afbreukrisico van de humor als tegenhanger van de emotie ik denk aan de huilscene waarbij Kuhnke eerst zijn jankpartij "faket" voordat hij echt begint . Voorgenoemde scene vond niet al te sterk. Als geheel vond ik de film wel sterk genoeg voor 4*.

Door de grimmige weersomstandigheden en het feit dat ik mijn OV thuis liet liggen, het begin gemist, maar de rest is wel heel mooi. Waarschijnlijk ga ik 8 februari dan maar wel even dat stukje wat ik gemist heb, bekijken.

Indringend.

Sneeuw geeft wel een bepaalde handicap, het beeld reflecteert heel erg door de witte achtergrond. Eigenlijk een tikkeltje storend, maar er valt nog genoeg te genieten, genoeg om dat te vergeven. Het acteerwerk is wel heel mooi, mooie monologen, mooie dialogen tussen de acteurs. Er zit hier ook iets psychologisch in, wat ik prachtig vond om te aanschouwen. Ik had dan wel door mijn te laat komen een rot plaats (ik ging gewoon in het gangpad zitten), maar dit is echt een heel bijzonder pareltje. Schitterende plaatjes en een paar diepe lagen. Hopen dat het morgen sneller gaat, NS. Hier voor 4,5*.

Absoluut fan.

Niets op deze film af te maken, tot in de puntjes afgewerkt. Het sfeerscheppende sounddesign, de strakke shots, de koele sfeer, de overtuigende acteerprestaties (vooral van moederlief).

Sterkste huwelijksdrama in lange tijd.

Een Zweeds gezinnetje dat alles voor elkaar lijkt te hebben gaat naar de Franse Alpen voor een fijne skivakantie, maar al snel blijken er onderhuids toch irritaties te leven tussen het liefdeskoppel. Indrukwekkend vanwege de hele strakke shots van de Franse skigebieden en de machtige klassieke soundtrack (Beethoven?) die voor een onbehaaglijk gevoel zorgen naarmate de vakantie vordert. Ook de acteerprestaties zijn om van te smullen zo realistisch.

Aangenaam verrast.

Bij genreaanduiding lijkt komedie mij ook wel op zijn plaats.

Best leuk. Vooral omdat er met een serieus thema doldwaas omgegaan wordt. Levert echt knotsgekke momenten op en het is eigenlijk dolkomisch en zeer lachwekkend. Qua drama lang niet zo overtuigend omdat de komische elementen het drama gedeelte enorm tegenwerken. Desalniettemin zorgt het wel voor veel lachsalvo's. Erg leuk.

Hele aparte film.. Niet de moeite waard.

"Mijn man is altijd met zijn werk bezig, nu kunnen we eindelijk even uitblazen" zegt mama goedgemutst aan het begin van de film. Maar is vakantie niet juist een veel grotere bron van stress dan gewoon thuisblijven? Al snel bouwen de irritaties, onderhuidse spanningen zich op en wat moet het toch ook moeilijk zijn om met twee jonge kinderen op reis te gaan (die met hun drones en iPad nieuwe hoogtechnologische snufjes hebben om mam en pap te irriteren). En dan nog in zo een afschuwelijk vakantieoord! Slechte restaurants, vervelende fotografen, oeverloze small talk in slecht Engels.. Ook skivakanties tout court krijgen een veeg uit de pan. Alle personages zitten voortdurend maar te blaten over hoe geweldig ze de pistes wel niet vinden, maar als ze eenmaal aan het skiën zijn lijkt het hun al snel dik de keel uit te hangen. Precies hoe ik het mij voorstel (ik heb nog nooit een 'sneeuwvakantie' gedaan en ga dat na deze film ook beslist niet meer doen). De film gaat zelfs verder dan dat en Ostlund suggereert: misschien is de structuur van het traditionele gezin wel te rigide voor de mens in de 21ste eeuw? Alhoewel, 'suggereert' is misschien niet het juiste woord, aangezien dit idee expliciet door één van de personages wordt meegedeeld. Dat is dan ook het grote probleem met Turist: de film wil net iets te duidelijk zijn punt maken. Sommige scènes zijn daarom dan ook artificieel en werken niet: zoals dat meisje in de après-ski dat komt zeggen aan het hoofdpersonage dat haar vriendin hem wel een knappe vent vindt, om even later te komen melden dat ze eigenlijk iemand anders bedoelde. Dat vond ik nogal bij de haren getrokken. Net als het 'toneeltje' op het einde. Spijtige zaak, want Ostlund heeft dit soort grote symbolen eigenlijk niet nodig. Hij heeft genoeg aan ongemakkelijke stiltes en veelzeggende blikken om zijn punt te maken. Iets anders: waarschijnlijk ben ik gewoon een grote zuurpruim, maar ik begreep niet goed waarom het halve publiek zich een breuk lachte om de huilscène, in mijn ogen een bijzonder pijnlijk moment. Ik merk dat wel vaker dat er soms ongepast gelachen wordt met wrange scènes, zo wordt de aanrandingsscène in Bad Lieutenant ook wel eens 'hilarisch' genoemd. Al benijd ik zulke mensen wel dat ze zo goedlachs kunnen zijn.

Een "must see" film voor mij, alleen al vanwege het plot. De mens als een egoïstisch dier. Volgens de Duitse filosoof Schopenhauer zit het in de natuur van de mens dat hij wordt gedreven door blind egoïsme. In dat geval is het niets nieuws wat deze film - uitgaande van de plotomschrijving - duidelijk wil maken, of het moet zijn dat hij de "ik zou dat gedaan hebben" mensen een spiegel voor wil houden.

Erg boeiende film. De film lijkt "de mens is laf" als motto te hebben, en schetst de interessante dichotomie die bestaat tussen de gebruikelijke zelfperceptie van mensen ("zelf zouden wij op het moment suprême wel dapper zijn", wat vooral in mannelijke rolpatronen sterk verankerd is) en de minder rooskleurige praktijk. Het is niet voor niets dat veel kapiteins toch als eerste hun schip verlaten, half Duitsland in '39-'45 netjes de orders opvolgde, of regelmatig geen van de omstanders iets doet om een drenkeling of het slachtoffer van een verkrachting te helpen. Deze mensen zijn geen uitzonderingen, maar eerder de regel, en ik denk dat het maar zeer de vraag is of wij (ondergetekende inclusief) zouden doen wat dapper en juist is als de omstandigheden daar zijn. Vandaar ook dat ik denk dat de bus-scène (iedereen stapt uit) juist prima in de film past.

Is laf eigenlijk hetzelfde als egoïstisch? Ik denk van niet. Het handelen van Tomas zou kunnen worden verklaard door egoïsme (als angst niet de drijvende kracht achter zijn handelen was, hij zichzelf best had kunnen aanzetten tot dapper handelen, maar simpelweg besloot dat wegrennen de optimale keuze voor hemzelf zou zijn). Het kan echter ook zo zijn dat hij laf is, en zijn vecht-of-vluchtrespons er altijd een van vluchten is. Ik las een interessant interview met de regisseur, die de termen laf en egoïstisch door elkaar gebruikt. Op dit punt ben ik het niet met hem eens, ik denk dat we te maken hebben met aangeboren instincten die losstaan van egoïsme.

Verder zit de film prima in elkaar, hoewel een aantal onnodig lange scènes inderdaad iets korter hadden gemogen. De film is prachtig geschoten (inclusief mooie natuurbeelden), de sfeer is goed, en ook het acteerwerk is meestal dik in orde.

Toch wel een sterke film hoewel ik niet de hele speelduur als onderhoudend heb ervaren, zo halverwege voor het diner met de man die sowieso een lawine zou overleven was ik de aandacht volledig kwijtgeraakt.

Egoïsme wordt veelal als thema genoemd, ik zou daar vertrouwen aan toe willen voegen. En zoals u weet komt dat te voet en gaat het te paard.

De skivakantie als cultureel fenomeen wordt in al zijn lelijkheid getoond, waarvoor hulde.

Niet zo best.

Over "de mens" gaat deze film niet echt, wel over het verschil tussen man en vrouw en het verwachte rollenpatroon dat daarmee gepaard gaat. Het egoïsme zit duidelijk in de man, de vrouw beschermt haar kroost en trotseert het gevaar. Eén van de populaire first world problems waarmee de zichzelf progressief inschattende internetmens zich tegenwoordig bezighoudt, als hij al niet druk is met het zoeken van Aziatische of Afrikaanse acteurs voor gevestigde blanke personages in allerlei adaptaties en reboots.

Soit, vanuit die achtergrond al enigszins wantrouwend aan deze film begonnen, want in dezelfde milieus wordt deze film graag naar voren gedragen als ... "belangrijk". En da's zeker niet zo verwonderlijk, want genuanceerd of subtiel kun je deze film niet bepaald noemen. Er is EEN PUNT en dat zal willens nillens duidelijk gemaakt worden. Spijtig genoeg komt Östlund aan met een zo gekunstelde opzet dat het hele PUNT mee in het water valt. Want als je al te duidelijk naar een verhalende constructie zit te kijken, kan je daar moeilijk een realistische conclusie uittrekken.

Wat in deze film niet werkt is het tonen van de lawinescene EN het diner gesprek. Thomas gedraagt zich daar zo genant onwennig dat de constructie eerder genant is dan het gesprek zelf. De film zou allicht een stuk boeiender geweest zijn zonder het tonen van de lawinescene, maar dan had je meteen ook wel een andere film gehad. Belangrijk was dus om het dinergesprek goed te laten verlopen, maar daar falen regisseur en acteur compleet. De lullige, wazige en compleet onlogische verdediging is niet die van de archetypsiche man die Tomas op die moment nog moet voorstellen, maar beantwoord meer aan het vrouwelijke cliché, waardoor je je afvraagt of Östlund z'n constructie zelf wel begrijpt.

Het is op zich best jammer, want qua vormgeving was de film absoluut wel te pruimen. Mooie, sterke composities en goed gebruik van muziek. Die scenes zijn dreigender en innemender dan het hele gepoogde drama of de mislukte pogingen tot humor.

Ook het tweede koppel dat betrokken wordt in de problematiek voegt niks zinnigs toe, de jankscene is weer maar eens een genante vertoning (en weer niet het juiste genant) en die eindscene slaat werkelijk alles. Hoeveel hamers heb je nodig om iemand mee in het gezicht te slaan in een onderkoelde film als deze? Als je dan toch al iets op de spits wil drijven, ga er dan volledig voor en laat dit soort hypocriete ingetogenheid gewoon links liggen.

Ik ben er na het kijken van deze film wel van overtuigd dat Östlund een aardig film kan maken, maar biedt hem aub geen platform meer aan om iets "zinnigs" te zeggen, want het raakt kant noch wal.

2.0*

Het dinergesprek vind ik ook gekunsteld onrealistisch en gênant maar zit daar niet juist de humor in?

Dat zou het moeten zijn ja, maar het genante zat hem voor mij in de reactie van Tomas, die compleet onkarakteristiek was en mij vooral gescript leek om Örlund's punt te ondersteunen. DAT vond ik genant.

Klinkt als typisch Östlund wat je daar noemt. Neem aan dat je zijn eerdere niet gezien hebt? In Play was het in elk geval extreem gescript om "de boodschap" er nog eens dik bovenop te leggen - tot in het extreem politiek correcte toe. Koude rillingen.

Nee, ken hem niet. Ik hou sowieso niet van dat gescripte, alleen lijkt hij hier zelfs te missen dat hij zijn eigen boodschap expliciet onderuit moet halen om toch maar z'n boodschap te onderstrepen.

Jammer, want filmisch zit het best goed in elkaar.

Wintersportdrama; het lijkt een pleonasme. De weldenkende mens krijgt immers al gauw visioenen van bevroren tenen, irritante gezinnetjes, aprés-ski en botbreuk. Dat het allemaal nog veel erger kan, bewijst Turist. Irritant gezinnetje? Check. Vervaarlijk krakende gondels? Check. Onbegrensd beschonken Britten? Check. Luxe resort met de uitstraling van een geriatrisch centrum? Check. Lawine. Check.

Lees verder

Bijzonder knappe film die je instant doet verlangen naar een skivakantie – evenwel zonder dramatische Scandinaven in de buurt. De langgerekte, trage winterbeelden alleen al maken de film de moeite waard.

Het familiedrama/gezeur wordt eerder matig uitgewerkt. Wat wringt is inderdaad de ongeloofwaardigheid van de rol van de man. Het ontkennen en naderhand toegeven van de feiten is dermate cliché dat ik er van overtuigd was dat de regisseur een lichtjes gefrustreerde vrouw was (type Kristien Hemmerechts maar dan met talent). Blijkt dus niet te kloppen. Ook het huilgedoe is zo van de pot gerukt dat het inderdaad – om de verkeerde redenen – op de lachspieren werkte. En die eindscene hoefde écht niet.

Wat dus overblijft is een film die heel traag maar knap op gang komt, dan een klein uur weet te boeien – maar niet altijd even geslaagd is – om dan op het einde de pedalen te verliezen, kwestie van de boodschap door de kijker zijn strot te rammen.

Mooie en bijzondere film, boeiend script en interessante karakters. Aanrader.

zonder woorden Mickey, Donald, Goofy: The Three Musketeers (2004) op basis van het plot