Turist (2014)

Ik ben zeer positief verrast. Ik vind 'm veel beter dan ik had verwacht. Veel aparter en artistieker. De huilscène vind ik passend in de sfeer van deze film, evenals de busrit op het eind. Zeer mooie, vloeiende beelden van het skiën in de sneeuw en goed geacteerd. De kinderen spelen wat mij betreft heel sterk. Wel was de boodschap mij soms onduidelijk. Desalniettemin 4*.

Een film waarvan je meteen denkt: dit kan beter.

Wat dat betreft wel mooi dat het opnieuw verfilmd wordt.

Een verhaal waar meer in had gezeten, maar zeker zijn mooie momenten kende. Zelf vond ik het aangenaam dat ze zich niet lieten verleiden om teveel richting komedie te gaan,

Goede en zwakke momenten wisselen elkaar af, ik rond het af op een voldoende. *3.0

Oei.

Soms vraag ik me oprecht af of ik de goede film heb gezien, en dit heet ook gewoon Turist, dat laatst op NPO 2 was. Goede geluiden, prijzen gewonnen, een meeslepende en aangrijpende film genoemd door mensen links en rechts, maar ik vind dit heel heel matig.

Om positief te starten, de film begint wel sterk. De scene met de lawine was best eng en om voor te stellen met wat voor een snelheid dat ding soms naar beneden komt is ook wel een beetje bijzonder. Al vond ik het al verdacht dat zo'n lawine "plots" stopt voor het restaurant. Nog erger, waarom ze hem laten komen terwijl mensen zitten te lunchen.

Maar zo zit de film ook bomvol fouten en ongeloofwaardigheden. Het leek wel alsof het gesticht even een skivakantie was gaan houden, wat een abnormale mensen hier en daar. De film blinkt uit in de ongeloofwaardigheid soms, de enige andere mensen op de piste waren 2 zeikertjes in de skilift, om zo maar even door te gaan. En dat terwijl het hotel / restaurant bomvol mensen zit.

Daarnaast is de traagheid soms ook behoorlijk hinderlijk. Ik vind het normaal niet erg, als de ellendig lange shots iets toevoegen. Ik hoef niet 2 minuten lang naar slapende mensen op bed te kijken, of 5 minuten naar een drone die uiteindelijk niets toevoegt.

Hier en daar een prachtige shot van de alpen, maar ik heb het idee dat de cameraman soms gewoon wegliep. Ik heb hem nauwelijks zien bewegen, alsof hij hem gewoon ergens neerlegt en wegloopt. Stoelen klaar, acteurs voor de camera en draaien maar. Dit levert enkele hele lelijke scenes op.

Richting het einde is het dan weer net iets pakkender, de bus was wel beklemmend. Dan heb ik wel weer genoeg gezegd over deze film. Grote teleurstelling voor een prijzenwinnende film.

Vreemde film.

Normaal gesproken ben ik helemaal voor dialoog-gedreven films, gepsychologiseer en taferelen uit het dagelijks leven, maar hierin werkte het niet zo voor me.

Driekwart van de speelduur blijven dooremmeren over een gebeurtenis die nu ook weer niet zó boeiend of dramatisch was? Voor de personages is het blijkbaar allemaal nogal een heet hangijzer, prima, maar kan niet zeggen dat ik al die gesprekken en het vage onderhuidse gedoe boeiend genoeg vond om naar te zitten kijken.

Het laatste half uur gooit de film het een beetje over een andere boeg door daadwerkelijk wat dingen te laten gebeuren, maar dat vond ik, net als de rest van de film eigenlijk, vrij gekunsteld overkomen allemaal.

Die huilbui-scène vond ik typisch zo'n (Scandinavisch) arthouseding en echt zo'n momentje dat je zuchtend denkt 'waar kijk ik naar'.

Qua cinematografie e.d. wat aparte keuzes die het nog wel oké maken, zo'n wintersportsetting is op zich natuurlijk wel vermakelijk om te zien, maar voor de rest is dit toch vooral een lange en wat vreemde zit.

kleine 2,5*

Vond dit eigenlijk best een goede film, ondanks wat ik hier lees.

De psychologie erachter vond ik wel interessant en ook goed geacteerd. De film is vrij traag en moet het vooral hebben van de onderhuidse relatiecrisis die ontstaat vlak na de lawine die in het restaurant tijdens een gesprek én later bij op de kamer met vrienden tot uitbarsting komt.
Hoe de vrouw zich realiseert dat hij wegrende en daardoor op hem afknapt; niet alleen omdat hij zich niet om zijn gezin bekommerde maar vooral dat hij later ontkende te zijn gevlucht en de man die in denial is (uit schaamte) en geconfronteerd wordt met zijn eigen 'gebrek aan mannelijkheid'. De pijnlijke gesprekken worden sterk gebracht en hoe de man probeert om te gaan met zijn afstandelijk geworden vrouw zijn ook prima gedaan.

Jammer alleen dat het einde erg teleurstellend is; de "reddingsscène" (een soort final test van de vrouw) vond ik een gekunstelde manier om de man een soort overwinning te geven en de busscène was eigenlijk totaal overbodig en dubbelop, omdat we niet per se hoeven te zien hoe de vrouw achteraf 'fout' zat omdat zij óók vluchtte zonder haar kinderen.

De huilscene was trouwens (onbedoeld?) grappig en pathetisch. Ik kon in ieder geval weinig sympathie voor hem opbrengen.

Östlund heeft mijn hartje gestolen, wederom een prachtige film met idem shots, dialogen en acteurs.

Dit zijn films die je moet ervaren, niks over lezen gewoon kijken en genieten van vakwerk.

Tegenvallend. Op zich wel goed geacteerd, maar toch kwam het als geheel niet lekker over. De boodschappen waren voor mij te impliciet waardoor ik vaak dacht 'wat moet ik hier nu mee' of 'waarom kijk ik hiernaar?'. Trage film. Ik kon voor beide hoofdpersonen (en voor de kinderen) geen sympathie opbrengen wat ook niet helpt. Als je boodschap hebt (en dat lijkt met deze film het geval, want dit kijk je niet voor de actie of het mooie drama), mag je die van mij iets duidelijker overbrengen en in beeld brengen. Omdat ik in een goede bui ben: 2,5 ster.

Positief verrast wel. Het toeristische - en gezinsleven worden in een fijn cynisch daglicht gezet, wát een pretje. Er ontrolt zich een (gezins)drama, maar ondanks de pittige onderwerpen wordt het geheel met een dusdanige lichtvoetigheid en soms droogklotigheid verteld, dat dat niet de overhand neemt. Let wel, niet op de over-the-top of parodie-wijze. Maar, soort van onderkoeld.
Dat komt met name door de uiterst natuurlijke, geloofwaardige en overtuigde wijze waarop de karakters overkomen. Het voelt écht, juist ook door de kleine herkenbare gebaartjes, op vrijwel alles wat langskomt (ok, op één scene na, met de jankbui, dat was té). De trage scenes zijn soms wat moeilijk doorheen te komen, maar de ongemakkelijkheid die daar soms mee gepaard gaan, zorgen wel voor de gewenste sfeer.
Naar het einde toe zijn niet alle scenes even sterk meer -veel beelden overigens wel-, en komt het tikkie moraal wel naar voren, maar dat mag de pret niet drukken.
Zo typerend ook de aandacht voor allerlei mechanische geluidjes.

Droogkomisch drama over een skivakantie die uitloopt op een huwelijkscrisis. Tijdens een “beheerste lawine” raakt Tomas [Johannes Kuhnke] in paniek en laat hij zijn echtgenote Ebba [Lisa Loven] en kinderen Vera [Clara Wettergren] en Harry [Vincent Wettergren] achter op het terras dat overspoeld wordt met sneeuw. Iedereen komt met de schrik vrij, maar Ebba neemt het Tomas kwalijk dat hij zijn gezin in de steek laat. Tomas grijpt de rest van de vakantie aan om met zichzelf in het reine te komen, terwijl Ebba zich afvraagt of Tomas überhaupt nog een goede echtgenoot en vader kan zijn. Östlunds scenario is schetst een treffend beeld van de impact die een gedeelde traumatische gebeurtenis kan hebben op een gezin, waarbij hij precies de juiste dosis ironische humor gebruikt om het in gelijke mate realistisch en vermakelijk te houden. Opnieuw verfilmd als Downhill (2020) met Will Ferrell en Julia Louis-Dreyfus in de hoofdrollen.

Erg leuke film en sowieso fijn dat Östlund het nare wereldje van de skivakantie gebruikt als decors. Hij weet het naargeestig en absurd te maken zonder te overdrijven. Het morele conflict waar Turist om draait is in zichzelf interessant, maar zoals vaker bij deze regisseur trekt hij het gelijk in het komische, waarmee ook ietwat de angel uit de psychologie gaat. Voordeel is dat ik het wel gewoon echt grappig vond. Naar het einde toe wordt de film mijns inziens zeker niet zwakker; ik kon het allemaal goed smaken (vooral als de vrouw na naar beneden gedragen te zijn zelf vlotjes weer omhoog loopt, haha). De busscene kan je een tijdje op blijven kauwen. Verbaas me eigenlijk nogal over de negatieve reacties hier.

Ik vond het wel een briljante film. Terwijl ik absoluut geen fan ben van Östlund. Te vaak teleurgesteld door zijn films: The Square en Triangle of Sadness konden me niet bekoren. Maar deze film zette me wel aan het denken. Iets wat in een paar seconden gebeurde, zet hun hele wereld op z'n kop, ook dat van de kinderen, die evenmin weten wat ze met de situatie aan moeten. Want ging hij er echt uit lafheid vandoor, zoals hier ook in de synopsis als feit wordt gesteld? Is een vlucht geen normale menselijke reactie als er gevaar dreigt? En zij bleef om de kinderen te beschermen. Toch ook begrijpelijk? Beiden hebben een totaal verschillend beeld van wat er gebeurd is. Ze begrijpen hun eigen gedrag niet, en dat van de ander. Nou, voldoende denkstof om me op het puntje van m'n stoel te krijgen.

Maar er is meer. Dat lawinegevaar gaf me de koude rillingen. En het gevaar van skiën buiten de piste, dat al zo veel slachtoffers heeft gemaakt, ook dit jaar weer. Die enge skieliften, waar van alles mee kan gebeuren. Een buschauffeur die de bus niet machtig is. Toegeven, de film eindigt een beetje raar, met zo'n groep mensen die naar het dal moeten lopen. Maar het versterkt wel het gevoel van complete chaos waar de personages in terechtgekomen zijn en de machteloosheid van de situatie. Het zal wel duidelijk zijn: ik ben geen wintersporter.