Unfaithful (2002)

Ik vond de film wel lekker weg kijken. Diane Lane speelt goed, zij brengt vooral goed over dat ze op 2 gedachten hinkt en dat wat ze doet heel fout is.

Het probleem echter is dat we niet zozeer zien wat er mis is met dit huwelijk. We zien Gere naar het werk gaan, en thuis komen. Natuurlijk moet er een breekpunt komen en op zich is dat best goed, al

lijkt Gere eerst gewoon een psychopaat te zijn. Zijn eerste ingeving is 911 bellen, maar dan bedenkt hij zich en hij wist (bijna) alle sporen uit, en neemt het lijk zelfs mee in de kofferbak van zijn auto waarmee hij naar een musical van zijn zoontje rijdt. Dit is natuurlijk behoorlijk psycho. Je hebt je zoontje achterin en achter hem ligt een lijk. Dan heb je even een enge scene in het donker waarin hij flipt, maar vervolgens wil hij zich toch aangeven waar zij vervolgens op tegen is.

De film laat niet zien of ze dit echt doen, maar uiteindelijk staat hun auto stil bij een politiebureau.

Tuurlijk zijn er wat plotholes, de PI bijvoorbeeld. Maar dit had natuurlijk in de toekomst kunnen uitkomen, net als evt. autopsie en toedracht, betrapt worden ze sowieso wel.

Nooit wat gehad met deze film, nu op tv . Lane wel een erg lekker w..f.

"'Gewone mensen vergeven, intelligente mensen gaan gewoon door , domme mensen nemen wraak"

O Heren, vrouwen, die de moeite waard ziijn ,vallen niet op correcte " woke mannen, maar mannen waar iets fout aan is..Veel spannender en niet voorspelbaar (gaaaap) . Een vrouw wil geboeid zijn / worden door een man.

Heather Lockhear, waar ze veel op lijkt ( neus, mond!!!)

Een typische 90's Thriller/Drama sfeer (ook begin 2000 valt daar onder).

Een filmgenre die je de laatste jaren niet meer ziet.

Films van nu moeten veelal kort en in een rap tempo zijn en missen al het onderstaande.

De film heeft een prettige speelduur van ruim 2 uur.

Er is veel ruimte om het verhaal te vertellen, geeft rust, er is ruimte voor een kennismaking met de personages, ruimte voor dialoog en acteerwerk.

Ondanks dat er niet eens bijster veel gebeurd, gewoon een verhaal over het leven van 2 mensen die helemaal gelukkig met elkaar zijn, wat compleet op zijn kop wordt gezet door eigenlijk een miniem verschil van timing en het lot, wat in werkelijkheid ook zomaar zou kunnen gebeuren en eigenlijk onverklaarbaar is.

Ga je een paar seconden later van huis of de winkel uit, kom je elkaar niet tegen...

Loop je een halve meter opzij, bots je niet tegen elkaar op...

Stopt de taxi wel, ga je gewoon richting huis...

Dan ga je verder met je leven, ben je gelukkig met wat je hebt, doe je niets anders en mis je waarschijnlijk ook niets...

Door het geweldige acteerwerk wordt je echt meegetrokken in het verhaal en zijn de 2 uurtjes zo voorbij.

Richard Gere past voor mij echt in het rijtje der grote uit die tijd, met een geweldig charisma, acteer kwaliteit en geloofwaardigheid. Ook Diane Lane zet hier een erg sterke rol neer.

Wanneer staan er weer van dit soort acteurs op en worden er weer dit soort films gemaakt?

Voor "dit genre" een hele dikke voldoende

4,5*

8,5/9-

Na al die jaren nog eens herbekeken. Ook al legt deze film pijnlijk opgelopen ervaringen bloot, ik blijf deze toch bijzonder goed vinden, nagenoeg Basic Instinct waardig. Je moet ook maar de balls hebben, hoe de bedrogen echtgenoot Ed bij de minnaar gaat aanbellen om antwoorden te krijgen. Al heb ik die ene keer eigenlijk wel soortgelijke actie gesteld, zij het uiteraard niet met zulke noodlottige afloop, gelukkig maar. Ik begrijp alleszins zeer goed de vanuit een waas gestelde daad, al was die zo denk ik nooit fataal bedoeld, louter uit impulsieve onweerstaanbare dwang. Ook het gekozen moord/doodslagwapen kon niet beter gekozen zijn, een sneeuwbal die hij ooit nog cadeau gaf aan zijn lieftallige echtgenote en die zij zomaar aan haar minnaar schonk. Je hoofd zou van minder beginnen tollen, en je zou van minder door mekaar worden geschud.

Hoe het plot zich vanuit een sneeuwbaleffect (prachtige beeldspraak hier) uiteindelijk ontrafelt, vind ik ook meesterlijk geacteerd en in beeld gebracht. Voor mij is en blijft deze film dus erg ondergewaardeerd. De film laat je ook zodanig met een knoop in de maag en krop in de keel achter. En het zal ook altijd zo een universeel thema blijven. Toen ik deze voor het eerst zag, nog maar 1x uit eerste hand ervaren, inmiddels voor zover ik weet 3x. Eén maal daarbij proberen opzij plaatsen en verder gaan, maar werd nooit meer zoals vanouds. Blij dat ik ondanks dat toch nog kan genieten van dit soort thema in films.

Op het eind staan ze op een kruispunt dat alle richtingen uit kan. Want ze bevinden zich ergens in een impasse. De vrouw heeft schuldgevoel om haar bedrog en wil voor hun zoontje mogelijks ook niet dat de waarheid aan het licht zou komen van het zowel door haar als door haar man gestelde. De man is eraan gebonden erop te vertrouwen dat zijn vrouw geheimhouding verkiest boven verklikken en zelf schuld van overspel te bekennen. En ergens is er ook nog de liefde voor mekaar uiteraard, tegelijk met de walging om het gebeurde. Kunnen ze verder (groen) of betekent dit het eindpunt (rood)? Dit alles naast het politiekantoor. Sterk eindbeeld, vol sublieme beeldspraak!

Wel een killerkip