Unfaithful (2002)

Niet echt een heel opvallende film. Het middenstuk - de scène waarin Gere het appartement van zijn rivaal bezoekt - is ontzettend spannend, maar de aanloop duurt veels te lang en weet de nodige clichés bepaald niet te ontwijken, en de afwikkeling is niet bijster interessant en ontstijgt het niveau van een jaren '90-thriller met Ashley Judd niet echt. Had onder het kijken ook meermaals een "hoe zou ik dit af laten lopen?"-momentje, en ik vond mijn eigen voorstellen persoonlijk een stuk sterker dan de uiteindelijke uitwerking Acteerwerk is oké maar mijns inziens niet zo heel erg bijzonder, de muziek is vaak gewoon slecht, camerawerk is niet zo heel erg opvallend, al weet Lyne af en toe wel een aanraking mooi te vangen. Al met al een maar matige film, zowel als drama (eerste helft) als thriller (tweede helft).

2,5*

Aardige relatie/overspel thriller. En Gene Hackman lijkt maar niet oud te willen worden. Voor zijn leeftijd ziet hij er nog best goed uit. De film zelf is wel weer een beetje standaard, althans daar lijkt het eerst op. Het gaat over een gelukkig gezinnetje Sumner waarvan Connie Paul Marter tegen het lijf loopt. Wat leek die Paul trouwens verdacht veel op Arie Boomsma zeg. Maargoed, wat volgt is dus een romantische soort van Thriller wat een beetje op de automatische piloot gaat. De acteurs doen het goed en Paul word ook steeds onguurder. Het laatste half uur is wel een onverwachte verrassing.

Zeker wel een goede thrillertje.

3,5*

Unfaithful is echt zo'n typisch, makkelijk kijkbaar niemandalletje. Echt spannend wordt het nergens, maar het verhaal zit verder wel kundig in elkaar en Diana Lane, Richard Gere en Olivier Martinez maken de gehele film wel geloofwaardig. Het vervolg van de film is niet geheel conventioneel en heeft een geinige verassing, maar niet meer dan dat.

3,0*

Op zich kijkt de film wel redelijk weg maar ik vind het allemaal erg op de vlakte blijven. Het komt vaak niet tot een emotie terwijl er toch iets heel heftigs gebeurd in het leven van deze mensen. Er wordt wel getracht om dit over te brengen maar ik vind niet dat dat echt gelukt is.

Ten eerste vind ik de affaire niet echt goed overkomen. Er moet toch een gigantische spanning tussen de twee geliefden van het scherm afkomen. En dat gebeurd hier niet. Daarom is het voor mij moeilijk te verkroppen waarom deze vrouw haar gezin dit aan zou doen als de affaire niet het mooiste en spannendste uit haar leven is.

Daarnaast de scène met Gere als hij de minnaar van zijn vrouw in een moment van waanzin doodslaat. Tot aan het punt dat hij hem daadwerkelijk met een schuddebol doodslaat vond ik wel heel goed gedaan. De dialoog die er ontstaat tussen de twee mannen was heel sterk. Maar dan de reactie van Gere als hij beseft wat hij heeft gedaan .... het komt allemaal zo flauw over. Echte angst of paniek kan ik niet bespeuren. Sowieso vond ik Gere niet echt overtuigend in deze film.

Over het algemeen gezien heb ik wel geboeid zitten kijken maar het blijft allemaal erg oppervlakkig. Over 2 weken zal ik deze film waarschijnlijk al weer vergeten zijn.

Gemiddeld.

Het eerste uur is Unfaithful een soort drama, nadien wordt dat doorspekt met wat thrillerelementen. Feit is dat beide gedeeltes nooit echt goed worden. Het blijft allemaal erg aan de vlakte: in het eerste gedeelte ontbreekt de spanning die mensen ertoe aanzet om vreemd te gaan (nu ja, dat maak ik er toch van) en in het tweede gedeelte wordt het verhaal wat laks en teert men volledig op de cast.

Daarover valt evenwel niet te klagen. Zowel de ravissante Diane Lane - die in het eerste uur de show mag stelen - als Richard Gere - hij krijgt het tweede uur - doen het uitstekend; Lane nog wat beter dan Gere. Hun gezamenlijke scènes zijn best goed.

Maar ik had graag een sterke chemie gezien tussen Lane en Olivier Martinez, maar die laat het compleet afweten.

Van regisseur Adrian Lyne heb ik niet al te veel gezien, maar veel mis ik daar precies niet mee. Unfaithful is op meerdere vlakken doorsnee: qua spanningsopbouw, qua soundtrack, noem maar op. Verrassingen blijven uit en of dat nu de sterkte of zwakte van deze film is laat ik in het midden.

3

Het verhaal is niet nieuw, natuurlijk, maar de film is goed opgebouwd en aan de vertolkingen is m.i. niets aan te merken.

Al bij al inhoudelijk en van degelijke filmische kwaliteit.

Richard Gere en Diane Lane bevinden zich in een huwelijkscrisis en laatstgenoemde gaat al vrij vlot vreemd met een jonge hipperige boekhandelaar. Het is allemaal kunstmatig hoe het verloopt en je hoopt dat het abjecte gedrag van haar uitkomt en daar een draai aangegeven wordt. Daar werd ik niet in teleurgesteld en hoe het escaleert was wel aardig om te zien. Pas dan wordt Unfaithful nog enigszins boeiend. Niet heel origineel allemaal en het blijft ook erg routineus, maar soit, het kan er mee door.

Één woord: standaard. Gere speelt zijn rol nog wel aardig waarmee ik bedoel dat ik zijn pijn voelde. Toch zaten er enkele rare dingen in, bijvoorbeeld: hij is misselijk en dan slaat ie die vent op zijn kop en die is meteen dood. Daar stond ik toch een beetje raar te kijken. Tegen het einde wordt het wat spannender, maar dat maakt het uiterst saaie begin niet volledig goed. Al met al toch een nipte voldoende.

“I think this was a mistake.”

Unfaithful bestaat eigenlijk uit twee delen. Het eerste gedeelte is meer een huwelijksdrama waarin vooral Diane Lane laat zien wat voor acteerkanon ze is. Het samenspel met Martinez is niet geweldig (dat komt door hem), maar je berijpt wel waarom Lane een affaire begint. Het tweede gedeelte is meer een onderhuidse thriller, en hier krijgt Gere wat meer te doen. Lane en Gere zijn sterk, en samen zorgen ze ervoor dat Unfaithful een zeer fijne film blijft om naar te kijken.

Meer dan de helft is onversneden drama en goed langzaam. Pas daarna komt Richard Gere in actie, om er nog een een Thriller draai aan te geven. "Nine 1/2 Weeks (1986)" en "Fatal Attraction (1987)" regisseur Adrian Lyne, is een specialist op het gebied van erotisch geladen films en in deze Drama / Thriller film haalt hij weer zijn favoriete thema van stal, namelijk vreemdgaan en de gevolgen daarvan.

In deze remake van "La Femme Infidèle (1969)" is Connie Summer (Diane Lane) getrouwd met een prima vent, te weten Edward Sumner (Richard Gere), die zielsveel van haar houdt. Ze hebben een zoontje, te weten Charlie Sumner (Erik Per Sullivan) en wonen in een prachtig huis, ver van het rumoer van New York. Het huwelijk is alleen wat ingedut en dus is Connie vatbaar voor de charmes van de knappe en veel jongere Fransman Paul Martel (Olivier Martinez), waarmee ze een affaire begint.

Volgens een gouden filmregel blijft dit overspel natuurlijk niet zonder gevolgen en dat maakt deze sfeervolle remake vooral vermakelijk (met name vanaf de tweede helft) om naar te kijken. Het drama en de spanning komen waarachtig over en er wordt sterk geacteerd door de cast (met o.a. ook nog de bekende actrice Michelle Monaghan) en vooral de mooie Diane Lane is geweldig als vertolkster van schuldige begeerte en het is eveneens mooi meegenomen dat ze soms wat bloot (o.a. als ze in bad ligt) te bewonderen is.

Ondanks dat deze Drama / Thriller film in de eerste helft van het verhaal langzaam en saai is, weet deze film toch te vermaken vanwege de tweede helft van het verhaal en door de cast.

Deze film kent een heerlijke setting en het acteerwerk is gewoon goed. Ik vind het verhaal zeer meeslepend en levensecht. Het zou je zo maar kunnen overkomen en wat zou je dan doen? Prima film. Ook de tweede kijkbeurt me zeer vermaakt. Zou hem waarschijnlijk over 16 jaar best weer kunnen kijken.

Licht erotische dramathriller over een getrouwde moeder die in een buitenechtelijke affaire belandt. Cinematografie: veel buitenscѐnes op straat in de regen en in de metro, binnenscѐnes tussen veel stoffige boeken. Gebruikte kleuren: buiten veel grijs/blauwtinten, binnen veel zachte antieke bruintinten. Muziek: afwisselend, maar mooi en goed passend bij de diverse scѐnes. Spelers: Diane Lane speelt de overspelige vrouw doeltreffend, de sexy Olivier Martinez speelt haar hartstochtelijke minnaar en Richard Gere de solide betrouwbare huisvader met een duistere kant.

Plot: Connie is een getrouwde vrouw met een ogenschijnlijk goed huwelijk. Op straat in de regen botst ze per ongeluk tegen een knappe vreemdeling aan en dat wordt het begin van een stomende affaire. De knappe vreemdeling is een boekhandelaar, die precies weet hoe hij haar moet 'lezen' en 'bespelen' met heftige vrijscѐnes ('hit me!') tot gevolg. Connie beseft dat het eigenlijk 'not done' is, dit levert één van de beste scѐnes van de film op: 'the tram scene'. Ze reist per metro naar huis en Diane Lane laat vervolgens heel veel verschillende emoties zien: ongeloof, besef 'wat heb ik gedaan....', herinnering, binnenpretje, ingehouden lachen, smachten, lust, besef 'dit kan/mag niet': een goed voorbeeld van guilty pleasure...... De tramscѐne wordt afgewisseld met flashbacks van de vrijscѐne. Ondanks dat je aanvoelt dat het niet goed kan aflopen, volgt een verrassende plotwending, met een twist van romantische dramafilm naar thriller. Daarna gaat het snel bergafwaarts en stevent de film af op een zwarte dramatische afloop......

Moraal van dit verhaal: verliefd worden op een ander, kan iedereen overkomen. Boontje komt om zijn loontje, want de bedriegster wordt ook zelf bedrogen. Bedrog en misdaden komen bijna altijd uit, al doe je nog zo je best om het te verbergen......

Goede film met 2 sterke acteurs waarvan ik écht te weinig van gezien heb: Richard Gere en Diane Lane. Ik dacht dat dit meer een femme fatale film zou zijn maar dat is het niet direct. Toch stelt Diane Lane zich betrekkelijk sexy op bij haar Franse loverboy. Tijdens zowat de laatste drie kwartier switch de film een beetje van toon, wat ik niet direct verwacht had. Prima film, misschien hier en daar wat lang en op bepaalde vlakken misschien juist te kort.

Zoals vaker het geval is met remakes, kan ook deze film niet tippen aan het Franse origineel, Chabrol’s La Femme Infidèle (1969). Bijkomend probleem vormt de prominente rol van Richard Gere. Die heeft met zijn beperkte mimiek te weinig talent om een film als deze te kunnen dragen.

Goed verhaal maar belachelijk einde!

Een typische 90's Thriller/Drama sfeer (ook begin 2000 valt daar onder).

Een filmgenre die je de laatste jaren niet meer ziet.

Films van nu moeten veelal kort en in een rap tempo zijn en missen al het onderstaande.

De film heeft een prettige speelduur van ruim 2 uur.

Er is veel ruimte om het verhaal te vertellen, geeft rust, er is ruimte voor een kennismaking met de personages, ruimte voor dialoog en acteerwerk.

Ondanks dat er niet eens bijster veel gebeurd, gewoon een verhaal over het leven van 2 mensen die helemaal gelukkig met elkaar zijn, wat compleet op zijn kop wordt gezet door eigenlijk een miniem verschil van timing en het lot, wat in werkelijkheid ook zomaar zou kunnen gebeuren en eigenlijk onverklaarbaar is.

Ga je een paar seconden later van huis of de winkel uit, kom je elkaar niet tegen...

Loop je een halve meter opzij, bots je niet tegen elkaar op...

Stopt de taxi wel, ga je gewoon richting huis...

Dan ga je verder met je leven, ben je gelukkig met wat je hebt, doe je niets anders en mis je waarschijnlijk ook niets...

Door het geweldige acteerwerk wordt je echt meegetrokken in het verhaal en zijn de 2 uurtjes zo voorbij.

Richard Gere past voor mij echt in het rijtje der grote uit die tijd, met een geweldig charisma, acteer kwaliteit en geloofwaardigheid. Ook Diane Lane zet hier een erg sterke rol neer.

Wanneer staan er weer van dit soort acteurs op en worden er weer dit soort films gemaakt?

Voor "dit genre" een hele dikke voldoende

4,5*

8,5/9-