ABBA: Against the Odds (2024)

50 jaar nadat ABBA zich presenteerde aan een miljoenenpubliek tijdens het Eurovisie Songfestival met ‘Waterloo’, kijken Anni-Frid, Benny, Björn en Agnetha terug op hun carrière. Deze documentaire onderscheidt zich door zich te richten op de strijd voor erkenning en de schaduwkanten van het succes waar de band jarenlang voor werkte. ABBA werd jarenlang verguisd in eigen land, daarbuiten werd het beschimpt vanwege hun extravagante kleding en door hun succes op het Eurovisie Songfestival namen radiostations hun muziek niet serieus. Rogan maakt uitsluitend gebruik van archiefmateriaal dat door ABBA en door crewleden in perspectief wordt geplaatst. Uiteraard komen de grootste hits voorbij, maar die worden vooral gepresenteerd als artistieke expressie en niet als oppervlakkige pop. Een mooie aanvulling voor fans, een uitstekende inleiding voor de minder ingewijden.

Uitstekende docu over de winst van ABBA op het Eurovisie Songfestival in 1974 en de daarop volgende doorbraak van de groep met de vele, vele ontzettend populaire en aanstekelijke liedjes. Ik vind de muziek ook fijn, het commerciële popmuziek dat we allemaal wel mee kunnen zingen. Een avondje kroeg, disco of feesttent is toch niet compleet zonder een paar liedjes van ABBA. En anders komt het wel op de radio voorbij. De docu gaat niet al te diep, maar stipt wel alles even af. De grote hits komen voorbij, de name and fame die ze wereldwijd kregen, maar ook wat lastige zaken zoals ABBA & politiek of hoe ABBA en een kind opvoeden mogelijk moest worden. De archiefbeelden zijn mooi, de tijdsbeelden zijn prettig. Het is een groep die best wel een tijdje is onderschat, zeker in Engeland waar ze wat neerkeken op de wat makkelijke teksten van de liedjes, maar uiteindelijk moesten ze ook daar ABBA in hun hart sluiten. De echte fan zal denk ik niet veel nieuws te weten komen, maar voor een gemiddelde muziekliefhebber is dit best wel goed.

4*

Nu nog ieder geval te kijken via:

ABBA against the Odds - 2Doc.nl

Misschien een tip voor soom?

Niet vernieuwend, alles waarschijnlijk allang ergens vandaan en voorbij zien komen, maar natuurlijk is en blijfthet altijd leuk om (stukjes) muziek te horen/beluisteren.
Hoewel het volgens mij niet klopt dat People need love de eerste single van Abba is, Hej Gamle man was toch heus eerder. Onofficieel..

(The Oceanic Six, dank voor de tip..Want zo goed houd ik dit soort dingen ook niet bij. Ik zou dit en deze zeker gemist hebben.)

Beter dan veel andere docu's die bijvoorbeeld Close Up (NPO) uitzend. Zoekt wat archiefbeelden, somst de wikipedia pagina op en 45 minuten is weer gevuld. Hier had ik wel het idee dat er meer moeite was gedaan. 1,5 uur is wel echt heel lang. Interessant, leuk maar niet heel bijzonder. Zeker omdat ik - zie ik nu op Moviemeter - alle andere ABBA docu's ook al heb gezien.

Complimentje voor de editor: hoewel de beelden zijn ingezoomed (4:3 naar breedbeeld) nergens halve hoofden of beelden. En de naamtitels voor de mensen die spreken lang genoeg in beeld. Dit zou je een vrij lage standaard mogen noemen, maar 8 op 10 docu's (vooral Amerikaanse) voldoen er niet aan

ABBA ontvangt koninklijke onderscheiding uit handen van Zweedse koning - nu.nl

Leuk om een keer gezien te hebben.

Heerlijke documentaire over ABBA die echt gaat over de groep en er toch in slaagt om dieper te gaan dan enkel de muziek. Maar geen cliché overzicht van de bandleden apart en hun privéleven of de carrière erachter, met getuigen in een zeteltje die vertellen over wat ze weten of gezien hebben. De opkomst van ABBA, de evolutie van hun muziek, de moeilijke passage in Amerika en de zeer moeilijke balans tussen hun carrière en hun persoonlijke leven. Met veel mooie beelden, genoeg muziek en de bandleden zelf aan het woord. En een mooi passend einde. Er zijn verschillende documentaires en muziekfilms van de groep, maar deze vat toch wel alles heel mooi samen.

Prima documentaire over opkomst en ondergang van het fenomeen ABBA. Geen pratende hoofden; de vier verzorgen zelf het commentaar bij de vaak fascinerende archiefbeelden. En natuurlijk bevat de documentaire veel geweldige muziek, met een ogenschijnlijk onuitputtelijke stroom van aanstekelijke popklassiekers.

Fijne documentaire over de uiltieme ‘guilty pleasure’: ABBA. Want dat lijkt me de kern van de Zweedse popgroep: ze deden mee aan het Songfestival omdat ze anders als Zweedse band internationaal nooit aandacht hadden gekregen maar vanwege hun succes op dat platform en hun commerciële geluid werd je niet voor vol gezien als je hun muziek leuk vond (‘je moest hun platen verstoppen’). Nota bene de punk veranderde dat enigszins: juist omdat ABBA zo werd verguisd waren ze de helden van The Sex Pistols die overigens stiekem wellicht meer een commerciële onderneming was dan ABBA. Want bij ABBA draaide het wel degelijk om de muziek en die was verdomd goed ook.

- Björn, dat is wel een populaire naam in Zweden, niet?

- Ja, er wordt elke minuut wel eentje gebjorn.

85% belastingen, jeminee. Gimme gimme gimme money, money, money. En dan de nuchtere reactie "Dat is ok. Geld is niet alles." Ze stijgen zo mogelijk nog meer in m'n achting. Als metal-liefhebber moet ik bekennen dat ik wel een zwak heb voor ABBA zowel als het songfestival als guilty pleasures (heb er nog wel, zoals Army of Lovers en East 17 bvb). Er zijn ook aardig wat metal-covers van ABBA-songs, zelfs heuse metal-coverbands. Metal-bands met hoog ABBA-gehalte zijn bvb: Amberian Dawn (love them), At Vance, Metalium, Yngwie Malmsteen, Afterworld, Sinergy, Helloween, ...

Leuk ook om de band Chic voorbij te zien komen. Uiteindelijk kan je wel wat stellen dat door niet meteen al te zeer gewaardeerd te worden in de V.S. een nog grotere status er aanvankelijk wat bij ingeschoten is. Maar na enige tijd toch volop in de armen gesloten en the winner takes it all. Wat een hit list hebben ze ook. Je kan er met gemak een 20-tal opsommen, en er zijn er nog zo veel meer. En vroeg of laat kent elk succes wel wat z'n Waterloo, da's niets om "mamma mia" voor te roepen of een SOS uit te zenden. So I say "thank you for the music."

Grappig ik kom uit de punk tijd en snap helemaal wat je bedoeld,en nee een de pest aan abba hebben kon je niet want ze waren top kwaliteit en ergens was het ook new wave wat er op punk volgde.johnny rotten van sex pistols noemde abba eens een goede band omdat ze verguist en gehaat werden door het alto volk.maar daar door juist weer een cult status kregen.hits of geen hits het maakt niets uit,de muziek is geniaal goed en wie kan hier nou de pest aan hebben.een deel van de kindertijd mee opgegroeid en s.o.s draaide ik als punk soms loei hard.

John Lydon (Johnny Rotten) was vooral liefhebber (ja echt, liefhebber) van ABBA, omdat ABBA niet zo'n gemaakte progrockband was, met allerlei vervelende langdurige solo's en semi-wetenschappelijke riedeltjes.

De punk is vooral ontstaan als tegenbeweging, de beweging die een schijthekel kreeg aan de muziek van bands als, met name, Pink Floyd (maar ook King Crimson, Genesis, Van de Graaf Generator, dat soort dingen). Punk wilde muziek voor de gewone lad in the street. Simpel en niet zo moeilijk.

En ja, eigenlijk voldeed ABBA daar precies aan. Dat was ook gewoon simpele muziek (voor het oor).