Fangio: El Hombre Que Domaba las Máquinas (2020)

Aardig maar niet heel bijzonder.

Deze docu over Juan Manuel Fangio eens geprobeerd. Een naam onlosmakelijk verbonden met autosport en tevens een naam die snel valt bij het opsommen van een lijstje beste coureurs ooit. Sterker nog collega's en de rijders van nu zijn vrij uitgesproken, Fangio was een fenomeen, zoveel is wel duidelijk.

Aardig zijn de oude en nostalgische beelden, de prachtige wagens en de 'andere' manier van racen dan nu. Duidelijk is wel dat het tegenwoordig een technologische oorlog is, waar het juist vroeger toch echt draaide om de klasse van de coureur en met name wat hij voelt. Zoals Lauda in Rush zegt: I have a good ass. Iets dat Fangio ook gehad zal hebben.

Toch slaat deze ode aan Fangio niet echt aan bij mij. Vooral omdat ik na 90 minuten denk, het ging over Fangio maar enige idee over zijn achtergrond of karakter heb ik niet echt gekregen. Sterker, Fangio is een vreemde voor me. Het is ook de reden dat Fangio niet een blijvende indruk maakt. Resultaat, aardig voor een keer.

Mwah.

Misschien is de afstand tussen de Formule 1 van nu en de tijd van Fangio gewoon te groot. Te groot voor deze documentaire die vooral leunt op een paar talking heads die vertellen hoe geniaal Fangio precies was, maar daar eigenlijk nauwelijks in slagen. Nouja, het is altijd leuk om Jackie Stewart te zien praten, daar niet van - en het moment dat hij blij verteld dat hij Fangio's handtekening heeft is wellicht het beste uit de hele film. Dat en de laatste scene, waarin je dan eindelijk iemand in een auto uit die tijd ziet rijden. Misschien was het geheel wel gaan leven als er meer van dat soort beelden gebruikt was.