Bones and All (2022)

Nee dat is m'n punt niet, ik kan zeer vaak opmaken wat uw ervaring is, maar 't is juist om die extra stem erbij te hebben, that's all, maar da's ieders vrijheid e

Ah oke, bedoel je dat. Maar persoonlijk kijk ik niet echt naar het aantal sterren, maar net zoals je zegt, da's ieders vrijheid

Matige film over een meisje die snel moet verkassen met haar vader na een incident. De film opent best veelbelovend en het hoofdpersonage weet te boeien. Echter werkt de mix tussen horror en romantiek hier niet echt. Een aantal lugubere momenten, maar een horrorfilm kun je het niet echt noemen. Taylor Russell doet het goed, maar de casting van Timothee Chalamet pakt niet goed uit.

Sprookje in horrorland.

En dat zijn ook voor mij een van de meest indrukwekkendste thema's.

Ten afwisseling van de vele romcoms mag het ook wel eens gebeuren dat er geen voorzichtigheid is. Bones and All is daarin bijna de perfecte romantische film. Gewoonweg omdat het een hele mensonterende ondergrond heeft die, door de manier van hoe het is neergezet, onder je huid weet te kruipen.

We hebben de setting; Amerika eind jaren tachtig ten tijde van Reagan. En we hebben ook... Ik zie het plot en kijk naar de personages en doe net iets teveel mijn best om het ongewone uit ze te analyseren. Allereerst vallen mijn ogen op de kapsels... Die rode kleur in dat warrige haar of die vreemde pony, die blikken... Het zou onaards moeten zijn. Maar hoe zou ik naar deze gezichten gekeken hebben als ik niet wist dat het hier over kannibalisme zou gaan?

Zo is het, net als in het nieuws, het geval dat een gezicht zomaar demonisch kan zijn... Eeeh... Wacht eens even... Demonisch?

Terug naar het begin, naar het eerste gezicht. Deze is van Maren. Een eind-tiener die daar zo door de schoolgangen loopt, tussen de gewone mensen, heel bescheiden. En toch hebben enkele types interesse in haar en nodigen ze haar uit. Thuis woont ze samen met haar vader woont en waar er ogenschijnlijk misschien nog niet veel aan de hand is. Haar vader is behoorlijk streng en de slaapkamerdeur van haar moet elke nacht op slot. Daar heb je het al. Echter kan Maren het niet laten om uit het raam te klimmen en op de uitnodiging af te gaan.

En ja, het moest er toch van komen. Het feestje loopt op een gigantische en onmenselijke manier uit de hand. Eenmaal haar vader daar lucht van krijgt besluiten ze te vluchten... Maar eenmaal Maren op haar nieuwe plek wakker wordt is haar vader verdwenen en heeft deze slechts een cassettebandje achter gelaten.

En vanaf dit moment beloofd dit niet zomaar een film te worden over het kannibalistische thema. Misschien hebben we dat ook te danken aan het feit dat er een Europese regisseur achter het roer staat.

Maren vermeent nog dat ze een moeder is en besluit niet bij de pakken neer te gaan zitten. Met haar schaarse aanbod aan bezittingen stapt ze op de bus om Amerika te doorkruizen om haar doel te kunnen bereiken. Met korte pauzes in diverse steden waarin ze er al snel achter komt dat een geaardheid al snel te ruiken is bij lotgenoten en dat de wereld onder kannibalen toch nog groter lijkt te zijn. En dat niet alleen... Het knappe aan deze film is dat ook deze types een moreel besef hebben... daar waar andere types dat minder hebben.

Tot we uiteindelijk bij supermarktmedewerker Lee komen; het tweede gezicht. Ze kunnen elkaar ruiken en hebben elkaar al snel gevonden. Een buitensporige romance ontstaat; eentje die betoverd... zwaar betoverd. Misschien wel betoverd omdat het onaardse zo aantrekkelijk, vreemd en nieuw lijkt. Een verkenning in een alternatieve wereld waar menig mensen voor gruwen en waar de soortgenoten onder elkaar ook gruwen. Waar diep op in gegaan wordt. Maren ziet haar aandoening als iets waar ze dagelijks tegen worstelt. Lee is daarin een roekeloos type waarin de romance al snel deuken lijkt te krijgen. Het feit dat het hier om tieners gaat maakt het nog aangrijpender. Tieners worstelen over het algemeen al, maar in dit geval?

En waar men al opgelucht zou zijn als er andere lotgenoten zijn lijkt het Maren niet altijd te bevallen dat ze niet de enige is. Een groot voorbeeld is hier bijvoorbeeld die Sully. Los van het feit dat dit een lotgenoot is is dit wel een behoorlijk glibberig en geslepen creep dat het thema er juist nog akeliger op lijkt te maken. Of ontstaat er een hiërarchie als ze door twee jonge vissers worden uitgenodigd bij een kampvuur... en dan moeten we Marens familieverhaal nog onthullen... en dat zal je weten ook. Die scene met haar moeder was echt fucked up! Dat dus...

En dan hebben we het nog niet over de sfeer en de opbouw gehad. Om je vingers bij af te likken. De regisseur zet hier met Chalamet en Rylance een prachtig duo neer en wilde hierbij alles uit de kast halen om roadmovie en coming of age (een betere combinatie bestaat haast niet) de boventoon te laten spreken, terwijl het duistere dreigend in een hoekje blijft wachten. De weersomstandigheden, de locaties van lange desolate wegen tot kleine slaperige stadjes... en dan nog de soundtrack van Trent Reznor en Attacios Ross als flinke aansterker, met daartussen nog wat 80's-liedjes als Joy Division, New Order, A-ha en Kiss. Je leeft zelfs met dit stelletje mee, reist mee en... tsja... soms eet je ervan mee. Figuurlijk dan.

Met dan nog een eindshot om in te lijsten. En toen was het klaar... en volgde er een aftiteling met de fraaie tonen van de bovenstaande artiesten.

Bones and All was voor mij de ware sensatie en een flinke mijlpaal in de cinema waarin men kan laten zien dat het ook anders kan. En nu ga ik even de kippenboutjes uit de oven halen voor een late zaterdagsavondmaal.

5,0* (Welverdiend! Meer van dit!)

Aardig horrordrama. Het verhaal is door het horrorsausje best origineel. De uitwerking is toch wel wat aan de saaie kant. Niet dat de film verveelt, maar er had best wel wat weer maar peper bij gemogen. Verder is het prima drama met enkele pittige scenes, hoewel de die-hard horrorloefhebbers niet onder de indruk zullen zijn. Het acteerwerk is in orde, hoewel de chemie tussen Chalamet en Russell niet optimaal is. Rylance speelt zoals zo vaak het wat dromerige en monotone typetje. Visueel wat rauwig en sober, wat prima past bij de film. 3.0

Leuk: een boekverfilming die veel beter is dan het bronmateriaal. Guadagnino maakt een wat mij betreft hele gewaagde film - een wat alternatief maar onopvallend YA-boek dat nu een bloedserieus filmhuisdrama wordt met flink wat stevige horrorscenes. Heel traag soms waarbij ik me kan voorstellen dat er mensen afhaken, maar ik was gefascineerd door het duo Russel & Chalamet. Prachtige slotscene, genoten van de onrustige soundtrack. Een ruime 4,0*

Merkwaardig.

Guadagnino kan wat mij betreft zijn biezen pakken als het op horror aankomt. Zijn kunstzinnige visie mag er zijn, maar voor mij is het ondertussen duidelijk dat hij in deze wereld niet zo veel te zoeken heeft. Daar zijn uiteraard alle meningen over verdeeld, ik vind persoonlijk dat hij te weinig toevoegt. Herhaaldelijk, en dus ook hier, voelt het aan alsof zijn hart gewoon op een ander genre zit.

De film bouwt zwaar op de relatieontwikkeling tussen Russell en Chalamet. Toegegeven, het acteerwerk is best aardig en vormt meteen één van de betere aspecten van de film. Russell vind ik doorgaans een vervelend actrice, maar hier past ze wel. Chalamet zit duidelijk op z'n plek in de acteerwereld, de vraag is vooral hoeveel zin hij er zelf nog in heeft. Toch moet ik zeggen dat ik Rylance de echte ster van de film vind. Hij speelt slechts een bijrol, maar zijn ongemakkelijke karikatuur past perfect bij zijn rol (maar alleen past zijn rol niet in de film).

Guadagnino vind zichzelf waarschijnlijk fantastisch, want die indruk ademt een film als Bones and All uit. Veel scenes komen in de naam van kunst. Daar zitten echter vaak ook volstrekt overbodige scenes tussen. Denk maar aan dat random shot van Russell die nummer twee op het toilet doet. What? Ook dat stuk in de inrichting vond ik uitgesproken onbenullig. Er moesten klaarblijkelijk nog meer weirdos bijkomen. Verder veel verwoede pogingen tot sfeervolle cinematografie vermengd met een erg realistische stilering. Ik vond het vooral wat te makkelijk. De enige redenatie dat de film ongemakkelijk aanvoelt komt door de cast, daar voegt Guadagnino als regisseur maar weinig aan toe.

Voor een film die hoopt eigenzinnig te zijn is het overigens allemaal niets nieuws. De kern is namelijk een best uitgekauwd concept, alleen uitgesmeerd over 130 (!) minuten. Richting de finale lijkt Guadagnino zelf ook niet helemaal meer te weten hoe hij verder moet en laat uit pure paniek Rylance dan maar weer terugkeren als villain. Het komt over als wanhopig. Tussendoor zitten er wat opvallend grafische scenes tussen, maar Guadagnino hamert er niet echt op door. Niet dat de film buitensporig hoeft te zijn, maar als je toch al grafisch te werk gaat kan je net wat harder doorpakken.

Ik mis met name echt sfeervolle cinematografie. Het drijven op realistisch vormgegeven achtergronden werkt na enige tijd niet meer en moet er iets gebeuren om de boel weer op scherp te zetten. Guadagnino kiest echter constant voor dramatiek als de film behoefte heeft aan spanning, en juist voor spanning als de film weer de ruimte biedt voor wat dramatiek. Bovendien ontgaat het me ook een beetje waarom de hoofdpersonages zo excentriek moeten zijn. In termen van eigenzinnigheid snap ik dat wel, maar de film zet ook genoeg in op menselijkheid en dan vallen al die vreemde types al snel door de mand. Ik mis ook vaak een beetje spanningsopbouw. Enkel leunen op dialogen lijkt Guadagnino niet te lukken, maar hij blijft het wel proberen. Het komt vooral over als tijdsverspilling.

Toch kan ik de poging om iets unieks te maken best waarderen, begrijp me absoluut niet verkeerd. Ik vind het alleen vervelend dat tegenwoordig "eigenzinnigheid" gelijk staat aan "traag" en "abnormaal". Teveel aparte figuren die naar de voorgrond worden getrokken. Ik snap dat dat linkt aan de toonzetting, maar het mag ook duidelijk zijn dat we als kijker sympathie moeten opbouwen voor iedereen, en met dit soort karakters is dat te moeilijk. Ik vind Guadagnino een stuk warmer als het gewoon op pure dramatiek en/of romantiek aankomt in plaats van weer met dit soort artsy horrorfilms aan te komen kakken.

Op zich best een goede en bizarre film, maar ik vond de film wel wat te lang duren. 1 5 uur zou eigelijk mooi genoeg zijn geweest. Acteerwerk was meer dan prima. Door de net wat te lange speelduur voor mij net geen 7 waard maar naar boven afgerond maakt wel 3.5*

De film deed me wat denken aan Beast (Film, 2017), maar er zijn er nog zo enkele in dit genre. Of Grave (Film, 2016), maar dan louter om het kannibalisme. Echt horror is dit niet natuurlijk, het is echter maar wat je eronder definieert natuurlijk. Enge scènes ziten er niet in en echt angstig ben je niet. Wel is het een apart gegeven dat in een soort romantische coming of age kannibalisme zit.

Maren worstelt met haar afkomst en is tegelijk verbaasd en opgelucht dat er wel meerdere personen zijn zoals haar. Vampieren zijn het dus niet, want die zouden je niet met bones and all opvreten, het summum naar verluidt. Net zoals er verschillende mensen bestaan, is ook niet elke kannibaal hetzelfde. Lee heeft een beter moreel kompas, maar legt zich bij zijn situatie neer en doet ook wat de natuur hem opdraagt te doen.

Interessant is de verdere uitwerking van het verleden en het gevoel van Maren, met Lee dan als gids. De film zakte wel wat in, maar het acteerwerk houdt veel staande. Geen topper, maar gewoon degelijk.

Shocktober 8

Fijne existentialistische vampieren film annex road movie. Een originele en volwassenen horrorfilm.

Goed! 4*

Te zien op Prime.

Filmtechnisch vind ik Bones and All een pareltje. Ook de muziekkeuze krijgt voor mij een dikke plus. Als een soort van Road movie scoort ie ook nog wel maar waar de plank flink wordt misgeslagen zijn de fictieve zielsverwanten die elkaar vinden adhv hun reukvermogen. Vooral die indiaan vond ik een vreselijk irritant personage. Alleen al die stem. De film had flink kunnen scoren als die zielsverwanten achterwege hadden gebleven. Het meisje als leidend voorwerp op zoek naar antwoorden. Nu is het een soort van Zombie film geworden. Jammer. Ook de 'maaltijden' zijn natuurlijk niet prettig naar te kijken. Kon alleen genieten van de beelden en setting. Ook Taylor speelt een puike rol. Helaas is de film verder zielloos.

Film 2,0

Beeld 4,5

Geluid/Soundtrack 4,5

Pretentieus romantisch drama dat door sommigen met elevated horror verward wordt omdat Taylor Russell knorrig in de camera staart. Beste aan de film is sowieso Sully, zowel qua script als qua personage en acteerprestaties. Voor de rest vooral een lange zit.

Wat een ontzettend toffe en creepy bijrollen van Rylance, Stuhlbarg en Green. Al die scenes vond ik echt ontzettend tof in een aangename en soms aardig akelige roadmovie.

Review Moviemeter horror challenge 2023: Poeh, wat een lange zit en wat gebeurd er weinig. Tuurlijk ligt de focus in deze film vooral op het interpersoonlijke en de onderlinge relatie, maar ik vond het lastig te pruimen. Voor mij is dit geen hoogvlieger, alhoewel het volgens mij wel probeert dat te zijn.

Een onthutsende film. De film vervreemde mij van mijn wereld. Ik had geen idee waar ik naar keek en verwachtte een klassieke road movie. Maar al snel ontdekte ik de niet pluis sfeer met echt creepy scenes. Horror kan ik amusant vinden. Soms naar en dat was hier het geval. En dat bedoel ik als compliment. Een aantal scenes die echt onthutsend zijn. Niet door de gruwel maar door het sociale ervan. Brrrr...

Rustige film, fraaie cinematografie met zeer stemmige soundtrack. Bij het einde dacht ik wel wtf heb ik nu gezien? De scene met de moeder staat op mijn netvlies gebrand in ieder geval.

Weerzinwekkende film. Nu plaats ik kannibalen op hetzelfde niveau als kinderverkrachters, dus sympathiseren met deze hoofdpersonages lukte vrij slecht. De combinatie van romance en misdaden tegen de menselijkheid gaat er bij mij hoezeer ik ook probeer niet in. Een film kijken met een aantal hoofdpersonages waarvan je hoopt dat ze allemaal omkomen is onbegonnen werk.

Zakt op het einde een beetje in, maar ik kan die mooifilmerij van Guadagnino wel waarderen. De outcast metafoor doet nogal denken aan vampierfilms, maar is toch best leuk gedaan en de hoofdrolspelers doen het prima. Rylance moet je wel een beetje van houden.

Slecht.

Ontiegelijk saaie film. Beetje horror vermengd met coming-of-age, maar het blijft toch echt een tergend trage bedoening, met een als vanouds zagerige Timothée Chalamet en een tegenspeelster die al even zagerig is. Enige animo in acteerwerk komt van een overacterende Mark Rylance. Met een speelduur van boven de twee uur sleept de film zich naar het einde. Enkele mooie plaatjes zijn er zeer zeker, maar ik had ook graag wat spanning gehad.

1,5

Romantische horrorfilm waar het thema kannibalisme het romantische aspect toch wel op de achtergrond plaatst. Niet dat er veel gruwel scènes te zien zijn, maar de paar gore scènes komen toch wat ongemakkelijk over. Goed spel van beide hoofdpersonages en een paar knappe shots zorgen voor positieve punten. Helaas sleept de film zich wat voort zonder echt spannend te worden. Overigens vrije lang duur wat zeker korter had gekund. 6/10

Pfftt.... blijkt het gewoon over... niets te gaan, Zou deze film wel hoger willen beoordelen omdat de regie en de cinematografie best goed waren, maar jeetje, deze film was zo tergend langzaam. Op dat langzame tempo en flinke speelduur na is er ook bijna geen tof horror-element te zien. Wel romantiek en roadtrip-film perikelen, dat was ook verder prima maar probeer dan niet op te leuken met wat bloederigheid en dat dan horror te noemen. Weet ook niet wat het nut ervan in de film is, afgezien dat op moment modern is om films te verpakken met het horrorgenre. Is hier de horror soms ook weer een of andere rare kannibalismemetafoor voor generatietrauma of liefde of zoiets..? Niet dat het geen prima film had kunnen zijn! Maar als horrorfan verwacht ik wel meer lef in mijn fijne horror-momenten. Je maak een film die met huid en haar heet en werkt naar een climax toe... laat dat ook zien! Tja in deze vorm was het voor mij, gewoon niet mijn ding.