Bones and All (2022)

Interessant uitgangspunt. De teaser maakt me nog niet veel wijzer, maar Chalamet en Rylance onder de vleugels van deze regisseur? Veel meer hoef ik niet te weten.

Vanaf 24 november 2022 in de bioscoop (Warner Bros. Pictures)

EDIT: verplaatst naar 1 december 2022.

Vandaag gezien tijdens leiden film festival. Erg onder de indruk. Hele pure film, jammer genoeg waren er mensen in de zaal die erg vaak moesten lachen bij serieuze momenten. Had echt het gevoel dat ze de film niet begrepen. Je ziet duidelijk Luca Guadadigno typeringen, zoals close ups van voorwerpen, landschap, chemie, empathie, taboe brekend. ‘Think out of the box’, dan ga je deze film zeker waarderen. Taylor Russel is de ster van deze film, de chemie met Timothée Chalamet is indrukwekkend en de rol van Mark Rylance lijkt op zijn lijf geschreven. Je ziet deze mensen gaandeweg niet als slechterikken maar je gaat met ze meeleven. Een film die bij zal bij blijven en meerder keren vaker zal gaan zien, na de première. Met de gore valt het heel erg mee, vond ik zelf

Interessant, het is eens wat anders.

Wel heel jammer vind ik weer dat we totaal niet erachter komen hoe men Eaters zijn geworden. Op het eind zegt de jongen.....eat me, bones and all. En dat was het dan. Ik bleef toch wel een tijdje tijdens de film hopen dat we een soort uitleg gingen krijgen over de origins. Guess not.

Slappe hap.

Het is geen standaard horrorfilm. Alleen omdat het kannibalen zijn is het horror. Sommige scènes zijn heftig. Maar daar is dan wat horror betreft alles mee gezegd. Het is eerder een road movie met romantiek en scherpe kantjes.

Prachtig geacteerd door Timothée Camalet. Een topacteur. Zonder goed tegenspel zou hem dat niet lukken. Daar zorgt Taylor Rusell voor. Hun samenspel is betoverend goed. Dat wordt nog eens versterkt door de close-ups.

Ze slagen er in om ondanks hun moordlustige drang sympathiek te zijn.

Mark Rylance is prima gecast om de creep te spelen.

De muziek is uiterst functioneel. Gelukkig geen opgefokt trompettergeschal als het heftig wordt.

Luca Guadagnino heeft een knap staaltje werk geleverd.

Ik kon hier weinig mee en de film wist me steeds minder te boeien. Vooral dat wereldje voelde net te absurd aan en overtuigde niet. We krijgen ook geen antwoorden. En vooral de rol van Rylance is enorm irritant, alsof hij niet weet in wat voor film hij zit en daardoor aan de hele film afbreuk doet. Chalamet is ook niet super, vooral kleurloos. Russell doet het nog wel leuk maar kan de film ook niet echt dragen. Verder wel aardige plaatjes en als roadtrip is de film wel oké. Ook de sfeer is wel aardig, met weinig muziek en scènes die geruisloos in elkaar overlopen waardoor ze juist weinig naturel aanvoelen maar heel hard. Gek. En ineens is de film afgelopen.

Opvallend zijn de locaties, toch wel wat aftandse plekken steeds waar men woont en verblijft. Ook de Eaters zijn vaak wat creepy. Alsof ze een metafoor zijn ergens voor en Guadagnino (of de schrijver van het boek) hier iets mee wil zeggen. Maar geen idee wat. 2,0*.

Horror, thriller, roadmovie, drama en romantiek, dat levert een vrij aparte film op. Ik had er wat meer van verwacht maaar desalniettemin wel een onderhoudende film. Dat niet uitgelegd wordt waarom ze doen wat ze doen stoorde mij niet, leek me vrij simpel. Een bizarre afwijking, zat verder niks achter, moet kunnen.

De synopsis klopt trouwens niet veel van, bijzonder dat iemand die de film niet heeft gezien en geen idee heeft de opdracht heeft gekregen om de synopsis te schrijven.

Dat gaat niet per opdracht, het toevoegen van films is vrijwilligerswerk. Graag een correctie indienen. We maken deze site samen.

Degene die deze film toegevoegd heeft zal ongetwijfeld die synopsis ergens vandaan hebben gecopy/paste. In die zin verbaast het mij dat het ergens zo te vinden is geweest. Geen verwijt naar degene die deze film hier toegevoegd heeft.

Opvallend dat niemand hier opmerkt waar de film eigenlijk over gaat. Toegegeven: het werkt niet helemaal maar eaters in de tijd van Reagan zijn natuurlijk een nauwelijks verborgen metafoor voor homoseksualiteit en Aids in die periode. Niet ongewoon om dat soort zaken aan een horrorgegeven te koppelen. Daarnaast is deze film een roadmovie langs wening toeristisch kleinsteeds Amerika. Goedkope huurhuizen, pop & mom winkels, busstations, Vooral in Noordelijke staten.

Onwillekeurig ga je de film vergelijken met de eerste Chamalet-Guadadigno samenwerking Call Me By Your Name. Die film maakte van Chamalet een ster en ook Guadadigno was ineens meer in trek. Deze film haalt het niet bij die . Hij voelt wat geforceerder vooral. Een minder eenduidige flow dan de eerste film. Wel gaat deze film een andere grote naam opleveren. Russell gaan we zeker nog terugzien. De effectieve soundtrack is van Trent Reznor gecombineerd met een aantal jaren '80 nummers. Ik vond troiuwens wel dat zowel Chamalet als Russell grungy oogden zoals in het begin van de jaren '90.

Onderhoudend filmpje, maar echt indruk maakte hij niet op mij. Het psychologische aspect bleef nogal onderbelicht. Je zag wel iets van de worsteling van Maren: ze moet mensen eten om in leven te blijven, maar vindt het eigenlijk niet oké om dat te doen. Maar ze lijkt niet echt op zoek naar een oplossing, naar hoe met de situatie om te gaan.

Verder was het vooral een liefdesverhaaltje slash roadmovie met een voorspelbare spanningsboog. Prima om uit te zitten, maar niet iets om nog vaak aan terug te denken. Jammer, want het uitgangspunt was veelbelovend.

Ik had hoge verwachtingen van deze film, maar het is helaas niet uitgekomen. Het ging mij allemaal te ver naar het adsurde,(soms ook wat ongeloofwaardig) Het raakte mij ook niet op emotioneel vlak.

Gaandeweg de film boeide het me niet meer zo. Steeds weer dat Kannibalisme. Bovendien ontbrak er een bepaalde (aangename) sfeer. Het oogde allemaal nogal koel en ook weer zo,n krankzinnig einde, waar ik niks mee kon.

Voor mij: 2*

Meeslepende, rauwe roadmovie met horrorelementen over de jonge Maren (Taylor Russell) die door een bizarre aandoening gedwongen wordt aan de rand van de maatschappij te leven. Sterk gespeeld, met een heerlijk maffe bijrol van Mark Rylance, en bijzonder fraai in beeld gebracht. Een aantal individuele (en nogal onbehaaglijke) scenes zijn wellicht sterker dan de film als geheel, maar al met al is dit toch wel behoorlijk indrukwekkend. De score van Trent Reznor en Atticus Ross overheerst soms iets teveel, dat wel.

Waar zat ik naar te kijken dan? Origineel is het wel en Timothée Chalamet is een goede acteur, maar het verhaal was te langdradig en het werd slaapverwekkend. Gauw weer vergeten.

Maren [Taylor Russell] ligt met een vriendin in bed wanneer ze plotseling een aanval van kannibalisme krijgt. Tja, puberteit en ontluikende seksualiteit doet nu eenmaal gekke dingen met je, zoals we in de Twilight-serie hebben kunnen zien. Deze opening belooft veel, maar wat volgt is een doodsaaie zoektocht naar de eigen (seksuele) identiteit met Chalamet als een ‘bones and all’-eter van het ergste soort: een biseksuele tiener. God zij dank is Mark Rylance daar om de boel wat leven te blazen. Jammer genoeg is het enige wat goed is aan dit veel te lange tienerdrama met een snufje slappe horror.

En wat vond ik er nou van:

Het is een vrij aparte film geworden. Die qua genre alle kanten op gaat. Heb ik nou een Horror, Roadmovie, Drama, Coming of Age en een Love Story zitten kijken? Ja dus. Ik vond Taylor Russell als Maren erg goed spelen. En de chemie met Timothée Chalamet als Lee was er zeker. Mark Rylance als creep stond ook als een huis. Uiteindelijk gaan Maren en Lee samen op pad om de moeder van Maren te vinden nadat de vader haar alleen gelaten had. Maren is een kannibaal net als Lee en moeten eens in de zoveel tijd mensen eten. Natuurlijk zijn daar ook scenes van en die vallen dan ook onder het kopje Horror met de nodige gore. Maar verwacht geen slasher of zoiets. Je gaat ze zelfs niet als slechteriken zien naar mate de film vordert. Aanrader? Ja best wel. Een mooie trage onderhoudende vertelling geworden.

Zeer sterke film, die heel wat elementen uit verschillende genres bevat. De film wil niet zomaar een mengelmoes zijn van alles en nog wat en is dit ook allesbehalve, doordat alles goed bedacht is en sterk tot met momenten, subliem is uitgewerkt.

De hoofdpersonages, daarvan herkende ik wel Taylor Russell, van de film 'Escape Room', rest leek me vrij onbekend, maar zetten, elk op hun wijze, hun rol sterk tot ijzersterk neer. Zowel zij, het verhaal, sfeer, gewoon het geheel, had me snel en volledig mee en dit tot het einde.

9/10 En kan deze nog vlug in mijn top10 van 2022

Dat is lang geleden dat ik een horrorfilm zo goed vond dan deze Bones and All. Wat een boeiend verhaal , dat je aan de buis gekluisterd houd tot het einde toe. En wat een geweldig goeie rol van Mark Rylance. Die man acteert echt super goed. Ik vind dat toch een ondergewaardeerd acteur. Ik vond de hele cast best wel heel goed, vooral Taylor Russell, ik verwacht dat we daar nog heel veel van zullen gaan zien. Timothée Chalamet kwam ook zeer overtuigend over. Ik vind Bones and All toch wel de beste horrorfilm van 2022. En ik ben benieuwd wanneer we weer een horrorfilm van dit niveau gaan zien. Dikke aanrader.

Viel me toch wat tegen, ben deze film dan ook aangegaan met een verkeerde insteek. Hoopte ik op wat meer horror is het eigenlijk een puur romantische drama met een horror sausje.

De paar kleine horrormomentjes waren wel ok maar over het geheel gezien dus voor mij veel te langzaam en verder is drama niet echt zo mijn ding.

2*

Best originele twist op horror om een verhaal over zo'n duister onderwerp als kannibalisme op zo'n menselijke manier te benaderen met een dromerige soort coming of age roadmovie over (leren) hoe het is om als kannibaal te leven. Als je toegeeft aan je impulsen dan ben je veroordeeld tot een eenzaam leven aan de rand van de maatschappij, waarbij je steeds van plaats naar plaats moet trekken om de politie voor te blijven. Het hele uitgangspunt deed me wat denken aan Near Dark, ook al is die film toch ook behoorlijk anders. En ja, het hele onderwerp van de film is waarschijnlijk een grote metafoor, maar het verhaal houdt een hoop ook graag open voor interpretatie.

Wat de film behoorlijk helpt is dat de personages sympathiek blijven. Russel en Chalamet zijn erg sterk samen. Vond het ook wel aangenaam om een relatief ingetogen Chalamet te zien. Ik ben vrij vurige rollen van hem gewend. Russell speelt hier echt de hoofdrol. Ook Rylance en Stuhlbarg (in een klein rolletje) maken veel indruk als enorm griezelige mede-"eaters" die Maren en Lee onderweg tegenkomen. Wat Rylance zijn haast over de top rol zo goed doet werken is dat de onderliggende eenzaamheid nog zo zichtbaar is. Schokkende en griezelige momenten en effectief drama versterken elkaar echt in de film.

Als ik zwakke punten moet benoemen dan kom ik toch vooral uit op het einde, dat wat plots komt, en de onhandige manier waarop middels dat cassettebandje en de brief informatie op de kijker wordt overgebracht. Het heeft ook een wat onbedoeld komisch effect om Lee te horen roepen dat Maren hem moet opeten, ook al is het op een verknipte manier nog best romantisch. Prachtige score trouwens ook. Vond de jaren tachtig-look ook vrij overtuigend.

Bones and All

Op zich een prima romantische roadmovie met een vleugje horror, maar had wel wat korter mogen duren.

We leren Maren kennen wanneer ze nog bij haar vader woont. We weten nog niet veel van haar totdat ze tijdens een feestje een vinger van haar vriendin er half afbijt. Ze blijkt verlangens te hebben naar vlees en botten. Ze is niet zoals een normaal mens zou moeten zijn. Zodra haar vader weet wat ze heeft gedaan moeten ze blijkbaar weer verhuizen om zo de politie voor te zijn. Maar zodra ze 18 is geworden besluit haar vader om afstand te nemen en laat voor haar een cassettebandje achter met info over haar toen ze nog jonger was. Ik vond het mooi om te zien dat we steeds verder in de film meer dingen over haar te weten kwamen dankzij dat cassettebandje.

Vanaf hier begint de roadmovie. Ze besluit op zoek te gaan naar haar moeder en onderweg leren we andere ''eaters'' kennen. Sommige wat mysterieuzer dan de andere. 1 van die eaters was Lee met wie ze een romantische klik krijgt. Ik vond de band die ze opbouwden mooi verfilmd. Ze ziet haar moeder in een kliniek die helemaal is doorgedraaid en de mensheid wil behoeden van de monsters die zij en Maren in haar ogen zijn. Ook leert ze Sullivan kennen die haar het 1 en ander leert, maar ook eenzame creeper is die haar later in de film nog achtervolgd met alle gevolgen van dien. Het einde heeft wel iets romantisch, dat het het eigenlijk niet anders kan eindigen.

De romantische kant van de film vond ik prima. Maren leert voor het eerst soortgenoten kennen en vindt in 1 van hen de ware liefde. De horrorkant was daarentegen een beetje beperkt. Sure, hier en daar zag je wat stukjes mensenvlees gegeten worden, maar veel stelde het niet voor. Maar deze film probeert ook geen horrorfilm te zijn dus daar beoordeel ik hem ook niet op. De jaren 80 sfeer komt goed over en de muziek tijdens de film was passend en rustig. Verder vond ik sommige stukjes net iets te lang duren, waardoor ik toch soms even m'n aandacht verloor.

3 sterren.

De waardering lijkt hoog qua stem, maar daar hoor ik niet bij. Misschien zit ik een verkeerde kijkgroep maar deze film heeft me totaal niet bekoord. Langdradige kijk naar een apart duo; jammer van de tijd die ik er heb ingestopt...

Geen grote fan van Guadigno. Beetje pretentieus toch. Zijn horrordrama balanceert op het randje van de rauwe arthouse en wil zich profileren als een diepgravende kannibalenfilm. Het moet gezegd : de film is redelijk disturbing en kent vrij ongemakkelijke scènes.. niet zozeer de kannibalenscènes doen dat.. het is vooral het besef dat er zo'n personen in onze maatschappij vrij rondlopen al zijn het slechts enkelingen. Rylance zette een echt lugubere creep neer en is de enige acteur die na afloop ook blijft plakken.
Er zat ook voldoende onzin in om de film te diskrediteren. Het feit dat kannibalen elkaar vanop lange afstand kunnen ruiken is ronduit dwaas en ook de backgrounds van Lee, Maren en Sully zijn nogal idioot. Alsof kannibalisme getriggerd wordt door het opgroeien in dysfunctionele gezinnen. Niet helemaal slecht, maar de romantische roadmovie was boeiender dan het kannibalenthema.

Ik zag dit zelf en had nog niets over de film gelezen toen ik hem zag. Ik vermijd dat bewust bij recente films. Vind het er vrij dik bovenop liggen. Het is de hele reden waarom de film in het verleden speelt. Ik vind het overigens niet een heel sterk punt van de film, want zoals ik aangeef: het werkt niet helemaal.

Benieuwd of andere users dit ook zien maar mij overtuigt het niet. Niet te lang bij stilstaan zou ik denken.

Spijtig dat je nooit je recensie/mening hier, in een stem omzet

Ja oke, maar ik neem aan dat je uit mijn recensie/mening toch wel kunt opmaken dat ik het een hoog gewaardeerde film vind? Als ik van bepaalde mensen hier op Moviemeter een recensie lees zonder dat er een stem bij zou staan zou ik uit de recensie wel op kunnen maken of het wel of niet een goeie film is. want ik weet inmiddels na zo'n kleine 15 jaar wel welke leden hier ongeveer dezelfde smaak als mij hebben.