An Cailín Ciúin (2022)

Simpelweg een wondermooi stukje cinema, dit verhaal over liefde geven en liefde nemen, over bescherming bieden en veiligheid voelen binnen een gezin. Prachtig vertolkt door een kleine cast, met op kop de jeugdige hoofdactrice. Het einde gaat recht richting het hart.

Mooi subtiel klein drama. De film plaatst het perspectief vanuit het meisje waardoor de meeste drama onder de oppervlakte blijft, goede keuze want anders wordt ie al snel te sentimenteel. Het einde is echt prachtig.

Schitterende film over het meisje Cait (prachtige vertolkt door de Catherine Clinch) dat door haar ouders emotioneel wordt verwaarloosd. Heel terloops en uitermate subtiel zien we hoe ze opbloeit tijdens de zomervakantie bij haar hartelijke tante en aanvankelijk stugge oom op het Ierse platteland. Het stel is kinderloos en heeft in tegenstelling tot haar eigen ouders en hardvochtige zussen wel oog voor wat er in Cait omgaat. Ze bloeit op, de pijn lijkt te weg te ebben, maar helaas komt aan vakantie een eind en moet ze terug naar haar geboortedorp. Heb soms met een brok in mijn keel zitten kijken en genoten van dit strak geregisseerde pareltje.

Toch een opmerkelijke taal dat Iers, het is toch heel wat anders dan Engels.

Nu de film zelf was niet mis. Een trage film, maar storend vond ik het eigenlijk niet. Het kwam allemaal heel authentiek over en de cast deed het uitstekend.

Het gebeurd mij zelden dat ik slow cinema in de herziening beter trek dan de eerste keer. Maar The Quiet Girl vond ik nog beter dan de eerste keer. Schoonheid van een film. Subtiel, visueel mooi, ontroerend en menselijk.

Dit soort trage, subtiele films zijn niet altijd helemaal mijn ding. Ook met deze film had ik zeker in het begin wat moeite. Ik vond het begin te traag en vooral te vlak. Clinch hoefde maar op één gezichtsuitdrukking te studeren en die zien we de eerste twee tot drie kwartier van de film. Mooi gefilmd is het wel (soms vond ik het wel een te hoog 'zie mij artistiek doen' gehalte hebben of ik moet de diepere betekenis van sommige shots gemist hebben). Je krijgt daarbij ook een goed en (ik denk) realistisch beeld van het boeren leven uit die tijd.

Dan begint er wat verandering te komen. Maar het blijft héél subtiel allemaal. Verwacht geen groots drama of sentiment. Verwacht ook geen pieken en dalen of uitgesproken emoties. Overigens vond ik de verandering bij Sean wat houtering gaan. Dit kon wat vloeiender in beeld worden gebracht. Prachtig zijn de ren scenes waar je de potentie ziet in de ogen van het meisje tot wat ze in zich heeft maar er (nog) niet uit komt. Dat heeft meer tijd nodig. Het hoogtepunt was zonder twijfel het einde van de film. Prachtig en ontroerend zonder sentimenteel te worden.

Ik denk een top film als dit helemaal je genre is. Voor mij is dat wat minder het geval. Ik had liever iets meer variatie gezien in de emoties. Van mij het het net iets minder subtiel gemogen en het begin was echt wat té saai en té traag voor me. Maar al met al toch wel 3,5 ster. Een aanrader als je met de juiste verwachtingen gaat kijken en van trage, subtiele films houdt.

Werkelijk een parel van een film heel mooi gefilmd, en de serene omgeving spreekt boekdelen. Ik heb nog nooit iemand zo mooi met een glanzende pol lepel water uit een bron zien scheppen. En het verhaal werd ook heel mooi (en dromerig) verteld met een einde waar ik zelfs een traantje om moest laten.

Van de week gezien, is een PARELTJE 5 sterren.

Wat liefde en aandacht kan doen met de mens. Een mooie, trage film die je tot tranen toe geroerd laat nagenieten.

Een prachtig klein drama waarin taal een bijzondere rol speelt. Juist doordat er weinig gesproken wordt krijgt elk woord extra gewicht. De film is bijna volledig in het Iers gesproken, de personages zijn redelijk zwijgzaam, waardoor ook blikken en gebaren grote waarde krijgen.

Prachtig ingetogen spel van met name Catherine Clinch (Caít) en Andrew Bennett (Sean)

De ingetogen aanpak zorgt voor een ontroerende film die hard binnenkomt.

4☆

Door de hoge score had ik wel wat meer verwacht, maar in het genre (alternatieve filmhuisfilm) is deze film nog steeds goed.

Het meisje speelt geweldig en haar (verre) tante ook.

Eigenlijk iedereen wel. Er wordt weinig gepraat, maar dat stoort totaal niet.

Ik heb altijd een 'haat/liefde' verhouding met filmhuisfilms, omdat ze vaak te hoog worden gewaardeerd, terwijl een Jurassic Park op heel veel vlakken ook gewoon een prachtige film is.

Maar terug naar deze film. De muziek was ook goed. Die ga ik nog eens opzoeken.

Wat loop je nou te zeuren?

Jurassic Park krijgt 3,79 op MM en 8,2 op IMDb.

Weinig 'filmhuisfilms' die zo'n score kunnen overleggen.

Ik heb toch het gevoel dat de film te evident een punt wil maken. Het liefdeloze gezin versus het liefdevolle gezin. Niet moeilijk dat op het einde de ontroering komt (met een vioolmuziekje erbij om zeker te zijn). Het mag dan wel verborgen blijven achter een gordijn van authenticiteit door veel Ierse couleur locale te scheppen door de plaatselijke taal en het plattelandsleven, toch voelt de emotie geforceerd. Te veel goeden tegen de slechten. Op zich een ingetogen mooi geobserveerd portret van een meisje dat zich niet goed in haar vel voelt maar het scenario toont mankementen. Het trauma van het nieuwe gezin is enigszins voorspelbaar, de ontdooiing van de vader is wel plots en het oorspronkelijke gezin mist achtergrond (waarom zo nors ?). The quiet girl is zeker oprecht en boort bij momenten knap naar het lijden van des levens maar laat steken vallen in het drama.