De huisvader Saeed is op religieuze missie. Hij wil de voor hem heilige Iraanse stad Mashhad zuiveren van de immorele straatprostituees. Na enkele vrouwen te hebben vermoord, is hij erg aangedaan door het gebrek aan maatschappelijke aandacht voor zijn missie. Intussen bijt de journalist Rahimi zich in de zaak vast.
Heel overtuigende film, voor mij de beste van het afgelopen jaar samen met 'le bleu du caftan'. Toch komen er veel pareltjes uit de Iraanse cinemawereld, dit is er een van de beste van, goede vertolkingen trouwens van de gehele cast. Het einde is wel heel confronterend....
Het is geen Iraanse productie maar speelt zich daar af.
In de basis een interessante en goed uitgevoerde misdaadfilm. Toch bleef ik met het gevoel achter dat er een stuk meer ingezeten had.
Voor ons Westerlingen spreekt de Iraanse samenleving toch wat tot de verbeelding. Je denkt al snel aan een verstikkend regime, waarin Islamitische normen met harde hand worden opgelegd en gehandhaafd. Een samenleving waarin de overheid meekijkt en waarin je je weinig misstappen kunt veroorloven. Waarin vrouwen buitenshuis een minderwaardige rol bekleden.
Die gespannenheid proberen ze wel naar voren te laten komen. Maar het is allemaal te slap om de film echt de juiste sfeer mee te geven. De omgang met de hoofdrolspeelster is vooral heel formeel. Ja, ze wordt wat geïntimideerd, ze wordt onheus bejegend, maar echt dreigend wordt het zeker niet. Dat neemt natuurlijk niet weg dat het wel boeiend is om te zien hoe Iraanse families leven. Het zittend op de grond eten bijvoorbeeld is daar nog steeds redelijk normaal, maar voor ons Nederlanders is dat iets wat je hooguit op een picknick zou doen.
De kern van het verhaal weet voldoende te boeien, hoewel het weinig aan de verbeelding overlaat. Het trekt allemaal redelijk vlot en in een rechte lijn van het begin naar het eind. De laatste 20 minuten zit er wat meer beweging in en dat trekt de film naar een bescheiden voldoende.
Al met al een stuk minder goed dan de hoge score doet vermoeden.
Die gespannenheid proberen ze wel naar voren te laten komen. Maar het is allemaal te slap om de film echt de juiste sfeer mee te geven. De omgang met de hoofdrolspeelster is vooral heel formeel. Ja, ze wordt wat geïntimideerd, ze wordt onheus bejegend, maar echt dreigend wordt het zeker niet. Dat neemt natuurlijk niet weg dat het wel boeiend is om te zien hoe Iraanse families leven. Het zittend op de grond eten bijvoorbeeld is daar nog steeds redelijk normaal, maar voor ons Nederlanders is dat iets wat je hooguit op een picknick zou doen.
Ik heb in 2017 vijf weken in Iran gereisd, deels ook met een Iraanse die ik daar heb ontmoet. Wat mij betreft geeft de film heel goed weer hoe het er in werkelijkheid aan toe gaat. Vrouwen mogen werken, autorijden, naar het café, 's avonds over straat, etc. Maar toch is er altijd een soort van lichte intimidatie en controle. Het inchecken bij het hotel is precies zo'n situatie die heel realistisch is. Overigens wel met grote verschillen tussen de meer gelovige steden en bijvoorbeeld Teheran of Rasjt.
Voor een film kun je er natuurlijk voor kiezen om het aan te dikken en het spannender te maken. Ik heb op zich geen problemen met deze keuze om voor de realistische variant te gaan.
Jack the Ripper in Iran. Of de Yorkshire Ripper zoals in de mini-serie The Long Shadow (2023) gegoten. Seriemoordenaars die menen dat door het vermoorden van prostituees ze de straten schoonvegen. Zeker geen slechte film, maar blijf toch ook met het gevoel achter dat ze hier meer mee hadden kunnen doen. De rauwere scènes en sterke acteerprestaties verheven het wel boven middenmaat. Al moet ik toegeven dat hij voor mij tussen de 3 & 3,5 in zit, en ik dus ook wel wat op de wip zat tussen deze twee ratings. Maar goed, je moet uiteindelijk de knoop doorhakken.
Voor een stuk deed hij me denken aan de ijzersterke Koreaanse film met als Engelse titel Memories of Murder (2003), maar dan van een iets minder niveau. Die wil ik bij deze zeer graag nog eens bekijken. Algemeen genomen vinden Aziatische films me wat te weinig de weg naar onze Vlaamse tv-zenders, geen idee hoe dit in Nederland zit. Uit het Midden-Oosten en Latijns-Amerika komen toch pakken meer films bij ons op de buis. En uit het eigen Europa uiteraard uit Oost-Europese, Scandinavische en de landen van rond de Middellandse Zee (zowel erboven als eronder, zijnde dus Noord-Afrika) ook wel.
Maar Holy Spider was me dus zeker wel interessant om eens gezien te hebben.
Weliswaar vanuit Denemarken gefinancierd of geproduceerd waarbij regisseur Abbasi in 2002 naar Europa kwam en na een tussenstop in Zweden momenteel in Kopenhagen woont. Gelukkig maar, want deze raakte hoegenaamd niet door de Iraanse censuur.
Zoiets vermoedde ik al, maar hoe zit het dan met de andere mensen die aan deze film meewerkten, bijvoorbeeld de acteurs?