• 10.531 nieuwsartikelen
  • 161.645 films
  • 10.094 series
  • 29.645 seizoenen
  • 613.140 acteurs
  • 192.878 gebruikers
  • 8.963.440 stemmen
Avatar
 
banner banner

Close (2022)

Drama | 104 minuten
3,79 415 stemmen

Genre: Drama

Speelduur: 104 minuten

Oorsprong: België / Nederland / Frankrijk

Geregisseerd door: Lukas Dhont

Met onder meer: Eden Dambrine, Gustav De Waele en Émilie Dequenne

IMDb beoordeling: 7,8 (33.146)

Gesproken taal: Frans, Duits en Nederlands

Releasedatum: 3 november 2022

Plot Close

De dertienjarige Léo en Rémi zijn beste vrienden. Er komt echter een abrupt einde aan deze vriendschap waarna Léo vol onbegrip toenadering zoekt tot Sophie, de moeder van Rémi. Terwijl ze pogen te begrijpen wat er is misgegaan, hopen de jongens op vergeving en verzoening.

logo tmdbimagelogo tmdbimagelogo tmdbimagelogo tmdbimagelogo tmdbimagelogo tmdbimagelogo tmdbimagelogo tmdbimage

Externe links

Social Media

Alle Media

Video's en trailers

Reviews & comments


Gast

  • berichten
  • stemmen

Let op: In verband met copyright is het op MovieMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.
zoeken in:
avatar van Thomas83

Thomas83

  • 3692 berichten
  • 3345 stemmen

Een eersteklas tranentrekker. Eden Dambrine is echt zo goed in de hoofdrol. Heel pijnlijk om afstand te zien ontstaan tussen Leo en Remi. Vond wel dat Dhont dit wat subtieler aan had kunnen pakken, want hoewel het als een grote schok komt om zo vroeg in de film te horen dat Remi zelfmoord heeft gepleegd komt het wel wat al te snel uit de lucht vallen, en het maakt het film ook wat minder interessant.

De focus verschuift hierna van een vrij origineel verhaal over een ongebruikelijk intieme relatie tussen twee jongens naar een wat meer standaardverhaal over rouw en schuldgevoelens
. Daarnaast mocht Dhont het ook wel wat rustiger aan doen met de metaforen. Toch vond ik het nog steeds een geweldige film, want ik heb nu eenmaal een groot zwak voor dit soort coming of age-drama's.



avatar van Mac Hammer Fan

Mac Hammer Fan

  • 5166 berichten
  • 7650 stemmen

"Close" gaat over een diepe vriendschap tussen twee 13-jarige jongens die argwanend worden bekeken door de normen van de heteroseksuele samenleving.

Leo en Remi kennen elkaar al heel lang en zijn beste vrienden. Ze brengen bijna elk wakker moment samen door, ravotten in de velden, verzinnen verhalen, blijven soms slapen bij de ouders van de ene jongen, en dan weer bij de andere. Maar nu ze komen op de middelbare school, worden ze geconfronteerd met nieuwe kinderen die hun hechte vriendschap irriteren. "Zijn jullie samen?" vraagt een meisje onschuldig. Maar deze zin verandert alles. Voor het eerst wordt Leo geconfronteerd met een groep die zijn vriendschap met Remi als iets anders ziet dan het al jaren is. Leo wordt steeds geremder en neemt steeds meer afstand van Remi, die niet begrijpt waarom zijn vriend zich van hem afkeert. En dan slaat het noodlot toe...

Lukas Dhont tekent de vriendschap en het gezins- en schoolleven van de twee knapen in tal van duidelijke facetten, we leren de twee families kennen en ook al is het perspectief overwegend dat van Léo, de film blijft op de een of andere manier bij iedereen hangen. Behalve dat alle acteurs en actrices overtuigend zijn, zijn vooral de twee jonge kinderen die centraal staan bijzonder goed. Natuurlijk helpen ook cameratrucs, zoals het herhaalde shot op de ogen van de een of de ander, met schrapend licht van opzij, waardoor de ogen in tranen lijken te zwemmen. Op zulke momenten is de film emotioneel manipulatief zonder terughoudendheid. “Close” is een pakkende film waarbij niets goedkoop of sentimenteel is en heeft verbazingwekkende filmische kwaliteiten, zowel in vertolkingen, cinematografie als muziek.


avatar van vinny70

vinny70

  • 100 berichten
  • 260 stemmen

Prachtig film met prachtige acteer prestaties van de jonge talenten maar ook de prestatievan de mamma

van de overleden jongen was top.

Die emotie die zij tevoorschijn toverde was ongelooflijk echt en pakkend.

Zelden zo'n doordrongen emotie gezien ophef witte scherm.

Ikzelf heb een topprestatie geleverd om als man niet te zitten janken.


avatar van mcdaktari

mcdaktari

  • 6208 berichten
  • 0 stemmen

Als ik de hoge waardering zie, dan moet het haast wel een goeie film zijn. Maar dat is aan de beschrijving totaal niet af te lezen. Als ik dergelijke beschrijvingen lees dan scroll ik meestal door en zal zo'n film echt niet kijken. Maar nu ik weet dat de film toch hoog scoort, ben ik eerder geneigd om de film te kijken als ik deze tegen zou komen.


avatar van Filmkriebel

Filmkriebel

  • 8897 berichten
  • 4107 stemmen

Voor mij zou er wel wat meer nodig zijn dan een doorsnee arthouse drama over zelfmoord om in de prijzen te vallen. Ik snap toch de overreactie niet op deze film. Over dit onderwerp zijn er al heel wat films gemaakt, waarvan sommigen meer indruk maakten. Wel een goede film verder maar niet onderscheidend genoeg om van een "meesterwerk" te spreken. D'Honts ambities zijn blijkbaar groter dan de capaciteiten om die waar te maken.

Emotioneel en thematisch vrij zwaar, en vraagt om inlevingsvermogen van de kijker. Omgaan met het verpletterend schuldgevoel van Leo in deze situatie moet bijzonder moeilijk zijn, voor die leeftijd misschien zelfs grenzend aan het onmogelijke. De pijn prikt goed door het scherm. Toegegeven : veel is ook goed gedaan, zoals het uiteenvallen van de vriendschap, waarvan de motieven niet heel duidelijk zijn, maar het is heartfelt en je pikt diverse factoren op die zouden kunnen meespelen. Daarmee is Close wel een grote stap vooruit in vergelijking met Girl (1,0*) waar ik geen zeik aan vond.


avatar van scorsese

scorsese

  • 11737 berichten
  • 10157 stemmen

Uitstekende film over twee jonge jongens die elkaars beste vriend zijn. Een nogal een lange opbouw, waarbij echter onderhuids meer dan genoeg gebeurd. Het feit dat de camera dicht op de huid van de personages blijft, draagt hier dan ook aan bij. Mooi, ingetogen acteerwerk en het einde is zeker aangrijpend.


avatar van sinterklaas

sinterklaas

  • 11630 berichten
  • 3217 stemmen

Na kort geleden Un Monde als voorproef te hebben gezien (omdat ik nog moest wachten op een streaming van Close) hebben de zuiderburen wederom een erg sterke soortgelijke drama afgeleverd. Ditmaal geen broer en zus, maar twee beste vrienden die sinds hun jongste jaren aan elkaar geworteld zijn.

Verrassend was al meteen dat Close als Belgische film een directe A24-productie mocht zijn. Dat Nederland hier nog altijd en opnieuw zijn kansen erin laat liggen bewijst het toch maar weer. En deze titel is ook helemaal niet zo ongeschikt om deelgenoot te worden van deze Amerikaanse indie-maatschappij. En ja, Close heeft de beelden die A24 ook erg zouden bevallen.

Leo en Remi zijn de twee beste vrienden die zonder dat ze het weten de laatste zomervakantie nog even als vanouds uitpakken. Ravotten, eindeloos energie verbruiken, spelletjes spelen, bij elkaar logeren en bijna als broertjes voor elkaar zijn. In deze kwestie zou het ook toch geweldig zijn dat ze ook nog samen in dezelfde brugklas terechtkomen. Maar niets meer is minder waar.

Net zoals in Un Monde wordt een pijnlijke doch subtiele splitsing tussen twee dichte naasten bepaald. Misschien zonder dat ze het wilden. Daar waar Remi zich vast blijft houden aan de vele herinneringen die ze samen hebben gemaakt lijkt Leo vatbaar te zijn voor de klasgenoten; die veelal lijken te willen suggereren dat Remi en Leo homo's zijn. Gewoon omdat ze zo vaak bij elkaar zijn. Een compleet nieuwe wereld lijkt het ernaar te maken dat Leo een bepaalde realiteit moet begrijpen en dat ten nadele van Remi.

Echter slaat de film wel een richting uit die ik totaal niet had verwacht. Ik had, zoals ik uit de plotomschrijving had begrepen, dat er moeizame manieren werden gezocht naar verzoening. De zelfmoord van Remi had ik ook niet zien aankomen, laat staan dat het wel erg snel gebeurde. Ondanks de film pakkend wilt blijven lijkt de subtiliteit ineens te zijn verdwenen en neigt het vrij standaard te worden. Waarom zou Remi überhaupt op zo'n jonge leeftijd zelfmoord plegen? Speelde er dan al die jaren meer?
Daarentegen is het schuldgevoel van Leo wel voelbaar.

Desalniettemin wist de film me wel van het begin tot het eind te boeien en zijn de mooie beelden (waaronder dat bloemveld) de ware visitekaartjes. Ook de scenes tussen Remi en Leo doen je weer wanen in je jeugd en zijn toenmalige nietszeggende dingetjes. Voornamelijk de fietsscenes waren hierin kenmerkend. Geinig ook dat ik een dag later met een van mijn beste vrienden geheel onverwacht een fietstocht maakte op Texel en me even in deze scenes waande, ook al ben ik inmiddels al 20 jaar ouder.

Conclusie: een meeslepende A24-productie uit België. Alleen een beetje jammer dat het niet overeenkomt met de plotomschrijving. Daar had ik toch wel iets meer van willen zien... De rest kon wel later...

4,0*


avatar van Filmkriebel

Filmkriebel

  • 8897 berichten
  • 4107 stemmen

sinterklaas schreef:

. Alleen een beetje jammer dat het niet overeenkomt met de plotomschrijving. Daar had ik toch wel iets meer van willen zien...

Klopt, ik verwachtte ook wat anders maar anderzijds had je dan een spoiler gehad in de plotomschrijving.



avatar van patjenmgn

patjenmgn

  • 152 berichten
  • 5755 stemmen

mjk87 schreef:
Totaal niet mijn film. Dit is zo'n arthouse die vooral draait om de inhoud, de thematiek, de zware onderwerpen, veel symboliek (die valt mij niet zo op en interesseert me ook totaal niet als de film niet genietbaar is, maar ik zie dat anderen hier die symboliek wel opviel) die alleen als film weinig boeiend is. De camera vaak dicht op de huid. Dat irriteert al snel maar maakt ook dat er weinig te visueel genieten valt. Zeker als de camera steeds gericht is op een jonge acteur die enorm op de oppervlakte blijft en dus ook niet boeit, zoals alle acteurs eigenlijk niet echt boeien. Al met al een wat afstandelijke film met hier en daar een aardig shot (die rennende jongens) maar ook vaak zoekt de regisseur de schoonheid in beelden met een ondergaande zon. Beetje cliché. Enkele momenten springen eruit, als de kinderen met de bus terugkomen bijvoorbeeld. Als kijker weet je direct: die vriend heeft zelfmoord gepleegd. Maar het raakte me niet en kwam ook wat onverwacht. Alsof de film een plot nodig heeft en dit er maar in is geschreven. 1,5*.


Helaas volledig mee eens. Wat een gedrocht van een film. Nog nooit duurde een film zo lang, wat een lijdensweg. De 'intro' duurt voor de kijker toch al veel te lang? Bijna drie kwartier zien we dat ze de allerbeste vrienden ter wereld zijn, zich dan beginnen te schamen voor de (te?) hechte vriendschap. En dan is die weer 'boos' en daarna fietst de andere boos weg. Het was al lang duidelijk, maar dit moet blijkbaar drie kwartier door etteren. Wat daarna kwam was helaas ook rotzooi. Geen idee hoe, maar ik hoop dit soort films er in de toekomst uit te kunnen filteren bij MovieMeter.


avatar van Partyboooi

Partyboooi

  • 581 berichten
  • 1184 stemmen

patjenmgn schreef:

(quote)

Helaas volledig mee eens. Wat een gedrocht van een film. Nog nooit duurde een film zo lang, wat een lijdensweg. De 'intro' duurt voor de kijker toch al veel te lang? Bijna drie kwartier zien we dat ze de allerbeste vrienden ter wereld zijn, zich dan beginnen te schamen voor de (te?) hechte vriendschap. En dan is die weer 'boos' en daarna fietst de andere boos weg. Het was al lang duidelijk, maar dit moet blijkbaar drie kwartier door etteren. Wat daarna kwam was helaas ook rotzooi. Geen idee hoe, maar ik hoop dit soort films er in de toekomst uit te kunnen filteren bij MovieMeter.

Ik sluit me erbij aan. Op gegeven moment maar beetje op telefoon zitten spelen, film nog wel afgekeken (dat ging nl met 1 oog ook...). Nergens is de film pakkend, laat staan spannend of echt dramatisch. Er gebeurd gewoonweg nauwelijks iets. De hoofdrolspeler pakte me ook niet echt. Ik begrijp dat ook echt niet dat deze film zo'n hoge scores krijgt overal.

2*


avatar van Filmkriebel

Filmkriebel

  • 8897 berichten
  • 4107 stemmen

Partyboooi schreef:
Nergens is de film pakkend, laat staan spannend of echt dramatisch. Er gebeurd gewoonweg nauwelijks iets. De hoofdrolspeler pakte me ook niet echt. Ik begrijp dat ook echt niet dat deze film zo'n hoge scores krijgt overal.
2*


Kom op zeg. Er gebeurt heel veel maar dat je dat niet ziet ligt helemaal aan jou/jullie. Gaat om vriendschap, rouwverwerking, omgaan met schuldgevoel, omgaan met innerlijke pijn, het gevoel van verlatenheid, sociale druk, de grijze zone tussen vriendschappelijke en homo-erotische gevoelens ... Als dat je niet pakt, dan ben je gewoon geen meevoelend mens of ben je vergeten wat het is om tiener te zijn op weg naar volwassenheid. En spannend is iets dat Close al helemaal niet wil zijn. Ik zou zeggen : stick to the Teenage Mutant Ninja Turtles.


avatar van filmkul

filmkul

  • 1849 berichten
  • 1857 stemmen

IJzersterk drama. Het verhaal is uit het leven gegrepen, niet heel origineel maar wel gedurfd om een film van te maken. De uitwerking is erg goed. De makers weten de verschillende gevoelens waar de hoofdrolspelers mee te maken krijgen zeer goed op de kijker over te brengen. Dit wordt ook nog eens versterkt door het uitstekende acteerwerk van de cast. Mooi is ook de diverse symboliek dat gebruikt wordt zoals de ijshockey scènes en de gebroken arm. Aanrader. 4.5


avatar van snakevega

snakevega

  • 106 berichten
  • 92 stemmen

Voor de hand liggende film met een voorspelbare rode draad doorheen de ganse film. Wie graag volgende gevoelens terugvindt op het scherm: Schuld, verdriet, onbegrip, schaamte. Zal deze film fantastisch vinden.

Ik begrijp echt niet dat mensen deze film zo hoog quoteren. er zijn betere films in dit gare. toch geef ik drie sterren voor de twee jonge hoofdrolspelers. Die kunnen acteren als de beste


avatar van Brabants

Brabants

  • 2685 berichten
  • 2005 stemmen

Close een film waarin de relatie tussen twee tieners behoorlijk lang wordt gerekt met scenes die op de een of andere manier nog kant noch wal raken. Enige lichtpuntje is het goede acteerwerk van de moeder. Dat komt van ver, erg knap!


avatar van Collins

Collins

  • 6187 berichten
  • 3696 stemmen

Over de innige vriendschap tussen twee adolescente jongens Remi en Leo. Een vriendschap die al jaren bestaat. Een onschuldige en liefdevolle vriendschap die twee zielen verbindt. Ook een film over de destructieve en verpletterende werking die een door buitenstaanders heimelijk of openlijk uitgedragen mannelijkheidsconcept op de vriendschappelijke relatie heeft. Het is de bewustwording van de dunne scheidslijn tussen tolerantie en afwijzing die maakt dat Leo de tedere en troostende nabijheid van zijn vriend Remi steeds minder opzoekt.
Close is een indringende film die op een terughoudende manier een vriendschap onder de loep neemt. Een verhaal dat in beginsel zonder hevig aangezette emotionele accenten wordt verteld. Die accenten heeft het verhaal ook niet nodig. De beschouwelijke vertelwijze bevalt prima en emotioneert door zijn oprechtheid. Dat gebeurt in scènes die middels alledaagse belevingen een puur beeld schetsen van een innige vriendschap. Scènes waarin heel subtiel en vluchtig iets van mogelijke homoseksualiteit speurbaar is. Scènes waarin eveneens subtiel de druk van een normatief ingestelde samenleving speurbaar is. De kijker voelt het. Het ontgaat de jongens volkomen.
De emotionele uitbarstingen volgen verderop in de film. Die volgen na het moment dat het verhaal zich een abrupte wending veroorlooft die wat kunstmatig aanvoelt en de film een melodramatische boost geeft. Waarschijnlijk een betere atmosfeer om een punt te maken, zal regisseur Lukas Dhonts gedacht hebben. Ik had het punt liever in de bestaande fijnmaziger constructie langzaam gegaard zien worden dan het in een grovere sfeer overdreven robuust door de strot geduwd te krijgen. Dat had realistischer en beter gevoeld.
Close is een indringende film waarvan het eerste deel subtieler en intiemer is geconstrueerd dan het tweede deel. Opvallend goed acteerwerk van de beide jongens. Hier en daar wat opdringerig camerawerk. Dicht op de huid en contrasterend met de terughoudende toonzetting. Dat had best wat minder gekund. Hoe dan ook. Aan het eind is de boodschap (of eigenlijk anti-boodschap) duidelijk. Er is nu niets meer dat Leo nog in de weg staat en hem verhindert om een heteronarmatieve weg in te slaan. Succes, Leo!


avatar van Eldam

Eldam

  • 25 berichten
  • 82 stemmen

De verteller in de film 'Stand by me' zei het al heel treffend 'Ik had nooit meer zulke vrienden als toen ik twaalf jaar oud was... Jezus, wie wel'.

De vriendschap tussen Remi en Leo was in mijn ogen desondanks een stukje meer 'intiemer' (niet in erotisch opzicht; dat speelt in deze film geen rol) dan de gemiddelde 'boezemvriendschap' tussen jongetjes van 12/13. Het tegen elkaar aan liggen in bed, het hoofd op de ander z'n arm etc. Het was dan ook helemaal zo gek nog niet dat schoolgenootjes de indruk hebbendat de twee 'iets' met elkaar hebben. Kennelijk is dat voor Leo een ontzettende wake up call. Want hij wil wel gewoon normaal gevonden worden en niet als buitenbeentje te boek staan. Remi weet van dit alles niets en ziet alleen dat z'n beste vriend zich van hem verwijdert. Ik kan mij heel goed voorstellen dat Remi zich in de steek gelaten voelt en ook eenzaam, maar de zelfmoord komt dan wel heel erg uit de lucht vallen. Het schuldgevoel bij Leo wordt vervolgens ruimschoots ten toon gespreid in de film, terwijl de (reden van de) zelfdoding van Remi onderbelicht blijft. Was de afstoting door Leo wel de voornaamste reden van de zelfdoding of speelde er meer? Mij viel in dat verband een zinnetje op in het begin van de film waar Remi zegt dat het 'zo druk is in mijn hoofd'.

Heel jammer dat dat niet wordt uitgediept en de film alleen nog maar gaat om het schuldgevoel bij Leo. Het alles is wel heel mooi in beeld gebracht en ook complimenten voor de twee jeugdige hoofdrolspelers. Vanwege hun spel en de emoties die de film ook bij bij losmaakten geef ik de film 3,5 sterren.

Heb de film overigens gezien door te huren via You Tube.


avatar van Movsin

Movsin

  • 7634 berichten
  • 8071 stemmen

Lukas Dhondt heeft alleszins het spontane, jeugdig voorkomen en het natuurlijk acteertalent van zijn twee hoofdrolspelers mee, in deze tedere film die ons nogmaals bewijst hoe broos jongeren kunnen zijn tov het diep kwetsen van hun gevoelens en hoe ze tot daden kunnen komen die buiten elke proportie staan bij wat anderen als was het maar dat zouden aanzien.

Een psychologisch drama met meesterlijke weergave van intieme gevoelens; lange shots en close-ups...tijd voor de kijker om met de personages mee te voelen...

Meerdere markante scènes: het kleurrijk weergeven van de stoeiende vriendschap van de tieners, het nare van de vervreemding en tenslotte het uitvergroten van wat er in het binnenste van de betrokkenen omgaat. Hierbij ook een woord van lof voor de prachtprestatie van Emilie Duquenne als de zwaar beproefde moeder.


avatar van Phantasm

Phantasm

  • 6632 berichten
  • 6559 stemmen

Prachtige en ontroerende film over de vriendschap van 2 jongens. Het acteren vond ik ook fantastich.


avatar van Onceuponanytime

Onceuponanytime

  • 662 berichten
  • 899 stemmen

Veel stille fases, maar niet storend dankzij de gemoedsuitdrukking/de levenssfeer van de twee jongeren die voortreffelijk hun rol spelen.


avatar van JJ_D

JJ_D

  • 3765 berichten
  • 1301 stemmen

Close. Dichtbij.
Close. Op slot.

‘Close’ laveert van nabijheid naar afstand.
Een jongen sluit de deur voor een kameraad. Voor die kameraad, wordt een deur uit zijn hengsels getild – tevergeefs…

Net als in ‘Girl’ verstaat Lukas Dhont klaarblijkelijk de kunst van de suggestie. Hij legt immers lang niet alles uit. Waarom neemt Leo afstand van Remi? Niet omdat hij ophoudt te voelen. Wel omdat de blik van de buitenwereld hem angst aanjaagt. Het idee voor “iets” (homoseksueel) te zullen doorgaan: dat schrikt toch alleen diegene af die bang is voor een waar woord? De toeschouwer komt Leo’s geaardheid nimmer te weten, maar precies door te verzwijgen wekt op onnavolgbare wijze een tragische suggestie. De regisseur zoomt immers in – close-up! – op het lijden.
De densiteit van de afwezigheid.
De nabijheid van het niet-zijn.
Het dichtbij van het altijd ver weg.

Ah, aan visuele metaforen geen gebrek. Bijvoorbeeld steeds weer het rennen, het fietsen, het ritme van het jonge leven dat o zo gulzig geleefd wordt, alsof deze kinderen de tijd zelf willen inhalen – compleet onwetend dat dit de mooiste jaren van hun bestaan behoren te zijn.
Hoe slapen verglijdt naar insomnie – het bed als brandpunt van het (niet-)daarzijn.
Of Leo die fysieke grenzen opzoekt en overschrijdt, om niet te hoeven voelen. Het gips als pantser, zij het dat de psyche nooit een harnas zoals op de ijshockeypiste verdraagt.
Remi’s moeder op haar beurt op de neonatologie, zij die dagelijks het leven koestert doch het zo onverwacht ineens verliest.
Terwijl Leo’s ouders, misschien zonder het goed en wel te zien, de bloemen van het fortuin plukken en verplanten.
En dat terwijl broerlief luidop droomt van een wereldreis, van weglopen uit een dagelijkse sleur waar Remi’s ouders alles voor zouden geven
...

Jazeker, alle parameters – van narratief en scenario over soundtrack tot cinematografie – vallen uitstekend in de plooi. Misschien zelfs zodanig dat dit pure vakmanschap haaks staat op de diepe tragiek die Dhont probeert te verbeelden.
Kan pijn té mooi zijn, te zeer geësthetiseerd om als een mokerslag te ervaren? Misschien. Misschien blijft ‘Close’ daarom een uitnemende film, die evenwel de adem niet beneemt, zoals ‘Girl’ dat wel deed.

3,5*


avatar van K. V.

K. V.

  • 4090 berichten
  • 3584 stemmen

Eindelijk deze kunnen bekijken en vond hem zeker niet slecht. Het verhaal was wel wat anders dan verwacht,ik dacht dat de vriendschap naar iets anders ging evolueren, maar dat was niet het geval. De "twist" kwam wel verrassend over. Het tweede deel kwam dan wel iets minder interessant over.
De cast deed het prima en overtuigend over. Verder zag de film er prima uit. Toch blij dat ik deze nu toch eens heb gezien.


avatar van james_cameron

james_cameron

  • 5913 berichten
  • 9068 stemmen

Mooi ingetogen, subtiel uitgewerkt drama over de bijzondere vriendschap tussen de dertienjarige Léo (Eden Dambrine)en Rémi (Gustav De Waele). Prachtig gespeeld: vooral Eden Dambrine is onvergetelijk als de door schuldgevoelens geplaagde Léo. De tweede helft is iets minder sterk dan de eerste maar kent voldoende aangrijpende emotionele momenten om toch veel indruk te maken.


avatar van macrobody

macrobody

  • 2141 berichten
  • 1782 stemmen

Goeie film en goed acteerwerk van Leo. Ik vond alleen dat Remi zich wel heel makkelijk zich van het leven beroofde. Alleen omdat Leo geen vriendjes meer wilde zijn? Dat vond ik in de film met Hugh Jackman The Son (Film, 2022) - MovieMeter.nl veel overtuigender.
Maar naast dit dingetje was de film zeker de moeite waard.


avatar van Shadowed

Shadowed

  • 8206 berichten
  • 5166 stemmen

De regie van Lukas Dhont is niet onaardig maar wat mij betreft is het camerawerk van Frank van den Eeden de echte winnaar in het kader van sfeerbepaling, met een aantal zeer geslaagde trackingbeelden. Close kreeg nogal wat waardering afgelopen jaar, maar de film ging voor enige tijd langs me heen. Eigenlijk konden alleen de eerste 45 minuten wat in me losmaken, een aanloop naar een indrukwekkende plotwending waarin De Waele zelfmoord pleegt. De weergave van de breuk tussen de jongens vormt het sterkste punt van de film, maar na bovengenoemd moment kon Close me plots nergens meer beetpakken. Ik vond de volwassenen vooral abstract en vreemd in gedrag en het trage geknip van de regie nutteloos. Ik heb weinig met de thema's van verwerking en verlies omdat ik zelden vind dat ze interessant kunnen worden vormgegeven. Na enige tijd vond ik de afwisseling van natuurlijke stilte, het lang uitgesponnen camerawerk(ongeacht de sfeerbepaling) en de emotieloze gezichtsexpressies vermoeiend ogen waardoor de film een klus werd om nog af te sluiten. Genoeg potentie en vooral indrukwekkend als je voeling hebt met de inhoud, maar als "buitenbeentje" kon de film me weinig bekoren.


avatar van Armin

Armin

  • 561 berichten
  • 6791 stemmen

Geweldig! Emotionele rollercoaster. Gaat dat zien!


avatar van Lovelyboy

Lovelyboy

  • 3050 berichten
  • 2236 stemmen

Film waarvan ik baalde dat ik er aan begonnen was want de film was binnen twee weken tijd uit de top 250 gezakt en daarmee was de reden om aan de film te beginnen weg. In plaats van deze film, die mij verder niet echt trok, had ik iets anders kunnen zien zo dacht ik, maar ik zette toch maar door en wat wist Close mij toch ontzettend te verrassen. Sterker nog, ik had deze film niet willen missen.

Het beeld is van meet af aan duidelijk rond het duo Leo en Remy, een innige en zelfs intense vriendschap is wat hun onlosmakelijk verbindt en dat men een twee eenheid vormt die alles samen doen, en even dwalen mijn gedachten naar mijn eigen jeugd/tienertijd waar ik ook redelijk 'close' was met mijn neef. Je deelt, beleeft, begrijpt elkaar, zit in dezelfde leeftijdsfase en voelt elkaar aan, het zijn dingen die de film behoorlijk herkenbaar maken. Maar dan toch, de tocht naar school, het gedrag, de wereld van tegenwoordig waar alles opvalt en meteen benoemd moet worden. Niet dat dit vroeger niet gebeurde maar de negatieve inslag die in dingen gezocht en gelegd worden lijkt wel vele malen groter mede door het bereik van sociale media en dat alles wordt vastgelegd. Alles komt onder het vergrootglas en niets kan in zijn waarde gelaten worden. Het duurt dan ook niet lang tot de eerste haarscheurtjes en onzekerheid rondom bewustwording zichtbaar wordt. Voor Leo een keuze uit onzekerheid, voor Remy een klap in het gezicht.

Er wordt knap geacteerd door de twee jongens, met name Leo, daarnaast valt de schakeling op school naar Belgisch op wat wel grappig is, en bouwt de film op subtiele maar niet minder indrukwekkende wijze op naar things yet to come. Aangrijpend is de frustratie van de beschadigde vertrouwensband die uitmondt in een ongemakkelijke fase voor beide jongens, iets dat voor mij ook herkenbaar is want ik weekte mijzelf ook los van mijn neef en onze vriendschap die ik op een gegeven moment als toxic ervoer. En met deze film en de dramatische gebeurtenissen in gedachten vraag ik me toch af hoe hij is omgegaan destijds met mijn keus. Niet goed in ieder geval, maar hij was narcistisch genoeg om mij de schuld te geven en zichzelf niets aan te doen, daarnaast waren we beide al negentien. Desalniettemin is dit dus ook herkenbaar en zet het me toch aan het denken over zaken in het verleden.

Terwijl dingen lijken te veranderen, en er sprake zou moeten zijn van een nieuwe weg en acceptatie omdat dingen soms zo gaan, blijft de wereld op een gegeven moment toch stilstaan. Geweldig opgebouwd is het moment waar Leo uit de bus gehaald wordt en een achtbaan aan emoties, psychologische weerslag en vooral het wegstoppen van zaken en niet willen praten aanbreekt. Andermaal au naturel geacteerd en fases met een diepere laag omtrent zelfdoding, het gat dat men achterlaat, de vragen die het oproept en weerslag die een dergelijke drama voor iedereen betekent, doorgaan is het enige dat mogelijk is maar er is ook een constante confrontatie met gemis. Het betreft een raar gevoel van iets dat bepalend zo niet een leidende factor was in je leven en plots weg is. Ik las overigens dat het aantal zelfdodingen alleen maar stijgt en natuurlijk daarmee een zware thema betreft die beroerd wordt door de film.

Wachten blijft het op een finale confrontatie met de familie en een eventueel breekpunt van Leo zelf. Dit alles wordt op subtiele en reëele wijze gebracht in een intens en uitermate boeiende drama over verlies, schuld, acceptatie en verwerking. Deze film had gemakkelijk ten onder kunnen gaan aan sentiment, overacting of melodrama maar doet dat geen moment en dat maakt de film erg goed in mijn ogen, daarnaast herken ik dingen die ik zelf heb mee gemaakt en ben ik blij dat mijn neef niets raars heeft gedaan. Je zal er toch mee moeten leven. Afijn, 4,5 wat mij betreft.


avatar van jippie2010

jippie2010

  • 2447 berichten
  • 6659 stemmen

Mooi gemaakt, prachtige beelden, knappe acteerprestaties, en toch wist het verhaal zelf me niet te raken. Misschien omdat het niet subtiel genoeg is? Misschien omdat ik vervreemd ben van mijn eigen jeugd? Wie zal het zeggen. Dankzij de eerstgenoemde punten rond ik het geheel af naar boven. *3.0


avatar van cantforgetyou

cantforgetyou

  • 1686 berichten
  • 1485 stemmen

Mooie film. In het begin moet je er even inkomen. Duurt een tijdje, voordat het verhaal mij 'pakte'.

De acteurs spelen erg goed. Zeker de twee jongens!

Spannend die eerste schooldagen nadat je van de basisschool af bent. Zelf ook meegemaakt dat al je vriendjes van de lagere school en thuis in je omgeving een andere richting op gaan, andere keuzes gaan maken en andere interesses krijgen.

Sneu voor de vriendschap bij deze 2 jongens, die wel bij elkaar in de klas komen, maar door de groepsdynamiek uit elkaar groeien uit angst en onzekerheid. Je wilt ergens bij horen en hoe ver laat je dan je vriend wel of niet vallen?

De muziek was overigens ook prachtig.


avatar van Telefono

Telefono

  • 70 berichten
  • 68 stemmen

Voor ik de film keek had ik hier al eens de commentaren gezien. Ik kreeg de indruk dat de ene helft de film geweldig vind, en de andere helft helemaal niks. Voor mij zit deze er tussen in, misschien meer naar de positieve kant.

Er zitten veel herkenbare dingen in (opgroeien op platteland, hechte vriendschap, nieuwe school) voor mij in mijn eigen jeugd wat allicht ook er voor zorgt voor een positieve bijdrage. Acteren is ook super gedaan en heb mij niet verveeld de 1 uur en drie kwartier.

Echter, de 'twist' kwam voor mij wel echt 'out of the blue'. Zeker, het kan, het is niet heel onrealistisch maar ik zag het niet aankomen. Alhoewel het allemaal goed is ge-acteert, gefilmd en in beeld is gebracht kreeg ik niet helemaal de emotie mee die deze film ongetwijfeld wil overbrengen