Close (2022)

Boerenzonen Léo [Eden Dambrine] en Rémi [Gustav de Waele] zijn al jaren elkaars beste vrienden. Maar wanneer ze bij elkaar in de klas komen te zitten tijdens hun eerste jaar op de middelbare school vragen klasgenoten zich hardop af of de jongens wellicht een stel zijn. Daardoor neemt Léo iets meer afstand van Rémi met als gevolg dat de twee boezemvrienden steeds meer hun eigen weg gaan. Het scenario overtuigt nooit volledig, maar Dhont weet voortreffelijk spel uit de jonge Dambrine te ontlokken en ook Dequenne en Léa Drucker (als de respectievelijke moeders) maken indruk. Fraai camerawerk ook van Frank van den Eeden in deze hommage aan Truffauts Les Quatre Cents Coups waaruit Dhont de slotscène in grote lijnen kopieerde.

Mooie film, brok in de keel enzo. Dat komt in Close wel voornamelijk door de kracht van de gebeurtenissen zelf en minder (dan ik graag zie) door filmische middelen. Maar Dhont doet weinig verkeerd hier. Het nabije camerawerk en de nadruk op ogen zorgt ervoor dat je de eenzaamheid van rouw sterk voelt.

Geweldige authentieke dramafilm alweer van Dhont waarbij sereniteit en pure emoties centraal staan. Geen meligheid of valse sentimenten te bespeuren hier. Waar hij reeds hoge ogen gooide met Girl (Film, 2018) gaat hij hier nog een stukje verder. Ik kan de vergelijking die hier al gemaakt is met Un Monde (Film, 2021) volledig volgen.

Het uitgangspunt is knap waarbij het helemaal niet draait rond seksualiteit. Het is wel die loutere perceptie die Léo doet nadenken over de intieme vriendschap en sterke één-op-één relatie die hij ervaart met zijn beste vriend Rémi. De speelplaats en de nieuwe omgeving van de secundaire school is een jungle. De onschuld en het speelse wordt in de verdrukking geduwd. Léo beseft dit beter dan Rémi. Ook het ijshockey krijgt een symbolische lading en dient als metafoor waarbij de onschuld en later het schuldgevoel een harnas krijgt.

Uitstekend acteerwerk van de tieners. Knappe cinematografie met focus op het gelaat en de ogen van de personages welke extra sterk naar voren komen met de vertroebelde achtergronden. En prachtige bloemenvelden die symbool stonden voor vriendschap en fragiliteit. Topfilm! Film van het jaar voor mij!

Close is wel een binnenkomer zeg. Dhont levert een ijzersterk, subtiel en ingetogen stukje drama af. De film wordt nergens beheerst door geforceerde dramatische momentjes of overdreven emoties; alles in Close voelt rauw, puur en oprecht aan. De emoties zijn wat meer onderkoeld, bevinden zich wat meer onder de huid, maar komen daardoor des te harder aan. Dit wordt allemaal ondersteund door fenomenaal genuanceerd acteer-, schrijf- en camerawerk. Eden Dambrine en Gustav de Waele zetten schitterende prestaties neer; vooral eerstgenoemde heeft een moeilijke rol, en doet dat met verve. De andere personages/acteurs komen grotendeels alleen maar voor wanneer ze in conversatie zijn met Léo en ook de camera zit Léo altijd héél dicht op de huid, waardoor het echt als Dambrine's film aanvoelt. Maar ook het schrijfwerk vond ik dus echt enorm sterk in elkaar steken. Ten allen tijde genuanceerd, en Dhont kiest steevast voor de verhaaltechnisch interessantste keuze. Zo vond ik het bijvoorbeeld heel verfrissend dat de fall-out tussen Léo en Remi niet romantisch/seksueel van aard was, maar juist een véél complexere oorzaak had. Oftewel hoe een (onschuldige) opmerking op het schoolplein/in de klas stapje per stapje kan leiden tot een onherstelbare breuk en een dramatische conclusie. Maar ook dat Dhont nooit onthult hoe Remi zelfmoord heeft gepleegd is bijvoorbeeld zo'n klein dingetje dat de film heel wat smaakvoller en subtieler maakt dan menig ander (Vlaams) drama. Het einde is uiteindelijk naar verwachting, maar raakt.

Er zitten ook wat imperfecties in naar mijn mening, maar niets al te storends. Sommige scènes, ik denk maar aan de ijshockeymomenten, voelen nu en dan wat repetitief aan. Ook de keuze om Remi vrij snel te laten sterven, is eentje die ik persoonlijk anders had aangepakt. Er is uiteindelijk relatief weinig aanleiding en context voor zijn zelfmoord; een iets langere opbouw hiernaartoe had ik interessant gevonden. Dat zou ook meer ruimte hebben gegeven aan de band tussen Remi en Léo, die nu eigenlijk maar vrij beperkt geschetst wordt vooraleer het misloopt. Al valt er natuurlijk ook iets te zeggen voor de plotse aard van zijn zelfmoord; ook in het echte leven zie je zoiets zelden aankomen, en hoeft er niet per se een veelvoud aan redenen te zijn. Last but not least is Close ook visueel een heel mooie, ingetogen film. Dhont durft gelukkig stil te staan bij de gebeurtenissen, en te focussen op beeld en gevoel. Het maakt het geheel nog een stukje contemplatiever en poëtischer.

Niets in het verhaal of in de thematiek is overigens gloednieuw of nog nooit eerder verteld, integendeel. De originaliteit is niet waar de kracht van Close ligt, of hoeft te liggen. De manier waarop het verhaal verteld wordt is daar namelijk sterk genoeg voor, en cast, beeld en muziek complementeert dat gedurende de hele speelduur. 4*.

Op dit moment de nummer 1 in de lijst beste film van 2022. Dan mag men toch iets goeds verwachten. Nog nimmer is mij een titel zo tegen gevallen. Wel eens waar goed gespeeld en gefilmd maar voor mij veel te" vlak" en niet boeiend. Zonder de " misleiding" van het hoge waarderingscijfer had ik deze zeker niet af gekeken. Hopende dat het einde nog iets bijzonders zou brengen tevergeefs afgekeken.

Bijna kerstmis, een mooi moment op toch nog wat over close te zeggen. Want, ondanks het trieste verloop is het gewoon toch een hele mooie warme kerstfilm, een pleidooi voor meer warmte en tederheid in vriendschappen tussen mannen. Vóór natuurlijk, 1000% voor, wie niet.

Maar daar zit hem ook juist een beetje de crux. Jongens - meisjes evenzo natuurlijk- moeten ook leren hard en sterk te zijn, om zich te staande te kunnen houden in de wereld, om ziekte, werkeloosheid, scheiding, oorlog en andere ellende te kunnen verdragen, om , nou ja, helder toch?

Jongens die eigenlijk alleen maar mooi en lief en aardig en zacht zijn? Hmm. De klasgenoten maken wel eens een rotopmerking, maar worden dan gelijk terecht gewezen, echt gemeen wordt het nooit. De film is te lief,dat is het.

Zelf had ik ooit ook zo'n boezemvriend, net zo blond en net zo mooi als Eden, ik noemde hem daarom Peenhaartje. We werden ouder, seksualiteit begon een rol te spelen, we ontwikkelden ons, hij de ene kant op ik de andere, en ineens was hij weg. Ik zag hem nog wel op school, maar niet meer in dezelfde klas, in werd eruit gehaald, ik kon niet meekomen, Gymnasium het was een beetje boel te hoog gegrepen voor mij.

Lang heb ik niet begrepen waarom hij me zo alleen heeft gelaten, en nog steeds voel ik de pijn. Nu beter. Hij wilde niet van mij zijn, voor mij, hij wilde zijn eigen weg gaan, zich ontwikkelen, zijn vleugels uitslaan. Hij wilde niet langer Peenhaartje zijn maar Olav worden. het heeft even geduurd maar uiteindelijk is dat kwartje gevallen.

Totaal niet mijn film. Dit is zo'n arthouse die vooral draait om de inhoud, de thematiek, de zware onderwerpen, veel symboliek (die valt mij niet zo op en interesseert me ook totaal niet als de film niet genietbaar is, maar ik zie dat anderen hier die symboliek wel opviel) die alleen als film weinig boeiend is. De camera vaak dicht op de huid. Dat irriteert al snel maar maakt ook dat er weinig te visueel genieten valt. Zeker als de camera steeds gericht is op een jonge acteur die enorm op de oppervlakte blijft en dus ook niet boeit, zoals alle acteurs eigenlijk niet echt boeien. Al met al een wat afstandelijke film met hier en daar een aardig shot (die rennende jongens) maar ook vaak zoekt de regisseur de schoonheid in beelden met een ondergaande zon. Beetje cliché. Enkele momenten springen eruit, als de kinderen met de bus terugkomen bijvoorbeeld. Als kijker weet je direct: die vriend heeft zelfmoord gepleegd. Maar het raakte me niet en kwam ook wat onverwacht. Alsof de film een plot nodig heeft en dit er maar in is geschreven. 1,5*.

4 jaar na Girl komt Lukas Dhont opnieuw met een indrukwekkende film. In België lijkt het wat op de films van de broers Dardenne, al blijft het wel een Dhont film. Ik wist van de film op voorhand (buiten de uitgebreide laudatio) dat het ging over de innige vriendschap tussen twee jonge jongens. De film ontplooit zich net als de bloemen op de plantage van de ouders van Leo hoe twee vrienden omgaan met de relatie tussen beiden in een coming of age verhaal. We krijgen gaandeweg een serieuze krop in de keel te slikken en je blijft aan het scherm gekluisterd om uiteindelijk met de nodige emoties de zaal te verlaten. Dhont is er opnieuw in geslaagd om een geweldige film af te leveren waarin hij alles uit de acteurs kan halen. Close is zijn reputatie absoluut waard en is één van de beste films van het jaar.

Een mooie subtiele film. Sterk Aanbevolen

Na het fraaie Girl uit 2018 opnieuw een gevoelige film Lukas Dhont over een jongere, die in de knoop raakt met zichzelf. Wanneer leerlingen van zijn nieuwe school hatelijk commentaar leveren op zijn langdurige vriendschap met een klasgenoot, begint een jonge tiener opzichtig afstand te nemen van zijn vriend. De gevolgen zijn desastreus. Dhont giet dit drama in een bedachtzame film met fraai camera- en acteerwerk, vooral van Eden Dambrine.

"Close" gaat over een diepe vriendschap tussen twee 13-jarige jongens die argwanend worden bekeken door de normen van de heteroseksuele samenleving.

Leo en Remi kennen elkaar al heel lang en zijn beste vrienden. Ze brengen bijna elk wakker moment samen door, ravotten in de velden, verzinnen verhalen, blijven soms slapen bij de ouders van de ene jongen, en dan weer bij de andere. Maar nu ze komen op de middelbare school, worden ze geconfronteerd met nieuwe kinderen die hun hechte vriendschap irriteren. "Zijn jullie samen?" vraagt een meisje onschuldig. Maar deze zin verandert alles. Voor het eerst wordt Leo geconfronteerd met een groep die zijn vriendschap met Remi als iets anders ziet dan het al jaren is. Leo wordt steeds geremder en neemt steeds meer afstand van Remi, die niet begrijpt waarom zijn vriend zich van hem afkeert. En dan slaat het noodlot toe...

Lukas Dhont tekent de vriendschap en het gezins- en schoolleven van de twee knapen in tal van duidelijke facetten, we leren de twee families kennen en ook al is het perspectief overwegend dat van Léo, de film blijft op de een of andere manier bij iedereen hangen. Behalve dat alle acteurs en actrices overtuigend zijn, zijn vooral de twee jonge kinderen die centraal staan bijzonder goed. Natuurlijk helpen ook cameratrucs, zoals het herhaalde shot op de ogen van de een of de ander, met schrapend licht van opzij, waardoor de ogen in tranen lijken te zwemmen. Op zulke momenten is de film emotioneel manipulatief zonder terughoudendheid. “Close” is een pakkende film waarbij niets goedkoop of sentimenteel is en heeft verbazingwekkende filmische kwaliteiten, zowel in vertolkingen, cinematografie als muziek.

Voor mij zou er wel wat meer nodig zijn dan een doorsnee arthouse drama over zelfmoord om in de prijzen te vallen. Ik snap toch de overreactie niet op deze film. Over dit onderwerp zijn er al heel wat films gemaakt, waarvan sommigen meer indruk maakten. Wel een goede film verder maar niet onderscheidend genoeg om van een "meesterwerk" te spreken. D'Honts ambities zijn blijkbaar groter dan de capaciteiten om die waar te maken.

Emotioneel en thematisch vrij zwaar, en vraagt om inlevingsvermogen van de kijker. Omgaan met het verpletterend schuldgevoel van Leo in deze situatie moet bijzonder moeilijk zijn, voor die leeftijd misschien zelfs grenzend aan het onmogelijke. De pijn prikt goed door het scherm. Toegegeven : veel is ook goed gedaan, zoals het uiteenvallen van de vriendschap, waarvan de motieven niet heel duidelijk zijn, maar het is heartfelt en je pikt diverse factoren op die zouden kunnen meespelen. Daarmee is Close wel een grote stap vooruit in vergelijking met Girl (1,0*) waar ik geen zeik aan vond.

Uitstekende film over twee jonge jongens die elkaars beste vriend zijn. Een nogal een lange opbouw, waarbij echter onderhuids meer dan genoeg gebeurd. Het feit dat de camera dicht op de huid van de personages blijft, draagt hier dan ook aan bij. Mooi, ingetogen acteerwerk en het einde is zeker aangrijpend.

Na kort geleden Un Monde als voorproef te hebben gezien (omdat ik nog moest wachten op een streaming van Close) hebben de zuiderburen wederom een erg sterke soortgelijke drama afgeleverd. Ditmaal geen broer en zus, maar twee beste vrienden die sinds hun jongste jaren aan elkaar geworteld zijn.

Verrassend was al meteen dat Close als Belgische film een directe A24-productie mocht zijn. Dat Nederland hier nog altijd en opnieuw zijn kansen erin laat liggen bewijst het toch maar weer. En deze titel is ook helemaal niet zo ongeschikt om deelgenoot te worden van deze Amerikaanse indie-maatschappij. En ja, Close heeft de beelden die A24 ook erg zouden bevallen.

Leo en Remi zijn de twee beste vrienden die zonder dat ze het weten de laatste zomervakantie nog even als vanouds uitpakken. Ravotten, eindeloos energie verbruiken, spelletjes spelen, bij elkaar logeren en bijna als broertjes voor elkaar zijn. In deze kwestie zou het ook toch geweldig zijn dat ze ook nog samen in dezelfde brugklas terechtkomen. Maar niets meer is minder waar.

Net zoals in Un Monde wordt een pijnlijke doch subtiele splitsing tussen twee dichte naasten bepaald. Misschien zonder dat ze het wilden. Daar waar Remi zich vast blijft houden aan de vele herinneringen die ze samen hebben gemaakt lijkt Leo vatbaar te zijn voor de klasgenoten; die veelal lijken te willen suggereren dat Remi en Leo homo's zijn. Gewoon omdat ze zo vaak bij elkaar zijn. Een compleet nieuwe wereld lijkt het ernaar te maken dat Leo een bepaalde realiteit moet begrijpen en dat ten nadele van Remi.

Echter slaat de film wel een richting uit die ik totaal niet had verwacht. Ik had, zoals ik uit de plotomschrijving had begrepen, dat er moeizame manieren werden gezocht naar verzoening. De zelfmoord van Remi had ik ook niet zien aankomen, laat staan dat het wel erg snel gebeurde. Ondanks de film pakkend wilt blijven lijkt de subtiliteit ineens te zijn verdwenen en neigt het vrij standaard te worden. Waarom zou Remi überhaupt op zo'n jonge leeftijd zelfmoord plegen? Speelde er dan al die jaren meer?
Daarentegen is het schuldgevoel van Leo wel voelbaar.

Desalniettemin wist de film me wel van het begin tot het eind te boeien en zijn de mooie beelden (waaronder dat bloemveld) de ware visitekaartjes. Ook de scenes tussen Remi en Leo doen je weer wanen in je jeugd en zijn toenmalige nietszeggende dingetjes. Voornamelijk de fietsscenes waren hierin kenmerkend. Geinig ook dat ik een dag later met een van mijn beste vrienden geheel onverwacht een fietstocht maakte op Texel en me even in deze scenes waande, ook al ben ik inmiddels al 20 jaar ouder.

Conclusie: een meeslepende A24-productie uit België. Alleen een beetje jammer dat het niet overeenkomt met de plotomschrijving. Daar had ik toch wel iets meer van willen zien... De rest kon wel later...

4,0*

IJzersterk drama. Het verhaal is uit het leven gegrepen, niet heel origineel maar wel gedurfd om een film van te maken. De uitwerking is erg goed. De makers weten de verschillende gevoelens waar de hoofdrolspelers mee te maken krijgen zeer goed op de kijker over te brengen. Dit wordt ook nog eens versterkt door het uitstekende acteerwerk van de cast. Mooi is ook de diverse symboliek dat gebruikt wordt zoals de ijshockey scènes en de gebroken arm. Aanrader. 4.5

Close een film waarin de relatie tussen twee tieners behoorlijk lang wordt gerekt met scenes die op de een of andere manier nog kant noch wal raken. Enige lichtpuntje is het goede acteerwerk van de moeder. Dat komt van ver, erg knap!

Over de innige vriendschap tussen twee adolescente jongens Remi en Leo. Een vriendschap die al jaren bestaat. Een onschuldige en liefdevolle vriendschap die twee zielen verbindt. Ook een film over de destructieve en verpletterende werking die een door buitenstaanders heimelijk of openlijk uitgedragen mannelijkheidsconcept op de vriendschappelijke relatie heeft. Het is de bewustwording van de dunne scheidslijn tussen tolerantie en afwijzing die maakt dat Leo de tedere en troostende nabijheid van zijn vriend Remi steeds minder opzoekt.
Close is een indringende film die op een terughoudende manier een vriendschap onder de loep neemt. Een verhaal dat in beginsel zonder hevig aangezette emotionele accenten wordt verteld. Die accenten heeft het verhaal ook niet nodig. De beschouwelijke vertelwijze bevalt prima en emotioneert door zijn oprechtheid. Dat gebeurt in scènes die middels alledaagse belevingen een puur beeld schetsen van een innige vriendschap. Scènes waarin heel subtiel en vluchtig iets van mogelijke homoseksualiteit speurbaar is. Scènes waarin eveneens subtiel de druk van een normatief ingestelde samenleving speurbaar is. De kijker voelt het. Het ontgaat de jongens volkomen.
De emotionele uitbarstingen volgen verderop in de film. Die volgen na het moment dat het verhaal zich een abrupte wending veroorlooft die wat kunstmatig aanvoelt en de film een melodramatische boost geeft. Waarschijnlijk een betere atmosfeer om een punt te maken, zal regisseur Lukas Dhonts gedacht hebben. Ik had het punt liever in de bestaande fijnmaziger constructie langzaam gegaard zien worden dan het in een grovere sfeer overdreven robuust door de strot geduwd te krijgen. Dat had realistischer en beter gevoeld.
Close is een indringende film waarvan het eerste deel subtieler en intiemer is geconstrueerd dan het tweede deel. Opvallend goed acteerwerk van de beide jongens. Hier en daar wat opdringerig camerawerk. Dicht op de huid en contrasterend met de terughoudende toonzetting. Dat had best wat minder gekund. Hoe dan ook. Aan het eind is de boodschap (of eigenlijk anti-boodschap) duidelijk. Er is nu niets meer dat Leo nog in de weg staat en hem verhindert om een heteronarmatieve weg in te slaan. Succes, Leo!

Lukas Dhondt heeft alleszins het spontane, jeugdig voorkomen en het natuurlijk acteertalent van zijn twee hoofdrolspelers mee, in deze tedere film die ons nogmaals bewijst hoe broos jongeren kunnen zijn tov het diep kwetsen van hun gevoelens en hoe ze tot daden kunnen komen die buiten elke proportie staan bij wat anderen als was het maar dat zouden aanzien.

Een psychologisch drama met meesterlijke weergave van intieme gevoelens; lange shots en close-ups...tijd voor de kijker om met de personages mee te voelen...

Meerdere markante scènes: het kleurrijk weergeven van de stoeiende vriendschap van de tieners, het nare van de vervreemding en tenslotte het uitvergroten van wat er in het binnenste van de betrokkenen omgaat. Hierbij ook een woord van lof voor de prachtprestatie van Emilie Duquenne als de zwaar beproefde moeder.

Close. Dichtbij.
Close. Op slot.

‘Close’ laveert van nabijheid naar afstand.
Een jongen sluit de deur voor een kameraad. Voor die kameraad, wordt een deur uit zijn hengsels getild – tevergeefs…

Net als in ‘Girl’ verstaat Lukas Dhont klaarblijkelijk de kunst van de suggestie. Hij legt immers lang niet alles uit. Waarom neemt Leo afstand van Remi? Niet omdat hij ophoudt te voelen. Wel omdat de blik van de buitenwereld hem angst aanjaagt. Het idee voor “iets” (homoseksueel) te zullen doorgaan: dat schrikt toch alleen diegene af die bang is voor een waar woord? De toeschouwer komt Leo’s geaardheid nimmer te weten, maar precies door te verzwijgen wekt op onnavolgbare wijze een tragische suggestie. De regisseur zoomt immers in – close-up! – op het lijden.
De densiteit van de afwezigheid.
De nabijheid van het niet-zijn.
Het dichtbij van het altijd ver weg.

Ah, aan visuele metaforen geen gebrek. Bijvoorbeeld steeds weer het rennen, het fietsen, het ritme van het jonge leven dat o zo gulzig geleefd wordt, alsof deze kinderen de tijd zelf willen inhalen – compleet onwetend dat dit de mooiste jaren van hun bestaan behoren te zijn.
Hoe slapen verglijdt naar insomnie – het bed als brandpunt van het (niet-)daarzijn.
Of Leo die fysieke grenzen opzoekt en overschrijdt, om niet te hoeven voelen. Het gips als pantser, zij het dat de psyche nooit een harnas zoals op de ijshockeypiste verdraagt.
Remi’s moeder op haar beurt op de neonatologie, zij die dagelijks het leven koestert doch het zo onverwacht ineens verliest.
Terwijl Leo’s ouders, misschien zonder het goed en wel te zien, de bloemen van het fortuin plukken en verplanten.
En dat terwijl broerlief luidop droomt van een wereldreis, van weglopen uit een dagelijkse sleur waar Remi’s ouders alles voor zouden geven...

Jazeker, alle parameters – van narratief en scenario over soundtrack tot cinematografie – vallen uitstekend in de plooi. Misschien zelfs zodanig dat dit pure vakmanschap haaks staat op de diepe tragiek die Dhont probeert te verbeelden.
Kan pijn té mooi zijn, te zeer geësthetiseerd om als een mokerslag te ervaren? Misschien. Misschien blijft ‘Close’ daarom een uitnemende film, die evenwel de adem niet beneemt, zoals ‘Girl’ dat wel deed.

3,5*

Eindelijk deze kunnen bekijken en vond hem zeker niet slecht. Het verhaal was wel wat anders dan verwacht,ik dacht dat de vriendschap naar iets anders ging evolueren, maar dat was niet het geval. De "twist" kwam wel verrassend over. Het tweede deel kwam dan wel iets minder interessant over.
De cast deed het prima en overtuigend over. Verder zag de film er prima uit. Toch blij dat ik deze nu toch eens heb gezien.

Mooi ingetogen, subtiel uitgewerkt drama over de bijzondere vriendschap tussen de dertienjarige Léo (Eden Dambrine)en Rémi (Gustav De Waele). Prachtig gespeeld: vooral Eden Dambrine is onvergetelijk als de door schuldgevoelens geplaagde Léo. De tweede helft is iets minder sterk dan de eerste maar kent voldoende aangrijpende emotionele momenten om toch veel indruk te maken.

De regie van Lukas Dhont is niet onaardig maar wat mij betreft is het camerawerk van Frank van den Eeden de echte winnaar in het kader van sfeerbepaling, met een aantal zeer geslaagde trackingbeelden. Close kreeg nogal wat waardering afgelopen jaar, maar de film ging voor enige tijd langs me heen. Eigenlijk konden alleen de eerste 45 minuten wat in me losmaken, een aanloop naar een indrukwekkende plotwending waarin De Waele zelfmoord pleegt. De weergave van de breuk tussen de jongens vormt het sterkste punt van de film, maar na bovengenoemd moment kon Close me plots nergens meer beetpakken. Ik vond de volwassenen vooral abstract en vreemd in gedrag en het trage geknip van de regie nutteloos. Ik heb weinig met de thema's van verwerking en verlies omdat ik zelden vind dat ze interessant kunnen worden vormgegeven. Na enige tijd vond ik de afwisseling van natuurlijke stilte, het lang uitgesponnen camerawerk(ongeacht de sfeerbepaling) en de emotieloze gezichtsexpressies vermoeiend ogen waardoor de film een klus werd om nog af te sluiten. Genoeg potentie en vooral indrukwekkend als je voeling hebt met de inhoud, maar als "buitenbeentje" kon de film me weinig bekoren.

Film waarvan ik baalde dat ik er aan begonnen was want de film was binnen twee weken tijd uit de top 250 gezakt en daarmee was de reden om aan de film te beginnen weg. In plaats van deze film, die mij verder niet echt trok, had ik iets anders kunnen zien zo dacht ik, maar ik zette toch maar door en wat wist Close mij toch ontzettend te verrassen. Sterker nog, ik had deze film niet willen missen.

Het beeld is van meet af aan duidelijk rond het duo Leo en Remy, een innige en zelfs intense vriendschap is wat hun onlosmakelijk verbindt en dat men een twee eenheid vormt die alles samen doen, en even dwalen mijn gedachten naar mijn eigen jeugd/tienertijd waar ik ook redelijk 'close' was met mijn neef. Je deelt, beleeft, begrijpt elkaar, zit in dezelfde leeftijdsfase en voelt elkaar aan, het zijn dingen die de film behoorlijk herkenbaar maken. Maar dan toch, de tocht naar school, het gedrag, de wereld van tegenwoordig waar alles opvalt en meteen benoemd moet worden. Niet dat dit vroeger niet gebeurde maar de negatieve inslag die in dingen gezocht en gelegd worden lijkt wel vele malen groter mede door het bereik van sociale media en dat alles wordt vastgelegd. Alles komt onder het vergrootglas en niets kan in zijn waarde gelaten worden. Het duurt dan ook niet lang tot de eerste haarscheurtjes en onzekerheid rondom bewustwording zichtbaar wordt. Voor Leo een keuze uit onzekerheid, voor Remy een klap in het gezicht.

Er wordt knap geacteerd door de twee jongens, met name Leo, daarnaast valt de schakeling op school naar Belgisch op wat wel grappig is, en bouwt de film op subtiele maar niet minder indrukwekkende wijze op naar things yet to come. Aangrijpend is de frustratie van de beschadigde vertrouwensband die uitmondt in een ongemakkelijke fase voor beide jongens, iets dat voor mij ook herkenbaar is want ik weekte mijzelf ook los van mijn neef en onze vriendschap die ik op een gegeven moment als toxic ervoer. En met deze film en de dramatische gebeurtenissen in gedachten vraag ik me toch af hoe hij is omgegaan destijds met mijn keus. Niet goed in ieder geval, maar hij was narcistisch genoeg om mij de schuld te geven en zichzelf niets aan te doen, daarnaast waren we beide al negentien. Desalniettemin is dit dus ook herkenbaar en zet het me toch aan het denken over zaken in het verleden.

Terwijl dingen lijken te veranderen, en er sprake zou moeten zijn van een nieuwe weg en acceptatie omdat dingen soms zo gaan, blijft de wereld op een gegeven moment toch stilstaan. Geweldig opgebouwd is het moment waar Leo uit de bus gehaald wordt en een achtbaan aan emoties, psychologische weerslag en vooral het wegstoppen van zaken en niet willen praten aanbreekt. Andermaal au naturel geacteerd en fases met een diepere laag omtrent zelfdoding, het gat dat men achterlaat, de vragen die het oproept en weerslag die een dergelijke drama voor iedereen betekent, doorgaan is het enige dat mogelijk is maar er is ook een constante confrontatie met gemis. Het betreft een raar gevoel van iets dat bepalend zo niet een leidende factor was in je leven en plots weg is. Ik las overigens dat het aantal zelfdodingen alleen maar stijgt en natuurlijk daarmee een zware thema betreft die beroerd wordt door de film.

Wachten blijft het op een finale confrontatie met de familie en een eventueel breekpunt van Leo zelf. Dit alles wordt op subtiele en reëele wijze gebracht in een intens en uitermate boeiende drama over verlies, schuld, acceptatie en verwerking. Deze film had gemakkelijk ten onder kunnen gaan aan sentiment, overacting of melodrama maar doet dat geen moment en dat maakt de film erg goed in mijn ogen, daarnaast herken ik dingen die ik zelf heb mee gemaakt en ben ik blij dat mijn neef niets raars heeft gedaan. Je zal er toch mee moeten leven. Afijn, 4,5 wat mij betreft.

Mooi gemaakt, prachtige beelden, knappe acteerprestaties, en toch wist het verhaal zelf me niet te raken. Misschien omdat het niet subtiel genoeg is? Misschien omdat ik vervreemd ben van mijn eigen jeugd? Wie zal het zeggen. Dankzij de eerstgenoemde punten rond ik het geheel af naar boven. *3.0

Mooie film. In het begin moet je er even inkomen. Duurt een tijdje, voordat het verhaal mij 'pakte'.

De acteurs spelen erg goed. Zeker de twee jongens!

Spannend die eerste schooldagen nadat je van de basisschool af bent. Zelf ook meegemaakt dat al je vriendjes van de lagere school en thuis in je omgeving een andere richting op gaan, andere keuzes gaan maken en andere interesses krijgen.

Sneu voor de vriendschap bij deze 2 jongens, die wel bij elkaar in de klas komen, maar door de groepsdynamiek uit elkaar groeien uit angst en onzekerheid. Je wilt ergens bij horen en hoe ver laat je dan je vriend wel of niet vallen?

De muziek was overigens ook prachtig.

Een film over ogenschijnlijk eindeloze vriendschap, onzekerheid over mannelijkheid, groepsdruk, rouwverwerking. Het nieuwe schooljaar op een nieuwe middelbare school waarin het anders loopt dan je hoopt.

Prachtige close ups. Het dicht op de huid filmen trekt je mee in de emoties van de personen. Mooi gedaan.

En wat uitstekend geacteerd. Zo naturel zie je maar zelden. Lukas Dhont licht in het interview toe hoe hij de jongens zo ver kreeg.

De film maakte veel indruk op mij.

Erg sterk en oprecht geacteerd door de jongens. De ouders laten het af weten, maar de jongeren geven ze geen kans om het drama te voorkomen zoals helaas vaak gebeurd. Achteraf de onderliggende gevoelens tonen en er over praten is nog moeilijker. Camera technisch heel mooi in beeld gebracht. Close zonder gezwaai. Gewoon kijken.