Close (2022)

Gedeelde winnaar van de 'Grand Prix' op Cannes. Niet te verwarren met de Gouden Palm.

Winst in Cannes geeft Lukas Dhont vleugels: “’Close’ is al aan 100 landen verkocht” | Film | hln.be

De film zou aangekocht zijn door A24!!

Mooi!

Vanaf 3 november 2022 in de bioscoop (Lumière via Vedette)

België stuurt succesvolle film Close in als Oscar-inzending | NU.nl

Wat een prachtige film is dit niet!!

Pracht film.

Boerenzonen Léo [Eden Dambrine] en Rémi [Gustav de Waele] zijn al jaren elkaars beste vrienden. Maar wanneer ze bij elkaar in de klas komen te zitten tijdens hun eerste jaar op de middelbare school vragen klasgenoten zich hardop af of de jongens wellicht een stel zijn. Daardoor neemt Léo iets meer afstand van Rémi met als gevolg dat de twee boezemvrienden steeds meer hun eigen weg gaan. Het scenario overtuigt nooit volledig, maar Dhont weet voortreffelijk spel uit de jonge Dambrine te ontlokken en ook Dequenne en Léa Drucker (als de respectievelijke moeders) maken indruk. Fraai camerawerk ook van Frank van den Eeden in deze hommage aan Truffauts Les Quatre Cents Coups waaruit Dhont de slotscène in grote lijnen kopieerde.

Net als de indringende Un Monde gaat deze film over het schoolplein: Leo en Remi zijn beste vrienden maar wanneer ze naar de middelbare school gaan ontdekt Leo – de meer mannelijke van het onafscheidelijke duo – dat hun hechte vriendschap vragen bij leeftijdsgenoten oproept hetgeen met name Leo uit het paradijs der onschuld werpt. Er volgt een realistische, subtiele dynamiek van verwijdering en conflict waarbij Leo nieuwe vrienden maakt en Remi zich weggeduwd of afgewezen voelt (de film suggereert nergens een erotische lading maar je krijgt de indruk dat Remi wel eens homoseksuele gevoelens zou kunnen hebben). En ook Close brengt de verwarrende emoties van de 13-jarigen (maar ook later van de volwassenen als een of ander zich dramatisch ontvouwt) heel indringend zonder sentimenteel te worden: het zijn juist de ingehouden emoties en het zwijgen die de film zowel emotioneel zwaar als realistisch maakt. Dhont slaagt erin je echt mee te laten voelen met de personen zodat je zelf weer 13 en in een achtbaan van emoties zit waarbij de film naar een fijne climax (in wezen een katharsis) toewerkt maar met ook een relativerend slot omdat de film in z’n symboliek suggereert dat Leo na de katharsis weer (geestelijk gezond) verder kan met z’n leven. Na Un Monde heeft België met Close opnieuw een verpletterende, zeer aangrijpende film afgeleverd waarvan ik hoop dat ie ook internationaal goed zal scoren.

Vooral dus Franstalig.

Kon me niets boeien.

Is voor een bepaald soort van publiek, ik behoor er niet bij. Het zal Zillion waarschijnlijk worden. .

ook wat mij betreft een prachtige film die je moet ondergaan en vooral voelen

Oef, deze heeft me midscheeps geraakt.

Dhont vertelt het verhaal van de vriendschap tussen twee jongens op een kantelpunt in hun leven: de overgang van de lagere naar de middelbare school, van jongetje naar jongen, van speelvogel naar harde werker, van blanke pit naar ruwe bolster.

Het is een periode uit mijn leven waar ik zelf intense herinneringen aan heb. Zo staat me voor de geest dat ik als elfjarige aan het einde van de zomervakantie met Lego zat te spelen op mijn slaapkamer, toen mijn vader me meenam om de weg naar de middelbare school te verkennen met de fiets. Het speelgoed werd achtergelaten, de boeken gekaft. De eerste maanden in het eerste middelbaar was ik tot 's avonds laat bezig met huiswerk, terwijl ik in de pauzes de harde wetten van de speelplaats leerde kennen: respect afdwingen draaide vooral om een grote mond opzetten en wanneer nodig ook een hoge borst.

De overgang van jongen naar man, zo suggereert Dhont in de film, is voor alle jongens een trauma. Ze leren om zich te conformeren aan conventionele genderrollen waarin mannelijkheid vooral draait om (verbaal of fysiek) de maat te nemen van anderen. Dat punt maakt ook bell hooks in in haar boek The Will To Change: wanneer jongens mannen worden, leren ze een masker te dragen en de kwetsbare kant van zichzelf te verstoppen achter een harnas van onverschilligheid en woede. Geen toeval dat ijshockey in Close zo'n grote rol speelt: het hoofdpersonage hult zich daar letterlijk in een beschermend pak, dat als metafoor geldt voor zijn onvermogen om zijn authentieke zelf te zijn. Pijn wordt niet meer benoemd of besproken, maar afgereageerd door anderen, maar vooral zichzelf, te pijnigen. De ultieme vorm daarvan, zelfdoding, vormt de dramatische kern van de film.

Close is een ode aan de jongen, maar een aanklacht tegen wat er van mannen wordt verwacht in onze patriarchale maatschappij. Maar weinig films hebben dit thema zo duidelijk aangekaart. De vriendschap tussen de jongens kan aanvankelijk bestaan zonder aan die rollenpatronen getoetst te worden: ze is fysiek maar niet seksueel, speels maar toch ernstig, en vooral intiem. Die intimiteit wordt doorbroken wanneer allerlei verwachtingen en conventies hun opwachting maken, op de speelplaats, in de hoofden van anderen, en uiteindelijk ook in de hoofden van de twee vrienden. Opeens 'kunnen' bepaalde dingen niet meer. Close toont op een hartverscheurende manier wat er daar verloren gaat: de mogelijkheid om liefde te tonen, aan jezelf en aan anderen.

Oef. Wow. Indringend, geweldig geacteerd mn door Eden Dambrine, prachtig gemaakt, sterke regie en beheerst scenario waarin tijd en ruimte wordt gegeven aan het ontvouwen van de emoties. Een topper, één van de beste films van dit jaar. Prachtig.

Heel mooie ontroerende speelfilm over de vriendschap tussen twee jongens en de gevolgen daarvan na een treurig incident. De jonge hoofdrolspeler Eden zet een heel bijzonder sterke vertolking neer, hopelijk verdwijnt hij nietin de anonimiteit na deze film. Ook de twee moederrollen zijn heel integer vertolkt. Een menselijk drama dat nog een tijdje blijft nazinderen. Beste film voor mij van 2022.

Schiterende film. Geen 'huil of ik schiet-taferelen', maar subtiele menselijke emoties. En wat een acteertalent van de kids. Net geen 5*, omdat het hier en daar net iets te herhalend werd (denk aan Ijshockey-scenes).

4.5*

Mooie film, brok in de keel enzo. Dat komt in Close wel voornamelijk door de kracht van de gebeurtenissen zelf en minder (dan ik graag zie) door filmische middelen. Maar Dhont doet weinig verkeerd hier. Het nabije camerawerk en de nadruk op ogen zorgt ervoor dat je de eenzaamheid van rouw sterk voelt.

Geweldige authentieke dramafilm alweer van Dhont waarbij sereniteit en pure emoties centraal staan. Geen meligheid of valse sentimenten te bespeuren hier. Waar hij reeds hoge ogen gooide met Girl (Film, 2018) gaat hij hier nog een stukje verder. Ik kan de vergelijking die hier al gemaakt is met Un Monde (Film, 2021) volledig volgen.

Het uitgangspunt is knap waarbij het helemaal niet draait rond seksualiteit. Het is wel die loutere perceptie die Léo doet nadenken over de intieme vriendschap en sterke één-op-één relatie die hij ervaart met zijn beste vriend Rémi. De speelplaats en de nieuwe omgeving van de secundaire school is een jungle. De onschuld en het speelse wordt in de verdrukking geduwd. Léo beseft dit beter dan Rémi. Ook het ijshockey krijgt een symbolische lading en dient als metafoor waarbij de onschuld en later het schuldgevoel een harnas krijgt.

Uitstekend acteerwerk van de tieners. Knappe cinematografie met focus op het gelaat en de ogen van de personages welke extra sterk naar voren komen met de vertroebelde achtergronden. En prachtige bloemenvelden die symbool stonden voor vriendschap en fragiliteit. Topfilm! Film van het jaar voor mij!

Wat een mooie en emotionele film. Er zaten veel herkenbare dingen in en dat raakte mij wel.

Close is wel een binnenkomer zeg. Dhont levert een ijzersterk, subtiel en ingetogen stukje drama af. De film wordt nergens beheerst door geforceerde dramatische momentjes of overdreven emoties; alles in Close voelt rauw, puur en oprecht aan. De emoties zijn wat meer onderkoeld, bevinden zich wat meer onder de huid, maar komen daardoor des te harder aan. Dit wordt allemaal ondersteund door fenomenaal genuanceerd acteer-, schrijf- en camerawerk. Eden Dambrine en Gustav de Waele zetten schitterende prestaties neer; vooral eerstgenoemde heeft een moeilijke rol, en doet dat met verve. De andere personages/acteurs komen grotendeels alleen maar voor wanneer ze in conversatie zijn met Léo en ook de camera zit Léo altijd héél dicht op de huid, waardoor het echt als Dambrine's film aanvoelt. Maar ook het schrijfwerk vond ik dus echt enorm sterk in elkaar steken. Ten allen tijde genuanceerd, en Dhont kiest steevast voor de verhaaltechnisch interessantste keuze. Zo vond ik het bijvoorbeeld heel verfrissend dat de fall-out tussen Léo en Remi niet romantisch/seksueel van aard was, maar juist een véél complexere oorzaak had. Oftewel hoe een (onschuldige) opmerking op het schoolplein/in de klas stapje per stapje kan leiden tot een onherstelbare breuk en een dramatische conclusie. Maar ook dat Dhont nooit onthult hoe Remi zelfmoord heeft gepleegd is bijvoorbeeld zo'n klein dingetje dat de film heel wat smaakvoller en subtieler maakt dan menig ander (Vlaams) drama. Het einde is uiteindelijk naar verwachting, maar raakt.

Er zitten ook wat imperfecties in naar mijn mening, maar niets al te storends. Sommige scènes, ik denk maar aan de ijshockeymomenten, voelen nu en dan wat repetitief aan. Ook de keuze om Remi vrij snel te laten sterven, is eentje die ik persoonlijk anders had aangepakt. Er is uiteindelijk relatief weinig aanleiding en context voor zijn zelfmoord; een iets langere opbouw hiernaartoe had ik interessant gevonden. Dat zou ook meer ruimte hebben gegeven aan de band tussen Remi en Léo, die nu eigenlijk maar vrij beperkt geschetst wordt vooraleer het misloopt. Al valt er natuurlijk ook iets te zeggen voor de plotse aard van zijn zelfmoord; ook in het echte leven zie je zoiets zelden aankomen, en hoeft er niet per se een veelvoud aan redenen te zijn. Last but not least is Close ook visueel een heel mooie, ingetogen film. Dhont durft gelukkig stil te staan bij de gebeurtenissen, en te focussen op beeld en gevoel. Het maakt het geheel nog een stukje contemplatiever en poëtischer.

Niets in het verhaal of in de thematiek is overigens gloednieuw of nog nooit eerder verteld, integendeel. De originaliteit is niet waar de kracht van Close ligt, of hoeft te liggen. De manier waarop het verhaal verteld wordt is daar namelijk sterk genoeg voor, en cast, beeld en muziek complementeert dat gedurende de hele speelduur. 4*.

Op dit moment de nummer 1 in de lijst beste film van 2022. Dan mag men toch iets goeds verwachten. Nog nimmer is mij een titel zo tegen gevallen. Wel eens waar goed gespeeld en gefilmd maar voor mij veel te" vlak" en niet boeiend. Zonder de " misleiding" van het hoge waarderingscijfer had ik deze zeker niet af gekeken. Hopende dat het einde nog iets bijzonders zou brengen tevergeefs afgekeken.

Bijna kerstmis, een mooi moment op toch nog wat over close te zeggen. Want, ondanks het trieste verloop is het gewoon toch een hele mooie warme kerstfilm, een pleidooi voor meer warmte en tederheid in vriendschappen tussen mannen. Vóór natuurlijk, 1000% voor, wie niet.

Maar daar zit hem ook juist een beetje de crux. Jongens - meisjes evenzo natuurlijk- moeten ook leren hard en sterk te zijn, om zich te staande te kunnen houden in de wereld, om ziekte, werkeloosheid, scheiding, oorlog en andere ellende te kunnen verdragen, om , nou ja, helder toch?

Jongens die eigenlijk alleen maar mooi en lief en aardig en zacht zijn? Hmm. De klasgenoten maken wel eens een rotopmerking, maar worden dan gelijk terecht gewezen, echt gemeen wordt het nooit. De film is te lief,dat is het.

Zelf had ik ooit ook zo'n boezemvriend, net zo blond en net zo mooi als Eden, ik noemde hem daarom Peenhaartje. We werden ouder, seksualiteit begon een rol te spelen, we ontwikkelden ons, hij de ene kant op ik de andere, en ineens was hij weg. Ik zag hem nog wel op school, maar niet meer in dezelfde klas, in werd eruit gehaald, ik kon niet meekomen, Gymnasium het was een beetje boel te hoog gegrepen voor mij.

Lang heb ik niet begrepen waarom hij me zo alleen heeft gelaten, en nog steeds voel ik de pijn. Nu beter. Hij wilde niet van mij zijn, voor mij, hij wilde zijn eigen weg gaan, zich ontwikkelen, zijn vleugels uitslaan. Hij wilde niet langer Peenhaartje zijn maar Olav worden. het heeft even geduurd maar uiteindelijk is dat kwartje gevallen.

Net als zijn vorige weer enorm goed, precies op de grens tussen 4 en 4,5*

Ik rond toch af naar boven, met meermaals betraande ogen.

Totaal niet mijn film. Dit is zo'n arthouse die vooral draait om de inhoud, de thematiek, de zware onderwerpen, veel symboliek (die valt mij niet zo op en interesseert me ook totaal niet als de film niet genietbaar is, maar ik zie dat anderen hier die symboliek wel opviel) die alleen als film weinig boeiend is. De camera vaak dicht op de huid. Dat irriteert al snel maar maakt ook dat er weinig te visueel genieten valt. Zeker als de camera steeds gericht is op een jonge acteur die enorm op de oppervlakte blijft en dus ook niet boeit, zoals alle acteurs eigenlijk niet echt boeien. Al met al een wat afstandelijke film met hier en daar een aardig shot (die rennende jongens) maar ook vaak zoekt de regisseur de schoonheid in beelden met een ondergaande zon. Beetje cliché. Enkele momenten springen eruit, als de kinderen met de bus terugkomen bijvoorbeeld. Als kijker weet je direct: die vriend heeft zelfmoord gepleegd. Maar het raakte me niet en kwam ook wat onverwacht. Alsof de film een plot nodig heeft en dit er maar in is geschreven. 1,5*.

4 jaar na Girl komt Lukas Dhont opnieuw met een indrukwekkende film. In België lijkt het wat op de films van de broers Dardenne, al blijft het wel een Dhont film. Ik wist van de film op voorhand (buiten de uitgebreide laudatio) dat het ging over de innige vriendschap tussen twee jonge jongens. De film ontplooit zich net als de bloemen op de plantage van de ouders van Leo hoe twee vrienden omgaan met de relatie tussen beiden in een coming of age verhaal. We krijgen gaandeweg een serieuze krop in de keel te slikken en je blijft aan het scherm gekluisterd om uiteindelijk met de nodige emoties de zaal te verlaten. Dhont is er opnieuw in geslaagd om een geweldige film af te leveren waarin hij alles uit de acteurs kan halen. Close is zijn reputatie absoluut waard en is één van de beste films van het jaar.

Een film die behoorlijk binnenkomt met zeer overtuigend acteerwerk. De symboliek is alleen soms wel erg aanwezig.

Net als Girl viel ook deze film mij eigenlijk een beetje tegen, ook al gelden een paar van de negatieve punten die ik bij Girl opmerkte hier wel minder (met name het gebrek aan evolutie in Girl), en vond ik de volledige cast hier wel echt goed. Maar met het al te excessieve einde van Girl correspondeert hier de wel erg bruuske en te mager opgebouwde omslag in het verhaal. (Het thema van het eerste deel van de film was voor mij voldoende sterk en boeiend om verder uit te werken zónder die bruuske omslag.) En met de wat al te repetitieve dansscènes in Girl corresponderen hier de tot in den treure terugkerende ravot- en vooral hockey-scènes. Maar ook daarbuiten vond ik het allemaal een beetje te repetitief. De unieke "vondst" van Eden Dambrine als hoofdrol werd misschien een beetje té veel uitgemolken, ten koste van de rest van de film - ook weer net zoals die van Polster, de titelrol van Girl trouwens...

Een mooie subtiele film. Sterk Aanbevolen

Na het fraaie Girl uit 2018 opnieuw een gevoelige film Lukas Dhont over een jongere, die in de knoop raakt met zichzelf. Wanneer leerlingen van zijn nieuwe school hatelijk commentaar leveren op zijn langdurige vriendschap met een klasgenoot, begint een jonge tiener opzichtig afstand te nemen van zijn vriend. De gevolgen zijn desastreus. Dhont giet dit drama in een bedachtzame film met fraai camera- en acteerwerk, vooral van Eden Dambrine.

Mooie, ingehouden, intieme film over een universeel thema: overgang van kindheid naar pubertijd. Juist doordat veel onuitgesproken is en blijft, is het zo natuurlijk.Waarom Remi nu tot zijn daad komt, doordat hij nog niet kan of wil begrijpen dat de onvoorwaardelijke kindervriendschappen nu eenmaal eindigen/veranderen of dat er toch sluimerende seksuele gevoelens een rol spelen, zullen wij nooit weten, zoals ook zijn ouders dit nooit zullen weten.

Kinderen van die leeftijd uiten zich nu eenmaal niet en dat maakt de film ook realistisch en aangrijpend.

in een tijdperk waarin alles uitgelegd en verklaard moet worden is juist de ambiguïteit hier prachtig.

Dit geldt trouwens ook voor Leo: zijn gedrag is op zijn leeftijd goed te verklaren en toch ook de spijt die dat met zich meebrengt. Hoewel niet zo dramatisch, denk ik dat velen deze overgangssituatie

kunnen herkennen.