Close (2022)

Voor ik de film keek had ik hier al eens de commentaren gezien. Ik kreeg de indruk dat de ene helft de film geweldig vind, en de andere helft helemaal niks. Voor mij zit deze er tussen in, misschien meer naar de positieve kant.

Er zitten veel herkenbare dingen in (opgroeien op platteland, hechte vriendschap, nieuwe school) voor mij in mijn eigen jeugd wat allicht ook er voor zorgt voor een positieve bijdrage. Acteren is ook super gedaan en heb mij niet verveeld de 1 uur en drie kwartier.

Echter, de 'twist' kwam voor mij wel echt 'out of the blue'. Zeker, het kan, het is niet heel onrealistisch maar ik zag het niet aankomen. Alhoewel het allemaal goed is ge-acteert, gefilmd en in beeld is gebracht kreeg ik niet helemaal de emotie mee die deze film ongetwijfeld wil overbrengen

Mooie film. Al had ik eerst niet goed begrepen hoe Remi gestorven was.

Ik had gehoopt dat deze film me meer pakte, maar dat viel me uiteindelijk haast tegen.
Ik heb er moeite mee dat het nooit duidelijk is geworden waarom hij nou zelfmoord pleegde. Het was niet dat Leo hem helemaal links liet liggen. Ik denk zelf dat Remi homo was en verliefd was op Leo en dat hij in de knoop dat met zijn gevoel. Dat het 1x niet meefietsen meteen een soort van afwijzing voor Remi was, maar ja het wordt dus nooit duidelijk.

Close kon de verwachtingen niet helemaal inlossen. De herhalingen van ijshockey, fietsen, bloemen, ravotten leken me op een gegeven moment overbodig, maar ze bleven maar komen. De film wordt mooi afgerond met troost en dat was voor mij direct de essentie. Concrete verklaringen voor de gebeurtenissen worden niet duidelijk, maar dat Léo met vele vragen worstelt is wel zeker. Het acteerwerk was erg sterk en daar leunt de film op, maar ik had te vaak de indruk dat de speelduur onnodig lang werd gemaakt.

De bekende Belgische kwaliteit. Krachtig en goed geacteerd drama, dat een diepe indruk op me maakte.

Mooie film, maar eigenlijk vond ik vooral het begin erg goed. Na de onverwachte zelfmoord wordt het wat conventioneler en wat mij betreft ook minder boeiend. Omdat de dynamiek in de klas toen eigenlijk verdween, op een korte aanvaring tijdens het delen van de gevoelens na, terwijl dat juist zo sterk was in het begin. De scenes tussen Leo en de moeder van Remi waren goed geacteerd maar kwamen om een of andere reden toch minder binnen.

Een film over ogenschijnlijk eindeloze vriendschap, onzekerheid over mannelijkheid, groepsdruk, rouwverwerking. Het nieuwe schooljaar op een nieuwe middelbare school waarin het anders loopt dan je hoopt.

Prachtige close ups. Het dicht op de huid filmen trekt je mee in de emoties van de personen. Mooi gedaan.

En wat uitstekend geacteerd. Zo naturel zie je maar zelden. Lukas Dhont licht in het interview toe hoe hij de jongens zo ver kreeg.

De film maakte veel indruk op mij.

CLOSE: niet alleen titel maar ook regie-aanwijzing. Van in het begin zitten we op en in de nek van Leo en Rémi. Poëtisch voor sommigen, verstikkend voor mij. Zelfs in de fietstochtjes naar school door die mooie streek op de taalgrens vermoed ik, wordt ons nooit adem gegund. Fietsen, slapen, ravotten, door het veld rennen, eten. Ik snak eigenlijk naar een 'scène'. kan iemand dat nog: een sterke scène schrijven? En dan gebeurt er natuurlijk plots wel iets. En daar gaat dan de rest van de film over. Deze grootste nachtmerrie wil me maar niet raken. Sorry, Lukas.

Wat een ontroerende film over een vriendschap die ‘ongemakkelijk’ gaat voelen door de omgeving. Wat een verdriet ook bij Léo die ‘erbij wilde horen’, Mensen doen elkaar vaak onbedoeld heel veel pijn en verdriet.

Prachtig geacteerd.

Erg sterk en oprecht geacteerd door de jongens. De ouders laten het af weten, maar de jongeren geven ze geen kans om het drama te voorkomen zoals helaas vaak gebeurd. Achteraf de onderliggende gevoelens tonen en er over praten is nog moeilijker. Camera technisch heel mooi in beeld gebracht. Close zonder gezwaai. Gewoon kijken.

Zo mooi en gruwelijk tegelijkertijd. Je voelt als kijker het verdriet, het onbegrip en vooral het schuldgevoel van Léo in alles.

Net als Girl half geslaagd maar misschien is Close iets beter in zijn totaliteit. Zeker sterk is het begin met het schetsen van de personages, 2 schooljongens en hun vriendschap met zowel het schoolleven als hun thuis. Een vrijheid en een ongeremdheid (fietsen, het bloemenveld) en de sociale druk van uit de boot te vallen (indruk wekken dat een homo niet zal geaccepteerd worden door de schoolkameraden) maar eens na de helft (de climax is dan net gepasseerd – zeer mooie sequentie met de bus en de ouders) weet de regisseur niet zo goed meer waar naar toe. De schuld, het geweten, de woede en alles wat erbij hoort maar verder dan observatie komt hij niet. Als het dan toch naar een conclusie moet (jongen bekent aan de moeder dat het zijn schuld is) is de doos van Pandora geopend maar dan is de film reeds ten einde. De reactie van de moeder vond ik trouwens een beetje vreemd (eerst de jongen weg willen, dan knuffelen). Close kiest ervoor om vragen bij het thema zelfmoord onbeantwoord te laten (heeft er iemand direct schuld ? wat is de rol van de ouders ?) en dat zal wel herkenbaar zijn bij mensen die het van dichtbij hebben mee gemaakt maar daar hadden de filmmakers toch meer uit kunnen halen dramatisch gezien. Toch één zinnetje doet vermoeden dat de reden vroeger te zoeken moet zijn dan bij de ruzie (nl als ze vragen aan elkaar of ze goed geslapen hebben zegt hij, mijn hoofd staat niet stil) maar daar wordt verder niet meer op ingegaan. Close heeft ongetwijfeld knappe momenten (het etentje met de breakdown van Kevin Janssens bv) en het einde dat het gezin is verhuist als symbool voor de vlucht van de herinnering is een waardige afsluiter.

Ik weet nu niet zo goed wat ik van deze film vind. Het eerste deel vond ik sterk, goed geacteerd, kwam geloofwaardig over en dat is toch best knap voor een close vriendschap tussen twee jonge jongens! Toch kwam de zelfmoord wel heel plots en werd me ook niet helemaal duidelijk waarom. Vanaf dit moment verandert de film en weet de regisseur volgens mij ook niet meer zo goed welke kant op te gaan. Weinig dialoog, veel herhalingen en dan verlies je toch de interesse. Het gevoel wat de film wilde overbrengen kwam op mij niet meer over in het 2e deel. Alle dynamiek was er eigenlijk uit en het wers en standaard, boring, uitzit dingetje. Jammer, want deel 1 was echt veelbelovend en overtuigend!

Léo heeft z'n vriend Rémi nabij, beide genieten van de gewenning die ze bij mekaar vinden, fietsen altijd samen naar school, spenderen hele dagen bij mekaar. En dan komt Rémi dichter dan Léo het wenst, mede doordat op school ook al de draak met hen gestoken werd, en klapt hij dicht. Hij mijdt Rémi meer, en die voelt zich de rug toegekeerd, kan dit niet aan en stapt uit het leven. Wat rest is het worstelen met schuldgevoel bij Léo, grotendeels in zichzelf gekeerd. Tot hij met Rémi's moeder praten kan.

Geluk kan zo nabij zijn, en dan plots zo ver weg. Je beste vriend plots een vreemde. Al het vertrouwde plots weg, en een grote leegte achter latend. En het langzaam een plaatsje krijgt. Dingen die we ergens allemaal meemaken doorheen het leven, met zowel familieleden, vrienden en/of geliefden, op tal van manieren. Close zit er dicht op welke tragiek dit brengen kan. Je wordt er als kijker wel stil van.